ANS-Online

Was de kroeg van afgelopen avond de kater niet waard? Om vergissingen te voorkomen zoekt ANS het Nijmeegse nachtleven tot op de bodem uit. Laat je adviseren door de Bar-o-meter.

Tekst: Anouk Broersma
Illustratie: Dirk Bertens

De legendarische Moulin Rouge in Parijs staat voor amusement, show, extravagantie en spektakel. Nijmegen heeft in de Van Welderenstraat haar eigen Moulin Rouge, maar deze heeft behalve de naam niet veel gemeen met de wereldberoemde nachtclub. Buiten geen opzichtige rode molen om de aandacht te trekken, maar een geblindeerd raam waarop de kroegnaam staat vermeld. Binnen geen cancan-danseressen, maar slechts een lege dansvloer. Wanneer ik rond middernacht binnenkom, is het aantal bezoekers op een hand te tellen. Barman en eigenaar Jeroen (25) verzekert me dat het niks is om me zorgen over te maken; het wordt gewoonlijk pas erg laat gezellig. ‘Dit is ongeveer de enige tent in Nijmegen die tot zes uur is geopend. Daardoor is dit voor velen slechts een plek om de uitgaansavond te eindigen.’

Gezinsuitje
Terwijl de stijl van de buitenkant simpel aandoet, lijkt aan het interieur meer aandacht te zijn besteed. De inrichting is een mix van verschillende stijlen. Aan het plafond hangen kitscherige kroonluchters en flitsende discoballen zij aan zij. Door het café heen zijn scènes uit de musical Moulin Rouge op de muren geschilderd. Wat vanavond vooral in het oog springt, zijn de slingers boven de bar. ‘Ik was vorige week jarig. Eigenlijk had ik ze al moeten verwijderen, maar ik ben nogal lui’, lacht Jeroen.
Rond twee uur neemt de drukte toe, maar de stemming blijft afwachtend. Bezoekers hangen aan een tafeltje, leunen bedeesd tegen de muur of ploffen neer in de loungehoek. Enkele laten zich verleiden door de gevarieerde muziek ‘als het maar dansbaar is’ en wagen zich op de dansvloer achterin het café. Een van de meest markante personen is Michel. Hij stuitert vrolijk tussen iedereen door, klapt constant in zijn handen en probeert de mensen om zich heen op te zwepen met zijn enthousiasme: ‘Dance, dance! Je moet het loslaten!’ Voordat iemand hem kan vragen wat precies moet worden losgelaten, staat hij alweer een eindje verderop te stuiteren. Hij beweert 30 jaar oud te zijn, wat enigszins ongeloofwaardig overkomt als hij vervolgens vertelt dat het tienermeisje naast hem zijn dochter is. Zijn bezoek aan de Moulin Rouge blijkt een gezinsuitje met vrouw en kind. ‘Ik vind het hier erg leuk. Maar de mensen zouden meer moeten dancen!’

Homobar
Of het nu komt door Michels advies, de drank of iets anders, uiteindelijk staat de dansvloer toch redelijk vol en wordt de stemming uitbundiger. Deze uitbundigheid slaat gelukkig niet om in agressiviteit. Volgens de uitsmijter komt dit door zijn mensenkennis; diegene die voor problemen kan zorgen, pikt hij er bij binnenkomst al uit. ‘Meestal zijn dat de mensen die van buiten Nijmegen komen. Studenten veroorzaken over het algemeen geen problemen.’ Dit is gemakkelijk spreken, aangezien de studenten hier niet bepaald in de meerderheid zijn.
In Nijmegen staat de Moulin Rouge vooral bekend als gaybar en op internet wordt de kroeg regelmatig getipt als goede uitgaansgelegenheid voor homoseksuelen. Op dit laatste reageert Jeroen met verbazing: ‘dus daardoor komen hier zoveel homo’s.’ Hij vertelt vervolgens dat in het pand jarenlang een homobar heeft gezeten. Vanavond is van dit verleden weinig te merken en lijkt het vooral een plaats waar mensen met verschillende stijlen, achtergronden en leeftijden samenkomen. Michel blijkt zich niet te hoeven schamen voor zijn leeftijd; hij is niet de enige ‘oudere jongere’. Mede doordat je minstens 21 moet zijn om binnen te komen, ligt de gemiddelde leeftijd hoger dan in een willekeurig studentencafé. Jeroen schat de leeftijd van zijn gasten tussen de 20 en 50 jaar. ‘Maar soms zit er opeens een 85-jarige aan de bar. Het kan allemaal.’

Uniek
De Moulin Rouge is duidelijk geen typische studentenkroeg. Als het aan Jeroen ligt, gaat dat binnenkort veranderen. Met name op de donderdagavond wil hij meer studenten aantrekken. Over zijn strategie laat hij weinig los. ‘Ik zal zeker niet beweren dat mijn plan uniek is, maar ik heb het in Nijmegen nog nergens gezien’, zegt hij met een geheimzinnige glimlach. ‘Ik ga in ieder geval niet in de prijzen korten.’ Dat laatste zou hij beter nog eens kunnen overdenken; twee euro voor een biertje en verplicht drie muntjes kopen bij binnenkomst is niet het meest aanlokkelijke aanbod voor studenten.
Nachtcafé of niet, na 4 uur wordt het steeds rustiger. Zo langzaam als de drukte op gang kwam, zo snel lijkt deze weer af te nemen. Rond half vijf is de loungehoek bijna leeg en ontstaat ook op de dansvloer meer ruimte. Wanneer zelfs Michel enthousiast zwaaiend afscheid komt nemen, lijkt de avond zijn hoogtepunt te hebben gehad. Er is een tijd van dancen en er is een tijd van gaan.