ANS-Online » Op Ruwe Planken

Marieke Veltman – Zonder titel

Tim Ficheroux — Thu, 02 Feb 2012 10:50:30 +0000

Biografie

Marieke Veltman zit in het derde jaar van de schrijversvakschool. Ze studeert daar proza als hoofdvak en poëzie als tweede vak. Toen ze vijf jaar was, leerde ze zichzelf lezen en schrijven omdat ze zo graag verhalen en liedjes maakte. Haar gedichten lijken dan ook vaak op liedteksten: ze rijmen en hebben een metrum. Het ziet er eenvoudig uit, maar vaak zit er een gemene dubbele bodem in.

Zonder titel

Drie stenen kruisjes, voor het perk met rozen,
staan huilend in de regen. Druppels stromen
op verse bergjes aarde, zwart en zwaar.

Ik dacht dat jullie zondags zouden komen.
Maar het werd avond en ik vond het raar
dat jullie mij niet belden dat het later werd.

Drie teddyberen op een lege baar:
Rolientje, Pollewopsje en Den Bert.
De rest van ‘t speelgoed ging in bruine dozen.

De grond had nooit geliefden te verteren
waar zo om is gehuild als om die beren.

Alan Moss – Angel-headed hipsters

Tim Ficheroux — Thu, 22 Dec 2011 09:48:32 +0000

Biografie

Alan Moss (1990) studeerde Nederlandse taal en cultuur in Nijmegen en is momenteel bezig met de onderzoeksmaster Letterkunde en Literatuurwetenschap. Hij houdt van: boeken, ouzo, monologen en herfstbladeren. Hij houdt niet van: auto’s, komkommer, statiegeldbonnetjes en haar in doucheputjes. Alan publiceerde onlangs in Op Ruwe Planken.

Angel-headed hipsters

We voelen ons onderschat wanneer we
in de ochtend door onze haren strijken,
zorgzaam lokken tellen, ordenen
en minutieus de marges corrigeren.
Nonchalance is enkel voor dandy’s en dichters,
onze look is exacte wetenschap.
Het vergt de ochtend om
een ochtendkapsel te structureren.

We moeten hard werken om onze
telefoons draaiende te houden.
We spreken ze weldegelijk aan,
maar verwachten geen zinnig antwoord
terug, al is het maar omdat de software
nog niet compatibel is met Nederland.

New York en Tokyo zijn al lang
niet meer onze eindbestemmingen,
want steden raken in en bij ons
dus uit. De vluchthaven zelf
is een uitkomst, want de wereld
ligt aan onze voeten, er is WiFi,
en in het café drinkt men latte macchiato.

Zelf houden we niet van melkschuim,
maar er moeten offers gebracht worden.

Johan Roos | De wijndrinkers

Tim Ficheroux — Wed, 23 Nov 2011 11:30:41 +0000

Biografie

Een keten van gebeurtenissen heeft Johan Roos gebracht tot een punt, waarop hij plotseling opmerkelijk vaak gevraagd wordt een ‘kort biografietje’ te schrijven. Zo schreef hij al ‘Gisteren dacht ik nog dat ik geen eendagsvlieg was’ en ‘Ik heb geen rijbewijs en mijn werk is niet autobiografisch’. Johan Roos houdt van zijn vriendin en van zijn kinderen. Die keten van gebeurtenissen? Dat is een lang verhaal.

De wijndrinkers

Ik ben vinoloog, weet mij staande te houden met een glas in mijn hand. Ik kan walsen,
ken mijn tong van buiten, weet wat waar aangrijpt en beheers het palet van woorden
waarmee aanspraak conversatie wordt.

Voor deze spiegel werk ik aan mijn houding. Het hoofd onder precies de juiste hoek.
Het glas bij de steel of de voet, in geen geval bij de kelk. Wel opvallen, maar nooit
uit de toon. Zoiets luistert nauw.

De vrouwen van mijn generatie zullen nooit enig benul hebben

van avatar of internet. En altijd blijven hangen aan de man die het spel speelt, die hun
stiltes voor ze invult. Ik verkoop ze vergezichten op hoe een leven had kunnen zijn.
Wijn is mijn metafoor, Wikipedia mijn wapen.

Toen we jong waren schreven we gedichten over drank, liefde en dood. In onze kelen
keerden we alles om. We spraken van liefde, alsof ze dood was en flirtten met de dood,
alsof het om liefde ging.

Later, een half leven geleden, schreef ik gedichten over mijn midlifecrisis.

Een spiegel kan een one-way mirror zijn, een two-way of een no-way. Hoe scheef je
je hoofd ook houdt, er is geen manier om het onderscheid te maken. Toch blijf ik
aan mijn houding werken. De fles altijd bij de ziel, in geen geval bij de hals.

Mijn wijnvlek zorgvuldig verborgen onder mijn driedelig kostuum.

Soms zie ik haar opeens, helder, door deze spiegel. Ze maakt zich op voor een receptie,
haar lippen iets te rood, haar gelaat daaromheen al zo bleek. Ik ken haar tong nog van
buiten, weet wat waar aangreep, welk vergezicht haar leven had kunnen zijn.

Ze zet de fles aan haar mond. Zoals zij kan niemand uit de toon vallen. Hoe ik
mijn armen ook naar haar uitstrek: het komt nooit uit. In onze knoken wringt iets,
verbergt zich een worsteling. Ergens halverwege blijft het altijd stokken.

De wijnvlek begint nu door haar blouse te schijnen, het bloed door haar ogen, het paars
is niet meer van haar tong te scheiden. In het medicijnkastje liggen scheermessen, een
verdwaalde kaasschaaf misschien, maar dat is achter deze spiegel en eerst moet nog

de bodem van de fles. (Altijd bij de ziel, in geen geval bij de hals.)
Het glas bij mijn voet. Mijn wijnvlek:

ons bed is niet ver, ons bed kan niet ver meer zijn. We weten meer van wijn
dan ons lief is.

Vincent van Meenen

Tim Ficheroux — Wed, 26 Oct 2011 10:01:22 +0000

Biografie

Vincent van Meenen (1989) is dichter, schrijver en performer. Hij speelde op Theater aan Zee, las voor uit eigen werk op de Nachten en presenteerde op Zuiderzinnen. Hij studeert Woordkunst aan het Conservatorium in Antwerpen. Daarnaast is hij redacteur van het online literair magazine Karkas.

iedereen mag meedoen
in het ziekenhuis
enkel in de leeuwenclub
en in de dierentuin
zijn de wegen gescheiden

als moeders en vaders
proberen ze niet te bekvechten
over de sjaals die hun kinderen moeten dragen

ik geef het toe
de lucht is blauw
de kinderen te dik
de rekken in de supermarkt
willen maar niet bloeden

ik heb nog nooit een bedelaar
om geld gevraagd

ik heb de vingers van mijn grootvader
maar niet zijn bloed

ik bouw een ballenbad
het kost me nog geen uur

daarna kam ik mijn haren
met een zeemvel tot het blinkt

ik blijf nog even
de wachtmuziek is bijna rond

Marijn Sikken – Kwanna

Tim Ficheroux — Thu, 29 Sep 2011 10:32:31 +0000

Biografie

Marijn Sikken is 20 jaar en studeert aan de Schrijversvakschool te Amsterdam. Zij won in 2011 de finale van Write Now!. Daarnaast is Marijn vaste columniste bij Youth-r-Well (vereniging voor jonge reumapatiënten) en Lava (ledenblad Jonge Socialisten). Haar teksten zijn te vinden op www.rolletje.com en www.biej.web-log.nl. Borsthaar pleziert haar enorm, sperziebonen wat minder.

Kwanna

Ik weet nog hoe zijn pik eruit ziet: lichtroze en erg smal. Besneden. Het zag er altijd een beetje lullig uit als ik hem vasthield. Ik weet ook nog dat hij piepte als hij klaarkwam en dat dat hoge geluid me deed denken aan de Page Plus-puppy’s van tv. Nu is hij met haar en zijn deze herinneringen niet meer van belang.
‘Wil je nog koffie?’ vraagt zij. Ze woont hier niet.
‘Als je nog hebt,’ zeg ik. Kwanna knikt en staat op. Behendig pakt ze de drie kopjes van tafel en loopt ermee naar de keuken – een horecavrouw. Tijn en ik blijven achter en kijken naar haar kont, die de vorm heeft van een omgekeerd hart. Dat bestaat dus echt.
In het voorbijgaan strijkt ze met een vinger langs zijn wang en in die ene seconde houdt Tijn zijn ogen dicht en ik zie dat dit een van hun rituelen is. Waarschijnlijk volgen er doorgaans nog een paar – hier en daar een blik en een grapje – en dan wordt het neuken. Ik heb spijt van de koffie.
‘En?’ zegt Tijn. Hij kijkt gretig. ‘Hoe is het nu met jou?’
‘Goed,’ zeg ik opnieuw, want dat vroeg hij net ook al. ‘Het is warm.’
‘Nee,’ zegt Tijn. ‘Ik bedoel vérder. Heb je nieuws? Is er alweer iemand in je leven?’
‘Er is genoeg in mijn leven.’ Ik glimlach daarbij.
Tijn glimlacht ook. ‘Maar is er iemand?’
‘Soms,’ zeg ik. Ik kijk de kamer rond. Kwanna is begonnen met het achterlaten van sporen. Lag er eerst alleen haar telefoon, die met enige regelmaat kennis gaf van haar nieuwe sms-berichten, nu hangen er ook twee jasjes aan de kapstok in de gang en liggen haar schoenen daaronder. Misschien heeft Tijn al ruimte gemaakt voor haar slipjes in zijn onderbroekenla. Het huis is niet meer alleen van hem, Kwanna is bezig haar nieuwe territorium af te pissen.
‘Soms?’ Tijn buigt een stukje naar me toe en verwijdert zodoende het beeld dat ik krijg van zijn boxers – merkloos, altijd zwart, niet te strak – naast haar slipjes. ‘Ben je verliefd?’
‘Je weet best dat ik nooit verliefd word,’ zeg ik en ik overweeg hem in zijn buik te prikken met mijn vingers en dan is Kwanna er weer met haar koffie en kont. Zonder te morsen zet ze de kopjes op tafel, ik pak de mijne er gelijk weer van af en we raken elkaar bijna aan. Ik voel Tijn glimlachen.
‘Word jij nooit verliefd?’ vraagt Kwanna. Ze klinkt geamuseerd.
‘Zelden.’
‘Iemand hier heeft een hechtingsprobleem,’ zegt Tijn, duidelijk tevreden met deze observatie.
‘Dat woord bestaat niet,’ zegt Kwanna. Ze steekt haar tong naar hem uit.
‘Iemand hier had psychiater moeten worden,’ zeg ik. We glimlachen en drinken onze koffie en branden onze monden zonder het de ander te laten merken.

Ellen Vedder – Swssj

Tim Ficheroux — Wed, 24 Aug 2011 11:51:04 +0000

Biografie

Ellen Vedder (1966) heeft diverse banen gehad en onder andere als administrateur en paardenpensionhouder gewerkt. Later heeft ze de kunstacademie in Breda gedaan, nu is ze werkzaam als grafisch ontwerper. Tussendoor heeft ze twee dochters gekregen. Ze heeft altijd wel wat geschreven maar is pas na haar 40e begonnen met het schrijven van gedichten. Eerst als schrijfoefening, nu is ze volledig in de ban van poëzie. Zij vindt de grootste uitdaging in het samengaan van inhoud en vorm, naast het schrijven maakt ze ook beeldgedichten. www.ellenvedder.nl

Swssj (geluid van zwiepend touw)

Een aanbidder zit hardnekkig achter
me aan, dit gekmakende godenjong
in lendendoek, hij noemt mij zijn tante
Best, ik heb altijd al Jane willen zijn
maar eigenlijk ben ik een aap, onder
mijn vele scheerbeurten schuilt haar
mijn geile lach is gewoon een reflex
ik stink en tandenknars als ik slaap
Hij weet nog niets, de arme drommel,
van flatterend ondergoed en slijtage
aan knieën, hij beseft niet dat de liaan
zal breken als hij mij schaakt

Gert-Jan Haalboom – Het spel

Op Ruwe Planken — Thu, 19 May 2011 10:04:57 +0000

Ik ben er ergens vroeg in de avond morgen (=vrijdag), tot zaterdag ‘n uur of 16, want dan rijden wij naar Brabant voor de jaarlijkse kerstschaft… bij mijn zus dus dit maal. Ik blijf daar tot de 28e, om vandaaruit de reis naar het beloofde (Zee)land voort te zetten; dan daar één nachtje bij mijn broer, zijn Babelse bruid en Zeeuwse bijwijven, waarna we – om aan het brakke land te ontsnappen – de strooizoute snelweg zullen trotseren, op weg naar dat ‘Insula Batavorum’, ons zoete Betuwe, oh die heerlijkste perenwieg, die weldadige heimat van ons! En daar, in de middag van die 29e, wacht ons een oliebol van bakker Hendriks, en een stofzuigerbuis; en de besneeuwde velden, die lang geleden al – en sindsdien nog altijd – hebben getwijfeld tussen het éne of het andere oude dorp, zonder daarbij van een noodzaak te kiezen ooit blijk gegeven te hebben, zijn ons ruilverkavelde speelveld. Je kent ze wel, die velden, waar de op afstand rokende schoorstenen je eerst wijzen op de spelregels van de te spelen thuiswedstrijd… om je vervolgens dankbaar de zwakte van je tegenstander te verraden; want de dikke, smeuïge verlichting die – met een misselijkmakend gebrek aan helderheid, amechtig en vermoeid – vanuit binnen tegen de ramen aanleunt, blijkt toch óók dit jaar wéér bij machte om je met een nóg kleiner deel van zichzelf, door één van die ramen tegemoet te leunen, en verraadt zich in die zwakte met evenveel zekerheid als het slome schijnsel dat per huis steeds herkomst vind in datzelfde verdrietige haardvuur als waaruit de rook. De rook, die zich bij de gratie van zekere thermodynamische wetten, onophoudelijk cyclisch in verheuging en tevredenheid gedwongen ziet afscheid te moeten nemen van huis en haard, en die vanaf het moment dat het de schoorsteen verlaat dan ook zichtbaar opfleurt, weer ‘adem kan halen’ en met een humeur als waarvan het licht dat het huis niet ontsnappen kan, zorgvuldig weerhouden wordt – zoekt het dankbaar een weg naar boven, waar het eenmaal aangekomen een nieuwe natuurwet eert, door met wolken te huilen, en zó het licht dat geen kans kreeg te herdenken… Deze wedstrijd blíjkt – speelt zich af rond kaders van enthousiaste ergernis en een vastberaden beledigd gemoed. Maar zoals beloofd, is er in haar bungalow geen weduwe die erover peinst haar sloffen voor laarzen te verruilen, en zal zich geen grijsaard door de kou wagen, om zich over onze kundig ritmische salvo’s babypijl te beklagen: Want wij wèl, zullen gekomen zijn met ’sloffen’ om die verruild te zien voor twee keer twaalf dozijn vurige pijltjes in hun eenzame pogingen een ijzige lucht te verlichten, die het – ondanks zij zich de overwinning moedig en onophoudelijk na blijven streven – nooit zullen winnen van een donkerblauw zoals ons eindejaar dat elk jaar verzorgt in een wintersnelle, onstuitbare zonsondergang. Een eindejaar. Een oud. Een nieuw.

Gert-Jan Haalboom

Bart van Oost – Geen titel

Op Ruwe Planken — Wed, 20 Apr 2011 07:38:51 +0000

we waaien met de draaideur mee
(de lucht is als een warme hand)

we strijken langs de voorbeeldstof
bedenken hoe ze ons zou staan
en drijven dan de roltrap op
we ritsen zwijgend uit elkaar

mijn vreemden zijn vrienden
zo ben ik groot gebracht

ik heb meer schoenen gezien
dan gezichten
als ik zit om te drinken
bewaken mijn benen mijn tas

Bart van Oost won aanmoedingsprijzen bij WriteNow! en was campusdichter van de Radboud Universiteit Nijmegen.
Hij las voor op o.a. Flux-S, Onbederf’lijk Vers en het Wintertuin Festival.

Aafke Romeijn – Geen titel

Op Ruwe Planken — Tue, 29 Mar 2011 09:54:54 +0000

Om klokslag acht uur stond er al een rij bruggers voor de ingang, en was het volgens Mica vooral zaak om bezorgde ouders zo snel mogelijk af te wimpelen om het overzicht te behouden. We stonden met zijn drieën op een rij, Mica, Cas en ik. Ik controleerde de kaartjes, Cas de schoolpassen, en Mica was aanwezig om onverlaten die hun schoolpas waren vergeten eens flink vermanend toe te spreken, alvorens ze alsnog naar binnen te laten. Ik zat wiebelend op een dranghek dat er door de security voor de zekerheid was neergezet, en tussen het kaartjes scheuren door rookte ik de ene sigaret na de andere. De leerlingen die ik geen lesgaf keken me ietwat wantrouwend aan, degenen die wel bij mij in de klas zaten begroetten me uitgelaten ver voordat ze daadwerkelijk voor mijn neus stonden. Vertederd keek ik het schouwspel aan. In kleine groepjes kwamen ze aan, de meisjes steevast in het gezelschap van een onhandige laag make-up en truitjes die een nog niet aanwezig decolleté moesten benadrukken. Met een dampende peuk tussen mijn lippen mompelde ik half glimlachend een onderkoeld welkom en probeerde me met mijn voeten in evenwicht te houden op het hek. Een vreemd soort trots maakte zich van me meester.

Om negen uur begonnen de eerste derde- en vierdeklassers zich te vertonen. Ik had inmiddels een zere kont, bovendien begon ik het koud te krijgen. Binnen dumpte ik mijn jas in de garderobe en trof Douwe aan de bar. Toen ik naast hem kwam staan sloeg hij glimlachend een arm om me heen. ‘Iets met bier, neem ik aan’, zei hij. ‘Zoiets, ja’, antwoordde ik. Achter ons betrad een groepje mij onbekende vierdeklasmeisjes het strijdtoneel. Ik vroeg me af of ze de uitnodiging voor het feest verkeerd begrepen hadden, want ze waren gehuld in weinig verhullende bunny-outfits. Ze hadden werkelijk hun best gedaan, dat moest ik ze nageven. Fijnmazige netpanties met een naadje aan de achterkant, matchende ronde staartjes en rechtopstaande oortjes in het haar. ‘Jezus, Douwe’, zei ik terwijl ik hem aanstootte, ‘is dat een traditie hier?’ Douwe draaide zich om en verslikte zich prompt in een slok bier. ‘Nou, nee’, antwoordde hij. ‘Maar het verbaast me eerlijk gezegd niks.’ Ik zag hoe de konijnenmeisjes zich bij een groepje jongens voegden en hen bijna krijsend om de hals vlogen. Ik merkte tot mijn schrik dat mijn biertje binnen luttele seconden verdwenen was, maar Douwe had al een tweede voor me besteld. ‘Dit gaat nog een lange avond worden, Kwant’, zei hij.

Niet veel later, om een uur of tien, zag ik hoe een jongen uit de zesde klas zich vergreep aan Sarah uit 2C. De jongen was er één van het langharige type. Met enige afschuw zag ik hoe hij zijn tong midden in het gezicht van de frêle Sarah plantte, om daar vervolgens minutenlang niet meer weg te gaan. Zijn handen hield hij keurig op haar schouders. Sarah onderging de beproeving zonder een spoortje tegenzin, en met een zachtjes heen en weer wiegende paardenstaart. Inmiddels had Mica zich bij ons gevoegd, een leeg whiskyglas in zijn hand. ‘Wie is die gast’, vroeg ik hem verontwaardigd. ‘Dat is Zeepkist’, antwoordde hij. Zeepkist was, zo leerde ik, de enige leerling die het voor elkaar had gekregen een bijnaam te verwerven, maar daar had hij dan ook al zeven jaar hard zijn best voor gedaan. ‘Hij heet Zeepkist omdat hij alleen maar hard bergafwaarts gaat’, legde Mica uit. ‘Die jongen is de vleesgeworden dalende curve, totaal kansloos. Zuipt al sinds de tweede alsof hij een rechtenstudent is, heeft sinds een jaartje of drie een indrukwekkend scala harddrugs aan zijn repertoire toegevoegd.’ ‘Hoe kan het dat hij nog steeds op school zit’, vroeg ik. ‘Twee keer blijven zitten, maar altijd exact op de juiste momenten toch je smoel laten zien’, zei Mica. ‘De beste man is alweer bijna twintig.’ Ik trok één mondhoek op. ‘En Mica heeft een zwak voor hem’, merkte Douwe op terwijl hij zich naar ons toe boog. Mica fronste zijn wenkbrauwen. ‘Je hebt vorig jaar nog een paar schoenen voor hem gekocht!’ ‘Ja, hoor eens’, legde Mica uit, ‘hij was al wekenlang op blote voeten in mijn les verschenen. Zijn schoenen waren kapot, en zijn ouders weigerden nieuwe voor hem te kopen.’ Douwe lachte. ‘Omdat Zeepkist al zijn zakcentjes aan wit poeder uitgeeft, ja. Logisch dat zijn ouders hem de tering laten krijgen.’ Ik had eigenlijk ook wel zin in een wodka. Ik stak mijn hand in de zak van Mica’s colbert en grabbelde naar consumptiebonnetjes. In mijn ooghoek zag ik hoe Sarah door twee giechelende vriendinnetjes werd meegesleurd richting de toiletten.

Aafke Romeijn (1986) studeerde Nederlandse Letterkunde aan de Universiteit Utrecht en Compositie aan het Koninklijk Conservatorium. Behalve als muzikant (zowel solo als met haar band Mister Blue Sky) is Aafke parttime werkzaam als docent aan een gymnasium. Over het laatste gaat haar debuutroman *Het professionele leven van Keetje Kwant*. Keetje Kwant is een jonge docente Geschiedenis die tijdens haar carrière aan het Ambrosiusgymnasium ontdekt hoe het leven van een leraar er werkelijk uitziet. Haar collega’s Mica, Douwe en Cas zijn daarbij haar steun, toeverlaat en gids.

Elfie Tromp – Brussel – Central Standard Time

Op Ruwe Planken — Mon, 14 Feb 2011 09:09:13 +0000

Het duurt hier langer om op te staan. Alsof mijn lijf blijft haken in een diepe slaap, het weigert hier nog langer wakend te blijven.
Ik zou iets anders willen drinken dan zwarte koffie, maar niets smaakt hier zoals het daar was. Koffie is het enige dat met zijn bitterheid een uitgesproken smaak heeft en me overtuigt dat het zichzelf is en niet een verwaterde versie, zoals de sapjes en shakes die op het buffet staan.
Het hele hotel is te bleek om echt te zijn. Alsof ik in een oude aquarel rondloop die in de regen heeft gestaan. Het enige wat ik scherp zie, is het stof dat door de lucht dwarrelt als ik in de lobby zit te lezen.
Soms praat ik met mannen die, net zoals ik, het financiële dagblad lezen bij de lunch. Als ik over mijn twijfels praat, overtuigen ze me dat het een jetlag is.
´Brussel´, zeggen ze dan, ´Brussel bruist. Hier is waar hét gebeurt´.
Maar zij komen niet van een plantaanranch vandaan, denk ik dan. Waar je zwarte bonen als ontbijt krijgt en apen je wakker krijsen. Waar de varanen met tientallen op het grasveld voor de patio in de zon liggen.
‘Advocaten die reizen moeten niet teveel herinneren’, zei een collega eens van me. ‘Melancholie is slecht voor zaken’, besloot hij het gesprek.
De collega in kwestie werd opgeknoopt gevonden in de douchekabine van een Van der Valk hotel, een maand na die uitspraak.

Elfie Tromp is mislukt psychologiestudent, maar gevierd excentriekeling. Ze studeerde als toneelschrijver af en is sindsdien werkzaam in het theater, op kantoor en thuis. In november 2010 verscheen haar eerste kinderboek, Mémé en de dingen.
Ze wordt regelmatig gesignaleerd in matching outfits met haar naakthond.