ANS-Online

Was de kroeg van afgelopen avond de kater niet waard? Om vergissingen te voorkomen zoekt ANS voor jou het nachtleven in Nijmegen tot op de bodem uit. Laat je adviseren door de Bar-o-meter. Deze maand: Café Trianon

Tekst: Erik Denessen
Illustratie: Ruud Vos

Aan de Berg en Dalseweg, op de fiets twee keer hard trappen van de Canisiussingel, ligt café Trianon. Deze kroeg biedt veel mogelijkheden: het betere barhangen, zonnig terrasvertier, uit eten voor weinig en zelfs verantwoord stappen is hier een optie. Door de planten, het brede trottoir en het ’stille’ asfalt van de straat is het bij mooi weer goed toeven op het terras. Het regent vandaag dus ik haast me naar binnen.
Zo tegen borreltijd schijnt het hier druk en gezellig te zijn, en dat klopt. Buurtwoners, in de uitvoeringen student, yup in pak en ‘oudere jongere’ tot ver in de vijftig, vullen de zaak. De muziek wordt overstemd door hun gesprekken en gelach. Ik heb dorst en beland aan het uiteinde van de druk bezette bar.

Multiple choice
De uit de kluiten gegroeide buurtkroeg heeft een aantal speciale biertjes op de tap, waaronder van stadsbrouwerij De Hemel. Deze rakkers zijn niet gebrouwen om snel achterover te slaan en derhalve uitermate geschikt voor het borrelen zoals dat hier plaats vindt: hapje, drankje en een goed gesprek. Behalve nootjes behoren lunch en diner tot de mogelijkheden, en de menukaart ontstijgt duidelijk het niveau van het gemiddelde eetcafé. Hoewel het eten in Trianon op de website wordt gepresenteerd als een van de paradepaardjes van de zaak, zit er niemand te eten. Achter een geluiddichte deur in het café zijn nog twee ruimtes verborgen. De eerste, een overloop naar de zaal, had de nooduitgang kunnen zijn maar blijkt een chill out voor wie even weg wil uit de volle kroeg. Ik loop de kansloze dartende dertigers voorbij en vervolg mijn weg naar het feest.

Boys don’t cry
De eighties pop/wave-avond, iedere laatste vrijdag van de maand, is net begonnen. Met de muziek uit de jaren tachtig levert Trianon gelukkig geen gelikte Wham!-avond met pruiken en discopakken, maar een voor iedereen dansbaar alternatief. Vrolijkheid van Euryhtmics, rock van U2 en melancholische nummers van Nick Cave en The Cure dragen bij aan de intieme sfeer.
Aan de bar, bevolkt door knappe dames van begin twintig, bestel ik een biertje. ‘Het is hier altijd zo gezellig. Iedereen doet vriendelijk tegen elkaar,’ vertelt de vrolijke bardame. Het publiek lijkt zo uit het café te zijn overgelopen en is aangevuld met alternatieve studenten en ietwat slungelige veertigers. De zaal is inmiddels vol en komt in beweging, zelfs de barvrouw danst enthousiast mee. De dj doet aan verzoeknummers; Bronski Beat blijkt geen bon ton maar binnen no-time klinkt Material Girl uit de speakers, zodat ik me ook aan een dansje durf te wagen.

Bomvol maar bereleuk
Op het podium kan niet worden geswingd maar wel gelounget; er staat een grote leren bank met uitzicht op de dansvloer. Voor Jeroen (34), Nederlands rolstoeltafeltenniskampioen en die-hard NEC-fan, is de bar te hoog. Ik sta in de weg en het is nogal vol, maar dat stoort hem totaal niet. Na de eerste bestelling die ik voor hem doe, geeft hij joviaal een rondje. ‘Ik stond hier een keer voor het podium en voor ik het wist, werd ik uit mijn stoel op die lederen troon gehesen. De hele avond dat ding voor mezelf en ik kreeg aandacht van twee blonde schoonheden, geweldig!’ Ook vanavond is het een dolle boel. Door de drukte en het ontbreken van wheels zal de zetel voor mij helaas een onbereikbare oase blijven. Jeroen is met rolstoel en al verrassend vlug uit het zicht verdwenen: stom natuurlijk, een voetballiefhebber vertellen dat ik uit Arnhem kom.
Na een knipoog in ontvangst te hebben genomen van een vrouw die mijn moeder had kunnen zijn, kijk ik maar eens op de klok. Twee uur ’s nachts. Bier en wijn vloeien nog rijkelijk en ik zou graag nog even blijven, maar de wekker gaat al over een paar uurtjes. Stappen buiten het centrum: een prima alternatief, maar waar zit nu die friettent?