ANS-Online

Was de kroeg van afgelopen avond de kater niet waard? Om vergissingen te voorkomen zoekt ANS het Nijmeegse nachtleven tot op de bodem uit. Laat je adviseren door de Bar-o-meter. Deze maand: Café Samson

Tekst: Ruud Vos
Illustratie: Dirk Bertens

‘Waar obers nog gewoon obers zijn’, zo profileert Café Samson zich in zijn Bierboek, een geïndexeerde menukaart. Het etablissement is de laatste decennia een bezield café classique, in de volksmond ook wel bruine kroeg genoemd. Het succes van Samson valt af te lezen aan de Café Top 100 van afgelopen jaar. Nederlandwijd is – zo luidt de aanbeveling – het ‘café zoals een café hoort te zijn’ opgeklommen naar een elfde positie. Nog een leuk weetje: Samson staat bekend als de journalistenkroeg van Nijmegen. Barman Mark illustreert: ‘Elke zondag komt de sportredactie van De Gelderlander hier lekker napilsen.’ Niet dat er veel valt te pilsen: het is vooral speciaalbier wat de klok slaat. ‘Vanavond zijn er geen journalisten’, toont de barman zich de ignorantie zelve.

Vol is vol
Zo op een woensdagavond van dertien in een dozijn is het er stampvol. Van bierminnende student tot gepensioneerde knar aan de bar: vrijwel iedereen heeft een Jolen Winterbier of Witkap Pater van het wisselfust ter hand. De tapperij is sfeerverlicht en zo bruin als wat je gisteravond hebt gegeten er nu uitziet. Alleen voorin hangt een blauwe waas van sigarettenrook. Zo nu en dan zigzagt een groep middelbare scholieren naar achteren om tevergeefs naar een zitplek te zoeken. Helaas, pindakaas.
Met geluk kan ik een kruk bestijgen aan de hoge ronde tafel bij het podium, vlak naast een drietal dat overdonderend luid discussieert over ‘Thom en Guusje’. Links achterin is een extra zaaltje bij het café getrokken. Sommige avonden is die ruimte afgesloten door een beschilderde ijzeren sectionaldeur. Vandaag is ze echter gevuld met toepende dan wel pokerende verenigingers, overdressed in strakke pakken met rood-zwart gestreepte dassen.

Obers pur sang
Ober Has racet in volledige kelnerkledij – wit overhemd met logo, donkerblauwe sloof – druk op en neer tussen de tafels om bestellingen af te leveren. De enige manier om een eerste ronde te verkrijgen, is door barman Mark te wenken. Hij is gepositioneerd onder een stel schijfvormige glazenrekken, die eruitzien als een geïmproviseerde kroonluchters. De illusie van weelde wordt extra aangedikt door de schrikbarend grote spiegel achterin.
Geen enkele keer vallen de woorden ‘Wat willen jullie drinken?’. Volgens de etiquette van het vakmanschap komen obers niet langs om te vragen, maar bijvoorbeeld om de asbak te legen. Het is de klant die de eerste schreden op het drinkpad zet. Om goed aan de lijfspreuk te kunnen voldoen, speurt menig Samson-garçon continu de kroeg af naar tafels waar lege glazen de overhand hebben. En brengt Has een nieuw biertje, dan wordt het glas met de opgedrukte merknaam naar de klant gericht op tafel gezet. Pure klasse waar een studentenkroeg als De Fuik nog een puntje aan kan zuigen.

Met Frank gespeeld
Tegen twaalven wandelt een gezelschap van drie zussen en hun wederhelften binnen – alle zes zijn al eerder getrouwd geweest, gescheiden en inmiddels tot elkaar veroordeeld. Bij gebrek aan beter besluiten ze de overige krukken aan onze tafel in te pikken. Terwijl een van de gezusters me probeert te overtuigen hoe goed de relatie met haar zoon is sinds haar scheiding, gaat de aandacht onopgemerkt over naar een andere. ‘Ik heb toen ik klein was nog met Frank Boeijen gespeeld’, vertelt Yvonne terwijl ze een sjekkie draait, merk Samson. ‘Toen was hij al een rare knul, op zijn tiende beweerde hij fervent blower te zijn.’
De sfeer is bijna zo ultiem gemoedelijk als een nieuwslezing van Harmen Siezen. Café Samson toont zich een perfect alternatief voor mensen die even genoeg hebben van hun vaste kroeg, maar niet als stamkroeg an sich. De bijeengeraaptheid van de cliëntèle onderbouwt dit beeld. Ogenschijnlijk is de enige vaste gast een bebrilde sloeber, die zelfs na ons vertrek blijft barhangen.