Bar-o-meter: El Sombrero
Door Andy Leenen op 28 August 2007 om 12:11 • Categorie Bar-o-Meter
Was de kroeg van afgelopen avond de kater niet waard? Om vergissingen te voorkomen zoekt ANS het Nijmeegse nachtleven tot op de bodem uit. Laat je adviseren door de Bar-o-meter. Deze maand: El Sombrero
Tekst: Koos ten Bras
Illustratie: Lotte Drouen
Twee jaar geleden was El Sombrero nog een dancing voor duffe dertigers. Nu is het een drukbezochte studentenkroeg. Guerrillamarketing heeft zijn vruchten afgeworpen. Vooral tijdens de introductie is dit de gouden greep geweest: schenk gratis bier aan mentoren en binnen een paar uur is zelfs de meest ondernemende mentorpapa of mentormama te lam om het kroost naar een andere kroeg te begeleiden. Een forse rij – bevolkt door veelal eerstejaars met introductieheimwee – is het gevolg. De potige fitnessgoeroe annex bewaker hanteert namelijk al om half twaalf het één-eruit-één-erin systeem.
Peristaltische bewegingen
Een kwartier na het aansluiten in de rij, verlaat een aangeschoten jongeman het pand en is mijn entree een feit. Bij binnenkomst blijkt het happy hour nog tien minuten te duren. Een groot deel van de gasten grijpt dit moment aan om in wedstrijdtempo de laatste goedkope biertjes achterover te slaan. Het smalle pad langs de bar leidt naar een ronde dansvloer met daarboven een balkon. De plek voor degenen die anderen willen zien of willen worden gezien. In het begin wordt deze alleen nog gebruikt door twee heupwiegende meisjes, later kan de aandacht worden verdeeld over een willekeur aan toegesnelde dansers en drinkers. Jezelf bewegen naar deze plek is als zwemmen in het moeras. Je kunt het wel willen maar het lukt je niet. Het beste is jezelf over te geven aan de peristaltische bewegingen van de massa in de hoop dat je er op de juiste plek wordt uitgeperst.
Eenmaal op het balkon aangekomen springen twee mannelijke studenten in het oog. De dansbewegingen doen vermoeden dat ze een fictief spel darts aan het spelen zijn. Ternauwernood kan ik de armen ontwijken. ‘Sorry, we vinden dit zo’n lekker nummer’, verklaren ze gebroederlijk. Lang kunnen ze niet van hun favoriete nummer genieten, de DJ heeft klaarblijkelijk de opdracht meegekregen om zoveel mogelijk verschillende platen op een avond te draaien. Een minuut per nummer is dan lang genoeg. Een bebrilde jongeman denkt er het zijne van. ‘Misschien is de muziek op vrijdag beter geregeld’, grapt hij nog net voor twaalven.
Struggle for wife
Om één uur lijkt de dansvloer net Lijn 10 in de ochtendspits: druk en vol scholieren. Een poging tot een flamboyante dans is inmiddels volstrekt onmogelijk. De drie barmeisjes raken oververhit door de aanhoudende vraag naar drank en hun telefoonnummers. De wachttijd voor het vrouwentoilet neemt Eftelingachtige proporties aan. Het mannentoilet heeft de eerste schade ondervonden van de zinderende drankorgie die zich afspeelt: de ooit aan iemands avondmaaltijd toebehorende vermicellislierten en groenteresten sieren het urinoir en vormen zowel een mikpunt van spot als voor andere zaken.
Teruggekomen op de dansvloer denderen de eerste tonen van Meatloafs Paradise by the Dashboardlight door de ruimte. Een collectieve wekker op de biologische klok van menig man. Zelfs de meest introverte muurbloem waant zich even een professioneel danser en poogt de dansvloer te bestormen. De struggle for wife is begonnen. Ook de twee heupwiegende balkonmeisjes zien hun inspanningen beloond met een steeds groter wordende zwerm paringsgezinden.
Als vanzelf word ik naar de bar gedrukt. Hoewel de bierprijs inmiddels is verdriedubbeld blijft de vraag onverminderd groot. Twee studentes Rechten klagen: ‘Mannen zijn hier in het voordeel, zij krijgen constant een voorkeursbehandeling aan de bar.’ Vol verwachting van een snelle afhandeling van mijn bestelling zoek ik de drie barvrouwen op. Een kleine teleurstelling is het resultaat, want alleen hevig zwaaien met de armen brengt soelaas. Mijn enthousiasme wordt beloond met twee verschaalde biertjes die zichzelf en de toog al een tijd warm houden. Wanneer bij een volgende poging de barvrouw uitbrengt: ‘Ik had net twee biertjes in de hand, maar ik wist niet meer voor wie die zijn’, wordt het tijd om aanstonds deze hormonenschuur te verlaten. Misschien dat twee bier minder de volgende ochtend nog enigszins draaglijk maken.







