ANS-Online

Was de kroeg van afgelopen avond de kater niet waard? Om vergissingen te voorkomen zoekt ANS voor jou het nachtleven in Nijmegen tot op de bodem uit. Laat je adviseren door de Bar-o-meter. Deze maand: Café Goffertzicht

Tekst: Maurice van Mill
Illustratie: Ruud Vos

Vandaag is de grote dag voor de Nijmegen Eendracht Combinatie (NEC) en haar supporters: de derby tegen aartsrivaal Vitesse uit Arnhem staat op het programma. Een mooie gelegenheid om eens een kijkje te nemen in Café Goffertzicht aan de Hazenkampweg, stamkroeg van supportersvereniging Hazenkamp Nijmegen (HKN). Voor aanvang van de wedstrijd is er geen doorkomen aan. Zowel binnen als op het terras buiten staat het stampvol drinkende aanhangers. De spanning voor de wedstrijd is van de gezichten af te lezen. Er lijkt een dresscode te zijn van spijkerbroek, bomberjack en kaal hoofd, wat de bezoekers een vervaarlijke uitstraling geeft. Mijn gevoel zegt me dat ik beter na de wedstrijd kan terugkomen, als NEC wint tenminste. Dat doe ik dan ook.

Nobody likes us, we don’t care
Ondanks de winst van NEC is de stemming na de wedstrijd nog steeds niet feestelijk te noemen. De meeste supporters zijn dronken of anderszins verdoofd en staren wat voor zich uit. Door de muziek die luid uit de speakers schalt is het lastig een gesprek te voeren. De snoeiharde gabbermuziek doet de plastic bierglazen op de bar trillen. Aan alles is te zien dat dit café het thuishonk van de HKN is. Achter de bar hangt een spiegel met het motto van de supportersclub: nobody likes us, we don’t care! Ook de clubkleuren van NEC, groen, rood en zwart, zijn nadrukkelijk aanwezig. Alleen op het toilet zijn het geel en zwart van aartsrivaal Vitesse te vinden, in de pisgoot welteverstaan. In een hoekje lijken twee mannen onenigheid te hebben: ‘Hoe weet ik dat je me geen bakmeel verkoopt?’ Snel ga ik terug naar de bar voor een biertje. Barvrouw Carolien vertelt dat het vandaag erg druk is in verband met de wedstrijd. ‘Maar door de week zit het ook best vol, hoor’, zegt ze er gauw achteraan. Volgens haar houden de supporters zich over het algemeen vrij rustig. Als er toch problemen zijn, worden die meestal veroorzaakt door de jongere garde. ‘Vandaag is iedereen extra opgefokt vanwege de derby. Ze zijn al sinds acht uur vanochtend aan het drinken en snuiven.’

eNieSee
Aan de bar tref ik Denny, een vriendelijk uitziende supporter. Op de vraag of er tijdens de wedstrijd iets te beleven is in het café antwoordt hij kortaf: ‘Vooral mensen met een stadionverbod komen hier naar de wedstrijd kijken.’ Dan keert hij me snel weer de rug toe. Op de achterkant van zijn zwarte polo is eNieSee geborduurd, de naam van de HKN-website.
Het is moeilijk om als buitenstaander een gesprek aan te knopen. De supporters vormen een hechte club en houden blijkbaar niet zo van onbekenden die vragen komen stellen. Even verderop staat Joah, die blij is dat hij eindelijk een ‘normaal’ persoon spreekt. Hij is geen HKN-er, maar heeft in de wijk Hazenkamp gewoond, waar hij inmiddels al een aantal jaren weg is. Er is wel het een en ander veranderd in die tijd. Joah: ‘De kroeg is tegenwoordig veel rustiger geworden. Vroeger ging het er pas echt heftig aan toe.’ Net als ik vraag wat hij precies bedoelt met heftig, komt er een woedend meisje voorbij.’Hij sloeg me gewoon op m’n kop,’ schreeuwt ze. Twee jongens lopen razend naar het eind van de bar waar inmiddels een duw- en trekpartij ontstaan is. Als er rake klappen vallen, probeert een barman over de tap heen de boel te sussen terwijl een collega op zijn vingers fluit. Onmiddellijk stormen twee boomlange gasten richting de vechtpartij. Iedereen doet een stap opzij om ze door te laten. Kennelijk is het de interne ordedienst. Ze nemen een van de kemphanen mee naar buiten en direct is de rust wedergekeerd. De sfeer blijft echter grimmig en afgaand op de onheilspellende gezichten wordt het zo langzaamaan tijd om afscheid te nemen.

Feesten, zuipen, snuiven
Terwijl ik veel dreigende blikken probeer te ontwijken, baan ik me een weg door de drukte naar de deur. Op straat vraagt Denny me om een lift. Eenmaal buiten blijkt hij een aardige en spraakzame Nijmegenaar. Hij vertelt trots dat hij gisteren voor zijn werk in Arnhem is geweest en de voordeur van Vitesse-boegbeeld Theo Jansen heeft dichtgekit. Als ik vraag of hij al naar huis gaat moet hij hard lachen: ‘Nee joh, ik moet even pinnen. Daarna ga ik weer verder feesten, zuipen, snuiven.’ Het zou nog lang onrustig blijven in Café Goffertzicht.

Klik hier voor alle artikelen van ANS januari 2006.