ANS-Online

Ze spelen deze zomer op De Affaire, beginnen nu aan hun debuutalbum en hebben zowel de publieksprijs als juryprijs van de bandwedstrijd Kaf en Koren gewonnen. En dat terwijl de band Yesterday’s Men pas sinds januari bestaat. In gesprek met frontman Dolf Smolenaers. Over de Romantiek, vergane schepen en het theater.

Tekst: Timo Pisart
Foto’s: Yesterday’s Men en Klaas van der Pijl

Eigenlijk kent iedereen binnen de Nijmeegse muziekscene de tengere artsy aandoende jongeman al. Dolf Smolenaers (25), student Geschiedenis, is behalve frontman van Yesterday’s Men namelijk ook zanger/toetsenist van Eshilo en The Feromones – dat eerder al Kaf en Koren won. Toch benadrukt Smolenaers dat Yesterday’s Men ‘echt een nieuw bandje is’.
Alleen de gitarist en hij maken alweer een poos samen muziek. Samen hebben ze de filosofie achter de band bedacht, zegt Smolenaers. ‘Het tijdperk waarin wij leven is niet het interessantste tijdperk voor het creatieve proces: mensen hebben het gevoel dat alles al gedaan is, ze kunnen alleen nog collages maken van eerdere werken. Wij zijn dat beu, en proberen eraan te ontsnappen door te doen alsof het postmodernisme nooit gekomen is.’ Hij grinnikt. ‘We houden onszelf graag voor de gek.’

Yesterday’s Men noemt zichzelf dan ook Romantisch, geïnspireerd door de Romantiek. ‘We zijn boeken gaan kopen en schilderijen gaan bekijken en hebben ons daardoor laten beïnvloeden. Ook in de teksten vindt dat zijn weerslag. We proberen een rare, aparte kijk op de wereld te tonen. Bijvoorbeeld in het nummer Thirty Feet, dat gaat over een man die de beslommeringen van het dagelijks bestaan niet meer aankan en zich ingraaft in de grond om met niemand te maken te hebben. Hij wordt echter eenzaam en komt boven, om erachter te komen dat alle mensen zijn vertrokken.’
‘Ook met de instrumentale nummers willen we verhalen vertellen. Zo gaat Boston Harbor over puriteinse Engelse kolonisten die afrezen naar Amerika. Tijdens de reis sneuvelde de helft al aan ziektes en de ijzige kou. Toen ze aankwamen overleed de andere helft aan een te strenge winter, weinig eten en de agressieve indianen. In het nummer proberen we die eenzaamheid, de kou en dat gigantische continent over te brengen.’

Toen ik dat verhaal las op jullie site, dacht ik: ‘Wat een flauwekul.’
‘Ik kan me voorstellen dat mensen dat denken. Het komt nogal hoogdravend over, maar zo is het gewoon. Misschien kunnen we maar beter doen alsof we wat platter zijn.

Komt die boodschap bij optredens wel over?
‘Volgens mij wel. De recensent van ons eerste optreden schreef: “Ik heb het gevoel dat deze band een verhaal probeert te vertellen.” We hebben die eerste show al twintig cd’s verkocht, daar stonden we zelf ontzettend van te kijken. Iedereen vond het prachtig. Onze muziek werkt het beste wanneer we niet op een gigantisch podium – zoals in Doornroosje – staan, maar in een heel kleine zaal. We vertellen misschien grootse, meeslepende verhalen, het liefst willen we dat mensen vlakbij zitten.’

Wanneer Smolenaers op een podium staat, is dat vol overgave. Tijdens de finale van Kaf en Koren in Doornroosje springt hij af en toe op van zijn piano om te oreren en zijn armen te heffen. Op andere momenten balt hij zijn vuist om zijn woorden kracht bij te zetten. Aan het einde van de show loopt hij zelfs naar de rand van het podium, om daar theatraal – en solo – verder te zingen. Zijn stem klinkt als van een getrainde musicalzanger, zijn performance gelijkt die van een acteur, af en toe bijna overdreven. Smolenaers is het daar niet mee eens. ‘De kernvisie van de Romantiek is het laten spreken van je gevoel. Op het podium denk ik dus absoluut niet na. Als ik zo overkom, dan ben ik gewoon een kitsch persoon.’ Hij lacht smakelijk. ‘Dat zou ik me nog voor kunnen stellen. Al toen ik klein was stond ik graag op het podium en had ik een passie voor het theater. Ik uit me gemakkelijk en ben erg exravert. Zo ben ik gewoon.’

Neigt Yesterday’s Men naar theater?
‘We willen er meer een theateract van maken, met aankleding in de Romantische stijl, dus ook met ouderwetse maatpakken en hoeden uit die tijd. We hopen dan ook op wat theaterfestivalletjes te kunnen spelen. Ook zijn we een site aan het ontwerpen die eruit ziet als een negentiende-eeuwse krant, en de fotoshoot die we met Kaf en Koren hebben gewonnen zal in dezelfde sfeer zijn. We gaan in de zee staan, strak in het pak dat dus kleddernat wordt, met een meisje met een fladderjurkje en een grote gescheurde vlag in onze handen. Zodra we uit het water stappen vallen we – met dat meisje in de handen – op de knieën. Aan de horizon is een schipswrak zichtbaar, dat we erin hebben gephotoshopt.’

Dat klinkt behoorlijk pompeus.
‘We zijn in alles bombastisch, van heel erg klein tot groots en meeslepend. We willen mensen emotioneel bombarderen met geluiden.’

Wil jij wel eens zien hoe bombastisch Yesterday’s Men precies is? Vrijdag 24 juli speelt de band om 19.30 op de Affaire.