ANS-Online

Tijdens het filmfestival in Berlijn waren de verwachtingen rondom Mammoth hoog gespannen. Wellicht omdat deze film de eerste Engelstalige film is van de Zweedse regisseur Lukas Moodysson, die voorheen wat meer experimentele films maakte. Mammoth is een familiedrama waarin relaties vol spanningsvelden centraal staan.

Leo (Gael García Bernal) vertrekt op zakenreis als echtgenote Ellen (Michelle Williams) in bed ligt na een nachtdienst. Wanneer Ellen de volgende dag thuiskomt van haar werk, wordt dochter Jackie al naar school gebracht door een nanny. Leo en Ellen hebben beide veeleisende banen. Ondanks hun overduidelijk eindeloze liefde voor hun dochter Jackie lijken ze hun zakelijke verantwoordelijkheden niet los te kunnen laten. Kindermeisje Gloria helpt hen bij de opvoeding van hun dochter. Ze heeft hiervoor haar eigen zonen op de Filippijnen in de steek gelaten. Regelmatig worstelt ze met de vraag of ze doet wat daadwerkelijk goed is voor haar kinderen, die nu worden grootgebracht door hun oma.

Parallel aan de verhalen van Ellen in New York en Gloria’s moeder in een arm dorp op de Filippijnen loopt het verhaal van Leo, die voor zijn werk in Thailand zit. In alle drie de verhalen worstelt de hoofdpersoon met zichzelf. Gloria worstelt met het feit dat ze niet bij haar kinderen is, en haar kinderen met het feit dat hun moeder niet bij hen is omdat zij niet voor hun moeder kunnen zorgen. Ellen worstelt met het feit dat ze faalt als moeder, met als gevolg dat Jackie liever tijd doorbrengt met haar kindermeisje Gloria dan met haar. Leo, tenslotte, voelt zich niet op zijn gemak in het zakelijke wereldje waarin hij terecht is gekomen. Hij voelt zich niet thuis in de dure hotels en liegt over zijn succes. Zo verklaart hij werkeloos te zijn, terwijl hij net een miljoenencontract heeft afgesloten. Al deze aparte verhalen zijn met elkaar verbonden via telefoongesprekken.

De thema’s heelal en oerknal komen regelmatig terug in de verhalen. Via dochter Jackie, die dol is op het planetarium en alles weet over het heelal, en via de pen met mammoetivoor die Leo krijgt om zijn contract mee te ondertekenen. Het ene moment kijken we ingezoomd naar zoveel verschillende levens op aarde en het andere moment kijken we via de ogen van Jackie van een afstand naar de aarde, waarin alles met elkaar in verbinding staat door een enorme hoeveelheid water.

De veelal moeder-kindrelaties in de film zijn spannend. Toch wordt het op een gegeven moment overdreven, wanneer er op het laatst van de film nóg een moeder-kind relatie wordt geïntroduceerd die voor het verhaal overbodig en zelfs storend is. De boodschap die uiteindelijk verteld wordt is enerzijds een open deur, maar anderzijds helder, waar en aangrijpend. Het zou cynisch zijn dat enkel af te doen als clichématig. Het lot van de mens is dat deze meer bezig is met overleven dan met leven zelf. Maar wie weet – zoals Leo in een helder moment ook beseft – zijn we over een poos uitgestorven, en graven de ratten onze botten op om er pennen van te maken.