ANS-Online

Vijf jaar na het succes van Broad Daylight heeft hij alles omgegooid. Gabriel Rios wist namelijk niet eens meer waarom hij zo hield van musiceren, gek werd hij van de chaos. Dinsdag 6 oktober speelt hij in de Vereeniging, intiemer en naakter dan voorheen. ANS reisde af naar Gent om kennis te maken met de nieuwe Rios.

Twintig minuten later dan afgesproken, om 12:50, komt een wat vermoeid ogende Gabriel Rios het kantoor van zijn management in Gent binnengelopen. Na zich uitgebreid te verontschuldigen ploft hij op een leren bank neer. Aan de muren hangen gouden en platina platen van zijn debuut Ghostboy en tweede album Angelhead, maar ook van Zeeuwse trots Racoon – dat nou eenmaal op hetzelfde management is ondergebracht.
Na zijn hippe leren jasje te hebben uitgetrokken, stelt Rios voor het interview niet in het Nederlands, maar in het Engels te doen. ‘Nee, je kunt je vragen gewoon in het Nederlands stellen, maar ik antwoord liever in het Engels.’ Niet dat de van oorsprong Puertoricaanse muzikant niet vloeiend Nederlands spreekt, maar ‘het is nog wat vroeg’.
De artiest die in Nederland doorbrak met het nummer Broad Daylight, dat vooral bekend werd met een Appelsientje-reclame, is terug. Komende maand speelt hij in alle grote theaters in Nederland, waaronder ook de Vereeniging in Nijmegen op 6 oktober. Niet met een hele band, maar in uitgeklede bezetting met virtuoos jazzpianist Jeff Neve en percussionist Kobe Proesmans. Rios: ‘Ik heb veel festivals aangedaan, en wilde nu iets totaal anders. Door in het donker te spelen voor zittende mensen creëer je een heel intieme sfeer. Met de stilte van een theater kun je van klein naar ontzettend hard gaan.’

Je management vertelde al dat je hiermee ook een plaat gaat opnemen.
‘Jazeker, we hebben nog drie weken te gaan. Ik duik dadelijk de studio weer in. Dat zal mijn volgende album zijn, maar hij is niet te vergelijken met mijn vorige cd’s. Er staan geen Spaanstalige nummers op en ik heb veel geschreven met Jeff en Kobe. Dat heeft de manier veranderd waarop ik nummers schrijf.’

Hoe heeft het je schrijfproces veranderd?
‘Jeff is een jazzpianist met een klassieke achtergrond. Wanneer ik met hem speel, moet ik op heel andere wijze zingen om te overtuigen. Ik kan me niet meer verbergen achter arrangementen en drums. Deze muziek maakt me naakter.
‘Echte jazzzangers weten hoe ze een publiek grijpen, door alleen maar te zingen. Eerlijk gezegd: ik wist het niet. Ik zong altijd met band. Nu worden de liedjes kleiner, meer organisch en minder gefocust op computers en beats. Met Jeff is het alsof ik alles voor het eerst doe.’

Gabriel Rios werd geboren in Puerto Rico, en besloot op zeventienjarige leeftijd met zijn Gentse vriendin naar België te verhuizen. ‘Nadat ik mijn middelbare schooldiploma op zak had, had ik geen flauw idee wat ik wilde doen. Toen dat meisje vroeg of ik mee naar België ging, viel alles op zijn plaats. Het gaf me een doel. Ik moest werken om de reis te kunnen betalen, ik moest een visum regelen en ik had een ster om naar te richten. Tegelijkertijd hoorde ik allerlei Belgische bands op de radio, bands als dEUS. Ik dacht: “Als ik daar naartoe kan gaan, kan ik ook op de radio komen.” Ik had de droom om artiest te worden in het vrije, romantische Europa, in een mooi oud stadje.’
Toen Rios in Gent terecht kwam, besloot hij Schilderkunst te gaan studeren. Hij ging naar school, maar niet dagelijks en zeker niet ’s ochtends. Rios grijnst. ‘Het duurde lang voordat ik gewend raakte aan de kou. Wanneer ik in alle vroegte op mijn fiets sprong en de koude wind voelde, besloot ik telkens terug te gaan. Het was veel te koud.’

Wilde je niet door in de Schilderkunst?
‘Ik begon het steeds leuker te vinden, maar het is een heel andere wereld dan muziek: je bent alleen tijdens het scheppingsproces. Wanneer je een schilderij weggeeft, hoef je niet meer aanwezig te zijn. Als muzikant is je fysieke aanwezigheid juist heel belangrijk.
‘Ik had de kunstenaarsweg in kunnen slaan. Het laatste schooljaar kreeg ik steeds meer exposities en mensen begonnen me op te merken. Ja, soms mis ik het wel. Het is een hele intieme manier om iets te maken.’

Je nieuwe project is veel intiemer dan je vorige cd’s. Zie je een verband?
‘Misschien. Het is het verlangen om dingen meer geconcentreerd te doen, meer gefocust. Wanneer ik last heb van een writer’s block, maak ik met pen een tekening van mezelf. Dan zie ik hoe geduldig je moet zijn, voordat mijn ogen, neus en mond kloppen is er zo vijf minuten voorbij. Dat proces is bijna ondraaglijk.
‘Muziek was voor mij altijd chaotisch, het begon met een woord, een geluid of een beat. Dat werd heel vermoeiend. Ik wou kunnen zeggen: “Vandaag ga ik een nummer schrijven over dit en dat, en ik ga er nu voor zitten met een stuk papier.” Alsof het huiswerk is. Voor dit album lijkt dat te werken.’

Wordt de muziek daar niet saaier van?
‘Als je niet anders gewend bent wel, maar het hele spectrum van chaos kan ook saai zijn. Voor mij werd de chaos een routine, de saaie wereld werd heel exotisch en aantrekkelijk.’

Hoe verschilt het spelen op festivals van spelen in theaters?
‘Op festivals moet je entertainen, of je wil of niet. We waren een echte feestband. Dat was ik zat.’

In een interview met 3VOOR12 vertelde je daar soms depressief van te worden.
‘Ja, het is vreemd, ik weet niet precies wat er gebeurde. Door op al die festivals te spelen verloor ik het oorspronkelijke gevoel van waarom ik het deed. Ik raakte in routine verzeild en wist niet eens meer waarom ik het zo leuk vond. Ik kende mijn nummers zo goed, en zelfs mijn bewegingen kwamen niet meer vanuit een fun place. Dan is het erg belangrijk om je omgeving te veranderen en weer te vinden wat je leuk vindt. Dat heb ik gedaan met Jeff en Kobe. Ik ben nu meer op mezelf teruggevallen.’

Tekst: Timo Pisart
Foto’s: Marieke Haafkes

TIP: Vanavond speelt Rios in de Vereeniging, als student kun je last-minutekorting krijgen, een kaartje kost dan op vertoon van OV of collegekaart geen 17,75 euro maar slechts 8,- euro.