ANS-Online

Was de kroeg van afgelopen avond de kater niet waard? Om vergissingen te voorkomen zoekt ANS het Nijmeegse nachtleven tot op de bodem uit. Laat je adviseren door de Bar-o-meter. Deze maand: Bascafé

Tekst: Annemiek de Vries
Illustratie: Dirk Bertens

Niets aan het Bascafé verraadt dat het Piepkesavond is, de studentenavond waarop je hier slechts 1,30 euro voor een piepke Heineken betaalt. Vanaf de drempel zijn geen klinkende glazen, smartlappen en drankgelag hoorbaar, enkel snerpende fluitjes, geuzenliederen en het gezanik van Mart Smeets.
Onder studenten is het algemeen bekend dat tijdige aanwezigheid geboden is op de populaire dinsdag van het Bascafé, omdat vol hier méér dan vol is. Het is niet langer vroeg op de avond, toch puilen de mensen nog niet bepaald door het openstaande raam naar buiten. Het is echter behoorlijk warm, dus de studentenpopulatie bevindt zich vast nog massaal op de Nijmeegse terrassen.

Prullaria
Mijn binnenkomst wordt direct opgemerkt. De niet verkeerd uitziende barman Michiel (29) begroet me met een lieve glimlach en reikt me spontaan een glas water met ijs aan. Snel gaat hij weer naar de bank bij het raam, waar hij voetbal zat te kijken. De vraag hoe laat het druk gaat worden vanavond beantwoordt hij door zijn schouders op te halen. Volgens hem zijn de rustige avonden op een hand te tellen: ‘Je treft het niet bepaald. Sinds we twee jaar geleden hebben verbouwd, is het vrijwel elke avond volle bak.’ Enthousiast vertelt Michiel dat het Bascafé binnenkort gaat uitbreiden. Aan de achterkant wordt in twee weken tijd een broodnodig stuk aangebouwd, plus een nooduitgang. Alles moet klaar zijn voor de introductie want, zo vindt de barkeeper: ‘Veel langer kunnen we de gezelligheid echt niet missen.’
Het populaire café aan de In de Betouwstraat is niet groot, maar dat wordt na een blik in de rondte voorgoed vergeten. Hoewel het maar een smal kroegje is, heeft het een opvallend majestueuze uitstraling. De plafonds zijn hoog en de muren zijn donkerrood geschilderd. Daarvan is echter weinig te zien doordat zowel de muren als het plafond volhangen met prullaria: grote spiegels, antieke klokken, lelijke gouden lijsten en dof blinkend koper. Juist als de onvermijdelijke vraag opdoemt of dit kunst is of toch kitsch, biedt Michiel uitkomst: ‘Nee hoor, knus!’

Flessen rosé en pindaschillen
Om elf uur maakt de sfeerbewaker, zoals ze portier René hier liever noemen, zijn entree. Hij verbaast zich over de relatieve leegte die hij aantreft. ‘Ook al is het elke avond vol, er gebeurt nooit iets vervelends. Er komen hier alleen maar lieve mensen.’ Intussen vult het café zich mondjesmaat. Lichten worden gedimd en Acda en De Munnik blèren door de ruimte. De gasten zijn voornamelijk studenten, met hier en daar een dertigplusser in de waan dat hij nog steeds tot die groep behoort. Barman Bart (24) lijkt ze allemaal bij naam te kennen. De meesten komen dan ook even leuk een praatje maken aan de bar. Hij kan het vervolgens niet nalaten om meermaals te pochen dat het Bascafé echt gezellig is; ook drie stamgasten, een lid van De Tempeliers en de rest van het barpersoneel beamen dit. Twee meisjes staan in een hoekje gebogen over Dokter Bibber. ‘Pff’ zullen we ophouden? Dit spel is veel te moeilijk.’ Ze vertellen dat ze al een fles wijn hebben leegedronken en dat het spel met elk glas lastiger wordt. ‘Wijn drinken is al moeilijk genoeg.’
Er zijn maar weinig mensen die vanavond Heineken bestellen. Witbier en flesjes Kriek worden op grote dienbladen rondgedragen, flessen rosé van acht euro gaan in veelvoud over de toog. Ook de gigantische mand met muffe pinda’s blijft niet onaangeroerd. Er lijkt een dik fluwelen tapijt op de grond te liggen, maar als ik tussen mijn slippers tuur, blijkt het een flinke laag pindaschillen te zijn.

Dansplaat
Rond twee uur is het eindelijk overvol. Men wurmt zich tussen bezwete medestudenten door om tevergeefs een rustiger plekje te vinden. Op een porrende elleboog na blijft de sfeer, ondanks de drukte, harmonieus. De muziek staat intussen zo hard dat het bijna onmogelijk is geworden om een gesprek te voeren. Hier en daar wordt een poging gedaan tot dansen, maar het blijft bij armbewegingen, doordat voor stapjes weinig ruimte is. De muziek, die varieert van top-40 muziek tot softe rock, nodigt net zo min uit tot creatieve dansmoves. Als Butterfly van godvergeten Crazy Town wordt gedraaid, gaat iedereen even los. Klamme lichamen wrijven tegen elkaar aan, maar de hitte belet een echt feestje. Al snel houden het gros het dansen weer voor gezien en lessen liever hun dorst met nog meer bier.
Niemand lijkt zich er iets van aan te trekken dat om kwart voor vier de lichten aangaan. Dronken corpsballen staan in groepjes te brallen en samengeklitte rosédrinksters zetten hun gekeuvel voort. Een zoenend koppeltje hangt in het hoekje onder de trap over de mand met pinda’s heen. Barmannen Michiel en Bart moeten letterlijk iedereen naar buiten vegen om op tijd te kunnen afsluiten. Portier René is nog niet moe. Een nachtje de sfeer bewaken vindt hij niet zwaar, hoewel hij toch niet meer de jongste is. ‘Ik snap echt niet dat die studenten het elke avond zo laat kunnen maken. Toen ik jong was, ging ik elke dag braaf naar college. Tegenwoordig is het elke avond feest in het Bascafé. Ach, dat hoort natuurlijk ook bij de opvoeding, hè.’