ANS-Online

Was de kroeg van afgelopen avond de kater niet waard? Om vergissingen te voorkomen zoekt ANS het Nijmeegse nachtleven tot op de bodem uit. Laat je adviseren door de Bar-o-meter. Deze maand: Kollektief Kafé Bijstand

Tekst: Sjors Overman en Dieuwertje Penders
Illustratie: Lotte Drouen

Al bij de eerste stap over de drempel van Kollektief Kafé Bijstand slaan de zoete wietwolken op je longen. De zwaarmoedige termen’anarchie’, ‘zelfdestructie’ en ‘chaos’ sieren de T-shirts van de barmedewerkers. Het zijn weinig welkome woorden voor een student om eens gezellig een biertje te komen drinken. Een vrolijke knipoog van barman Buz stelt ons gerust en wij besluiten ons aan de bar te scharen.

Anarchie
Een medebezoeker – die bij binnenkomst aan de bar zit, later op de avond aan de bar hangt en tegen sluitingstijd op de bar ligt – vertelt: ‘Bijstand, daar waar de kroegbezoekers hun eigen avond maken en kraken.’ Kollektief Kafé Bijstand bevindt zich halverwege de Van Welderenstraat en is een perfect café voor hen die zich willen onttrekken aan het massale uitgaansleven. De in 1983 opgerichte kroeg kent een zelfontworpen concept. Een tienkoppig Kollektief van vrijwilligers runt de tent. Vrijwilliger Audrey legt uit: ‘Wij hebben geen baas nodig, met zijn allen staan we sterk. Wij leren van elkaar en geven kennis door.’ Hier is geen topmanager, maar overlegcultuur troef. Er is wel een winstoogmerk, maar de gemaakte winst wordt verdeeld onder verschillende maatschappelijke actiegroepen en initiatieven. Ook de fooi verdwijnt niet zomaar in de zakken van de vrijwilligers, maar wordt in een zilvergrijs spaarvarkentje achter de bar gestopt. Deze maand gaat de pot naar Meldpunt Misbruik Legitimatieplicht.

Zelfdestructie
Wodka-Woensdag is een wekelijks terugkerende thema-avond. De Russische shotjes smeren de dorstige kelen, waarbij de massale drankconsumptie haast neigt naar zelfdestructie. Tientallen smaken prijken op het drankbord naast de bar. Dutch Dynamite, Arctic Lemon, Pertikov Blue, Moscow Mango Lemon, en dat voor de bijstandsprijs van 1,60 euro per glas. De chocolade-wodka is even het gesprek van de avond. Twee bezoekers beschrijven het kritisch: ‘De geur doet me denken aan een combinatie van pot-pourri en een toiletverfrisser’. Barman Buz is er ook niet helemaal weg van: ‘Ik hou eigenlijk niet van wodka, wel van koffie. Gelukkig heeft vrijwilliger Jasmijn, die zich bezighoudt met het maken van nieuwe brouwsels, ook een lekkere koffie-wodka gemaakt.’ Het wordt tijd om een eigen oordeel te vellen. Alle huisgebottelde drankjes worden geproefd en de koffiewodka steekt, zoals de woorden van Buz al deden vermoeden, met kop en schouders boven de rest uit.
‘De Bijstand is de kroeg waar mensen komen die nadenken, gaan drinken en vervolgens alles dat ze hebben bedacht weer vergeten’, filosofeert een jonge gast met een vlassig baardje. De bezoekers zijn hier in hun element en blijven de hele avond. Iedereen heeft wat te vertellen in dit dranklokaal. ‘Hoi, ik ben schizofreen’, klinkt het plotseling naast ons. Een originele openingszin. Deze jongen doet zijn geschiedenis van psychoses, onbegrip en oprechte haatgevoelens tegen de maatschappij uitgebreid uit de doeken. ‘Laatst dacht ik dat ik een robot was. De robotpolitie dreigde me te ontmantelen.’ Een interessant en openhartig gesprek. Het lijkt bijna saai om maar in één wereld te leven.

Chaos
De onregelmatig rood en zwart geschilderde wanden, opgeleukt met hier en daar een doodshoofd, gaan prima samen met de muzikale chaos. Death by Stereo, schreeuwt een van de bandnamen op de muur. De lp’s die worden gedraaid door glimlachende Buz, zijn onmogelijk te negeren. Ze vragen om acute hartdefibrillatie; Eddy & the Hot Rods, Anti Pasti en Bratpack beuken ongenadig hard tegen de trommelvliezen.
Tegen twee uur beginnen de Russische slaapmutsen hun tol te eisen en wordt ook de concentratie hasjdeeltjes in de lucht gevaarlijk hoog. Voor sommige beschonken bezoekers lijkt de barkruk niet stabiel genoeg meer om te blijven zitten. Gelukzalig glimlachend bewegen de eerste gasten zich richting uitgang. Attent zet Audrey een laatste glaasje voor ons neer, dit keer gelukkig gevuld met water.