ANS-Online

Nu er slechts één niet-christelijke partij in het kabinet huist, lijkt het gedaan met de geneugten des levens. Ook de welbekende paddo zal zijn geestverruimende eigenschappen dit jaar moeten bekopen met de illegaliteit. ANS prikt nog snel een paddenstoeltje mee en tript er lustig op los.

Tekst: Peter Amerikaan en Sofie Engelsman
Illustratie: Marieke Meijer

24 maart 2007: een Franse studente pleegt onder invloed van hallucinogene paddenstoelen zelfmoord door van een brug de Amsterdamse IJ-tunnel in te springen. Daarna volgen meer incidenten met toeristen die onder invloed van paddo’s zouden zijn geweest. Een paar maanden later, op 19 oktober, schrijft minister Klink van Volksgezondheid een brief aan de Tweede Kamer waarin hij een verbod op pretpaddenstoelen aankondigt. Enkele dagen erna komt het Coördinatiepunt Assessment en Monitoring Nieuwe drugs (CAM) in hun rapport tot een geheel andere aanbeveling. Het risico voor de volksgezondheid wordt door hen als ‘gering ingeschat’ en daarom achten zij ‘een wezenlijke herziening van het paddobeleid niet nodig’.
De werkzame stoffen in de geestverruimende soortgenoot van de champignon zijn psylocibine en psylocine. De diverse soorten paddo’s bevatten verschillende hoeveelheden van deze stoffen. De Hawaiiaanse variant (Copelandia Cyanescens) is het sterkst en veroorzaakt de meest visuele trip. Voor dertig euro kopen we twee porties van deze soort. Ondanks het feit dat gedroogde paddo’s al sinds 2002 zijn verboden, krijgen we een zakje met natuurlijk verschrompelde restjes over de toonbank toegeschoven. ‘Actief gedroogde paddo’s vallen onder de opiumwet, maar daarin wordt gelukkig nergens gesproken over het natuurlijke uitdrogingsproces’, aldus de verkoopster.

Cup-a-Soup
De geur die bij het openen van de hersluitbare zakjes paddo’s vrijkomt, doet in niets denken aan iets eetbaars. Ook de inhoud laat weinig te wensen over: compostkleurige, verkreukelde steeltjes met hier en daar een herkenbaar stukje paddenstoel. Om zo min mogelijk te worden geconfronteerd met de ongetwijfeld nare smaak, mengen we ieder twee derde portie fijngesneden paddo’s met een beker Cup-a-Soup. Champignonsmaak uiteraard.
Vijftien minuten later zijn de eerste effecten merkbaar; een tinteling in de buik en een licht gevoel in het hoofd. Na een half uur worden we meegevoerd op de zweverige tunes van Boards of Canada. Terwijl Peter steeds verder wegzakt in een veel te klein stoeltje, schommelt Sofie nerveus heen en weer op de rand van het bed. Door de kamer kijkend is het plafond opeens tweemaal zo hoog en zijn muren rond in plaats van recht. Alles is bedekt met gekleurde spiraalpatronen en scherpe contouren vervagen. De trip heeft zijn piek bereikt en voor de komende drie uur zijn we zoekende in de wondere wereld van de paddenstoelen.

Peters wangzak
‘Er komt zoveel zoetigheid van dit stokje’, mompel ik terwijl ik één word met de stoel. De lolly is inmiddels op, maar ik kan geen afstand doen van mijn dierbare steeltje. ‘Het is mijn huiskauwgom die ik altijd in mijn wangzak bij me draag.’ Na een emotioneel afscheid werp ik het stukgekauwde kartonnetje in de prullenbak.
Langzaam maar zeker begint er weer energie door mijn lichaam te stromen. Mijn hoofd wordt gevuld met Afrikaanse trommels en ik maak me los van mijn zetel. Op zwabberbenen beweeg ik me als een dweil door de kamer. Met een onnavolgbaar gevoel voor ritme golf ik mee op de muziek. Ineens wordt mijn aandacht getrokken door een bolvormig oranje object. Ik zet mijn nagels in de zachte schil en begin aandachtig te pulken. Als de kwetsbare binnenkant zich openbaart, neem ik een woeste bite. Overweldigd door de sinaasappelsmaak die zich meester van mij maakt, leg ik de vrucht naast me neer.
Omdat ik een steeds sterkere aversie ontwikkel tegen de muziek, besluit ik me naar de computer te begeven. Terwijl ik neerplof op de bureaustoel, wordt mijn gevoel voor goede smaak danig op de proef gesteld. Ik word overspoeld door een roze gloed en krulletters op het beeldscherm. Helaas hebben de geestverruimende paddo’s hier niets mee van doen. Door de onleesbare MP3-wildernis baan ik me een weg naar Drukqs van Aphex Twin. Zelfgenoegzaam leun ik achterover en begin met pen op papier mee te krassen op de melodie.

De wereld van Sofie
‘Ik voel me net een vijfjarige!’, roep ik uit in de hoop door te dringen tot m’n gehypnotiseerde metgezel. Volslagen hyper ga ik op avontuur naar de bak ijs die een verdieping lager in de vriezer staat. Terwijl ik me schichtig door de woonkamer manoeuvreer, meld ik een druk studerende huisgenoot dat ik onder invloed van paddo’s ben. ‘Het is zo leuk!’ zeg ik, terwijl diezelfde huisgenoot de emmer ijs opent omdat mij dat niet meer lukt. Verdwaasd en met de heerlijke traktatie in de aanslag, strompel ik de trap weer op.
Eenmaal terug in de kamer, bedekt de muziek me als een warme deken. Het ijs veroorzaakt een zoete smaakexplosie in mijn mond. Met mijn lepel graaf ik als een ware archeoloog naar de her en der verstopte chocolade dinosaurussen. Een eeuwigdurend half uur later betreedt een heldere huisgenoot ons tripparadijs om te zien hoe het gaat. De bak ijs waarvan we even daarvoor nog zo intens genoten, vindt direct een nieuwe eigenaar. ‘Er zitten enorme monsters in’, roep ik verschrikt uit. Ondanks de nuchtere bezoeker, blijven de gesprekken even wazig als daarvoor. ‘Dat lampje is mijn baken in deze vreemde bedoening.’ Mijn boodschap verzandt in het schatergelach van de andere twee. Ik probeer me te focussen, maar lach even later net zo hard mee.

Een brug te ver
Vier uur na inname is de rust in ons hoofd wedergekeerd en kan er zonder gevaar op huis aan worden gegaan. De paddenstoelen die een zeventienjarige Française minder dan een jaar geleden tot zelfmoord zouden hebben gedreven, lijken na dit avondje ineens erg onschuldig. De volgende dag doet niets in de dagelijkse routine denken aan de waanzin van de avond ervoor. De kater na een paar biertjes is heftiger. Wat rest is de herinnering aan een bijzonder vreemde en erg interessante ervaring, vergezeld van een nare bijsmaak omdat een verbod elk moment uit de lucht kan komen vallen. Klinks besluit is zonder meer een brug te ver.