Twintig minuten later dan afgesproken, om 12:50, komt een wat vermoeid ogende Gabriel Rios het kantoor van zijn management in Gent binnengelopen. Na zich uitgebreid te verontschuldigen ploft hij op een leren bank neer. Aan de muren hangen gouden en platina platen van zijn debuut Ghostboy en tweede album Angelhead, maar ook van Zeeuwse trots Racoon – dat nou eenmaal op hetzelfde management is ondergebracht.
Na zijn hippe leren jasje te hebben uitgetrokken, stelt Rios voor het interview niet in het Nederlands, maar in het Engels te doen. ‘Nee, je kunt je vragen gewoon in het Nederlands stellen, maar ik antwoord liever in het Engels.’ Niet dat de van oorsprong Puertoricaanse muzikant niet vloeiend Nederlands spreekt, maar ‘het is nog wat vroeg’.
De artiest die in Nederland doorbrak met het nummer Broad Daylight, dat vooral bekend werd met een Appelsientje-reclame, is terug. Komende maand speelt hij in alle grote theaters in Nederland, waaronder ook de Vereeniging in Nijmegen op 6 oktober. Niet met een hele band, maar in uitgeklede bezetting met virtuoos jazzpianist Jeff Neve en percussionist Kobe Proesmans. Rios: ‘Ik heb veel festivals aangedaan, en wilde nu iets totaal anders. Door in het donker te spelen voor zittende mensen creëer je een heel intieme sfeer. Met de stilte van een theater kun je van klein naar ontzettend hard gaan.’

Je management vertelde al dat je hiermee ook een plaat gaat opnemen.
‘Jazeker, we hebben nog drie weken te gaan. Ik duik dadelijk de studio weer in. Dat zal mijn volgende album zijn, maar hij is niet te vergelijken met mijn vorige cd’s. Er staan geen Spaanstalige nummers op en ik heb veel geschreven met Jeff en Kobe. Dat heeft de manier veranderd waarop ik nummers schrijf.’

Hoe heeft het je schrijfproces veranderd?
‘Jeff is een jazzpianist met een klassieke achtergrond. Wanneer ik met hem speel, moet ik op heel andere wijze zingen om te overtuigen. Ik kan me niet meer verbergen achter arrangementen en drums. Deze muziek maakt me naakter.
‘Echte jazzzangers weten hoe ze een publiek grijpen, door alleen maar te zingen. Eerlijk gezegd: ik wist het niet. Ik zong altijd met band. Nu worden de liedjes kleiner, meer organisch en minder gefocust op computers en beats. Met Jeff is het alsof ik alles voor het eerst doe.’

Gabriel Rios werd geboren in Puerto Rico, en besloot op zeventienjarige leeftijd met zijn Gentse vriendin naar België te verhuizen. ‘Nadat ik mijn middelbare schooldiploma op zak had, had ik geen flauw idee wat ik wilde doen. Toen dat meisje vroeg of ik mee naar België ging, viel alles op zijn plaats. Het gaf me een doel. Ik moest werken om de reis te kunnen betalen, ik moest een visum regelen en ik had een ster om naar te richten. Tegelijkertijd hoorde ik allerlei Belgische bands op de radio, bands als dEUS. Ik dacht: “Als ik daar naartoe kan gaan, kan ik ook op de radio komen.” Ik had de droom om artiest te worden in het vrije, romantische Europa, in een mooi oud stadje.’
Toen Rios in Gent terecht kwam, besloot hij Schilderkunst te gaan studeren. Hij ging naar school, maar niet dagelijks en zeker niet ’s ochtends. Rios grijnst. ‘Het duurde lang voordat ik gewend raakte aan de kou. Wanneer ik in alle vroegte op mijn fiets sprong en de koude wind voelde, besloot ik telkens terug te gaan. Het was veel te koud.’

Wilde je niet door in de Schilderkunst?
‘Ik begon het steeds leuker te vinden, maar het is een heel andere wereld dan muziek: je bent alleen tijdens het scheppingsproces. Wanneer je een schilderij weggeeft, hoef je niet meer aanwezig te zijn. Als muzikant is je fysieke aanwezigheid juist heel belangrijk.
‘Ik had de kunstenaarsweg in kunnen slaan. Het laatste schooljaar kreeg ik steeds meer exposities en mensen begonnen me op te merken. Ja, soms mis ik het wel. Het is een hele intieme manier om iets te maken.’

Je nieuwe project is veel intiemer dan je vorige cd’s. Zie je een verband?
‘Misschien. Het is het verlangen om dingen meer geconcentreerd te doen, meer gefocust. Wanneer ik last heb van een writer’s block, maak ik met pen een tekening van mezelf. Dan zie ik hoe geduldig je moet zijn, voordat mijn ogen, neus en mond kloppen is er zo vijf minuten voorbij. Dat proces is bijna ondraaglijk.
‘Muziek was voor mij altijd chaotisch, het begon met een woord, een geluid of een beat. Dat werd heel vermoeiend. Ik wou kunnen zeggen: “Vandaag ga ik een nummer schrijven over dit en dat, en ik ga er nu voor zitten met een stuk papier.” Alsof het huiswerk is. Voor dit album lijkt dat te werken.’

Wordt de muziek daar niet saaier van?
‘Als je niet anders gewend bent wel, maar het hele spectrum van chaos kan ook saai zijn. Voor mij werd de chaos een routine, de saaie wereld werd heel exotisch en aantrekkelijk.’

Hoe verschilt het spelen op festivals van spelen in theaters?
‘Op festivals moet je entertainen, of je wil of niet. We waren een echte feestband. Dat was ik zat.’

In een interview met 3VOOR12 vertelde je daar soms depressief van te worden.
‘Ja, het is vreemd, ik weet niet precies wat er gebeurde. Door op al die festivals te spelen verloor ik het oorspronkelijke gevoel van waarom ik het deed. Ik raakte in routine verzeild en wist niet eens meer waarom ik het zo leuk vond. Ik kende mijn nummers zo goed, en zelfs mijn bewegingen kwamen niet meer vanuit een fun place. Dan is het erg belangrijk om je omgeving te veranderen en weer te vinden wat je leuk vindt. Dat heb ik gedaan met Jeff en Kobe. Ik ben nu meer op mezelf teruggevallen.’

Tekst: Timo Pisart
Foto’s: Marieke Haafkes

TIP: Vanavond speelt Rios in de Vereeniging, als student kun je last-minutekorting krijgen, een kaartje kost dan op vertoon van OV of collegekaart geen 17,75 euro maar slechts 8,- euro.

‘Eerst even mijn Super 60 uitproberen’, begint Sebastiaan van Bijlevelt, zanger en gitarist van Okieson, nadat hij een oude Fender gitaarversterker uit zijn verrotte busje tilt. De frontman heeft de versterker sinds zijn zestiende, vertelt hij. ‘Maar hij was al kapot toen ik hem kocht, daarom was hij betaalbaar.’ En nu is hij voor het eerst gemaakt. De bluesy gitaarklanken weerkaatsen in zijn studio annex repetitiehok, dat midden in het Ooij is verstopt. Bassist Ruben Trimbach, die zich later op de middag redelijk afzijdig houdt, geeft het oordeel: ‘Te gek.’
In de rommelige ruimtes, waar amper zonlicht binnenschijnt, liggen her en der gitaren en meer exotische snaarinstrumenten verspreid, op een boomstamtafeltje staan lege bierflesjes en in een hoek liggen stapels cd’s. Op de hoesjes, die vers van de pers zijn, staan in sierlijke letters de bandnaam Okieson en de plaatnaam ‘Cupboard Full of Things‘. Het is het tweede album van de groep dat zaterdag 26 september wordt uitgebracht in de Merleyn, en volgens Van Bijlevelt is het album heel anders ontstaan dan Tomorrow’s Gone, hun steengoede debuut.
‘Dat was een soort zolderprojectje van de toenmalige gitarist en mij. We pielden gewoon wat aan.’ Heel anders dan de tweede plaat, waarop slechts nummers van alleen Van Bijlevelt staan. Bij die nummers heeft hij vervolgens gastmuzikanten gezocht. En dat is een behoorlijk aantal: onder andere lokale hammondheld Mike Roelofs en gitarist BJ Baartmans, maar ook Tony Craw van Lambchop op toetsen en Paul Niehaus op pedalsteel. De plaat werd zelfs gemasterd door Mark Nevers, producer van onder andere Bonnie Prince Billy, Calexico en Andrew Bird. Voor de leek wellicht onbekende namen, voor de kenner zijn dit de groten van het genre, het zijn countrylegendes.

Verroeste auto en een crackpijpje
Met biertje in de hand verlaten Van Bijlevelt en Trimbach de kleine studio, om de Ooijpolder in te wandelen en hun inspiratiebron te laten zien. De rasmuzikant verklaart: ‘Vorig jaar stonden we in het voorprogramma van het Amerikaanse Lambchop. De frontman gaf me het nummer van de producer Mark Nevers en zei: “Neem eens contact op met die man.” Dat hebben we gedaan, en wonderwel zei hij: “Kom maar langs in Nashville.”‘
Daar hebben Van Bijlevelt en voormalig gitarist van Okieson Paul van Gogh een vakantie omheen gepland, die begon in New York. Van Bijlevelt lacht: ‘Toen bleek dat het erg duur was om daar te overnachten, ben ik gaan zoeken naar muzikanten in New York. Uiteindelijk vond ik trompettist Dennis Cronin [die ook bij Yo La Tengo en Lambchop heeft gespeeld, red.], ik mailde hem of hij wat wilde inspelen, en of we dan ook eventueel konden blijven slapen.’
Zo ontstond uiteindelijk ‘Cupboard Full of Things‘. Op de hoes worden legio mensen bedankt, onder andere Daryl en Mac, voor een ‘funky sightseeing tour‘ door het nachtelijke Nashville. ‘Het zit zo: naast het gebouw waar we in Nashville konden overnachten stond een complex waar allemaal ex-gedetineerden en junks woonden – dat wisten we toen nog niet. Twee gasten spraken ons aan, zij wilden ons wel naar de kroeg brengen. Ze namen ons mee in een ouwe verroeste auto en staken al vrij snel een crackpijpje op.’
‘Terwijl we op de snelweg zaten begon het te spoelen. De junkies gingen alleen maar harder rijden. Paul en ik keken elkaar aan en dachten: we zijn er geweest. Ze brengen ons mee naar een achtergelegen locatie, bestelen ons en vermoorden ons. Maar niets bleek minder waar, het waren hartstikke aardige gasten met wie we de hele nacht in verschillende kroegen hebben gehangen.’

Secret Love Lane
Na in sneltreinvaart door smalle paden, bezaaid met onkruid, te zijn gelopen, komen we nu aan bij een prachtig waalstrand. ‘Het mooiste waalstrand’, vindt Van Bijlevelt. ‘Maar er zit nooit iemand.’ Trimbach houdt zich nog steeds afzijdig. Slechts af en toe springt hij in, meestal met een mop of grap. In Belgisch accent begint hij: ‘We zijn hier vandaag bij Pokemon, Samson.’ ‘Gertje, neen, Okieson, Okieson.’ Vervolgens lacht hij smakelijk.
Okieson is duidelijk het verhaal van Sebastiaan van Bijlevelt, en daarmee van de Ooijpolder, waar hij ging wonen toen het slecht ging met zijn relatie. Eerst leefde hij er bijna als kluizenaar, maar met de ‘gigantische spinnen, kakkerlakken, muizen, ratten, gigantische killer-tijgermuggen’ en ander ongedierte ‘was ik nooit alleen’. Okieson bestond al voor de verhuizing, maar ‘in de Ooij viel alles op haar plek’.
Geen wonder dus dat meerdere nummers over de Ooij gaan: Het nummer Trees bijvoorbeeld, dat de rit vanaf de stad naar de Ooij beschrijft, en hoe de bomen langs flitsen. En Secret Love Lane, dat is de afgelegen weg waar stelletjes in hun auto liggen te vrijen. Althans, stelletjes? ‘Waarschijnlijk zijn het vreemdgangers. Waarom zou je anders zo’n afgelegen plek opzoeken?’

Wil je horen hoe Cupboard Full of Things live klinkt? Zaterdag aanstaande is de releaseparty in de Merleyn.

Tekst: Timo Pisart
Foto’s: Willie Kerkhof

‘En wel komen hè’ zegt ze me nog na. Met het beginnen van het nieuwe collegejaar zijn ook alle disputen en verenigingen weer uit hun bouwvallige herenhuizen gekomen en naar de universiteit getrokken om zoveel mogelijk zieltjes te winnen. Sommigen kliederen het Erasmusplein onder, anderen, zoals de Carolusmeisjes over wie ik het zojuist had, proberen het met flyers.

Zelfs als eerstejaarsstudent moet je ze inmiddels al kennen: de glimmende en schreeuwerige A6’jes die, bedrukt met felgekleurde letters, je proberen over te halen om alles te doen wat je uit je zelf nooit zal doen. Of het nu het bezoeken van Phocasfeestjes, het deelnemen aan de Carrièreweek of het lopen van een na-introductie is: studentenclubs geven er honderden euro’s aan drukkerijkosten aan uit.

Weggegooid geld als je het mij vraagt. Letterlijk. Die paar keren dat ik de wens van mijn smaakpapillen negeerde en in de Refter at heb ik het resultaat gezien van de flyercommissies: in alle vormen die je kunt bedenken gevouwen folders op alle grijsblauwe tafels. Degenen die hun artistieke talenten niet wereldkundig wilden maken of een leuke gesprekspartner hadden tijdens hun lunch gooiden hem simpelweg weg.

Ook zij die het papiertje op de weg naar college in hun handen gedrukt kregen en die in de haast de zin die ieder slachtoffer meekrijgt half verstonden houden het vlugschrift over het algemeen niet langer dan vijf seconden in hun handen. De zwarte prullenbak op weg naar het Collegezalencomplex is voor velen een reden eureka te roepen: honderden blaadjes belanden daar dagelijks in. Je zou denken dat in een digitaal tijdperk mensen toch iets beters zouden kunnen verzinnen om nutteloze zaken aan te kondigen.

Henk Strikkers

Wil jij een van deze Storm-pretpakketten winnen? Stuur dan het antwoord op de volgende vraag vóór 24 september naar redactie@ans-online.nl

Welke koninklijke naam krijgt de watersnoodramp ook wel toebedeeld?

Zie destormfilm.nl voor meer informatie.

Plot:
Het debuut van de Argentijnse Biniez vertelt het verhaal van de dikkige dertiger Jara, een bewaker in een gigantische supermarkt. Via de beveiligingscamera’s zien hij en zijn voyeuristisch ingestelde collega’s de dagelijkse sleur van de supermarkt: stoeiende vakkenvullers, stelende schoonmaaksters en driftige directieleden. Jara ziet er met zijn enorme verschijning en zwarte heavy-metalshirts vooral lomp uit, maar hij heeft een klein hartje. Dat blijkt zodra hij heimelijk verliefd wordt op de schoonmaakster Julia.

Plus:
De dunne scheidslijn tussen jonge liefde en obsessie wordt prachtig in beeld gebracht. De grote blauwogige beer Jara wekt meestal medelijden, laat soms lachen en is af en toe ook wat beangstigend.

Min:
De film is zelfs zonder glazen bol redelijk voorspelbaar, het einde is ronduit clichématig te noemen.

Dus:
Onderhoudende, vederlichte film die eigenlijk niet binnen het romcom-genre past: daar is hij te eigenzinnig voor.

Het doek gaat definitief vallen voor het kleine Vlaamse dorpje Doel. Al in de jaren zestig van de vorige eeuw werden de eerste plannen aangekondigd om het dorp te ontruimen, zodat de Antwerpse haven uitgebreid zou kunnen worden. Doel is gesitueerd tussen de gigantische haven en een kerncentrale. Hoewel er zeer fel wordt gestreden tegen de verdwijning van het Vlaamse gat, wordt een uitbreiding van de haven Doel toch fataal.

Een klein deel van de dorpelingen blijft zich nog altijd met hand en tand verzetten tegen de ontruiming van hun thuis. Ze hebben zich verenigd in Doel 2020, dat voor een duidelijk toekomstbeeld vecht. ‘Wij verzetten ons, tot onze regering doet wat hoort: opkomen voor een nieuw en leefbaar Doel.’ De regering geeft echter geen gehoor aan de eisen van de dorpse die-hards. Hoewel de organisatie nog altijd van zich laat horen, lijkt er op korte termijn een einde te komen aan de toekomstdroom. Het woonrecht, dat in 2007 nog tijdelijk met twee jaar verlengd werd, liep 1 september jongstleden af. Het ‘uitdoofbeleid’ van de Belgische regering zal hiermee volledig in werking treden.

Sinds 1998 is 92 procent van de toenmalige 645 Doelenaars al verhuisd. Nog 51 eigenwijze inwoners vechten voor hun dorp. Daarnaast zijn er 62 nieuwe bewoners komen wonen, nadat bekend werd gemaakt dat het dorp zou verdwijnen. ‘Ze wisten dus vooraf dat ze er slechts tijdelijk zouden kunnen blijven,’ aldus Suzanne Van Hoof, woordvoerder op het departement Mobiliteit en Openbare Werken. De overheid blijft ondanks het vele kritiek positief over de plannen. De uitbreiding van de haven zou 13.000 nieuwe arbeidsplaatsen opleveren, waardoor de balans uiteindelijk toch positief zou zijn.

Vanaf augustus 2008 is er al begonnen met de gedeeltelijke afbraak van Doel. In een artikel op het VTM Nieuws van 18 augustus 2008 wordt de sfeer in het ’spookdorp’ goed neergezet.

De autoriteiten hebben nog andere problemen dan de opstandelingen. Ramptoerisme is aan de orde van de dag in Doel. Daarom wil Peter Deckers, voorzitter van de Maatschappij Linkerscheldeoever, dat het dorp zo snel mogelijk van de aardbodem verdwijnt. ‘Liefst zouden we het dorp zo snel mogelijk afbreken zodat er een einde komt aan het ramptoerisme.’ Ook ANS maakte zich schuldig aan ramptoerisme. Voor het blad van juni 2006 werd erop uit getrokken om de situatie in het opstandige dorp in te schatten.

Lees hieronder de reportage, die verscheen in de ANS uit juni 2006.

Het verdriet van België

De straten in het Vlaamse dorpje Doel zijn leeg. Oorspronkelijke dorpsbewoners hebben vanwege de oprukkende Antwerpse haven plaatsgemaakt voor zigeuners, krakers en toeristen. Een dorp dat schippert tussen destructie en revitalisering.

Tekst: Roel Neijts
Foto’s: Sjors Overman
Absurd. Geen ander woord beschrijft de skyline van Doel wanneer je van de Antwerpse haven naar het dorp rijdt. Boven de smalle strook huizen rijzen twee enorme koeltorens van de nabijgelegen kerncentrale. De 170 meter hoge bouwwerken contrasteren met de bebouwing alsof ze op een amateuristische wijze achter het landschap zijn geplakt.
Doel, vereeuwigd in Suske en Wiske, is internationaal bekend door zijn unieke ligging tussen de Antwerpse haven en een kerncentrale. Een cluster van vier politieauto’s verwelkomt bezoekers aan de grens van de bebouwde kom. Het lokale gezag besteedt weinig aandacht aan passerende auto’s; we kunnen de dorpskern probleemloos bereiken. Aan parkeerruimte is geen gebrek: voor de parochiekerk, met scheve toren, is geen auto te bekennen.

Toeristisch dorp
De kerk is het startpunt voor een verkenningstocht door het eeuwenoude dorp. Links van het gebedshuis staat het oudste pand van Doel: het Hooghuis, waar Rubens’ tweede vrouw eens woonde en de meester zelf vaak over de vloer kwam. Na een wandeling door de dorpskom met oude burgerhuizen en boerderijen bereik je vanzelf de getijhaven. Tweemaal per etmaal stroomt deze geheel leeg waarbij de aanwezige boten worden vastgezogen in het ziltige slib. Over de paardenbloemrijke dijk is het dan nog geen vijf minuten lopen naar de volgende trekpleister: de unieke zeventiende-eeuwse molen, waarin nu eetcafé De Molen is gevestigd. Zelfs de kerncentrale is een belangrijke toeristische plek: naast de mogelijkheid deel te nemen aan rondleidingen, kunnen er kosteloos fietsen worden gehuurd om de polders en het getijdengebied, het Verdronken Land van Saeftinghe, te verkennen. Op het enige terras van Doel zitten naast een handjevol dorpsbewoners dan ook vooral fietsers. Een al wat oudere serveerster: ‘Doel is een prachtig oord en heeft veel te bieden. Omdat iedereen weet van de eventuele vernietiging wordt ons dorp goed bezocht: nog even snel naar Doel, voordat het te laat is.’

De dreigende haven
Het zou zomaar afgelopen kunnen zijn met het idyllische dorp aan de Schelde. Toen Doel I, de eerste van vier reactoren, in 1974 in gebruik werd genomen, was in de verste omtrek geen haven te bekennen. Doel was destijds een rustiek dorpje op de grens tussen polder en rivier. Anno 2006 scheidt enkel een vierentwintig meter hoge leefbaarheidbuffer – een dijkachtige heuvel tegen licht- en geluidsoverlast – het dorp van het nieuwste deel van de Antwerpse haven, het Deurganckdok. De haven rukte met een sneltreinvaart op en zal, volgens de meest recente bestemmingsplannen, ook in de toekomst aan expansie onderhevig zijn. In 2007 zal officieel worden beslist of de bouw van het Saeftinghedok een feit zal zijn. Een belangrijke beslissing voor het voortbestaan van Doel, want het dok is gepland tussen het Deurganckdok en de kerncentrale: de locatie van Doel. Maurice Vergauwen, veldwachter van Doel van 1954 tot 1978 en lid van actiegroep Doel 2020, geeft ons in het koele Hooghuis uitleg. Op het enige tafeltje in het monumentale pand ontvouwt hij het bestemmingsplan van de dorpsregio en vertelt hij waarom het volgens hem minimaal twee jaar langer duurt eer zal worden beslist. ‘De evolutie van het containertransport is nog te onzeker. Als het vervoer stagneert of vermindert, zal het Saeftinghedok overbodig zijn. Daarnaast heeft de kerncentrale bezwaar ingediend, omdat het gebouw een veiligheidszone van minimaal achthonderd meter vereist. Het nieuwe dok zal in die zone komen te liggen, waardoor de centrale niet meer vrij ligt.’
Rudi van Buel, eveneens actief bij Doel 2020, is net als Vergauwen overtuigd van uitstel van de beslissing. ‘Met de opkomende verkiezingen wil niemand zijn handen branden aan Doel. De politieke partij De Groenen heeft onderzocht dat het dok de komende dertig jaar nog niet nodig is. Zelfs een havendirecteur heeft een aantal jaren geleden gezegd dat er niet wordt gedacht aan een tweede dok. Het Deurganckdok heeft door nieuwe technologie blijkbaar een vijf keer zo grote capaciteit als in het oorspronkelijke plan stond.’

Onzekerheid
Dertig jaar of twee jaar: tot de beslissing is genomen leven de Doelenaars nog in onzekerheid. Uit angst voor materiële nadelen hebben honderden inwoners Doel reeds achter zich gelaten. In 1999 kregen de bewoners de kans hun huizen te verkopen aan de staat. Ongeveer 95 procent van de panden is inmiddels van eigenaar gewisseld. ‘De meeste mensen hebben hun huizen vrijwillig verkocht om op safe te spelen. Zij zullen journalisten wellicht vertellen dat ze zijn onteigend, maar dat zijn leugens. Ze zijn bang te worden uitgemaakt voor verraders,’ zegt Van Buel, die tot de overige 5 procent behoort.
Om te voorkomen dat huizen kwamen leeg te staan – zodat Doel op den duur voor de blijvende bewoners onbewoonbaar zou worden – werden de verlaten woningen goedkoop verhuurd. Door dit Sociaal Begeleidingsplan zou Doel nog zeker tot 2007 zijn verzekerd van inwoners en niet-verkrotte panden. In de praktijk liep het anders. Oud-veldwachter Vergauwen, die uiteindelijk ook vanwege financiële redenen is gezwicht, vertelt: ‘De overheid saboteerde: de leegstaande huizen werden maar mondjesmaat aan nieuwkomers toegekend. Sommige mensen die een aanvraag indienden, moesten meer dan een jaar wachten. Deze situatie heeft ongeveer vier à vijf jaar aangehouden, waarop krakers hun intrede deden. De meesten kwamen hier vanwege het landelijke tekort aan sociale woningen en wilden in Doel goedkoop wonen. Daarna volgden vreemdelingen met busjes tegelijk, afkomstig uit opvangcentra uit het hele land. Op een gegeven moment ging het mis: er kwamen bendes om de boel te plunderen en de immigranten bekommerden zich niet om de leefbaarheid van Doel.’ De serveerster in De Molen vertelt dat eveneens wrijving ontstond tussen de twee voornaamste bevolkingsgroepen van dat moment. ‘De weinige oorspronkelijke burgers vonden het niet fair dat de naar schatting tweehonderd krakers niet betaalden voor elektriciteit en gas.’ Vergauwen is evenmin te spreken over het parasitaire gedrag van de nieuwe bewoners: ‘Mijn televisie doet het de laatste dagen beroerd. Volgens de kabelmaatschappij hebben de krakers geprutst met de bekabeling.’ De illegale activiteiten worden nu hard aangepakt en gereguleerd met hulp van de politie en nutsbedrijven. Indien de krakers en Romazigeuners zich weigeren in te schrijven bij gemeente, wordt de stroom afgesloten.

Doel 2006
De intrek van krakers is voor het dorpsaangezicht niet zonder gevolgen gebleven. Doel ligt er op zijn zachtst gezegd verkracht bij. Buitenmuren zijn beklad met teksten als ‘Doel blijft!’ en ‘Vlaanderen, een land zonder Doel?’. Op sommige huizen hangen posters van Doel 2020 met soortgelijke leuzen. Rolluiken en gordijnen zijn gesloten, krakers en zigeuners laten maar weinig van zich zien. De enige tekenen van leven zijn de briefjes op de voordeuren, met teksten als ‘Bewoond’ of ‘Reeds bezet’, opdat ongenode gasten de panden met rust laten. Een zalencomplex, boerderij, drie benzinepompen – met de bedragen nog in Belgische franken – en een restaurant zijn uitgestorven en overgelaten aan de eroderende kracht der natuur. Bij een vervallen boerderij liggen de asbestplaten voor het oprapen en zijn de muren binnenshuis besmeurd met stront van zwaluwen die er hun intrek hebben genomen. Van enkele geplunderde huizen ontbreekt de voordeur: ideaal om een blik te werpen op de chaotische rommel die als interieur geldt. De vergelijking met een rampgebied is snel gemaakt.

Leefbaarheid
Doel heeft geen winkels, dokter of andere faciliteiten. Middelpunt van het dorp is gemeenschapshuis De Doolen, een verlaten schoolgebouw waar vanuit activiteiten voor de dorpsbewoners worden georganiseerd. Op het binnenplein drinken enkele langharige krakers hun Maes en Duvel, in de rook van de zojuist ontstoken barbecue. Het lijkt net een zomerkamp, en niemand schijnt te lijden onder de schrale levensomstandigheden. Van Buel legt uit: ‘Toen ik lang geleden naar Doel verhuisde, kwam ik hier niet vanwege de activiteiten of het aanbod van winkels en horeca. Een dorp heeft op dat punt gewoon weinig te bieden, en met het feit dat nu de voorzieningen nog minimaler zijn, valt te leven.’ Hij geeft toe dat het dorp moet veranderen als blijkt dat Doel van de vernietiging blijft gevrijwaard; de huidige situatie is te labiel. Sommige nieuwkomers kunnen helpen bij de revitalisering. ‘Niet alle krakers komen hier puur om leegstaande panden te bewonen, sommige zijn gekomen om verloedering tegen te gaan en hebben inmiddels een band met het dorp opgebouwd. Zij zullen bereid zijn te betalen om te blijven.’
Tot die tijd zit er niets anders op dan wachten. Doel opknappen en erin investeren is nutteloos, waardoor het continue bier drinken van de krakers haast legitiem lijkt. De eens fel aangebrachte protestverf op de Doelse buitenmuren vervaagt, of bladdert langzaam af. Immense containerschepen passeren het dorp met hun monotone gebrom en zullen misschien in de toekomst aanmeren bij een dok dat niet eens naar het verdwenen plaatsje is genoemd. Slechts de naam van de kerncentrale zal dan herinneren aan die ene vrijplaats voor krakers en zigeuners.

Op zaterdag 12 en zondag 13 september gaat het culturele seizoen in Nijmegen bruisend van start met een splinternieuw festival. Twee dagen een bomvol programma met voor elk wat wils. Het hele spektakel vindt plaats op podia in het historische Valkhofpark en het mooie Mariënburg bij LUX voor de deur. Hou je van een goed feestje? Dan moet je sowieso zaterdagavond naar het Valkhofpark komen, want daar staan C-mon & Kypsky, Stuurbaard Bakkebaard, Bandito, Yesterday’s Men, op het programma. Tevens zal BattleJuice een showcase verzorgen. De showcase tijdens het UITfestival zal beginnen met aanstormend Nijmeegs talent: Derde Verdieping. Deze formatie beschikt over een brede woordenschat, met diepe inzichten, hier en daar een randje humor, veel energie en bijzonder goed geproduceerde beats. Hierna volgt een freestyle showcase van Nijmeegs meest befaamde freestyler, HighTower. Laat je verbazen door het improviserend vermogen van deze 2 meter lange boom van een MC. Tot slot sluit Dj Cizzors af met een turntable showcase waarin hij laat zien waar zijn vlugge vingers voor dienen, cuts, scratches en meer op twee draaitafels en een mixer!

Bandito

Mocht je meer voor melodieuze heavy rock gaan dan ben je van harte welkom op 5Y3V12/A-N, het tweede feestje van 3VOOR12/Arnhem-Nijmegen ter gelegenheid van het vijfjarig bestaan. In Café The Stage in Arnhem zullen naast Autumn’s heavy rock ook Sweet Acid en Liquid het podium op gaan. Bij Liquid draait het om en mix van hiphop, indierock, electronica en funk. Bij Sweet Acid mag je een mix van grunge en metal in het straatje van Stone Sour, Seether en Nirvana verwachten.

Berichtgeving op ANS-Online veroorzaakte een kleine rel binnen de USR-gelederen. Na het bericht gelezen te hebben werd het kleine duiveltje in voormalig lijsttrekker van SIAM Tim Clappers wakker, wat een hele reeks acties tot gevolg had. Namelijk: een boos sms’je waarin te verstaan werd gegeven dat hij ons niet meer te woord wilde staan, een boze reactie op de site en een nog bozere brief daaropvolgend die midden in de nacht werd getypt.

Saillant detail over de beschuldiging van Tim dat de redactie niet genoeg moeite had genomen om de leden van SIAM te spreken: hij had zelf een tijd aangegeven waarop ze te bereiken waren en hij was zelf de hele dag bij hen en had hen dus ook kunnen vertellen dat iemand van de redactie zou bellen rond die tijd. Wat dus de eigenlijke vraag zou moeten zijn is deze: heeft Tim verzuimd dit te vertellen aan zijn geliefde SIAM-leden of wisten zij hiervan en hebben zij bewust hun telefoon uit laten staan?
Wat het antwoord ook moge wezen: het berichtje werd door soggen.nl opgepikt en ook daar werd over dit relletje bericht. Zoals men zegt: There’s no such thing as bad publicity. Bedankt hè, Tim!

Zullen we volgende week weer iets tegenkomen dat zoveel stof doet opwaaien? We zullen het zien. In ieder geval hopen we dat jullie allemaal een heerlijk weekend tegemoet gaan en lekker uitgerust weer maandag met dezelfde goede moed als deze week er tegenaan gaan. Wij zullen dat ieder geval wel doen.

Jolene Meijerink

Pré
De film begint sterk met een voyeuristische blik in de wereld van seks, drugs en geweld. Nieuwsgierigheid voert de boventoon. De kijker vraagt zich af wat een mooie meid als Tamara doet met verlepte gladjakker Alex en wat er zal gebeuren als hij haar eenmaal van haar schulden af heeft geholpen.

Nee
Na een enigszins schokkend begin met veel naakt en vieze mannetjes zakt het plot al snel in elkaar. De achterdeuren van de samenleving worden na een ingrijpende gebeurtenis gesloten en dit harde theater wordt ingewisseld voor het uitgestorven Oostenrijkse platteland. De hoofdpersoon loopt ergerniswekkend ongeloofwaardig met zijn ziel onder zijn arm en de introductie van een neurotische baarlustige buurvrouw doet ook al niet veel goeds.

Dus
Wat start als een veelbelovende moderne interpretatie van het thema van een onmogelijke liefde mondt uit in een verhaal dat bol staat van uitgekauwde thema’s als wraak, toeval versus het lot en de zin van het leven. Dit is typisch zo’n film waarvan de arty-farty intellectueel schreeuwt dat hij goed is, maar niemand snapt waarom.

Deze film gaat 24 september in première in Lux.

P.S. Voor het krantje, klik rechts op de afbeelding (Let op: pdf!).

Created with Admarket’s flickrSLiDR.