Het leven van Hollywood-ster Johnny Marco (Stephen Dorff, ondanks de afgetrainde bierbuik inderdaad nog best een lekkertje) lijkt een feestje. Drank, drugs, dure auto’s, bloedmooie gewillige vrouwen en luxe hotels met grote zwembaden zijn aan de orde van de dag. In werkelijkheid is Marco’s bestaan echter – hoe kon het ook anders – één grote façade. De bloedmooie vrouwen die hij bij bosjes heeft gedumpt, sturen hem de godganse dag pissige smsjes. De drank zorgt ervoor dat hij zijn pols breekt en erbij loopt als een lijk dat net is aangespoeld na een driedaagse drijftocht op zee. Iedere ochtend neemt Marco een zooi pillen in om de kater te compenseren. Angst voor paparazzi maakt dat hij nooit ontspannen in de auto zit. En als het even tegen zit, is er niemand waarbij de filmster terecht kan voor een goed gesprek. Ware vrienden heeft hij namelijk niet. Dan komt plots zijn elfjarige dochter Cleo (Elle Fanning, het zusje van) zijn leven binnenvallen. Opeens wordt alles anders, betekenisvoller.

Plus:
Regisseur Sofia Coppola (inderdaad, de dochter van) won met Somewhere als eerste Amerikaanse vrouw de Gouden Leeuw op het filmfestival van Venetië. Zij zal dit mede te danken hebben aan de buitengewoon mooie beelden en prima acteerprestaties van zowel Stephen ‘oude rot’ Dorff als nieuwkomer Elle Fanning. De vader-dochterrelatie die zij samen neerzetten is naast enigszins bizar ook erg ontroerend. De minimale aanwezigheid van (diepgaande) dialoog, hetgeen het gevoel van eenzaamheid enorm versterkt, spreekt eveneens voor deze film. Tot slot is de subtiele humor geniaal. De verveelde en tegelijkertijd verbaasde blik die Dorff tevoorschijn tovert als een blonde tweeling een ‘sexy’ paaldansact opvoert, doet niemand hem na. En dat hij op een houten plateautje moet staan om langer te kijken dan zijn vrouwelijke co-ster, is aandoenlijk en hilarisch tegelijk. Oh ja, de soundtrack met o.a. nummers van The Police, Gwen Stefani en The Strokes is ook erg fijn.

Min:
Als je snel op je feministische teentjes bent getrapt, kun je deze film beter mijden. Marco’s hitsige, onderdanige, rondborstige fans zijn niet bepaald een uithangbord voor het vrouwelijke geslacht. Gelukkig maakt zijn verstandige, zorgzame dochter – als enige waardige vrouw in Somewhere – een hoop goed. De film heeft overigens een zwaar zoetsappig kuteinde.

Dus:
Vermakelijk, maar mede door het einde niet zo goed als Coppola’s eerdere films (bijvoorbeeld The Virgin Suicides en Lost in Translation). Haar eerdere werk was in vergelijking een stuk indrukwekkender, vernieuwender en prikkelender. Maar goed, Chris Pontius (oftewel: Jackass’ party boy) en Benicio del Toro hebben een gastrol en je komt zeker niet slechter de bioscoopzaal uit dan dat je gekomen bent. Gewoon gaan dus.

Film: Somewhere
Regisseur: Sofia Coppola
Speelduur: 97 minuten (net te lang)
Genre: Drama

Somewhere was eind januari te zien op het International Film Festival Rotterdam; in maart draait de film in de Nederlandse bioscopen.

Plus:
Het is lastig om een pluspunt te verzinnen bij een film waarbij je het liefst meteen weg zou willen lopen. Ik ga het dan ook niet doen.

Min:
Sommige films grijpen je meteen bij de strot, maar Vision behoort op geen enkele manier tot deze categorie. De karakters spreken niet tot de verbeelding, de kostuums – met name de verzameling aan gekke hoedjes – zijn belachelijk, onderlinge jaloezie lijkt voornamelijk op verborgen erotische lusten te wijzen en een spanningsboog is volledig afwezig. Het acteerwerk is bovendien zo geforceerd dat het lijkt alsof een groepje amateurs het leuk vond om zich te verkleden en het resultaat vervolgens op beeld is vastgelegd.

Dus:
Zomaar een greep uit de dingen die interessanter zijn dan het zien van deze film: schoonmaakdoekjes halen bij de Zeeman, de kattenbak verschonen, een klef bosje lange haren uit het doucheputje verwijderen, bedenken wat je vanavond nu eens zal gaan eten, je moeder bellen. Kortom, je kunt wel wat beters doen.

Film: Vision – aus dem Leben der Hildegard von Bingen
Regisseur: Margarethe von Trotta
Speelduur: 110 minuten
Genre: historisch kostuumdrama

Deze film draait vanaf 2 september in Lux. (Niet gaan!)

Datingsite: E-matching
Profielnaam: Nirnaeth
Leeftijd: 26
Type: timide, aantrekkelijke jongeman met brede interesses
Locatie date: een bruin café in Utrecht
Nog gezoend? Ja
Voor herhaling vatbaar? In eerste instantie wel

Date 1
Op dezelfde dag dat ik mijn profiel op E-matching aanmaakte, had ik beet. Ik zag dat mijn pagina was bekeken door een leuke, donkere jongen met baard en vloog als een leeuw op mijn prooi. Na het lezen van zijn persoonlijke omschrijving – Turks, internationale masterstudent Strategic Product Design in Delft, houdt van stappen – stuurde ik hem meteen een persoonlijk bericht. Enkele minuten later kreeg ik een positieve reactie terug. Al snel verplaatste ons gesprek zich naar de Facebookchat en het duurde niet lang voordat hij er op aandrong om nog dezelfde avond af te spreken. Uiteindelijk trok niet zijn ‘why dont u move your sweet ass today and meet me somewhere?’, maar zijn schattige uiterlijk me over de streep. We spraken af op Utrecht Centraal, voor beiden een uur reistijd. Na een slopende treinrit wegens de spanning ontmoetten we elkaar. Onder het genot van een sigaret liepen we naar een gezellige kroeg. Aldaar liep het gesprek na een paar speciaalbier als een tierelier. We spraken onder meer over onze familie, vrienden, geschiedenis en passies. Ondertussen zaten we samen onder een dekentje, want het was al aardig afgekoeld. Aan het einde van onze date namen we dezelfde nachttrein en las ik hem voor uit een meegebrachte roman van Vladimir Nabokov: Lolita.

Date 2
Omdat we elkaar door onze drukke schema’s al een paar weken niet meer hadden gezien, besloot Nirnaeth om naar Nijmegen te komen. Dat ik die avond een feestje had van een vriendin en de dag erna moest werken, leek hem niet te deren. Nadat we snel een avondmaaltijd en een paar wijntjes naar binnen hadden gewerkt, vertrokken we naar Café Daen. Nadat ik hem had geïntroduceerd aan een aantal vrienden kwamen de geanimeerde gesprekken gemakkelijk op gang. De volgende ochtend liet ik hem met pijn in mijn hart achter in mijn kamer.

Date 3
Een week na de laatste date besloot ik om naar Delft te gaan. We doken vrijwel direct het café in en na een paar biertjes durfde ik Nirnaeth te vertellen dat ik een reportage schreef over online daten. Gelukkig reageerde hij positief en stak meteen een betoog af over hoe veel geluk we hadden gehad dat we elkaar op deze manier hadden gevonden. De kwaliteit van onze match was volgens hem niet typisch voor datingsites. Na dit gesprek verplaatsten we ons naar de volgende kroeg, een soort Underground van Delft, waar we al pogoënd en meezingend met foute rockmuziek de avond afsloten.
Dag twee van deze derde date was zacht gezegd minder prettig. Nadat we rond twee uur ’s middags met een kater wakker werden, besloot Nirnaeth dat het een goed idee zou zijn om in zijn eentje een hele spacemuffin naar binnen te werken. Al schrokkend bood hij mij ook een stuk aan, een aanbod waar ik schamper voor bedankte. Twee uur later was meneer compleet van de kaart. Ik heb hem tijdens het boodschappen doen voor het avondeten letterlijk bij de hand moeten nemen en rond negen uur ’s avonds ging de eens zo schattige Nirnaeth out op de bank. Ik besloot om te gaan slapen en werd een paar uur later bruut gewekt door groot licht en keiharde muziek. Chagrijnig draaide ik me nog eens om, om de volgende ochtend met de noorderzon te vertrekken. Nirnaeths oprechte excuses ten spijt heb ik het contact volledig stopgezet. Einde verhaal.

Datingsite: Vegadates
Profielnaam: Frits (*)
Leeftijd: 30
Type: intelligent en sportief, maar suf
Locatie date: Dag- en Eetcafé De Klinker
Nog gezoend? Alsjeblieft niet
Voor herhaling vatbaar? Nee

Omdat ik meerdere dates wilde ervaren voor mijn reportage sprak ik af met Frits, een jongen die ik eigenlijk niet echt zag zitten. We spraken af om veganistisch te gaan eten, ik had hem immers ontmoet op Vegadates. Ik wachtte Frits op in het eetcafé, waarna ons gesprek niet veel verder kwam dan gevreesde clichés. Frits vroeg me naar mijn hobby’s en favoriete films. Hoewel mijn antwoorden kortaf waren, liet hij zich niet uit het veld slaan. Hij vuurde de ene na de andere ongeïnspireerde vraag op me af. Toen op een gegeven moment een veel interessantere jongen naast me kwam zitten, vroeg hij me snel om ons te verplaatsen naar Cinemariënburg. Aldaar bleef het gesprek even suf. Na een half uurtje gaf Frits gelukkig aan dat hij naar huis moest, omdat hij de volgende dag vroeg op moest. Terwijl we naar onze fietsen liepen, stelde hij me opeens de vraag of ik misschien voor een reportage met hem op date was gegaan. Beschaamd bekende ik en vroeg hem of hij misschien een voorkeur had voor een bepaald pseudoniem. Dat was Frits.

Datingsite: Relatieplanet
Profielnaam: Winterman
Leeftijd: 61
Type: bejaarde ‘pretogenman’ die valt op veel te jonge meisjes
Locatie date: niet van toepassing
Nog gezoend? Ieuw!
Voor herhaling vatbaar? Nee, ik heb het contact verbroken en zijn e-mailadres geblokkeerd

Tijdens mijn free-membership periode op Relatieplanet kreeg ik een bericht van Winterman, een hoogopgeleide levensgenieter op leeftijd. Hij vroeg me beleefd of ik misschien geïnteresseerd was om een keer met hem af te spreken. Hij gaf aan dat hij me in eerste instantie niet benaderde voor een relatie, maar kon het niet laten om te noemen dat hij al eerder een jonge vriendin had gehad. Enigszins verbijsterd reageerde ik toch op zijn bericht. Ik kon het wel waarderen dat deze man het lef had om op zo’n jonge vrouw ‘af te stappen’. Misschien kon hij me tevens het een en ander leren over het leven. Nadat ik hem een bericht terugstuurde waarin ik aangaf dat ik best een keer iets af wilde spreken, kreeg onze mailwisseling echter een vervelende wending. Ik kreeg ineens een bericht van ene Marianne, die zich afvroeg waarom ik niet meteen reageerde op Wintermans laatste e-mail. Toen ik vervolgens vroeg wie Marianne was, kreeg ik te horen dat zij ook wel geïnteresseerd was in een nieuwe vriendin. Gechoqueerd verbrak ik het contact. Een trio met twee mensen op leeftijd: liever niet.

(*) Deze profielnaam is gefingeerd

Tips van de sluier

Do
1. Spreid je kansen: schrijf je in op meerdere datingsites. Vergeet ook de onbetaalde sites niet, deze zijn zeker zo goed als de betaalde.
2. Op veel sites, waaronder Vegadates en E-matching, kun je handig gebruik maken van een tijdelijk free membership. Zo kun je een evenwichtige keuze maken of je wel of niet voor de diensten van een bepaalde site wenst te betalen. Maak hier dan ook gebruik van.
3. Kies je profielfoto’s zorgvuldig, maar blijf zo dicht mogelijk bij de waarheid. Die tien kilo overgewicht die je hebt verbloemd, krijg je er echt niet binnen twee weken voor de eerste date af.
4. Wees ook op andere vlakken – bijvoorbeeld je interesses, burgerlijke staat en lengte – zo eerlijk mogelijk. Uiteindelijk komt de waarheid altijd boven tafel en dan zit je met de gebakken peren.
5. Zoek actief naar profielen die je interesseren. De zogenaamde koppelpogingen die datingsites doen op basis van je profiel zijn over het algemeen één grote grap.
6. Voeg bij een reactie op een profiel altijd je e-mailadres toe. Zo kunnen ook niet-betalende leden op je bericht reageren en omzeil je het betalingssysteem.
7. Spreek niet met iemand af als je er een raar gevoel bij hebt. Aan de andere kant: misschien doe je dan wel materiaal voor een goed kroegverhaal op.
8. Wees niet bang om mensen met één druk op de knop af te wijzen, dat hoort er nu eenmaal bij.
9. Mocht je iemand aan de haak hebben geslagen, spreek dan voor de eerste date af op een publieke plek. Wissel bovendien telefoonnummers uit en bel of stuur een sms-bericht om te controleren of iemand zijn of haar goede nummer heeft gegeven.

Don’t
1. Laat je niet afschrikken door de soms walgelijke vormgeving van de datingsite in kwestie. Het gaat – net als bij potentiële levenspartners – uiteindelijk om de inhoud.
2. Vermijd bizarre en ongeïnspireerde profielnamen.
3. Plaats bij voorkeur geen foto’s op je profiel waarop je met iemand van de andere sekse staat. Je voorkomt hiermee dat andere bezoekers zich afvragen of die gespierde adonis c.q. blonde snol naast je een concurrent is.
4. Je profieltekst is je persoonlijke uithangbord. Wees creatief en probeer de interesse van anderen te wekken door niet te veel over jezelf te onthullen. Je complete levensverhaal mag je bewaren tot de derde date.
5. Het is onnodig om te noemen dat je op zoek bent naar een leuk, spontaan iemand; dat geldt namelijk voor iedereen. Verval niet in dit soort clichés.
6. Vermijd koste wat het kost het sturen van een standaardbericht. Als het zo gemakkelijk zou zijn om de liefde van je leven te vinden, zou iedereen wel een standaardbericht sturen. Stuur mensen liever een persoonlijk bericht waarbij je ‘inhaakt’ op bijvoorbeeld iemands interesses.
7. Controleer zowel je profiel als je berichten altijd op spelfouten. Veel mensen zullen je deze namelijk niet kunnen vergeven.
8. Wees niet te onderdanig en verkoop jezelf.
9. Wees echter ook niet te direct. De kans is groot dat je een afwijzing voor je kiezen krijgt als je iemand meteen op date vraagt. Neem voordat je de stap neemt om elkaar te ontmoeten de tijd om iemand in te palmen.
10. Zorg altijd voor goede back-upsmoes voor het geval dat een afspraakje enorm tegenvalt. Zo kun je bijvoorbeeld een vage verplichting verzinnen of een vriend(in) halverwege de date laten bellen met zogenaamd slecht nieuws.

Plus:
Regisseur Faith Atkin, geboren in Hamburg en van Turkse afkomst, brak internationaal door met het met prijzen overladen Gegen die Wand. Soul Kitchen toont echter meer overeenkomsten met het luchtige Kebab Connection, waarvoor Atkin het script schreef. Humor en een hoog feelgood-gehalte overheersen in beide films. Verder bestaat de cast van Soul Kitchen uit gerenommeerde Duitse acteurs. Zo is Moritz Bleibtreu, die de rol van broer Illias Kazantsakis vertolkt, onder meer bekend van Das Experiment en speelde Shayn Weiss eerder in Gegen die Wand.

Min:
De film is ontzettend voorspelbaar, daar moet je tegen kunnen. Zowel rampzalige als hoopvolle plotwendingen zie je al van mijlenver aankomen. Verder is het einde weinig spectaculair.

Dus:
Soul Kitchen is een makkelijke, fijne film die goed van pas komt als je van een chagrijnige bui af wilt komen. Negeer de afgezaagde plotline (Life is what happens to you when you’re busy making other plans) en gaat dat zien!

Film: Soul Kitchen
Regisseur: Faith Atkin
Speelduur: 99 minuten
Genre: komedie

Deze film draait in Lux.

Plus:
Solondz’ kenmerkende grimmige humor komt ook in deze film veelvuldig aan bod. De briljante dialogen balanceren op perfecte wijze tussen bijzonder pijnlijk en ronduit absurdistisch, wat ze verrassend verteerbaar maakt. Een nieuwe supercast – grotendeels stammend uit eerdere samenwerkingsverbanden – is ingezet om de rollen van de acteurs uit Happiness over te nemen. Deze taak vervullen zij op uitstekende, zo niet betere, wijze.

Min:
Zonder de voorkennis van Happiness wordt het plot van Life During Wartime een stuk magerder. Het herkennen van bepaalde verwijzingen naar zijn voorganger vormt namelijk een groot deel van de pret. Daarnaast is de overduidelijke moraal – how to forgive and forget – op een typisch Amerikaanse manier irritant aanwezig.

Dus:
Onzettend vermakelijk, maar niet zo sterk als zijn voorganger. Maar goed, dat geldt voor de meeste sequels.

Film: Life During Wartime
Regisseur: Tod Solondz
Speelduur: 98 minuten
Genre: komisch drama

Deze film draait in Lux.

Aanstaande vrijdagmiddag zal het Museumplein vollopen met boze studenten. Met een vuist en een banner in de lucht zullen zij protesteren tegen de bezuinigingen in het hoger onderwijs. De eis is goed, betaalbaar en toegankelijk onderwijs voor iedereen. Naar het schijnt wordt het een ‘grootse manifestatie’. Althans, dat is de bedoeling.
Want is de tegenwoordige student eigenlijk nog wel betrokken bij dit soort protesten? Zitten wij niet gewoon liever relaxed met een biertje op het terras dan dat we tussen de zwetende, linkse pluizen schreeuwen om erkenning? Tijdens eerdere protesten op de RU bleef het dit jaar in ieder geval angstvallig stil. Wat zullen de radicale roden uit de jaren zestig en zeventig wel niet van ons denken? Alweer bijna zes jaar geleden toonde ANS de verschillen tussen toen en ‘nu’.

Lees hieronder het artikel, dat verscheen in de ANS uit november 2004

Demonstratie van Laksheid

Vroeger draaide een student zijn hand niet om voor een radicale sleep-inn of een protestactie meer of minder, tegenwoordig voeren passiviteit en gebrek aan engagement de boventoon. Waarom protesteert de student nog amper? En hoe deden de demonstranten van vroeger het eigenlijk? ‘Alle collegezalen waren bezet, maar ik wilde gewoon mijn tentamens maken.’

Tekst: Tom Raeven
Illustratie: Martijn Nas

‘Ja, vroeger, toen deden we nog wat aan de toekomst. Niets deugde, alles moest anders.’ Iedereen heeft deze gemeenplaatsen wel eens door een verdacht braaf uitziende vijftiger om de oren geslingerd gekregen. Onderwijs, kerk, kneuterige normen en waarden: vrijwel alles werd door studenten eind jaren zestig, maar vooral in de zeventiger jaren tot op de grond toe afgebrand. Nijmegen en andere studentensteden waren rode, van passie doordrongen bolwerken. Iedere studie moest in dienst staan van het maatschappelijk belang. In Amsterdam werd onder meer het Maagdenhuis bezet, als actie gericht tegen de te grote macht van het universiteitsbestuur: men eiste ‘medebeslissingsbevoegdheid’.

Fanatiek bleven studenten de jaren daarop protesteren. In 1985 bezetten Nijmeegse studenten als reactie op de studiefinancieringsplannen van onderwijsminister Wim Deetman drieëneenhalve week het Erasmusgebouw. Men legde rookgordijnen aan, metselde muurtjes voor de academische toren en schroomde ook niet de halve binnenstad te ontregelen door middel van spontane zitacties. Het wegslepen van activistische lijven bleek voor de opgetrommelde politiemacht de enige oplossing. En ook begin jaren negentig waren radicale acties niet van de lucht: actievoerders bedachten een alternatief stelsel voor studiefinanciering en bezetten zowel de aula als het collegezalencomplex. Ditmaal was het minister van onderwijs Jo Ritzen die weinig goed kon doen.

Sindsdien is het demonstratiebloed dat door de aderen der studenten golfde echter gestold. Het dieptepunt lijkt bereikt: studenten stropen liever baantjesmarkten af dan zich actief zorgen te maken om het onderwijs. Ze zijn lui, passief en maken zich meer zorgen om de kleur van hun iPod dan om de achteraf genuanceerde plannen van staatssecretaris van onderwijs Mark Rutte om na vijf jaar studie het collegegeld tot kosmische hoogten te laten stijgen. Studentenprotesten tegen zulke zaken zijn er dan ook amper. Tijdens een uitzonderlijke bijeenkomst op het Malieveld of Museumplein druipt de tamheid er vanaf. Is de rode haan zijn veren kwijt of wordt hij weer een oproerkraaier?

Lekker schoppen
‘Wij vonden dat de invloed van studenten op het onderwijs te klein was. De hoogleraren hadden te veel uitvoerende macht, bijvoorbeeld bij benoemingen van docenten. Dus bezetten we het toenmalige hoofdkwartier van de studie Nederlands aan de Van Schaeck Mathonsingel.’ Het staat drs. Tom Baudoin (54), voormalig student Nederlands, nog helder voor de geest. De bezetting in 1971 van het inmiddels gesloopte gebouw was volgen Baudoin noodzakelijk. ‘Overleg hielp niet, dachten we. Wij waren van mening dat slechts een bliksemactie resultaat zou opleveren. Alleen op die manier konden onze marxistische idealen worden verwezenlijkt.’ Nu kijkt Baudoin genuanceerder terug op dat roerige jaar. ‘Achteraf gezien hadden we te weinig oog voor de andere kant van de zaak. We hadden moeten overleggen, daar ben ik nu wel van overtuigd.’

Baudoin mocht dan deel uitmaken van een grote groep links-radicalen met een opmerkelijke voorliefde voor bezettingen, veel studenten deden niet aan protesten mee of stonden er op zijn minst onverschillig tegenover. Dr. John Clerx (56), die in de zestiger jaren in Tilburg studeerde, nam nimmer deel aan protesten, hoewel die in de Brabantse textielstad toch voldoende gevoerd werden. ‘Toen ik derdejaars was, in 1969, werd de Hogeschool van Tilburg bezet door een groot aantal studenten,’ weet Clerx zich te herinneren. ‘In de meeste gebouwen hadden ze hun kamp opgeslagen zodat het onderwijs en de colleges plat kwamen te liggen.’

De boodschap van de demonstranten is Clerx niet ontgaan. ‘Men had kritiek op de starheid van het onderwijs, maar ook op de regering, het ouderlijk gezag, de kerk en de Nederlandse burgerlijkheid. De manier waarop men veranderingen wilde doorvoeren, heb ik altijd verfoeid. De grote idealen die men nastreefde waren ook met minder aplomb en radicale acties vast wel gerealiseerd.’ Clerx vergelijkt de demonstraties van destijds met de staking van het openbaar vervoer in oktober. ‘De bedoelingen daarvan waren zeker goed, maar de manier waarop de demonstranten hun doel wilden bereiken, is twijfelachtig. Ik wilde als student mijn colleges volgen en mijn tentamens maken, maar dat ging dus gewoon niet. Het had allemaal wel wat minder gekund.’

Als het vuur gedoofd is
De student van de eenentwintigste eeuw is niet meer kritisch-passief en al helemaal niet actief-idealistisch, maar vooral passief uit luiheid en gemakzucht. Tom Baudoin vindt dat spijtig: ‘De student moet altijd zijn positie als intellectueel kritisch blijven beschouwen. Zeker nu hebben studenten nogal wat om op te foeteren.’

Ook prof. dr. Wout Ultee, hoogleraar sociologie, merkt op dat het met de protest-drive van de huidige student niet goed zit. ‘Vergeleken met tien jaar geleden zijn de studenten nu niet meer zo maatschappelijk betrokken.’ Niettemin ziet Ultee lichtpuntjes. ‘Twee jaar geleden, toen Fortuyn voor zichzelf naar de stembus liep, stonden zogenoemde opstandelingen hem op te wachten. Zij protesteerden tegen een politicus die in hun ogen een racist was.’ Ultee vindt dat opvallend: ‘Vergeleken met de redenen tot protest van de jaren zestig en zeventig, de democratisering van het onderwijs, maatschappelijke vernieuwing en meer van dat soort loze kreten, was dat echt iets heel concreets. Ik denk dat er met dat protesteren publiek ook een nieuwe protestgeneratie is opgestaan, eentje die weliswaar nog maar net is begonnen maar die wel potentie heeft.’

Ultee weet dat men vroeger met name voor het belang van de masse protesteerde. ‘Voor de collectieve idealen dus. Wat ze er onder meer mee wisten te bereiken, was dat het onderwijs zich aan de student ging aanpassen. Die invloed van de student is er inmiddels niet echt meer. Als de generatie van nu nog protesteert, komt ze vooral op voor het eigenbelang: studiefinanciering, collegegeldverhoging, you name it. Daar wil ik overigens niet mee zeggen dat de student van nu alleen maar egocentrisch handelt. Je ziet dat men ook denkt aan collectieve waarden, zoals inhoudelijk goed onderwijs.’

Niettemin verheft de student van tegenwoordig nog maar amper zijn stem. Waarom lijkt het heilig vuur gedoofd? ‘Studenten van nu beseffen dat de bomen niet tot in de hemel groeien,’ meent Ultee. ‘Jezelf ontplooien, dus langer studeren, is nu we het met z’n allen wat krapper hebben amper te verkopen. Bovendien snappen studenten van nu dat met schreeuwen ook niet altijd alles bereikt wordt. Dat zie je toch ook aan de demonstraties van twee oktober? Vriendelijkheid is eerder een sleutel tot succes. Daarnaast is er door de snelle afwisseling van studenten, die immers slechts vijf jaar kunnen studeren, geen stevige basis om flinke demonstraties op te bouwen.’

Toch ziet Ultee de toekomst zonnig in. ‘Ik verwacht dat studenten wel weer gaan protesteren, dat we ons in een stilte voor de storm bevinden. Die protesten zullen dan met name gericht zijn op gebrekkige faciliteiten, het tekort aan computers en het feit dat de bibliotheken worden uitgehold.’

Protesteren kan en mag dus weer, zou de Viva in blokletters juichen. Natuurlijk zijn er altijd zaken te vinden om tegen te protesteren, en de student protesteert nog wel, maar op een eigentijdse, individueler manier. Maar of de drive ooit nog zo massaal zal ontstaan? De toekomst is wat dat betreft ongewis. Misschien als Rutte en co de persoonlijke pleziertjes van de CV-geile studenten dusdanig vernaggelen dat zelfs zij dit niet over hun kant kunnen laten gaan.

Plus:
Naast de sterke politieke lading is genoeg ruimte overgelaten voor liefde, humor en de zo kenmerkende Italiaanse passie. Baarìa is een hartverwarmende film vol sterke persoonlijkheden, die de kijker leert over geluk in kleine dingen. De bloedmooie hoofdrolspelers maken die ervaring extra interessant.

Min:
Soms is het plot ietwat geforceerd. Voornamelijk het artificiële einde – een cirkelconstructie waarbij heden en verleden op een onmogelijke manier samenkomen – had achterwege gelaten kunnen worden. Wegens zijn lange duur is deze film verder ongeschikt voor mensen met zwak zitvlees.

Dus:
De vergelijking met Giordana’s zes uur durende meesterwerk La Meglio Gioventù – de Italiaanse geschiedenis geïllustreerd aan de hand van drie generaties van de familie Carati – is snel gemaakt. Toch is Baarìa niet van hetzelfde kaliber. Soms voelt het zelfs net alsof je naar het verlengde van een Bertolli-reclame aan het kijken bent. Desalniettemin is het een uiterst vermakelijke zit.

Film: Baarìa
Regisseur: Giuseppe Tornatore
Speelduur: 150 minuten
Genre: historisch drama

Deze film draait in Lux.

Kooistra – die in 2008 nog op nummer 222 stond in de ‘Quote top 500’ – runt naast een aantal panden in Amsterdam, Groningen en Den Bosch ook De Drie Gezusters, Heidi’s Skihut en Sjors en Sjimmie in Nijmegen. Hij is overigens niet bereikbaar voor commentaar: de goede man is herstellende van een medische ingreep als gevolg van een steekpartij op Ibiza. Hopelijk komt de ondernemer snel actie, anders zullen de zuipgrage lullo’s en zestienjarige sletjes moeten uitwijken naar het dichtsbijzijnde alternatief: de NDRGRND.

Mijn koelkast ligt vol met bier en eieren. In de voorraadkast liggen talloze pakken Euroshopper worstenbroodjes klaar en er is drie liter sap gehaald. Verder heb ik cola, chips, twee zakken borrelnootjes, een vijftal flessen wijn en – niet te vergeten – genoeg ingrediënten in huis om bergen nachtelijke tosti’s te bakken. Dit alles heb ik vanochtend in mijn eentje van de AH naar mijn studentenhuis in de Wolfskuil gesleept. Het zweet parelde op mijn voorhoofd en ik heb minstens twee keer mijn scheenbeen gestoten aan het winkelkarretje-met-eigen-wil.

En waarom? Om mijn Brabantse vrienden, die ik nog ken van de middelbare school en die dit jaar eindelijk zijn ingegaan op mijn smeekbedes om Koninginnenacht in Nijmegen te vieren, zonodig op hun wenken bediend willen worden. ‘Ik ben allergisch voor bier. Doe mij maar rosé’, aldus de in Maastricht studerende dispuutsvriend. Een vriendin: ‘Ik kom direct vanuit mijn coschappen en neem geen slaapspullen mee. Mag ik met jou lepeltje-lepeltje liggen vanavond?’ En: ‘Kan ik mee eten? Ik kan alleen niet helpen met koken want ik ben er pas rond 19.00 uur.’

Maar als straks de bratwürsten op zijn, de chipszakken leeg en de biertjes doodgeslagen zullen we in opperbeste stemming naar De Vasim lopen. Daar zullen we die Nijmo’s een laten zien hoe een Brabander kan adten, swingen, schreeuwen en kotsen. Rond een uurtje of vijf begeven we ons als een stel malloten weer richting de Kuul. Daar houden we in woonkamer, keuken en slaapkamer een snelle powernap om vervolgens fris en fruitig op de rommelmarkt in het Gofferpark te verschijnen. Nadat we onze vers bemachtigde videobanden, rolschaatsen, kledingstukken en kapstokken thuis hebben gedumpt, nemen we een zooi sixpacks mee naar het Valkhof. In het gras zullen wij daar onze hernieuwde kater uitzitten onder het genot van onder meer Barbarella, Black Bottle Riot en Bettie Serveert. Compleet gebroken neemt iedereen aan het eind van de dag de trein naar zijn of haar persoonlijke studentenstad. En ik, ik stort mijn bed in om er op zijn vroegst zaterdagavond weer uit te komen.

Leuk hoor, zo’n feestje bij mij thuis. Maar volgend jaar vieren we de verjaardag van de Koningin gewoon weer in Eindhoven.

Ateke Willemse

Wat: je kunt het zo gek niet verzinnen of het bestaat
Tijd: overwegend ’s avonds
Prijs: vaak gratis

Voor degenen die het nu al beu zijn om het weekend slechts al zonnebadend en barbecuend te spenderen, volgt hier de oplossing. Er vallen namelijk zowel doordeweeks als in het weekend talloze – veelal gratis – proeflessen te volgen op diverse locaties in Nijmegen.
De 22-jarige Robin Smit geeft zijn eerste gitaarles bijvoorbeeld voor noppes. Wil je de sterren van de hemel leren spelen om je vriendin te imponeren of doorbreken als de nieuwe Jimi Hendrix dan ben je bij Robin aan het juiste adres. Kleine toevoeging: hij kan je geen noten leren lezen en ook niet de fijne kneepjes van het shredden bijbrengen.
Een andere manier om een winnaar te worden is door op vrijdagavond een gratis hiphop dansles te volgen bij Nederlands Kampioen Marthe Weijers. Na een uurtje poppen, locken en beatboppen met deze energieke jongedame eindig je vanzelf gesloopt maar voldaan in de kleedkamer. Naderhand kun je tevens opscheppen dat je les hebt gehad van een chick die in de Let Go-clip van Sidney Samson danste.
Geen hiphopfan maar wel last van losse heupen? Bij Salsadansschool Amanne – inderdaad, die gekleurde, ietwat obscure tent in de Tweede Walstraat – worden regelmatig proeflessen en workshops gegeven. Aanstaande zondag is bijvoorbeeld een heuse brassband workshop en de dag erna kun je heerlijk swingen tijdens de gratis Zumba of Salsa Atiempo-les.
Ben je niet zo thuis in de muziek- of dansscene maar wil je wel graag ontspannen, dan is een cursus yoga misschien iets voor jou. Zenmeesteres Suzanne Beenackers geeft op zondagavond zowel relaxerende Maan Yoga als fysiek uitdagende Vinyasa/Power Yoga. Door middel van een proefles van vijf euro kun je zelf een passende manier kiezen waarop je het weekend het liefst af wilt sluiten: met een uitgeruste geest of een lichaam vol Solar Flow.

Op YouTube zijn talloze filmpjes te vinden waarop je je zumba-, gitaar- of yogaskills alvast kunt oefenen.