Het is vrijdagavond. Een mysterieuze avond. De liften worden aanstonds uitgeschakeld. Veel worden slechts door een enkel persoon gebruikt. Dat er drie mensen tegelijkertijd in de lift stonden was sowieso al een unicum voor dat tijdstip. Voor het gemak zal ik ze namen geven. Rechts achterin stond David. David was iets meer metro-man dan in heteroseksuele kringen gebruikelijk is. Zijn hoge stem hielp daar ook niet bij. Net als zijn bijna perfect symmetrische gezicht. Zijn geaardheid bleek echter duidelijk uit het gestaar naar de enorme memmen van Marjan.

Marjan’s memmen. Ik had haar ook Truus kunnen noemen. Of Jettie. Of Manon. Het ligt maar net aan het synoniem voor borsten dat je gebruikt. Persoonlijk prefereer ik memmen boven tetten, jetsers of meloenen. Maar nu even naar het karakter van Marjan, want ze bestond uit meer dan borsten. Marjan deed er alles aan om ongewenste aandacht zoals die van David af te wenden. Een turkooizen haarspeld, prominent in haar knot gedrukt. Bruine, hoge laarsjes met korte biesjes met daaraan kleine knopjes, alweer in de kleur turkoois. Het was haar lievelingskleur, ongetwijfeld. Helaas werken kleuren alleen als afleiding als je er op let. Gevolg was dat vrijwel elke vrouw Marjan niet herinnerde om haar boezem maar om haar voorkeur voor turkoois. Mannen stonden niet eens stil bij het feit dat een haarspeld in een knot wel erg ouderwets is.

De derde persoon die zich in de lift bevond was een meisje dat ik eigenlijk Annemijn wilde noemen, maar bij nader inzien toch heb hernoemd naar Carlijn. Ze was allesbehalve ouderwets. Naar mijn bescheiden mening had David beter naar haar kunnen kijken dan naar Marjan. Misschien kwam dat ook wel omdat Carlijn in een bui van nuffigheid de rest van de lift de rug had toegekeerd. We zagen enkel haar lange blonde haren en een klein uitstekend neusje. Met een beetje aandacht zou Carlijn ongetwijfeld een heel ander mens worden.

Carlijn was veel magerder dan gezond was voor een meisje van haar leeftijd. Zelfs ik, corpulente oliebol dat ik ben, kon dat feilloos inschatten. In de ideale wereld smolten we Carlijn en Marjan samen, om daar vervolgens twee perfecte vrouwen van te boetseren. Met hier en daar een turkoois accessoire. David zou niet weten waar hij moest kijken.

‘Heb je je collegekaart bij je?’, vroeg een vrouw die zijn oma had kunnen zijn overdreven meelevend. Jaap had zijn collegekaart de dag van tevoren al in zijn linkerbroekzak gestopt, zodat hij hem niet kon vergeten. In ieder geval al één vraag goed beantwoord, dacht Jaap. Het bejaarde mensje leek Jaaps nervositeit op te merken. ‘Hier, een pepermuntje.’ Jaap glimlachte. Hij mocht de vrouw meer dan de besnorde man, die in zijn gedachten inmiddels een kruising tussen Hitler en Stalin was geworden. In een hoekje stond hij ongeduldig te wachten totdat een studente haar broodje had opgegeten. ‘Kun je niet lezen? Geen eten en drinken in de zaal. En dat studeert aan de universiteit!’

Een uur later kwam het aardige besje weer bij Jaap langs. ‘Gaat het goed?’ Nog voordat hij zijn lippen kon bewegen, galmde door de zaal: ‘NIET PRATEN!’ Jaap deed het toch. Zijn blaas had zich volledig gevuld; hij kon het niet langer ophouden. Dat derde blikje RedBull deed hem capituleren. Nog voordat het lieve vrouwtje hem toestemming kon verlenen, was de dictator al naar hen toe gemarcheerd. De man probeerde te fluisteren, maar de hele zaal kon meegenieten van zijn woedeaanval. ‘Jij levert nu je tentamen in. Het is genoeg geweest. Je zit me al de hele tijd te irriteren.’

In uw tomeloze bewondering voor mij zult u zich vast af en toe afvragen of er ook een vrouw in mijn leven is. Ik kan me voorstellen dat vooral de vrouwelijke lezers deze vraag koesteren, dan wel een diepe genegenheid jegens mij. Ik kan u geruststellen, sinds enkele jaren is mijn leven verstokt van vrouwelijke aanwezigheid. Dat is niet altijd zo geweest. Vroeger, toen mijn uiterlijk nog niets weghad van een ongewassen baviaan met een bad hair day, was er Annemijn.

Annemijn was een vrouw waarvan je met recht kon zeggen dat ze van bedenkelijk zedelijk allooi was. Haar familie was zeker niet bedenkelijk, die was simpelweg dieptreurig. Het was een wonder dat twee van zulke deplorabele schepsels zo’n vrouw als Annemijn voort konden brengen. U weet allemaal hoe gevoelig ik ben voor afkomst, dus u kunt zich mijn ontzetting voorstellen tijdens de eerste kennismaking. Familiefeesten werden door mij vanaf dat moment dan ook gemeden als de pest. Verjaardagen werden met behulp van wasbenzine en/of andere chemische middelen van de kalenders gevaagd. Foto’s waren uit den boze, brieven werden gecensureerd of meteen verbrand, het bestaan werd na verloop van tijd ontkend. Het is echter net als met oorlogskinderen. Je kunt het meisje wel uit Brabant halen, maar hoe haal je Brabant uit het meisje?

Achteraf bezien was ik misschien niet geheel reëel. Veel eerder had ik kunnen zien dat mijn missie hopeloos was, en me de moeite van het beschermen kunnen besparen. Een dame van stand staat namelijk niet met Guus Meeuwis mee te blèren. Een dame van stand danst niet op bars. Een dame van stand vindt New Kids Turbo een stel volbloed-idioten, en niet helden die vereerd en nagestreefd moeten worden.

Annemijn is inmiddels zwanger er woont weer in Brabant. Haar man, een stuk tuig van de richel, ziet eruit als een zwever en woont in Vught. Hij werkt bij de gevangenis aldaar en heeft een tatoeage op zijn onderbuik met de tekst ‘Zonne grote vuurballen jonge’. In mijn verbitterdheid stuurde ik ze afgelopen kerstmis een kaartje met de tekst: ‘Fijne kerstdagen en succes met je baby. Als de geestelijke ontwikkeling exponentieel is in je familie, maakt je baby wellicht nog een kleine kans een carrière als hijskraanmedewerker te maken. Liefs, Bert’

Na school rende hij snel naar huis om zijn moeder te vertellen wat er vandaag was gebeurd. Zijn moeder Sharona reageerde verheugd: ‘Dit is de beste dag sinds de opbrengst van je vaders hennepplantage binnen kwam.’ Wesley kende zijn vader enkel van verhalen: zijn pa zat al zeven jaar in de bak omdat een conflict over zijn plantage uit de hand was gelopen. ‘Ik meld me wel aan als begeleider, dan heb ik ook een beetje afleiding,’ zei zijn moeder.

‘Groot hè’, zei Sharona tegen de kinderen toen ze uit de bus stapten en de ArenA zagen liggen. Alle kinderkopjes gingen braaf omhoog en omlaag. Aangekomen bij de toegangspoortjes knipoogde Sharona naar haar in Ajax-kledij gehulde zoontje. Hij pakte vliegensvlug een doosje uit haar rugzak en stopte het in de zak van zijn rode trainingsbroek. Sharona wees de jonge supporters naar hun zitplaatsen. ‘En Wesley, je weet waar je moet gaan zitten, hè.’ Wesley knikte gehoorzaam. Zijn moeder had hem de avond ervoor uitgebreid geïnstrueerd.

De zevenendertigste minuut brak aan. Ajax was al vroeg op voorsprong gekomen. Sharona gaf haar zoontje het afgesproken teken. Wesley stond op en rende zo hard als hij kon. Hij slalomde door de rolstoelers achter de goal en keek even op. Daar zag hij zijn moeder vol trots glunderen. Eindelijk had hij iets gedaan dat haar tevreden stemde. Dacht hij. Hij had immers niet door dat hij op volle snelheid het reclamebord naderde. Zijn moeder trachtte hem nog te waarschuwen, maar het was te laat. Hij kopte het reclamebord als een professionele verdediger en de taser viel uit zijn zak. Hij kon gemakkelijk worden ingerekend door één van de zeventien stewards die in het stadion aanwezig was. Sharona verzuchtte: ‘Waarom lijkt hij zoveel op zijn vader?’

De sociaal-culturele ladder anno 2011. Wat bovenaan staat is eigenlijk niet zo interessant. Daar sta ik, met enkele door mij op waarde geschatte intellectuelen. Naar mate je lager komt wordt het interessanter. Ergens halverwege bungelt de doodgewone burgervader. Hij leidt zijn leven zonder al te veel mensen lastig te vallen, houdt de economie draaiende met zijn oersaaie baan bij gemeente X en leest de Volkskrant. Iets daaronder hangt de huisvrouw. Haar lectuur bestaat uitsluitend uit kookboeken van Jamie Oliver en incidenteel een slechte thriller. Aan haar kinderen leest ze boeken van J.K. Rowling voor. Ze doet nuttig werk door haar kinderen de basale waarden en omgangsvormen mee te geven die ze later als burger nodig zullen hebben.

Weer daaronder komt het eerste individu dat ik zou omschrijven als ‘sociaal minder vaardig’. Wellicht door drugs- of alcoholgebruik gezakt tot onder burgervader of huisvrouw. Toch beschikken deze ‘semi-sukkels’ nog over de omgangsvormen die nodig zijn om deel te nemen aan het maatschappelijk leven, ook al doen ze dat niet meer. De lectuur bestaat uit eenvoudige verhalen over geluk en verdriet. Kluun is meest gelezen in deze groep.

Hieronder, inmiddels richting de laatste sporten van de ladder, komen de echte paupers. Rijtjesflatgepeupel. Armoe troef in deze categorie, al wordt dat aardig teniet gedaan door fraude met verschillende uitkeringsinstanties. Deze groep wordt ook het meest getroffen door geslachtsziekten, ongewenste zwangerschappen en longkanker als gevolg van kettingroken. Meest gebruikte vervoersmiddel is een gepimpte Opel Astra met gebrekkige remmen en een spoiler ter grootte van een afdak. Lectuur bestaat uit strips van Urbanus en voor de oudere vrouw een Bouquetromannetje.

Daaronder, met een paar vingers hangende aan de laagste sport van de sociaal-culturele ladder, is de voetbalhooligan. Milieu is zeer divers, zowel rijk als arm maakt zich schuldig aan hooliganisme. Lectuur is non-existent; boeken zijn er om te verbranden. Van alle groepen brengt deze de meeste tijd door in politiecellen en coffeeshops. De groep wordt gekenmerkt door een fanatisme en ongebreideld enthousiasme waar ‘Beliebers’ niet aan kunnen tippen. Meest voorkomende ziekenhuisopname is vanwege verwondingen door gummiknuppels en rubber kogels. De hiërarchie in de groep wordt niet bepaald door rijkdom, fysieke gesteldheid of clubliefde, maar door longcapaciteit en stembanden.

Ze wisten niet precies waar ze naartoe moesten. Het begin van de reis kenden ze uit hun hoofd, maar het eind? Opeens zagen ze in de verte een klein lichtje aan de horizon. Daar moest het wel zijn. Melchior was blij dat ze er bijna waren, hij was de sterke verhalen van Kasper allang zat. Hij deed veel te veel zijn best om wijs over te komen.

Eenmaal aangekomen bleek het niet de warme herberg die ze in gedachten hadden. Dit was een ordinaire zwijnenstal. Bij de ingang ontmoetten ze Balthasar, die stond te koukleumen voor een koortje met engelenstemmetjes. Hoewel de jongens vonden dat de ruimte nogal troosteloos oogde, hing er een opgetogen sfeer. Het was alsof door eenieder een ongelooflijke hoeveelheid eau-de-vie stroomde. Ze voelden het en zeiden vrijwel tegelijk tegen elkaar: ‘Hier gaat sowieso iets legendarisch gebeuren.’

Ze baanden zich door de menigte. Schaapachtige blikken vielen hen meerdere malen ten deel. Het deerde hen niet, ze voelden zich de koningen van het feest. Helemaal vooraan aangekomen, zagen ze hem liggen. Hij lag er prachtig bij in zijn houten kistje. Kasper knielde neer en keek voorzichtig over de rand. Daar lag de Châteauneuf-du-Pape AOC uit 1961, wereldberoemd om zijn aardse smaken met hinten van teer en leer. Ze openden de fles, een moment waar ze maanden naar uit hadden gekeken, en begonnen op tafel te dansen. Hun kerstborrel was nu al geslaagd.

Uniformiteit, transparantie, gelijkheid, vrijheid, broederschap. Al deze waarden zijn belangrijk in onze westerse maatschappij. Vastgelegd in onder andere de gevleugelde spreuk liberté, egalité, fraternité, zijn het waarden die men hoopt tegen te komen in een mensenleven. En waar zouden deze waarden beter vertegenwoordigd zijn dan in het toppunt van onze beschaving, de universiteit. Komt daar niet alle kennis en kunde samen die de maatschappij hebben gebracht waar ze tot op heden is gekomen? Een naïeve geest zou zoiets al gauw vermoeden. Het mag een klein wonder heten dat dit beeld tot op heden bij het grote deel van het publiek bestaat. Alleen door de wol geverfde academici weten dat binnen de universiteitsmuren slechts zelden iets volgens protocol gaat, dat er schrikbarend veel aangemodderd wordt voor een instituut dat juist het tegenovergestelde preekt. Zeker, de studenten zijn niet subject aan deze schrikbarende improductiviteit. Zij worden in het gareel gehouden door digitale dranghekken die plagiaat detecteren en een roedel surveillanten. Maar wie houdt de medewerkers van de universiteit in toom?

Een probleem aankaarten valt of staat met het aandragen van voorbeelden. Zo is het helaas altijd geweest. Deze constructie is er mede debet aan dat de universitaire gemeenschap tot op heden een gesloten geheel is. Een probleem verzwijgen is namelijk veel makkelijker dan het rechtvaardig oplossen. Toch is het voor de aandachtige student mogelijk om kleine haarscheurtjes te ontdekken in het harde pantser van de beslotenheid. Om nog enig cachet aan deze column te geven zal ik hier toch, tegen mijn zin in, een voorbeeld geven. Neem het nieuwe studentensysteem dat het oude moet vervangen. Er komt een upgrade van Isis, naar Osiris. Uit betrouwbare bronnen heb ik vernomen dat dit systeem flink wat geld heeft gekost. De aankoop kende ook nogal wat strubbelingen. Echte verbeteringen biedt het echter niet. Sterker, het is net zo gammel als Isis, dat eruit vloog als meer dan 400 man tegelijk toegang probeerde te krijgen. Een internetwebsite als ANS-Online kan zoiets gemakkelijk aan; een door de universiteit gehost platform klapt eruit. Vanuit dat oogpunt bezien is het met de ICT-voorziening van de universiteit treurig gesteld. Het recente lek waarbij de salariëring van medewerkers kon worden bekeken toont dat nog maar eens aan.

Het probleem is echter dat deze medewerkers zelf ook met lege handen staan. Zij doen dit allerminst expres. De fouten zijn niet of nauwelijks kwaadaardig. De precieze oorzaak weet ik niet, de meest voor de hand liggende oorzaak is gemakzucht. Veel medewerkers modderen maar wat aan en maken zich drukker om broodjesautomaten dan om prangende problemen. De belofte van Martijn Gerritsen dat er nauwkeuriger zal worden gekeken naar gevolgde procedures is dan ook een loze belofte, omdat men zich simpelweg niet aan die procedures houdt. Een enkele idealist kan helaas niet opboksen tegen de apathische meerderheid. Dat is de harde realiteit.

Het was de zoveelste crisisvergadering die ze dit jaar hadden en steeds werden ze veroorzaakt door diezelfde figuren. Constant stond het bestuur onder druk. Die kritische types waren hen een doorn in het oog en vormden al tijdenlang een belangrijk agendapunt op de bestuursvergadering. ‘Snappen ze dan niet dat ze ons alleen maar beschadigen?’ De woordvoerder zuchtte. ‘Dit kan ik natuurlijk allemaal niet naar buiten brengen. Wat moet ik straks tegen die hijgerige mediamannetjes gaan vertellen? Het bericht staat al urenlang bovenaan op Teletekst. Jullie moeten echt een knoop doorhakken.’

De voorzitter liep rood aan en brieste: ‘Regels zijn regels. Die hebben wij gemaakt en dus moet iedereen zich daaraan houden. Weet je wat? Zeg maar dat we ons gewoon aan de regels hebben gehouden.’ De woordvoerder stribbelde tegen: ‘Dat kan toch niet?’ ‘Maak er maar wat van,’ werd hem tegengeworpen. Hij werd naar buiten gestuurd, de boze wereld in. De vicevoorzitter vertrok ook; hij had nog een andere afspraak.

De secretaris en de voorzitter bleven over in het kamertje. Nadat de voorlichter de deur achter zich had gesloten, dronken ze nog een kop koffie. ‘We moeten hier echt iets aan doen. Dit kan niet zo langer jongens, dit kan niet zo doorgaan.’ ‘Wat dan?’, vroeg de secretaris. ‘Ik weet het niet, ik ben blij dat ik bijna weg ben.’

Marx’ mensen, ik moet u wat bekennen. Na het herlezen van mijn briljante literaire uitspattingen op deze site ben ik tot de conclusie gekomen dat ik mijzelf steeds meer openstel jegens u. Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn. Gereserveerdheid is een deugd die mij veel te jong is aangeleerd om nu plotsklaps overboord te gooien. Toch ga ik een poging wagen de trend die zich in vorige columns heeft aangezet een vervolg te geven. Daarom zal ik u een inkijk geven in mijn strikte ochtendroutine. Eerlijkheid is tenslotte een schoon goed, vooral als je een fictief personage bent zoals ik.

Voordat ik met het juiste been uit bed stap, is er al enige actie ondernomen om te bepalen of dit een goede of een slechte dag gaat worden. Zo denk ik na over de zojuist genoten nachtrust, het dagelijkse nieuws dat mijn wekkerradio met licht gekraak ten gehore heeft gebracht en de weersomstandigheden die dag. Vaak stemmen vooral die laatste twee mij droevig.

Na het obligate wassen, aankleden en haar kammen (U kunt aan de foto zien dat zoiets nogal een karwei is) volgt het ontbijt. Elke ochtend ontbijt met spek. Mijn huisarts heeft mij onlangs vanwege deze gewoonte verwezen naar een diëtiste. Na een uiteenzetting over mijn vader die ruim 95 jaar oud is geworden met hetzelfde ontbijt sputterde ze nog wat tegen. Toen ik vervolgens resumeerde hoe amusant ik het vond dat zoveel bijvoeglijke naamwoorden allitereerden met diëtiste (debiele, domme, dikke, duffe, dozige, drankzuchtige) was het gesprek al gauw voorbij. Gelukkig maar, ik praat niet graag met mensen die een hbo-opleiding hebben gevolgd.

Als het ontbijt is verorberd strek ik de benen voor een frisse ochtendwandeling. In de lommerrijke omgeving waar mijn residentie plaatsheeft is het prettig wandelen. Van tijd tot tijd pak ik dan een eikel op, om te bestuderen. Die vertonen vaak grote gelijkenis met enkele hondenbezitters, die pogen mijn vredige ochtendritueel te verstoren. Deze eikels houden vaak enkel een hond omdat hun eigenwaarde dermate laag is dat ze menen die te moeten compenseren met zo’n harig stuk blafvlees. Daar heb ik dus geen enkel respect voor. Af en toe, als ik mijn neefjes een bezoek heb gebracht, vraag ik of ik voor dat weekend hun Super Soaker mag lenen. Hondeneigenaren zijn er namelijk content mee als de drol die hun hond legt ergens in een grasveldje ligt weg te rotten. Met het buitenproportioneel krachtige waterpistool mag ik dan graag de drol op zwaartekrachtwedijverende capriolen trakteren, bij voorkeur richting de draaier, maar ook zeker richting baas. Zoiets wordt niet vaak op prijs gesteld, maar zodra ik duidelijk maak dat zo’n Super Soaker niet per se op de grond hoeft te worden gericht druipen ze vaak af. Druipend.

Han
Geweldig! Een eigen column. ans-online.nl/opinie/columns…
1 hour ago

ANS_Online
De nieuwe Dr. Ammen toont de twittertimeline van @Han ans-online.nl/opinie/columns…
6 hours ago
Retweeted by Han

Han
TIP AAN ALLE STUDENTEN. IK HOOR NET BIJ @ISOBESTUUR DAT AMSTEL BIER VOOR DE HELFT VAN DE PRIJS IS BIJ DE PLUS. #korting
3 hours ago

Han
Lekker gegeten @Frankjuuuh_89 en zijn frikandel. #hahaha
4 hours ago

Han
Goed vergaderd, toezegging dat ik in lerarenkamer broodjes mag komen halen.
8 hours ago

studentenraad
@Han Onze docenten kopen gewoon broodjes in de mensa, net zoals studenten.
10 hours ago
Retweeted by Han

Han
@studentenraad Heeft jullie lerarenkamer wel een broodjesautomaat?
10 hours ago

Han
Er komt wel een nieuwe broodjesautomaat in de lerarenkamer. Dit kan toch niet? @ISObestuur
10 hours ago

Han
Onze CvB zegt net dat er geen nieuwe broodjesautomaten komen, geld word in lessen gestoken. #schande #rechtzaak
10 hours ago

Han
@BorisHam Heb je ook wel eens dat mensen je niet herkennen? #collegapoliticus
12 hours ago

Han
Er vraagt hier net iemand wie ik ben. Hebben ze die dure posters tijdens de verkiezingen niet zien hangen? #domoor
12 hours ago

Han
Even mijn gezicht laten zien op de universiteitscampus. Buren te vriend houden. #samenwerking #medezeggenschap
14 hours ago

Han
@Frankjuuuh_89 Vond ik ook. Vooral voor die broodjesautomaten ga ik me hard maken. #leefbaremediatheek
16 hours ago

Han
@Frankjuuuh_89 Heb jij de stukken al gelezen? #vergadering
16 hours ago

annewillucas
Klaar voor een avondje laagdrempelige cultuur in eigen dorp. #jeugdtoneel #bakkerfeansterjun Zoonlief speelt een kadootje en een spin…
12 november
Retweeted by Han

Han
@BorisHam Hee, jij ook al wakker? Zwaar leven he, collegapoliticus.
17 hours ago

Han
Extra vroeg opgestaan vandaag. Veel stukken lezen vandaag voor vergadering van vanmiddag. Best moeilijk. #dyslect
17 hours ago