ANS-Online

Ik zit in een gratis bustoer, aangeboden door mijn Turkse hotel. De
chauffeur suist de Voyager’84  tussen alle ravijnen en nog
rijdende autowrakken door. De 65-plussers om mij heen zijn frivool en
opgelaten. De speaker schalt. Het is de stem van reisleider Samir,
‘voor jullie heet ik Sam, welkom op de Antalya buztoer. Bij mij
damesheren alles kan, koffiekan-tékan’. De sfeer zit er in. Zelfs op de
monden van de vrouw-met-de-haarloze-kruin en haar asgrauwe
annorexia-dochter vormt zich een glimlach. Sam voorziet de site-seeing
tour van gebrekkig Nederlands commentaar. ‘Linkz zit u het vier-sterren
hotil Grand Yavus. Rechts zit u Mac Donalds’. De verademing is groot.
De zwakzinnige Brabander zittend vóór mij heeft wel trek in een Big Mac.
De
eerste stop is een diamantenshop. Bij binnenkomst vertelt een Turkse
vrouw ons over de grote goudsmidnijverheid in deze stad. We worden naar
boven geëscorteerd richting een deftige kamer, waarna de deur achter
ons in het behang verdwijnt. In de kamer kijken 18 stropdassen van
achter hun verkoopdesks mij vriendelijk aan.
Een uur later begeeft
onze bus zich naar stop twee. Onderweg heeft Sam de
vrouw-met-de-haarloze-kruin een handkus gegeven waardoor ze na twintig
jaar huwelijk, bij thuiskomst haar ingekakte man meteen zal verlaten.
Al snel verschijnt voor ons de ruïne van een oud colosseum. Van Sam
mogen we even de bus uit om foto’s maken. ‘Denkte gij da wij van diene
ouwe troep unne foto willeh!’ bijt de zwakzinnige Brabander hem toe. Ik
vertel de vrolijk gerimpelde vrouw naast mij dat gladiatoren
zwaardvechters zijn, en geen krokodillen. De bus wordt enkel verlaten
voor een plaspauze en een incidentele vervanging van de
incontinentieslip.
Stop drie is een leerfabriek. Sam vertelt dat
‘leer iz moj in Turkije. Altid zacht prijzje damenheren!’ Eenmaal
binnen gaan we snel los. De annorexia-dochter laat zich meteen een dure
(halve) riem aanmeten van Dolce & Baggana. De Hugo Dosch jassen
zijn niet van echt te onderscheiden, deelt de breedbesnorde verkoper
mij mede.
Volgepakt en voldaan zijn we ’s avonds weer terug bij
ons hotel. Sam geeft zijn eindspeech: ‘onthouden he damesheren, in
Turkije alles kan, koffiekantékan. De tranen biggelen nogmaals over
onze wangen van het lachen. Het rieten fooimandje van Sam is al snel
gevuld. In mijn hotelkamer voel ik me herboren en verdwijn snel weer in
mijn stupor.