ANS-Online

Duffe opsommingen of ultiem entertainment? Iedere maand verschanst ANS zich in de collegebanken om een genadeloos oordeel te vellen over het onderwijs aan de RU.

College:
Geologie en Evolutie, donderdag
11 september, 10.45 – 12.30, LIN1

Docent:
Prof. dr. G.J. van der Zwaan

Uitstraling:
Aanbeden kindervriend met
evolutie-fetisj

Publiek:
De persoonlijke fanclub van de
professor

Inhoud:
Vinken en de verbluffende
vooruitgang

Eindcijfer:
9

Een daverend applaus. Ooit een college meegemaakt dat zo eindigt? Prof. dr. Bert van der Zwaan wel. Navraag leert dat het zelfs een terugkerend fenomeen is. De docent blijft er rustig onder. Hij moet hierna meteen weer door naar een overleg met minister Van der Hoeven, dat bepalend is voor de financiering van het hoger onderwijs. Van der Zwaan is een belangrijk man.
Maar eerst moet hij college geven. De docent steekt van wal met een kwartier durende opsomming van structurele en praktische zaken omtrent het college. Hij is extreem positief: hij roemt de stof, het boek, hij hemelt zelfs het ‘goed bewegwijzerde en met mooie collegezalen uitgeruste’ Spinozagebouw op, waar het college morgen zal plaatsvinden. De 184 eerstejaars Biologie – nog gezellig in hun introgroepjes bij elkaar – slikken het als zoete koek.
Vandaag wordt de graduele versus schoksgewijze evolutie besproken. De centrale vraag is hoe adequaat de neodarwinistische theorie is in het verklaren van de werkelijkheid. Van der Zwaan voorziet zijn verhaal van levendige voorbeelden. Samen met zijn studenten duikt hij in de wereld van de Darwin-vink. Vol medeleven vertelt hij: ‘Zo’n vink heeft zich gespecialiseerd in het opeten van een rood vruchtje. Vervolgens komt er een tijd van droogte, en het rode vruchtje is niet meer. Dan is dat vruchtenetertje goed zuur!’
De stem van de bioloog kent vele toonhoogten en intonaties, zijn taalgebruik is doorspekt met humoristische uitdrukkingen en hij maakt wilde gebaren om zijn betoog te ondersteunen. Van enthousiasme slaat zijn stem af en toe over. Vinken die ‘tekeer gaan als beesten’ in jaren van overvloed doemen levensecht op in de verbeelding. Studenten kunnen deze verteltrant duidelijk waarderen. Grappige diertyperingen als ‘merkwaardige buikschuiver’ kunnen op een lach rekenen. Ook door met duidelijke zelfspot toe te geven dat hij – en met hem de rest van de wetenschap – ‘nog geen flauw idee heeft wat er eigenlijk ontdekt wordt’, wint hij de sympathie van zijn publiek. Zelfs wanneer net voor het eind van het college een nieuw onderwerp wordt aangesneden – de Cambrische explosie, toch beslist geen peulenschil – blijft de hele zaal vlijtig meeschrijven.
Het college eindigt met een cliffhanger: het volgende college gaat over het uitmoorden van ecosystemen. Van der Zwaan geeft een laatste lach en merkt op: ‘Ik kan je zeggen, dat is nog niet zo gemakkelijk, al doet de mens aardig zijn best. Tot morgen!’

Het laatste Oordeel der Studenten
Lof alom. Alle ondervraagde studenten vinden het college boeiend, duidelijk, interessant en zelfs spannend. Veel verbeterpunten zien ze niet, enkel het inkorten van de ellenlange inleiding. Wat het applaus al deed vermoeden: Van der Zwaan is bijkans de persoonlijke held van zijn publiek. Zijn enthousiasme komt over. Zoals een student opmerkt: ‘Hij kan volgens mij amper wachten tot hij verder kan met zijn verhaal.’ Ze vinden de docent leuk, gepassioneerd, grappig, chaotisch, vriendelijk en – ietwat dubieus – een kindervriend.

Tekst: Martine Peters van Ton
Foto: Loes Perrée