Werner Herzog – onder andere bekend van Grizzly Man – schetst in zijn nieuwste documentaire een beeld zien van het fascinerende continent Antarctica. De film zoomt onder andere in op opmerkelijke, oogstrelende en bizarre natuurverschijnselen. Tijdens een bezoek aan een team van wetenschappers, dat onderzoek doet naar de zeehonden die er leven, leert de kijker meer over het geluid dat de zeehonden maken wanneer ze onder het ijs door zwemmen. De klanken worden omschreven als onorganisch, bizar en prachtig en ze stippen de bovenaardse sfeer van het continent aan die Herzog aan de kijker probeert over te brengen. De mooie beelden en de daarbij vaak perfect gekozen mystieke muziek, zoals tijdens een duik onder schitterende ijspartijen, doen Antarctica eer aan.

In de documentaire is naast aandacht voor de natuur ook aandacht voor de bewoners van het continent. In McMurdo, de grootste nederzetting van Antarctica, wordt ingezoomd op enkele bijzondere bewoners van het continent. Herzog vertelt in zijn voice-over – zijn wat krakerige stem met typisch accent begeleidt de documentaire – dat hij vooral veel zielsverwanten en eensgezinden treft. Zoals een taalkundige die nu in een klein schuurtje onder andere tomaten kweekt, een bankier die hier in een bus rondrijdt en een filosoof die dagen op een heftruck zit. Dit alles in de ijzige kou. Ze glunderen stuk voor stuk wanneer ze over hun geliefde Antarctica vertellen. Een van de bewoners legt uit dat de plek een bepaald type mensen aantrekt. ‘Mensen die ik hier ontmoet hebben de intentie om van de marges van de landkaart af te springen. Ze ontmoeten elkaar in Antarctica, het einde van de wereld, waar alle lijnen van de landkaart samenkomen.’

Gezegd moet worden dat de keuze om de bijzondere natuur te belichten én de persoonlijke verhalen van mensen te vertellen én het vaak aparte dagelijkse leven van de bewoners te laten zien, erg overweldigend is. Wellicht dat het de documentaire goed had gedaan als deze zich enkel op één of twee van deze elementen had gericht. Desalniettemin is Encounters at the End of the World met haar meeslepende muziek, schitterende beelden en bijzondere mensen het bezoeken meer dan waard.

Deze film is te zien in LUX

In een arme buitenwijk van São Paulo woont de zwangere Clueza met haar vier zonen van verschillende vaders. São Paulo, de grootste stad van Brazilië, is een chaotische miljoenenstad waarin dit laagopgeleide eenoudergezin het niet makkelijk heeft. Regisseurs Walter Salles, bekend van The Motorcycle Diaries, en Daniela Thomas proberen middels de levensverhalen van deze vier jongens te laten zien hoe iedereen op zijn eigen manier geluk zoekt en deze vindt, in kleine dingen.

Dario is een voetbaltalent en hoopt ontdekt te worden om op die manier een beter leven voor zichzelf op te kunnen bouwen. Het feit dat hij net achttien is geworden en ondanks zijn talent nog steeds niet ontdekt geeft de kijker een wat onbevredigd gevoel. Denis is een van de talloze motorkoeriers van São Paulo en rokkenjager. Dinho is een tankstationbediende en vind als trouwe kerkganger troost bij de Evangelisten. De jongste van de vier, Reginaldo, spijbelt vaak van school en is geobsedeerd door bussen. Zijn huidskleur is donkerder dan die van zijn broers of moeder en hij is dan ook, nog meer dan de andere jongens, gefascineerd door zijn afwezige vader. Deze laatste verhaallijn is gebaseerd op een gebeurtenis die in 2004 São Paulo op z’n kop zette. Een 14-jarige jongen had een stadsbus gekaapt en er uren mee door São Paulo gereden. Hij deed dit naar verluid om de aandacht te trekken van zijn onbekende vader, van wie hij dacht dat het een buschauffeur was.

Walter Salles, de meest succesvolle Braziliaanse regisseur van het moment, legt met Linha De Passe de keerzijde van zijn thuisland bloot. Corruptie en armoede zijn terugkerende thema’s in zijn nieuwste film. De film is realistisch en meeslepend. Toch is het geen film die medelijden probeert op te wekken. De situatie van de jongens is moeilijk maar niet uitzichtloos. Terwijl Clueza met moeite probeert een normale gezinssituatie te creëren, kampt haar kroost elk met zijn eigen problemen. Ze zoeken naar hun plek in de maatschappij, hun rol binnen hun gezin en naar hun eigen geluk. Soms vinden ze dit. De film is, onder andere dankzij de acteerprestaties van de pure en naturelle acteurs, realistisch. De prachtige beelden van een rauwe stad zijn de ideale locatie voor dit meeslepend maar toch hoopvolle verhaal.

Deze film is te zien in LUX

Een veelvoud aan reacties op het bericht van onder andere mededocenten doet vermoeden dat het een veelvoorkomend probleem is. Professor Margot van Mulken, hoogleraar Internationale Bedrijfscommunicatie aan de RU, relativeert het probleem echter. ‘Studenten zijn wel mondiger geworden, maar met scheldpartijen heb ik nog nooit te maken gehad. Iedereen kent natuurlijk de voorbeelden van studenten die e-mails sturen zonder aanhef, of mailtjes voorzien van teksten als “Ik heb u 2 dagen geleden al gemaild en nog steeds geen reactie”, maar ik vind het een beetje flauw om dat te gaan bestempelen als een probleem van de student van tegenwoordig.’ Ook Professor Gert Flik, docent Organismale dierfysiologie aan de RU, vertelt dat brutaliteit absoluut geen regel is bij de studenten waar hij mee werkt. ‘Ik werk hier sinds 1980 en heb sindsdien één keer ruzie gehad met een studente.’

We hebben volgens Flik dan ook te maken met een complexer sociaal fenomeen dan het simpelweg brutaler worden van studenten. ‘Nieuwe studenten zijn ieder jaar weer even jong, terwijl je als docent natuurlijk steeds ouder wordt. Er ontstaat op die manier een steeds grotere generatiekloof. Studenten die nu beginnen aan hun studie zijn als het ware geboren in het ICT-tijdperk. Toen wij net e-mail en internet onder de knie hadden waren zij alweer bezig met sociale netwerken als Hyves. Een dergelijke cultuur kan tot miscommunicatie leiden.’ Van Mulken bevestigt: ‘E-mailen is een communicatievorm die wij minder gewend zijn.’ Terwijl er op de ingezonden brief aan Beatrijs nog druk wordt gereageerd loopt de discussie op de RU spaak. Flik: ‘Als er al sprake is van een probleem, moet dat in ieder geval erg worden genuanceerd.’

Afgelopen zaterdag heropende krakerscollectief de Grote Broek in de Van Broeckhuysenstraat. Afgelopen week bewonderden we het pand waar vanaf nu weer feesten, filmavonden en soepcafé’s zullen plaatsvinden. Hieronder een fotocompilatie van de nieuwe grote broek die de bewoners en betrokkenen met eigen blote handen uit de grond stampten.

Voor het ontwerp van de voorgevel van het pand diende het originele pand van de Geldersche Nijmeegsche Courant als inspiratiebron. Aan de voorzijde zat vroeger de redactie van deze Gelderse krant.

Voordat de oude achterzijde een dichtgemetselde grote wand werd was het gebouw gezegend met mooie grote ramen. In de nieuwe Grote Broek zijn deze ramen weer in ere hersteld.

In deze nieuwe keuken van de Klinker (onderdeel van de Grote Broek) zal vanaf heden weer iedere woensdagavond de soep voor het soepcafé worden bereidt. Iedereen mag een kop soep komen eten in ruil voor een vrijwillige bijdrage. Elke zaterdag- en zondagavond is er het Klinker eetcafé en zal er stipt om 19.00 uur een vegetarische biologische maaltijd worden geserveerd. Verder gaan in de aangrenzende Klinker onder andere de filmavonden Onderbelicht plaatsvinden.

Rechts op de foto is het welbekende krakerssymbool te zien.

In de kelder van de Grote Broek bevindt zich net als voorheen de Onderbroek waar regelmatig feesten plaatsvinden. De grote zwart-rode sterren op de muur staan voor het collectief-anarchisme, één van de waardes van de leden van het krakerscollectief. Tegenover de Onderbroek zijn verschillende oefenruimtes voor bands in aanbouw, die binnenkort verhuurd zullen gaan worden.

Tijdens het openingsfeest, afgelopen zaterdag werd er biobier gedronken….

…gedanst…

…en gerecycled.

Foto’s: Loes Perrée

De lente vordert en de zomer nadert. Vakantieplannen beginnen langzaam maar zeker vorm te krijgen. Welke bestemming wordt het dit jaar?

Doe de grote ANS vakantiekwis uit 1995

Klik voor groter formaat

‘Juist op dit moment bereikt ons het bericht dat de universiteit van Nijmegen een masteropleiding Journalistiek begint. Professor Jo Bardoel verwacht in september de eerste veertig studenten. Ik wil er als ex-directeur van de School voor de Journalistiek (SvJ) in Utrecht alleen dit over zeggen: het is een verspilling van menselijk kapitaal en talent. Het is te zot voor woorden om op dit moment met een journalistieke opleiding te beginnen.’

Professor Jo Bardoel, een van de grondleggers van de master Journalistiek in Nijmegen, geeft aan dat het gaat om een nieuwe mastervariant voor studenten met een bachelor in Communicatiewetenschap of in Bedrijfscommunicatie. ‘In het eerste jaar zullen we sowieso enkel studenten met deze achtergrond toe gaan laten.’ Bardoel legt uit wat de aanleiding was voor het starten van de nieuwe opleiding: ‘Er zijn in Nederland verschillende journalistieke opleidingen op zowel het hbo als op de universiteit. Een universitaire journalistieke opleiding in de regio Zuid en Zuid-Oost Nederland miste nog. De Radboud Universiteit was de aangewezen universiteit om invulling te geven aan dat gemis. De RU heeft een traditie waar het gaat om journalistieke opleidingen. Zo startte er hier ook na de oorlog een opleiding journalistiek.’

Huub Elzerman is het er niet mee eens dat in deze regio een journalistieke opleiding miste: ‘Het is natuurlijk niet iets van de laatste jaren dat er meer jongeren zijn die journalist willen worden dan dat er opleidingsplaatsen zijn. Toen ik directeur was van de School voor de Journalistiek in Utrecht waren er voor de vijftienhonderd geïnteresseerden maar driehonderd plekken. Destijds kwamen er per jaar vijfhonderd vacatures vrij voor journalisten. Ik weet niet precies hoe het nu zit met dat aantal, maar feit is dat er nog altijd meer journalistieke opleidingen zijn in Nederland dan de arbeidsmarkt aan kan.’ De komende maanden zullen er steeds meer journalisten werkloos worden. Als gevolg van de financiële crisis loopt het aantal advertentiepagina’s snel terug. Kranten krimpen, tijdschriften gaan failliet en het aantal vacatures voor journalisten neemt af. Elzerman voegt toe: ‘De post-academische opleiding van de Erasmus universiteit kan haar studenten al nergens meer kwijt. Het is bar slecht getimed om juist nu een nieuwe opleiding te starten.’

Professor Jo Bardoel onkent de problemen voor journalisten op de arbeidsmarkt niet: ‘Het is duidelijk dat er nu een grote financiële crisis plaatsheeft en dat is uiteraard slecht voor de werkgelegenheid. De plannen voor deze mastervariant lopen echter al vanaf lang voor de crisis. Dat daar nu een recessie tussendoor komt is vervelend, maar mag die plannen niet in de weg staan.’

Elzerman onderkent dat er vrij onderwijs moet zijn. ‘Iemand die journalist wil worden moet die kans krijgen. In mijn tijd bij de SvJ werd je na 3 keer meeloten sowieso toegelaten.’ Toch moet er volgens Elzerman een zeker evenwicht zijn. ‘Wanneer je Rechten hebt gestudeerd en niet direct aan de slag kan als jurist heb je nog tal van andere mogelijkheden. De opleiding Journalistiek is vele malen specifieker.’ Bardoel nuanceert het feit dat de opleiding heel specifiek zou zijn: ‘Opleidingen op het hbo leggen de nadruk op journalistieke vaardigheden. Deze master houdt zich bezig met journalism studies. Studenten zullen natuurlijk ook kennis gaan maken met de journalistieke praktijk, maar de opleiding is nadrukkelijk academisch van aard en daarom dus breder.’

Volgens Elzerman is er nauwelijks nog een universiteit die geen journalistieke opleiding heeft. ‘Ik vind dat de Radboud Universiteit met deze ‘haal binnen’-mentaliteit op een cynische manier reageert op het aantal studenten dat journalist wil worden. Minister Plasterk had hiervoor nooit toestemming mogen verlenen.’ Elzerman beseft dat het ieders eigen verantwoordelijkheid is. ‘Maar iedere student denkt natuurlijk: “Ik heb talent, met mij komt het wel goed.” Toch is het een feit dat het aantal arbeidsplaatsen krimpt. Een aantal pas afgestudeerde studenten journalistiek zal dus zeker voor een teleurstelling komen te staan.’

Later vandaag was op Voxlog echter niets meer van dit bericht te zien. Paul van den Broek, redacteur van het universiteitsblad, wuift alle verantwoordelijkheid voor het verwijderen van het bericht weg: ‘Wanneer er een reactie komt op een bericht is Johan van de Woestijne, hoofd communicatie van de RU, degene die de overweging maakt het bericht te laten staan of te verwijderen. Hij heeft besloten dat het bericht verwijderd moest worden en wij zijn dan simpele uitvoerders.’ Van de Woestijne verlegt op zijn beurt weer de verantwoordelijkheid: ‘De Wijkerslooth liet mij weten het bericht ongepast te vinden tegenover slachtoffers en de Koninklijke familie.’ Op de vraag of hij degene is die uiteindelijk een beslissing maakt over het al dan niet verwijderen van dergelijke berichten reageert hij kort en helder: ‘Soms zijn er hogere machten. Wat mijn mening in dit geval is, is dan ook niet van belang.’ Over het antwoord op de vraag of het bericht is verwijderd in verband met de inhoud of in verband met de verkeerd gespelde naam van de collegevoorzitter kunnen we enkel speculeren.

Bij deze komen wij op de proppen met alsnog de juiste omschrijvingen én onze welgemeende excuses, aan zowel cryptooplossers als de cryptomakers. Voor eenieder die dat wil, printen we op de redactie de omschrijvingen met liefde voor je uit. Succes!

Juiste omschrijvingen:

Verticaal
1. Vernielzuchtig winnen (7); 2. Een lege portomonnee doet pijn (5); 3. Hij neemt net op tijd een slokje (4); 4. Ik heb het gehad met de belasting (7); 5. Kant van stof (4); 6. 3,14 cl alcohol (6); 7. De Styx begint in Limburg (7); 8. Weer niets nieuws bij de groenteboer… (12); 9. Overspelig schoeisel (10); 13. Waarschijnlijk niet zwaar (8); 15. Pas op dat je montuur hierin niet smelt (10); 17. Vulkanische turkse lekkernij? (7); 19. Geen hoog punt gehaald (10); 22.Hier vindt je de hond (5) ; 24. Vervelende Carolinger (6); 25. Snelgroeiende groente (4)

Leo (Gael García Bernal) vertrekt op zakenreis als echtgenote Ellen (Michelle Williams) in bed ligt na een nachtdienst. Wanneer Ellen de volgende dag thuiskomt van haar werk, wordt dochter Jackie al naar school gebracht door een nanny. Leo en Ellen hebben beide veeleisende banen. Ondanks hun overduidelijk eindeloze liefde voor hun dochter Jackie lijken ze hun zakelijke verantwoordelijkheden niet los te kunnen laten. Kindermeisje Gloria helpt hen bij de opvoeding van hun dochter. Ze heeft hiervoor haar eigen zonen op de Filippijnen in de steek gelaten. Regelmatig worstelt ze met de vraag of ze doet wat daadwerkelijk goed is voor haar kinderen, die nu worden grootgebracht door hun oma.

Parallel aan de verhalen van Ellen in New York en Gloria’s moeder in een arm dorp op de Filippijnen loopt het verhaal van Leo, die voor zijn werk in Thailand zit. In alle drie de verhalen worstelt de hoofdpersoon met zichzelf. Gloria worstelt met het feit dat ze niet bij haar kinderen is, en haar kinderen met het feit dat hun moeder niet bij hen is omdat zij niet voor hun moeder kunnen zorgen. Ellen worstelt met het feit dat ze faalt als moeder, met als gevolg dat Jackie liever tijd doorbrengt met haar kindermeisje Gloria dan met haar. Leo, tenslotte, voelt zich niet op zijn gemak in het zakelijke wereldje waarin hij terecht is gekomen. Hij voelt zich niet thuis in de dure hotels en liegt over zijn succes. Zo verklaart hij werkeloos te zijn, terwijl hij net een miljoenencontract heeft afgesloten. Al deze aparte verhalen zijn met elkaar verbonden via telefoongesprekken.

De thema’s heelal en oerknal komen regelmatig terug in de verhalen. Via dochter Jackie, die dol is op het planetarium en alles weet over het heelal, en via de pen met mammoetivoor die Leo krijgt om zijn contract mee te ondertekenen. Het ene moment kijken we ingezoomd naar zoveel verschillende levens op aarde en het andere moment kijken we via de ogen van Jackie van een afstand naar de aarde, waarin alles met elkaar in verbinding staat door een enorme hoeveelheid water.

De veelal moeder-kindrelaties in de film zijn spannend. Toch wordt het op een gegeven moment overdreven, wanneer er op het laatst van de film nóg een moeder-kind relatie wordt geïntroduceerd die voor het verhaal overbodig en zelfs storend is. De boodschap die uiteindelijk verteld wordt is enerzijds een open deur, maar anderzijds helder, waar en aangrijpend. Het zou cynisch zijn dat enkel af te doen als clichématig. Het lot van de mens is dat deze meer bezig is met overleven dan met leven zelf. Maar wie weet – zoals Leo in een helder moment ook beseft – zijn we over een poos uitgestorven, en graven de ratten onze botten op om er pennen van te maken.

In de Molenstraat zal zoals altijd weer een coverbandje of twee uit de kast worden gehaald. Voor de mensen die Paradise by the Dashboardlight nu wel gehoord hebben is er het Hunnerpark. Daar, achter het Valkhofpark, zal namelijk zoals ieder jaar Oranjepop weer plaatsvinden. Dit jaar zal onder andere de Nijmeegse band De Staat daar te zien en beluisteren zijn.

Oranjepop vorig jaar

Koopjesjagers kunnen hun hart ophalen aan de grote rommelmarkt in het Goffertpark. Vanaf ’s ochtends vroeg zal daar het resultaat van menige voorjaarsschoonmaak uitgestald staan. Voor wie écht brak is en een zitplaats en wat koelte zoekt is daar: Circus Renz. Temidden van het Goffertpark.