Ik ben er ergens vroeg in de avond morgen (=vrijdag), tot zaterdag ‘n uur of 16, want dan rijden wij naar Brabant voor de jaarlijkse kerstschaft… bij mijn zus dus dit maal. Ik blijf daar tot de 28e, om vandaaruit de reis naar het beloofde (Zee)land voort te zetten; dan daar één nachtje bij mijn broer, zijn Babelse bruid en Zeeuwse bijwijven, waarna we – om aan het brakke land te ontsnappen – de strooizoute snelweg zullen trotseren, op weg naar dat ‘Insula Batavorum’, ons zoete Betuwe, oh die heerlijkste perenwieg, die weldadige heimat van ons! En daar, in de middag van die 29e, wacht ons een oliebol van bakker Hendriks, en een stofzuigerbuis; en de besneeuwde velden, die lang geleden al – en sindsdien nog altijd – hebben getwijfeld tussen het éne of het andere oude dorp, zonder daarbij van een noodzaak te kiezen ooit blijk gegeven te hebben, zijn ons ruilverkavelde speelveld. Je kent ze wel, die velden, waar de op afstand rokende schoorstenen je eerst wijzen op de spelregels van de te spelen thuiswedstrijd… om je vervolgens dankbaar de zwakte van je tegenstander te verraden; want de dikke, smeuïge verlichting die – met een misselijkmakend gebrek aan helderheid, amechtig en vermoeid – vanuit binnen tegen de ramen aanleunt, blijkt toch óók dit jaar wéér bij machte om je met een nóg kleiner deel van zichzelf, door één van die ramen tegemoet te leunen, en verraadt zich in die zwakte met evenveel zekerheid als het slome schijnsel dat per huis steeds herkomst vind in datzelfde verdrietige haardvuur als waaruit de rook. De rook, die zich bij de gratie van zekere thermodynamische wetten, onophoudelijk cyclisch in verheuging en tevredenheid gedwongen ziet afscheid te moeten nemen van huis en haard, en die vanaf het moment dat het de schoorsteen verlaat dan ook zichtbaar opfleurt, weer ‘adem kan halen’ en met een humeur als waarvan het licht dat het huis niet ontsnappen kan, zorgvuldig weerhouden wordt – zoekt het dankbaar een weg naar boven, waar het eenmaal aangekomen een nieuwe natuurwet eert, door met wolken te huilen, en zó het licht dat geen kans kreeg te herdenken… Deze wedstrijd blíjkt – speelt zich af rond kaders van enthousiaste ergernis en een vastberaden beledigd gemoed. Maar zoals beloofd, is er in haar bungalow geen weduwe die erover peinst haar sloffen voor laarzen te verruilen, en zal zich geen grijsaard door de kou wagen, om zich over onze kundig ritmische salvo’s babypijl te beklagen: Want wij wèl, zullen gekomen zijn met ’sloffen’ om die verruild te zien voor twee keer twaalf dozijn vurige pijltjes in hun eenzame pogingen een ijzige lucht te verlichten, die het – ondanks zij zich de overwinning moedig en onophoudelijk na blijven streven – nooit zullen winnen van een donkerblauw zoals ons eindejaar dat elk jaar verzorgt in een wintersnelle, onstuitbare zonsondergang. Een eindejaar. Een oud. Een nieuw.

Gert-Jan Haalboom

we waaien met de draaideur mee
(de lucht is als een warme hand)

we strijken langs de voorbeeldstof
bedenken hoe ze ons zou staan
en drijven dan de roltrap op
we ritsen zwijgend uit elkaar

mijn vreemden zijn vrienden
zo ben ik groot gebracht

ik heb meer schoenen gezien
dan gezichten
als ik zit om te drinken
bewaken mijn benen mijn tas

Bart van Oost won aanmoedingsprijzen bij WriteNow! en was campusdichter van de Radboud Universiteit Nijmegen.
Hij las voor op o.a. Flux-S, Onbederf’lijk Vers en het Wintertuin Festival.

Om klokslag acht uur stond er al een rij bruggers voor de ingang, en was het volgens Mica vooral zaak om bezorgde ouders zo snel mogelijk af te wimpelen om het overzicht te behouden. We stonden met zijn drieën op een rij, Mica, Cas en ik. Ik controleerde de kaartjes, Cas de schoolpassen, en Mica was aanwezig om onverlaten die hun schoolpas waren vergeten eens flink vermanend toe te spreken, alvorens ze alsnog naar binnen te laten. Ik zat wiebelend op een dranghek dat er door de security voor de zekerheid was neergezet, en tussen het kaartjes scheuren door rookte ik de ene sigaret na de andere. De leerlingen die ik geen lesgaf keken me ietwat wantrouwend aan, degenen die wel bij mij in de klas zaten begroetten me uitgelaten ver voordat ze daadwerkelijk voor mijn neus stonden. Vertederd keek ik het schouwspel aan. In kleine groepjes kwamen ze aan, de meisjes steevast in het gezelschap van een onhandige laag make-up en truitjes die een nog niet aanwezig decolleté moesten benadrukken. Met een dampende peuk tussen mijn lippen mompelde ik half glimlachend een onderkoeld welkom en probeerde me met mijn voeten in evenwicht te houden op het hek. Een vreemd soort trots maakte zich van me meester.

Om negen uur begonnen de eerste derde- en vierdeklassers zich te vertonen. Ik had inmiddels een zere kont, bovendien begon ik het koud te krijgen. Binnen dumpte ik mijn jas in de garderobe en trof Douwe aan de bar. Toen ik naast hem kwam staan sloeg hij glimlachend een arm om me heen. ‘Iets met bier, neem ik aan’, zei hij. ‘Zoiets, ja’, antwoordde ik. Achter ons betrad een groepje mij onbekende vierdeklasmeisjes het strijdtoneel. Ik vroeg me af of ze de uitnodiging voor het feest verkeerd begrepen hadden, want ze waren gehuld in weinig verhullende bunny-outfits. Ze hadden werkelijk hun best gedaan, dat moest ik ze nageven. Fijnmazige netpanties met een naadje aan de achterkant, matchende ronde staartjes en rechtopstaande oortjes in het haar. ‘Jezus, Douwe’, zei ik terwijl ik hem aanstootte, ‘is dat een traditie hier?’ Douwe draaide zich om en verslikte zich prompt in een slok bier. ‘Nou, nee’, antwoordde hij. ‘Maar het verbaast me eerlijk gezegd niks.’ Ik zag hoe de konijnenmeisjes zich bij een groepje jongens voegden en hen bijna krijsend om de hals vlogen. Ik merkte tot mijn schrik dat mijn biertje binnen luttele seconden verdwenen was, maar Douwe had al een tweede voor me besteld. ‘Dit gaat nog een lange avond worden, Kwant’, zei hij.

Niet veel later, om een uur of tien, zag ik hoe een jongen uit de zesde klas zich vergreep aan Sarah uit 2C. De jongen was er één van het langharige type. Met enige afschuw zag ik hoe hij zijn tong midden in het gezicht van de frêle Sarah plantte, om daar vervolgens minutenlang niet meer weg te gaan. Zijn handen hield hij keurig op haar schouders. Sarah onderging de beproeving zonder een spoortje tegenzin, en met een zachtjes heen en weer wiegende paardenstaart. Inmiddels had Mica zich bij ons gevoegd, een leeg whiskyglas in zijn hand. ‘Wie is die gast’, vroeg ik hem verontwaardigd. ‘Dat is Zeepkist’, antwoordde hij. Zeepkist was, zo leerde ik, de enige leerling die het voor elkaar had gekregen een bijnaam te verwerven, maar daar had hij dan ook al zeven jaar hard zijn best voor gedaan. ‘Hij heet Zeepkist omdat hij alleen maar hard bergafwaarts gaat’, legde Mica uit. ‘Die jongen is de vleesgeworden dalende curve, totaal kansloos. Zuipt al sinds de tweede alsof hij een rechtenstudent is, heeft sinds een jaartje of drie een indrukwekkend scala harddrugs aan zijn repertoire toegevoegd.’ ‘Hoe kan het dat hij nog steeds op school zit’, vroeg ik. ‘Twee keer blijven zitten, maar altijd exact op de juiste momenten toch je smoel laten zien’, zei Mica. ‘De beste man is alweer bijna twintig.’ Ik trok één mondhoek op. ‘En Mica heeft een zwak voor hem’, merkte Douwe op terwijl hij zich naar ons toe boog. Mica fronste zijn wenkbrauwen. ‘Je hebt vorig jaar nog een paar schoenen voor hem gekocht!’ ‘Ja, hoor eens’, legde Mica uit, ‘hij was al wekenlang op blote voeten in mijn les verschenen. Zijn schoenen waren kapot, en zijn ouders weigerden nieuwe voor hem te kopen.’ Douwe lachte. ‘Omdat Zeepkist al zijn zakcentjes aan wit poeder uitgeeft, ja. Logisch dat zijn ouders hem de tering laten krijgen.’ Ik had eigenlijk ook wel zin in een wodka. Ik stak mijn hand in de zak van Mica’s colbert en grabbelde naar consumptiebonnetjes. In mijn ooghoek zag ik hoe Sarah door twee giechelende vriendinnetjes werd meegesleurd richting de toiletten.

Aafke Romeijn (1986) studeerde Nederlandse Letterkunde aan de Universiteit Utrecht en Compositie aan het Koninklijk Conservatorium. Behalve als muzikant (zowel solo als met haar band Mister Blue Sky) is Aafke parttime werkzaam als docent aan een gymnasium. Over het laatste gaat haar debuutroman *Het professionele leven van Keetje Kwant*. Keetje Kwant is een jonge docente Geschiedenis die tijdens haar carrière aan het Ambrosiusgymnasium ontdekt hoe het leven van een leraar er werkelijk uitziet. Haar collega’s Mica, Douwe en Cas zijn daarbij haar steun, toeverlaat en gids.

Het duurt hier langer om op te staan. Alsof mijn lijf blijft haken in een diepe slaap, het weigert hier nog langer wakend te blijven.
Ik zou iets anders willen drinken dan zwarte koffie, maar niets smaakt hier zoals het daar was. Koffie is het enige dat met zijn bitterheid een uitgesproken smaak heeft en me overtuigt dat het zichzelf is en niet een verwaterde versie, zoals de sapjes en shakes die op het buffet staan.
Het hele hotel is te bleek om echt te zijn. Alsof ik in een oude aquarel rondloop die in de regen heeft gestaan. Het enige wat ik scherp zie, is het stof dat door de lucht dwarrelt als ik in de lobby zit te lezen.
Soms praat ik met mannen die, net zoals ik, het financiële dagblad lezen bij de lunch. Als ik over mijn twijfels praat, overtuigen ze me dat het een jetlag is.
´Brussel´, zeggen ze dan, ´Brussel bruist. Hier is waar hét gebeurt´.
Maar zij komen niet van een plantaanranch vandaan, denk ik dan. Waar je zwarte bonen als ontbijt krijgt en apen je wakker krijsen. Waar de varanen met tientallen op het grasveld voor de patio in de zon liggen.
‘Advocaten die reizen moeten niet teveel herinneren’, zei een collega eens van me. ‘Melancholie is slecht voor zaken’, besloot hij het gesprek.
De collega in kwestie werd opgeknoopt gevonden in de douchekabine van een Van der Valk hotel, een maand na die uitspraak.

Elfie Tromp is mislukt psychologiestudent, maar gevierd excentriekeling. Ze studeerde als toneelschrijver af en is sindsdien werkzaam in het theater, op kantoor en thuis. In november 2010 verscheen haar eerste kinderboek, Mémé en de dingen.
Ze wordt regelmatig gesignaleerd in matching outfits met haar naakthond.

Voor Esperanza

Farfalle

Als ze de kamer binnenkomt sla ik Tristessa van Kerouac dicht en gooi het boek in de hoek van de bank. Ze presenteert de maaltijd op twee bordjes. Trots, alsof het haar kinderen zijn.
Een van de bordjes plaatst ze op een laag tafeltje voor mijn neus. Ik buig me voorover, prik twee stukjes pasta aan een vork en roer ze lusteloos door de bloedrode saus.
‘Je moet eten,’ zegt ze, ‘anders krijg je straks geen dessert.’
Zij doet alles voor me. Ik mag haar nooit helpen. Ze vertrouwt me niet in de buurt van haar messenset. Als ik haar toch probeer te helpen, de prei en de paprika wil snijden, glimlacht ze bestraffend. Ze is gewend geraakt aan de situatie. Zelfs haar ouders zijn op de hoogte van de toestand. Ze vinden het nooit vreemd dat ik bij het ontbijt maar twee droge beschuiten naar binnen werk en ze vinden het niet erg dat ik daarna in de tuin braak. Het is goed voor de vruchtbaarheid van de grond, zeggen ze. In de zomer slepen ze me naar de schaduw als het te heet wordt in de zon. Ze zwijgen als ik urenlang ineengedoken op de achterbank van hun auto zit. Ze stellen nooit teveel vragen en zijn altijd geïnteresseerd in wat ik doe, ook al is dat niet veel.
Ik steek de pasta in mijn mond, kauw goed en laat het langzaam door mijn slokdarm naar beneden glijden. Buiten dendert een trein voorbij, maar ik voel me niet gehaast. Over dertien minuten komt er nog een voorbij en dan na zeven minuten nog een. Er vertrekken drie treinen per half uur.
Ik zie de beeltenis van Jezus Christus in het stof op het beeldscherm van de televisie. Alleen als de televisie uit staat. Als liefde daadwerkelijk door de maag gaat, moet je het dan op den duur niet een keer uitschijten? Consumeren, verteren, toiletteren. Zodra ik mijn mond open, bevriest de vraag op mijn lippen. Ze zal voor altijd ongesteld blijven. Ik heb al dagenlang een liedje van the Cure in mijn kop, waarvan ik de titel en de tekst vergeten ben. Een bescheiden hitje uit negentienvierentachtig. Mijn geboortejaar. Een roman van George Orwell. Vannacht zal ik weer niet slapen. De hele nacht zal ik naar haar kijken. Opgekruld onder haar zijden dekbed. De maan die door een streep tussen de gordijnen schijnt en haar gezicht verlicht. Ik zal niet slapen en toch de hele nacht liggen dromen.
Ik zal haar net niet aanraken en mijn hand bijna op haar buik leggen. Ik zal haar weer voor de eerste keer zien. Hoe ze stond te dansen met de haaientanden op straat. Vervolgens zal haar hele leven als een film aan mij voorbij flitsen. Ik zal denken aan de fles op de kast – de fles die op mijn lippen brandt – en aan haar messenset. Misschien zal ik uit bed gaan, op mijn blote voeten over het zeil naar de keuken lopen en een mes uit het keukenblok nemen. Ik zal langs het lemmet likken. Het koude metaal tegen mijn tong zal me wakker doen schrikken en me doen beseffen waar ik ben. Misschien ga ik niet naar de keuken. Misschien vlucht ik wel via de brandladder naast het raam.
Zij heeft haar bord al leeg en glimlacht voldaan naar mij. Ik denk aan de middag en hoe ik vloekend door de gangpaden van het tuincentrum liep tot een man met een baard en een bel en een holle lach me probeerde te kalmeren met een beker warme chocolademelk.
‘Soms schopt het leven,’ vertelde ik hem. ‘Af en toe voel ik het leven schoppen.’
Ik herinner me woord voor woord de tekst op een van de vele producten die ik door mijn handen heb laten gaan. Zelfs de moeilijke woorden. Spruzit is een plantaardig bestrijdingsmiddel tegen alle bijtende en zuigende insecten zoals luizen, rupsen en kevers. De werking van dit product is gebaseerd op natuurlijk pyrethrum, waarvan de activiteit wordt verhoogd door piperonylbutoxide. Spruzit is een zeer effectief en agressief werkend middel. 20 druppels mengen met 1 liter water voor 1 liter bestrijdingsvloeistof.
Een meisje zong liedjes voor mij, over vrede op aarde en een kindeke in een kribbe. Bordeauxrood jurkje. Wit pluisstaartje. Uiteindelijk wist ze me te verleiden tot de aankoop van tien zakken potgrond en acht kilo ongebluste kalk, zonder dat ik weet waar ik het voor nodig heb. Sirene.
Ik heb het voor haar verborgen gehouden, zoals ik alles voor haar verborgen houd.
De lucht hangt zwanger van verlangen. Zij wacht tot ik nog een hap neem en haar bemoedigende blik frustreert mij.
‘Ik kots van je,’ wil ik walgend uitbrengen, maar het klinkt alsof ik haar geen groter compliment kan maken. ‘Echt, ik kots van je,’ doe ik nog een bij voorbaat mislukte poging. ‘Jij moet je soms wel heel eenzaam voelen.’
Ze buigt zich voorover, legt haar handen op mijn schouders en drukt haar lippen tegen mijn voorhoofd. Koel, als de loop van een pistool. Ik trek mijn hoofd weg en sta op.
‘Ik ga even naar het toilet,’ zeg ik.
‘Kom je snel terug?’ vraagt ze.
Ik moet denken aan Christina Ricci in Buffalo ‘66. Zonder nog iets te zeggen verlaat ik de kamer, loop de trap af naar de gang en trek mijn jas aan. Buiten sla ik de deur zo hard achter me dicht dat het boven te horen moet zijn. Een man worstelt zich huiswaarts op zijn krakende rijwiel. Naar huis. Naar vrouw en vaatwasser. Naar de kinderen en de kleuren-tv. Naar de zacht zoemende ijskast die hem langzaam tot waanzin zal drijven. Als ik de hoek omga, vallen de eerste vlokken. Het leven is voor even gestopt met schoppen.

Gerjon Gijsbers (1983) heeft een bewogen leven achter de rug. Zijn opiumverslaving had een verhevigd droomleven tot gevolg. Gijsbers wordt zowel verguisd als verafgood. Hij is een belangrijk schrijver. Hij is sinds 2004 werkzaam als schrijver/archivaris in Overijssel. (Bron: schrijversbiografie-generator www.danielrovers.nl)

I. Sint Petersburg

Dit is de korst langs de kruin van de aarde waar de zee kalend land wegslaat
en de kusten kamt. Hier is alles groter. Ik ben neergestreken in Sint Petersburg,
nu steen waar moeras stond; Een stad die veel ouder lijkt dan ze zal worden.
Wie zegt dat Neva de slagader is van dit lichaam heeft haar nooit met
schemering in de ogen gekeken. Ik vraag me af hoeveel mannen ze heeft
verleidt en hoeveel van die mannen in haar schoot of ergens anders een stad
hebben gesticht. Toch voel ik ook haar pijn, ze is al driehonderd jaar zwanger
en het kind wordt alsmaar groter. Ik voel het schoppen, slaan en kloppen

langs de buikwand; staan ’s nachts hier de bruggen open. Nu is het nog licht
maar in de winter komt het duister vroeger, langer, trekt strakke lijnen
rond de stad; Bakent af met grote koepels en stenen muren waar eens bos
en marsland lag. Nu is het een seizoen zonder nachten en het leven beweegt
zich over en naar de Nevsky Prospekt. Ik heb er op een bankje gezeten
en een ijsje gegeten die ik voor vijftig roebels kocht van een straatventer,
je ziet er daar zoveel van. Het is grappig toch, hoe snel een glimlach alweer
herinnering wordt.

Umeu Bartelds (1990) is een dichter en schrijver uit Rotterdam. Momenteel studeert hij filosofie aan de Erasmus Universiteit. Naast zijn studie is hij druk bezig met het organiseren van een multi-disciplinair kunstpodium in het hart van zijn stad. Dit podium heet Speyksessies en vindt elke 2 maanden plaats in de Kunstmarkt te Rotterdam. Voor meer informatie klik hier.

I
Vroeger woonde ik in een huis, met ramen en deuren, vader en
moeder. Mijn moeder kocht het van mijn vader toen hij wegging.
Ze moest haar auto ervoor verkopen. Het was haar auto. Mijn
vader reed weg in de zijne. Een vreemde dikke man in de hare.

Toen ik op een avond bij mijn moeder ging kijken, huilde ze. Ze
wilde niet dat ik het zag, maar ik zag het. Ze verstopte wat tranen
in de deken. Ik zag heus wel dat het nat was. Ik zei dat ik later
een groot huis ging kopen. Zij zei dat ik een goede jongen was.

Later kreeg ik een baan en kocht ik een huis. Het huis was groot,
veel groter dan dat van vroeger. Ik kocht ook allemaal spullen
voor het huis. Een bank, een tafel, zes stoelen en een bestekla.
Een echt huis werd het nooit.

II
Vroeger was alles sterk en degelijk. Alles wat we hadden, was
al eeuwen van ons en kon nog eeuwen van ons blijven. Tot mijn
vader wegging. Hij nam dingen mee. Mijn moeder bracht dingen
weg, omdat ze moest en omdat ze wilde.

Wat er nieuw kwam was anders. Het rook anders, zag er anders uit.
Die dingen waar ik de woorden ‘tafel’ en ‘stoel’ voor had geleerd,
de dingen waarvan ik de essentie van de woorden vandaan had,
gingen weg. Hun plaatsvervangers waren minder stoel, minder tafel.

Nu ligt het speelgoed van mijn zoon afwisselend door de kamer en
in zijn krat. Het eeuwige gevecht tussen mijn vrouw en haar kind.
Alles gaat kapot, alles komt uiteindelijk op die vuilnisbelt terecht.

Sebastiaan Andeweg (1989) studeert Nederlands hier in Nijmegen. Eerder won hij iets bij een WriteNow!-voorronde, dus hoopt hij op meer. Inmiddels stond hij op de Nijmeegse Kunstnacht en op het Geen Daden Maar Woorden-festival in Rotterdam. De eerste versie van deze tekst is geschreven tijdens de waaiweek van het Nijmeegs-Gentse collectief (dat geen collectief wil zijn) Waai. Deze zevende versie is de huidige staat ervan.

I

Fascinerend. Degene die thuis blijft
is meestal iemand anders dan je zou willen,
weggaan makkelijker dan breken.

Om te verhullen hoeveel de kelders
veranderd zijn, hoe laat het nieuws
in de brievenbus van mijn oude woning,
ga ik mooi tegen je praten.

II

Als je de sleutel met lint
uit je verkleumde handen laat vallen,
schilder ik opnieuw
de vochtige muur.

Zet het puin maar in de gang,
laat het nieuws in de brievenbus
en luister naar de tikkende buizen.

Tim Pardijs is dichter en interviewer. Op de middelbare school wordt zijn interesse voor de literatuur gewekt en maakt hij deel uit van de schoolkrantredactie. Om altijd te kunnen schrijven, gaat hij journalistiek studeren. Vervolgens gaat hij werken voor een regionale krantenuitgever. In 2007 bundelt uitgeverij Walburg Pers een serie krantenverhalen met de titel Verzot op Zutphen. Hierin tekent hij levensverhalen van bekende Zutphenaren op.
In poëzieworkshops van onder andere Nafiss Nia en Hanz Mirck ontdekt hij zijn passie: spelen met taal. In 2008 begint hij met het schrijven en voordragen van poëzie. In datzelfde jaar wordt zijn gedicht ONVAST genomineerd voor de eerste Doesburgse Poëzieprijs.
Voor Kopwit, poëzieclub Zutphen en omstreken organiseert hij mede literaire avonden in Filmtheater Luxor en interviewt hij op podium gastdichters. In tijdschrift Oost verschijnt begin 2010 de eerste aflevering van een serie portretten van ‘oosterse’ schrijvers. Voor online literair magazine Veldpost levert hij ook bijdragen. Zijn gedichten zijn te vinden in diverse verzamelbundels en in tijdschrift Poëziepuntgl.

Spreek uw voornaam in na de piep
Rinske
Piep
Kut!
Uw naam is Kut!
Klopt dit, toets dan een 1, wilt u opnieuw inspreken toets dan een 2
Blieb 2
Spreek uw voornaam in na de piep
Pieeeeep
Rinske
Uw naam is Ringband, Klopt dit toets dan een 1, wilt u opnieuw inspreken toets dan een 2
Blieb 1 Kut!
Uw voornaam is Ringband, toets hekje om verder te gaan
Blieb hekje
Hallo Ringband, welkom in ons tweede menu
Toets 1 om verder te gaan
Blieb 1
Welkom Ringband, spreek uw achternaam in na de piep
Piep
Kegel
Uw achternaam is Keigeil. Klopt dit toets dan een 1, wilt u opnieuw inspreken toets dan een twee
Bliep 2
Spreek uw achternaam in na de piep
Kegel
Piep
Kut
Uw achternaam is vrij kut, uw voornaam is keigeil, Ringband
U kunt nu uw naamsverandering bevestigen door uw telefoon uit uw zojuist geopende raam te smijten en een biertje te gaan drinken met uw beste vriend.
Tuuuuuut

Rinske Kegel is schrijfster en (trainings)actrice.
Ze heeft op verschillende literaire podia gestaan zoals Festina Lente. Ze viel twee keer in de prijzen bij een Volkskrant columnwedstrijd. Daarnaast schreef ze maandelijks een column voor de IJ-dijker, een lokaal stadblad voor de Nieuwmarktbuurt Amsterdam.
In 2008 werd ze genomineerd voor Op Ruwe Planken gedichtenwedstrijd en stond ze met eigen werk op het Boekenfeest Nijmegen als vertegenwoordiger van dit tijdschrift.
Tegenwoordig schrijft ze elk kwartaal een column voor het verenigingsblad van een patiëntenvereniging. Ze is actief als Poëziekoerier, de enige gedichtenbezorgservice van Nederland. Ook geeft ze workshops theaterimprovisatie en creatief schrijven voor Stichting Poëtisch. Afgelopen zomer speelde ze een rol in de voorstelling Lisa B408 van Hanneke Kuijpers op theaterfestival de Boulevard in Den Bosch. Rinske’s motto: ‘Theater en poëzie mogen elkaar kussen.’

1

vrede valt in brede schoten,
struise blonde vrouwen
die de vruchtbaarheid van het land verbeelden.

achter de akkers het zomerland
met de lachende goelagdoden,
gloeiend hete samowars
bakens voor het thuiskomen

2

de eindeloze rijen tractoren
bij de benzinepomp
zijn vooruitgang die zichzelf in de staart bijt.

de overvloeden graan verrotten
onderweg naar verre havens.

het gaat zo goed dat we het nauwelijks
bij kunnen benen;
u mag dit citeren.

3

de mensen bij de parade
zijn met de tanks samen van de band gerold,
ze worden achter de tribunes
opgepoetst en geactiveerd.
straks is er niemand meer nodig,
plastificeren we het wuivende graan

Wibo is een containerbegrip. Er wordt wel vaker gezegd dat iets Wibo is, maar vaak blijkt dat dan weer volkomen bezijden de waarheid. Toch lijken bepaalde uitspraken wel te gelden, al weet niemand precies welke. Misschien dat Google helpt, of anders www.wibokosters.nl.