ANS-Online

Duffe opsommingen of ultiem entertainment? Iedere maand verschanst ANS zich in de
collegebanken om een genadeloos oordeel te vellen over het onderwijs aan de RU.

College:
Statistiek voor Psychologen 1D, dinsdag 10 juni, 15.45-16.50, CC1

Docent:
Dr. Jules Ellis

Uitstraling:
Statisticus met kliktic

Publiek:
Doorzetters met overmatig aandeel oosterburen

Inhoud:
Toveren met t-waardes

Eindcijfer:
5

In de vierjarige loopbaan tot afgestudeerd academicus ontkomen velen niet aan normaalverdelingen, t-waardes en regressieanalyses. Psychologen in spe krijgen hun porties kansberekening in hapklare brokken voorgeschoteld. Zo kunnen eerstejaars zich verheugen op vier cursussen over dit alom geliefde vakgebied.
Dr. Jules Ellis blijkt naast wetenschapper een gewiekst zakenman. Niet alleen neemt hij de uitzonderlijk korte colleges voor zijn rekening, hij schrijft zijn eerstejaars ook een tweetal prijzige boeken van eigen hand voor. Met een jaarlijkse instroom van vierhonderd studenten heeft hij zijn pensioensgat ruimschoots opgevuld. Een korte rondvraag leert dat de statisticus de voorkeur voor zijn eigen naslagwerken niet kan verantwoorden op basis van kwaliteit. Zo stelt één van de studenten resoluut: ‘De voorbeelden zijn van middelbare schoolniveau en met slechts enkele bronvermeldingen trek ik de wetenschappelijke basis ernstig in twijfel.’ Dat ondermaatse studiemateriaal zou kunnen worden gecompenseerd door inspirerende colleges.
De opkomst voor het college vandaag voorspelt weinig goeds, Ellis heeft de voorgaande keren hoogstwaarschijnlijk niet kunnen overtuigen. De enorme zaal in het collegezalencomplex ademt afwezigheid. Slechts een kwart van de plekken is bezet wanneer de docent de trappen naar zijn spreekstoel afdaalt. Ondanks het rondzoemende geroezemoes gaat hij direct van start. Zijn heldere, maar gedempte stemgeluid blijkt genoeg om de zaal stil te krijgen.
PowerPoint is onbekend terrein voor Ellis. Hij ondersteunt zijn college met een tekstdocument dat wordt gesierd door smakeloze WordArt. Al scrollend en veelvuldig klikkend, selecteert hij neurotisch elk belangwekkend detail op de door gekleurde tekens gevulde pagina’s.
Ellis kort zijn colleges standaard in met meer dan een half uur en lijkt dit als een doodnormaal gegeven te ervaren. Een student vertelt dat het kwartier pauze daartoe wordt overgeslagen. Per college sprokkelt de statisticus – die inmiddels is overgegaan op het toelichten van t-waardes – dus vijfentwintig minuten betaald verlof bij elkaar.
Dat hij dit niet alleen doet om zichzelf, maar ook de eerstejaars te sparen, blijkt al snel. Van interactie met zijn publiek is weinig sprake, voornamelijk omdat Ellis voortdurend naar het computerscherm staart. Dat hij het niet nodig vindt om de verlichting in te schakelen en daardoor heel het college in het schemerdonker staat, doet ook niet veel goeds. Hoewel zijn uitleg redelijk helder is, weet hij de kennis over zijn vakgebied niet goed over te brengen. Helaas gaat dit ook op wanneer hij een vraag stelt. ‘Het voorbeeld klopt niet. Op de sheet staat 0,10, volgens de tabel moet dat 0,15 zijn’, zo merkt een oplettende student op.
Wanneer de microfoon het vijf minuten voor het einde begeeft, lijkt het dieptepunt bereikt. Totdat Ellis zich er, enigszins geërgerd door de onfortuinlijkheid, ten overstaan van zijn overwegend Duitse publiek vanaf maakt met een mislukte grap: ‘Jammer van zo’n mooi ding. Om dezelfde reden hebben de Duitsers de oorlog verloren. Prachtige tanks hadden ze, maar die gingen ook kapot.’

Het Laatste Oordeel der Studenten
Ook de diehards die de gang naar het college vandaag wél hebben gewaagd, blijken niet bepaald positief. Een goed voorbereide student noemt het ‘slordig, chaotisch en vermoeiend’. Gelukkig duurt het maar een uur, zo oordelen de meesten: zij geven aan hun aandachtspanne niet langer dan vijfenveertig minuten te kunnen rekken. De meest gehoorde klacht gaat over de snelheid waarmee Ellis zijn verhaal doet, die ligt vaak te hoog.
Meerdere eerstejaars typeren de docent als ‘sarcastisch’. De aandacht van een opmerkelijke enkeling wordt pas gewekt wanneer de docent een grap maakt, ‘want die zijn altijd goed’. Door een ander wordt hij gezien als een ‘aparte kerel die leeft voor zijn vak’. Dat er bij dat vak naast statistiek ook didactiek om de hoek komt kijken, lijkt Ellis zich helaas niet te realiseren.

Tekst: Boy van Dijk
foto: Ewoud Rohn

UPDATE: De docent wilde de reactie waarnaar wordt verwezen in het introductienummer van ANS toch niet op de website gepubliceerd zien. De reactie is daarom verwijderd.