ANS-Online

Was de kroeg van afgelopen avond de kater niet waard? Om vergissingen te voorkomen zoekt ANS het Nijmeegse nachtleven tot op de bodem uit. Laat je adviseren door de Bar-o-meter. Deze maand: Het Heksencafé

Tekst: Roel Neijts
Illustratie: Dirk Bertens

‘Je bent vanavond van harte welkom in Café Cauldron. Bel aan bij de kapel en de gastvrouw of -heer zal je ontvangen.’ Even binnenwippen bij het Heksencafé, een keer per maand in het bedehuis van de oude Nijmeegse Vrouwenschool, is onmogelijk voor nieuwkomers. Vooraf dient per e-mail toestemming te worden gevraagd, met bovenstaand kort en vooral mysterieus antwoord tot gevolg. Prikkelende taferelen zoals in Kubricks Eyes Wide Shut spoken door mijn hoofd. Bovendien rijst de vraag: in welke kledij moet ik verschijnen?
Het is Rob – samen met zijn vriendin Marloes verzorgt hij de avond – die de zware deur van de oude school opent. Verrassend: Rob is een keurig nette jongen met een behouden H&M-trui. Weg spanning, weg mysterie. ‘Je bent hier voor het eerst?’, vraagt hij oprecht geïnteresseerd. Helderziend is hij ook al niet.

Spirituele moedermelk
Het is niet druk in de kapel. Aan de vier tafels, met daarop kaarsen en schaaltjes Japanse mix, is geen sterveling te bekennen. Rob houdt zich vooralsnog bezig met het zetten van kruidenthee en zo nu en dan verdwijnt hij even om nieuwe gasten binnen te laten. Marloes vertelt ondertussen te uitgebreid over haar krolse kat: ‘Overal in huis laat ze bloedsporen achter.’
Het Heksencafé opent haar deuren officieel al om acht uur, maar voor de klok van negen uur is de inloop minimaal. Tot de tien uiteindelijke aanwezigen behoren een oud-student Engels, een Veluwse kruidenvrouw, twee gothic schoolmeisjes en Missst – de hoofdheks – met haar dochtertje Tara en vriend Walter. Ook snuffelen er twee honden door de kapel. ‘Ik ben allergisch voor poezen, dus in plaats van een zwarte kat heb ik een witte hond’, grapt Missst.
Café Cauldron heeft niet altijd in de Vrouwenschool gezeten. Missst vertelt: ‘De maandelijkse bijeenkomsten vonden vroeger plaats in een Nijmeegs café. Daarna zijn de heksen een periode bij mij thuis samengekomen en sinds een jaar is deze kapel onze vaste stek.’ Anders dan de naam doet vermoeden, hoef je voor een kroegsfeer – dronken wiccans en sigaretrokende druïcca – niet naar het Heksencafé te komen. De glazen van de bezoekers zijn allemaal gevuld met thee. Alleen Walter en peuter Tara blijven uit de buurt van de theepot. De partner van Missst loopt rond met een paar blikken bier en dochterlief laaft zich meerdere malen aan moedermelk. Vers van de klier.

Dode kat
Elke editie van het Heksencafé heeft een thema. Vanavond proberen de bezoekers in contact te komen met hun ‘totemdier’, het dier dat vaak terugkomt in het leven: een lievelingsdier of juist het beest waarvoor je als kind bang was. ‘Het totemdier leidt de mens door het spirituele leven’, verduidelijkt de hoofdheks. Met mijn oude dekbedovertrek met walvismotief en Greenpeace-obsessie van weleer, ga ik ervan uit dat de zeezoogdieren mijn geestelijke begeleiders zijn. Elke bezoeker trekt bovendien een kaart met daarop een dierenafbeelding. Ook het dier op ieders kaart zou een totemdier moeten zijn. ‘Ik heb een zeepaardje’, zegt het meisje naast de hoofdheks ietwat bleu. Een jonge heks met een bloem in het haar roept enthousiast: ‘Een praying mantis! Wat is dat?’ Bidsprinkhaan, huiskat, tijger, havik en gans: Burgers’ Zoo kan jaloers zijn op de animale collectie in de kapel.
Het licht wordt uitgedaan. De brandende kaarsjes komen eindelijk goed tot hun recht; het mediteren kan beginnen. Missst vertelt haar verhaal op een rustgevende toon. ‘Sluit je ogen, ontspan het lichaam. Voor je verschijnt een wolkje, neem daarop plaats.’ De wolk, ons vervoersmiddel in de geest, voert ons door onze chakra’s en brengt ons naar een dikke boom. In de stam zien we een deurtje. ‘Ga de holle boom in. Binnenin zijn twee trappen: de een leidt naar de takken en de hemel, de ander naar de wortels en de aarde. Jouw totemdier zal verschijnen en hij zal je begeleiden naar boven of beneden.’ Dan klinkt opeens een luide ringtone, afkomstig van de mobiele telefoon van Missst. ‘Sorry.’
Enkele heksen slagen erin contact te leggen met hun dier. Het kruidenvrouwtje komt oog in oog te staan met haar overleden kat en ook het zeepaardje laat zich zien. Bij andere cafébezoekers laten de totemdieren het helaas afweten. Eén bezoeker wordt al duizelig van de reis op de wolk, en voor het bloemenmeisje verschijnt niet haar dier, maar haar overleden oma. Mijn totemdier, de walvis, past waarschijnlijk niet in de boom. ‘Blijven proberen’, luidt Misssts laatste advies van deze avond, speciaal gericht aan de teleurgestelden. Het is middernacht, het Heksencafé gaat sluiten. Tijd om een échte kroeg op te zoeken.