ANS-Online

Was de kroeg van afgelopen avond de kater niet waard? Om vergissingen te voorkomen zoekt ANS het Nijmeegse nachtleven tot op de bodem uit. Laat je adviseren door de Bar-o-meter.

Tekst: Marleen Bakker en Pepijn Reeser
Illustratie: Dirk Bertens

Voor veel happy singles bestaat de dagelijkse realiteit van het vrolijke vrijgezellenleven uit een leeg bed in een kille studentenkamer. Voor de student die de koude wintermaanden niet alleen wil doorbrengen, biedt LUX Filmflirt wellicht uitkomst: een avondje lekker zwijmelen bij een romantische film om vervolgens andere singles te leren kennen op de afsluitende borrel.
De film begint om acht uur, maar filmflirters zijn vanaf half acht welkom in het knusse Cinemariënburg. De tafeltjes staan dicht bij elkaar, wat het onmogelijk maakt rond te lopen zonder andere mensen aan te stoten. Gastvrouw Doro Krol verwelkomt iedereen hartelijk en probeert mannen en vrouwen al direct aan elkaar te koppelen. Met haar schelle stem sommeert ze barhangers om op de andere sekse af te stappen, een advies dat in de wind wordt geslagen. De gratis consumptiebon wordt door de aanwezige mannen, type Volkskrant-lezende veertiger in spijkerjasje, besteed aan een kop koffie. Enkele kortharige vrouwen nippen voorzichtig aan een wijntje. Om dit standaard links-intellectuele LUX-publiek op de versiertoer te krijgen, zal de alcohol nog rijkelijk moeten vloeien.

Seks of gezelligheid
De overenthousiaste Doro kiest uit de ongeveer dertig aanwezigen beurtelings een man en een vrouw die tijdens de film naast elkaar moeten zitten. Hierdoor blijft een vijftal gedesillusioneerde mannen eenzaam achter; zij worden op goed geluk de zaal in gestuurd. Gelukkig heeft een rijpe vijftigplusdame geen bezwaar tegen een student als buurman. Wanneer er vlak voor aanvang nog twee studentes binnenkomen, sleurt Doro direct potentiële partners uit hun zetel. Helaas blijken de dames niet voor een flirt maar voor de film te komen. ‘De barman lachte ons uit toen hij zag dat we kaartjes voor de Filmflirt hadden’, vertelt Anne de Boer (20), die een opleiding volgt aan de toneelschool in Utrecht. De film waarvoor zij is gekomen, heet Paris je t’aime en bestaat uit twintig korte liefdesverhalen. Tijdens een scène waarin twee vampiers elkaar bij wijze van tongzoen hartstochtelijk in de nek bijten, wordt er gespannen gegniffeld. Verder blijft het angstvallig stil.
Na afloop neemt Doro haar taak als pimp weer op zich en drijft ze de flirters in een gereserveerde hoek van het café. De schuchtere Thomas, op het eerste gezicht een dertigplusser, blijkt pas 24 jaar oud te zijn. Hij probeert met de twee studentes een gesprek aan te knopen over zijn kantoorbaan in de staalindustrie, maar weet ze helaas niet te boeien. Thomas is een frequent bezoeker van de Filmflirt. ‘Vorige keer had ik hier bijna iemand opgepikt. Het ging helaas fout toen ik zei dat ik haar aan de oude kant vond.’ Trillende handen en zweetdruppeltjes op zijn lip zijn stille getuigen van nervositeit. Zijn priemende ogen dwalen rusteloos door het café, hij draait constant met zijn bierglas en stelt zich niet voor aan mannelijke tafelgenoten. Als hij ten slotte stelt dat in ieder mens wel een moordenaar schuilt, lijken zijn kansen op seks definitief verkeken.
Koppeltjes ontstaan er nauwelijks; alle bezoekers verzamelen zich aan de bar en het sjansen beperkt zich tot een dapper ‘hoi’ wanneer iemand zich naar het toilet begeeft. De blonde gastvrouw probeert de groep wakker te schudden uit de seksuele winterslaap en werpt zich op als een actieve bemiddelaar: ‘Misschien moeten jullie telefoonnummers uitwisselen,’ adviseert ze twee aanwezigen die amper een minuut met elkaar in gesprek zijn.

Generatiekloof
Het concept is leuk, maar de kans dat je hier als student een scharrel vindt, is nihil; tenzij je een voorkeur hebt voor iemand die oud genoeg is om je vader of moeder te zijn. Ook in dat geval is er geen garantie op succes, want de mannen zijn niet op veroveringstocht en zwoele blikken van wulpse dames op leeftijd blijven uit. De Filmflirt is een gezellige avond voor mensen van middelbare leeftijd, waar een enkele wanhopige freak niet ontbreekt.
De overenthousiaste gastvrouw positioneert zich naarmate de avond vordert bij de uitgang om iedereen die ervandoor wil op andere gedachten te brengen. Wanneer Doro beseft dat dit niet gaat lukken, neemt ze afscheid met een gabberhandje, waarna ze de vuist op haar borst drukt en afsluit met ‘yo’. ‘Dat doe ik met mijn zoon ook altijd.’