Tekst: Ewoud Rohn
Illustratie: Maurits van Ravestijn

‘Het Nijmeegse nachtleven is oubollig en saai. De tijd was dus meer dan rijp voor een hippe en trendy club’, vertelt Wouter (27), die samen met Leon (26) de eigenaar is van het spiksplinternieuwe Café de Lounge. Twee maanden geleden was het zover, in het oude pand van De Mythe zag het café het levenslicht. ‘De opening was een groot spektakel: we hadden dragqueens uitgenodigd die voor entertainment zorgden. Vooral de achttienjarige homo’s stonden te springen van opwinding’, glundert Leon. Met het nieuwe concept willen de twee kroegbazen echter niet alléén homo’s aantrekken. De kinky cocktails, zoetsappige loungemuziek en relaxte zithoek dienen als lokkertjes voor álle studenten.

Vergane glorie
Café de Mythe gold in Nijmegen als ontmoetingsplek voor de homoseksuele man en vrouw. ‘De Mythe was vervallen tot een veredelde sportkantine. Het oogde er rommelig en smerig. Door de ramen was niet meer naar buiten te kijken. Het werd duidelijk tijd voor een extreme make-over’, stelt Wouter. Zo geschiedde: nu is het strak, gelikt en kleurrijk. Paarse muren, groene LED-verlichting en druk retro bloemetjesbehang sieren het interieur. Eén aspect ontbreekt in de trendy club die tot in detail is uitgewerkt: gasten. Zo valt bij binnenkomst op dat de roze loungebank, in de hoek van de kleine ruimte, enkel ter decoratie dient. Net als alle andere lege zitplaatsen overigens. Wouter probeert de situatie te nuanceren: ‘In het weekend is het wél druk, dan staat de dansvloer in de kelder helemaal vol.’ Op de vraag of er op zaterdag ook studenten aanwezig zijn, moet Wouter toegeven: ‘Het publiek bestaat voornamelijk uit homo’s van middelbare leeftijd die los gaan op muziek van de Village People en George Michael.’

Eenheidsworst
‘Het uitgaansleven in Nijmegen is eenheidsworst. In het weekend struinen de studenten alleen de Molenstraat af en gaan dan weer richting huis. Daar willen wij verandering in brengen’, preekt Leon strijdvaardig. Met verschillende thema-avonden, ludieke acties en studentenfeesten hopen ze de concurrentie aan te kunnen gaan. Wouter valt zijn partner bij: ‘iedereen is hier welkom, zolang je maar respect hebt voor elkaars geaardheid. Anders flikker je maar op!’ Het vurige betoog van Wouter wordt abrupt onderbroken wanneer de deur openzwaait. Twee studenten schuifelen twijfelend richting de bar en kijken verwonderd om zich heen. Na een korte inspectie van de cocktailkaart bestellen ze allebei een Dutch Diva bij Leon. Terwijl hij de drankjes vakkundig in elkaar knutselt, licht Henno (22) zijn bezoek aan het café toe: ‘Ik ben altijd nieuwsgierig naar het aanboren van nieuwe versiermarkten, maar het aanbod valt vies tegen.’ Laura (20) valt hem in de rede: ‘Gelukkig word ik hier niet lastig gevallen door hitsige mannen, zoals in de Molenstaat vaak het geval is.’ Het hoogtepunt van de avond is van korte duur. Na het legen van de glazen vertrekken de twee gasten naar elders.

De wereld buiten de kast
Het is de kroegbazen te prijzen dat ze – voor Nijmeegse begrippen – een experimenteel concept willen neerzetten. Ondanks het feit dat De Lounge overkomt als kitsch en overdone, heeft het alles wat een lounge kenmerkt. Toch jammer dat de bezoekers ontbreken in de smetteloze showroom. De student die de wereld buiten de kast wil ontdekken, kan daar verandering in brengen. Voor Leon en Wouter is te hopen dat die coming-out van de Nijmeegse student gaat plaatsvinden, anders is de club gedoemd een mythe te worden.

Tekst: Christien Havranek
Illustratie: Ruud Vos

‘Waarom we in ‘t Paleis zijn? Omdat we hier lekker rustig kunnen bijkletsen. De muziek staat niet zo hard als in andere kroegen, zoals Malle Babbe. Bovendien zijn hier niet zo veel studenten’, aldus een van de dames van Carolus-dispuut F.I.E.R.A. Deze groep valt op tussen de paar stamgasten die aan de bar hangen. Samen met een verzameling volleyballers die vanwege ruimtegebrek in de kleine ruimte op het schamele terrasje zetelt, vormen zij een divers publiek. Dit lijkt af te steken tegen het dorps-imago van ‘t Paleis. Het café is goed weggestopt in de Priemstraat tussen de nieuwbouw in de Benedenstad en vervult duidelijk een buurtfunctie. Het bankje ervoor dient als ontmoetingsplaats voor de buurtbewoners. Wanneer de kindertjes braaf in bed liggen of worden voorgelezen door hun moeder, piept paps er nog even tussenuit voor een paar biertjes en een kaartspelletje.

Lompe klappen
Ik voeg me bij Hans aan de bar. ‘Nog een biertje?’ ‘Ach ja, waarom ook niet. Het is tenslotte al weekend’, zegt de ambtenaar op deze donderdagavond. Met weinig woorden gaat hij verder met het potje toepen. De stilte in het café wordt gevuld met lompe klappen op de bar die met dit spel gepaard gaan. Toch doet dit niets af aan de gemoedelijke sfeer in de kroeg: iedereen is hier meer dan welkom. Zelfs oud-stamgasten die helaas het leven hebben moeten laten, hebben een plekje gevonden: vanaf de foto’s aan de achterwand waken ze over de aanwezige gasten. Wat doet dan het voetbalshirt met de duivelse datum 06-06-’06 dat erboven hangt? ‘Dat is mijn trouwdatum’, zegt barman Frank.

Hall of fame
Frank werkt hier al 14 jaar en is tevens eigenaar van het kroegje. Op de vraag naar de afkomst van de naam van het ‘t Paleis antwoordt hij: ‘Omdat het café zo klein is.’ Hij begrijpt gelukkig meteen dat dit antwoord niet toereikend is. ‘Nee hoor, gewoon omdat het beestje een naam moest hebben.’ Dat is duidelijker. Maar klein is ‘t Paleis zeker. Als hier vijftig man in past, kan je in de handen klappen. ‘Officieel mag dit ook geen bar zijn, omdat de ruimte te klein is’, gaat de barman verder. ‘De gemeente heeft voor ons een uitzonderingsregel toegepast.’
Veel van de decoratie in de ruimte is uiteraard op de naam aangepast: behalve een portret van Juliana aan de muur bij de entree, lacht een geborduurde Beatrix ons toe. ‘Met het koningshuis zelf heb ik niet zoveel.’ Al weet hij het handwerkje wel te waarderen. ‘Deze Bea is namelijk in het bejaardentehuis gemaakt door een klant.’ Het zijn vooral twee grote schilderwerken die in het oog springen. Op een ervan pronkt een mollige naakte vrouw. De andere prent, de meest opvallende van de twee, geeft een beeld van een jazzcafé. Uit de foto’s die eronder hangen valt op te maken dat ‘t Paleis ook wordt bezocht door muzikanten. Het is bijvoorbeeld de stamkroeg van Frank Boeijen. ‘Al zie ik hem de laatste tijd niet veel, hij heeft het vast druk.’ Hij laat helaas niet meer los over de zanger.
Wel toont hij me trots een foto van de drummer van Blöf op zijn wall of fame. Tevens blijkt ‘t Paleis de schepper van de Loco Loco Discoshow. Zouden zij hier ideeën hebben opgedaan, bijvoorbeeld tijdens een van de spontane ‘raad-je-plaatjes’ op een zaterdagavond? ‘Bij dit muziekspektakel is iedereen opeens razend fanatiek.’ Frank toont enkele foto’s op zijn telefoon van afgelopen week, waarop gasten staan afgebeeld met een barkrukhoes op het hoofd. Lolbroekerij ten top.

Prins(es) gezocht
Een bezoek aan dit café schept goede gelegenheden om nieuwe contacten op te doen. Als je op zoek bent naar een prins, dan zit je – mits prinses – hier goed. Zo blijkt uit een contactadvertentie uit de krant buiten op de deur van het toilet waarin letterlijk wordt gevraagd naar een prins uit ‘t Paleis. Een ander vergeeld krantenknipsel op de deur informeert over een georganiseerd benefietfeestje in het café om een boete van 310 euro terug te verdienen: een vaste klant kreeg de geldstraf voor het fietsen in een voetgangerszone en het beledigen van een agent. Vele bruisende verhalen dus biedt ‘t Paleis. Ook de sfeer is levendig. Waarom ligt die klant in de hoek dan te slapen? ‘Dat is stamgast Jan (78). Hij mag dat, want hij is ouder dan 75.’ Frank toont me een foto: Jan doet dit al wel langer. Toentertijd nog niet grijs, wel in dezelfde houding. ‘t Paleis is een kroeg voor het leven.

Tekst: Elky Rosa Gerritsen
Illustratie: Martijn Houben

Een hypermodern bord met flitsende neonverlichte letters, trekt de aandacht temidden van historische, barok aandoende gevels. De grote letters van Bonaparte veranderen om de haverklap van kleur. Dit is het enige dat doet vermoeden dat de bar open is. De beruchte karaoketempel aan de Grote Markt in Antwerpen oogt donker en verlaten. Het vermoeden wordt bevestigd wanneer een ober gekleed in apenpak en met een nietszeggende gezichtsuitdrukking me bij de deur aanvliegt. Hij lispelt in mijn oor. Hij maakt duidelijk dat bezoekers geacht worden onmiddellijk iets te drinken te bestellen.

Rood, geel en zwart
Achter de bar staat een klein, gezet vrouwtje met een enorme bril dat druk aan de gang is met de bestellingen. ‘Meteen afrekenen graag,’ mompelt ze. Het zou de ‘place to be’ zijn hier in Antwerpen, maar op dit moment zijn er meer beeldschermen dan mensen. Het warme interieur van rode banken, de met leer beklede barkrukken en het ouderwetse, donkere bruin van de bar zorgt niet echt voor een gezellige sfeer. In iedere hoek staat een groepje van drie mensen en in het midden gaapt een grote, zwarte leegte. Geen gezellige drukte. Achterin de zaak hangt een klein bordje waarop met gekrulde letters toiletten staat geschreven. De waterclosetten zijn oubollig, zoals je ze tegenkomt in een bruine kroeg. Vieze vegen op de vloer, een peertje aan het plafond, zwart-geel geblokte muren en een overheerlijke pislucht die de bezoeker tegemoet walmt.

Hit me baby
Ondanks het kleine aantal aanwezigen, een stuk of twaalf, wordt er flink gezongen en gedanst. ‘Schatje, ga nu lekker naast me zitten, dan zing ik het speciaal voor jou,’ schalt een opgeschoren knaap door de microfoon. Helaas is dit niet aan mij gericht, maar aan een kittige blondine met grote tieten, een roze haarband en schattige muiltjes. Met zwierende heupbewegingen, de borsten vooruit en haar roze gestifte lipjes getuit, paradeert ze door de zaak. Na deze serenade stapt Lolkje (22), miss Barbie herself, op het podium. Ze geeft een perfecte imitatie van Britney Spears met het nummer Hit me baby one more time. ‘Ik kan helemaal niet zingen, zeker niet als ik teveel heb gedronken zoals nu, maar ik vind het gewoon leuk,’ vertelt Lolkje achteraf.
Naast je keel schor brullen, kun je ook lekker lam aan de bar te hangen. Een aantal vijftigers maakt hier graag gebruik van. Met een verrukkelijk sigaretje en een biertje binnen handbereik vermaken deze mannekes zich uitstekend. Halverwege de avond tillen ze hun vastgeroeste reet van de barkruk. Ze strekken hun stramme spieren door midden op de dansvloer in de rondte te draaien. Samen verlaten ze het pand, ver voor het einde van de avond.

Hartzeer
De ultieme barhanger van de avond is de Engelsman Peter. De man is 26 jaar getrouwd en heel verdrietig. Zijn voetbalclub heeft vanavond in Eindhoven verloren. Met een enorme pul bier voor zijn neus zit hij met gebogen rug voor zich uit te staren. Hij gooit zijn hele levensverhaal op tafel. ‘You can go with me tonight,’ zegt hij dan plots. Hij barst in lachen uit en vertelt dat dat Engelse humor is. Meneer wil nog meer bier, maar de barvrouw is verdwenen. Ze bekleedt nu de functie van dj. Het nostalgische nummer Land van Maas en Waal van Boudewijn de Groot klinkt luid uit de speakers.
Bonaparte blijkt een songboek te hebben waarin een overvloed aan liedjes staat genoteerd. Als potentieel zanger of zangeres kun je het grote zwarte boek van de muur af trekken en jouw favoriete nummer ten gehore brengen. Maar ook degenen die niet zijn gezegend met een stemmetje als een nachtegaal, mogen een gooi doen naar eeuwige roem. Regelmatig worden de bezoekers dan ook verblijd met het gekras van een kraai of zenuwslopend gejengel.
Het laatste nummer wordt aangekondigd en Wouter (24), Christiaan (27) en Lolkje, Hollanders pur sang, smeren de keeltjes met het laatste bier en stelen nog even de show. Om drie uur wordt iedereen vriendelijk de deur gewezen. Een gevoel van opluchting gaat door me heen. Met een opgezwollen keel van het stiekem meezingen, stap ik de deur uit. Ik knipoog nog even naar Peter. ‘Bye bye darling.’

Tekst: Erik Denessen
Illustratie: Ruud Vos

Aan de Berg en Dalseweg, op de fiets twee keer hard trappen van de Canisiussingel, ligt café Trianon. Deze kroeg biedt veel mogelijkheden: het betere barhangen, zonnig terrasvertier, uit eten voor weinig en zelfs verantwoord stappen is hier een optie. Door de planten, het brede trottoir en het ’stille’ asfalt van de straat is het bij mooi weer goed toeven op het terras. Het regent vandaag dus ik haast me naar binnen.
Zo tegen borreltijd schijnt het hier druk en gezellig te zijn, en dat klopt. Buurtwoners, in de uitvoeringen student, yup in pak en ‘oudere jongere’ tot ver in de vijftig, vullen de zaak. De muziek wordt overstemd door hun gesprekken en gelach. Ik heb dorst en beland aan het uiteinde van de druk bezette bar.

Multiple choice
De uit de kluiten gegroeide buurtkroeg heeft een aantal speciale biertjes op de tap, waaronder van stadsbrouwerij De Hemel. Deze rakkers zijn niet gebrouwen om snel achterover te slaan en derhalve uitermate geschikt voor het borrelen zoals dat hier plaats vindt: hapje, drankje en een goed gesprek. Behalve nootjes behoren lunch en diner tot de mogelijkheden, en de menukaart ontstijgt duidelijk het niveau van het gemiddelde eetcafé. Hoewel het eten in Trianon op de website wordt gepresenteerd als een van de paradepaardjes van de zaak, zit er niemand te eten. Achter een geluiddichte deur in het café zijn nog twee ruimtes verborgen. De eerste, een overloop naar de zaal, had de nooduitgang kunnen zijn maar blijkt een chill out voor wie even weg wil uit de volle kroeg. Ik loop de kansloze dartende dertigers voorbij en vervolg mijn weg naar het feest.

Boys don’t cry
De eighties pop/wave-avond, iedere laatste vrijdag van de maand, is net begonnen. Met de muziek uit de jaren tachtig levert Trianon gelukkig geen gelikte Wham!-avond met pruiken en discopakken, maar een voor iedereen dansbaar alternatief. Vrolijkheid van Euryhtmics, rock van U2 en melancholische nummers van Nick Cave en The Cure dragen bij aan de intieme sfeer.
Aan de bar, bevolkt door knappe dames van begin twintig, bestel ik een biertje. ‘Het is hier altijd zo gezellig. Iedereen doet vriendelijk tegen elkaar,’ vertelt de vrolijke bardame. Het publiek lijkt zo uit het café te zijn overgelopen en is aangevuld met alternatieve studenten en ietwat slungelige veertigers. De zaal is inmiddels vol en komt in beweging, zelfs de barvrouw danst enthousiast mee. De dj doet aan verzoeknummers; Bronski Beat blijkt geen bon ton maar binnen no-time klinkt Material Girl uit de speakers, zodat ik me ook aan een dansje durf te wagen.

Bomvol maar bereleuk
Op het podium kan niet worden geswingd maar wel gelounget; er staat een grote leren bank met uitzicht op de dansvloer. Voor Jeroen (34), Nederlands rolstoeltafeltenniskampioen en die-hard NEC-fan, is de bar te hoog. Ik sta in de weg en het is nogal vol, maar dat stoort hem totaal niet. Na de eerste bestelling die ik voor hem doe, geeft hij joviaal een rondje. ‘Ik stond hier een keer voor het podium en voor ik het wist, werd ik uit mijn stoel op die lederen troon gehesen. De hele avond dat ding voor mezelf en ik kreeg aandacht van twee blonde schoonheden, geweldig!’ Ook vanavond is het een dolle boel. Door de drukte en het ontbreken van wheels zal de zetel voor mij helaas een onbereikbare oase blijven. Jeroen is met rolstoel en al verrassend vlug uit het zicht verdwenen: stom natuurlijk, een voetballiefhebber vertellen dat ik uit Arnhem kom.
Na een knipoog in ontvangst te hebben genomen van een vrouw die mijn moeder had kunnen zijn, kijk ik maar eens op de klok. Twee uur ’s nachts. Bier en wijn vloeien nog rijkelijk en ik zou graag nog even blijven, maar de wekker gaat al over een paar uurtjes. Stappen buiten het centrum: een prima alternatief, maar waar zit nu die friettent?

Tekst: Janneke Wijkmans
Illustratie: Martijn Nas

Uitgaan in Nijmegen bestaat niet alleen uit het meeblèren met de muziek van Guus Meeuwis of springen op System of a down met bezopen metals. Elke week komen van heinde en verre trance-liefhebbers vertier zoeken bij The Matrixx.
Het lompe gebouw heeft de uitstraling van een fabriek, maar de enorme speakers aan de voorkant verraden dat het om een discotheek gaat. Afgezonderd van overige Nijmeegse uitgaansgelegenheden en te ver om te fietsen, wekt The Matrixx de indruk geen populaire stapplek te zijn. Op zaterdagavond rond half twaalf is het aan de deur dan ook nog angstvallig rustig. Omdat je officieel 21 moet zijn om binnen te komen, heb ik mijn fictieve geboortedatum keurig uit mijn hoofd geleerd. Verbazingwekkend genoeg wordt er niet op leeftijd gecontroleerd en wandel ik met mijn achttien jaar zonder problemen naar binnen. Een vriendelijke uitsmijter wenst me een fijne avond toe.

Millermixx
Vanavond draait resident Jochen Miller, een van de bekendste dj’s van The Matrixx. In samenwerking met dj’s Yves de Ruyter, Ronald van Gelderen en Ton TB brengt hij Millermixx, the sound of Jochen Miller and friends. De muziek klinkt geweldig, maar dat is meer te danken aan de technische crew – die vanaf een balkon met laptops het geluid regelt – dan aan de trance zelf. Achter de draaitafel hangen grote videoschermen met daarop wisselende patronen, en in de hele zaal zijn spectaculaire lasereffecten te bewonderen.
Rond middernacht zit de sfeer er nog niet bepaald in, terwijl het feest toch al om tien uur begon. De weinige bezoekers kijken chagrijnig voor zich uit en niemand danst. Het publiek bestaat voornamelijk uit jongvolwassenen tussen de twintig en de dertig. Vrouwen hebben keuze genoeg vanavond. ‘Hoe harder de muziekstijl, hoe meer mannen,’ weet Marcel, een 27-jarige vaste bezoeker, te vertellen. ‘Je moet eens naar XXlerator gaan, daar komen bijna alleen maar kerels. De sfeer is dan heel anders, veel vijandiger. De Millermixx is daarentegen een heel vriendelijk feest.’
Inderdaad, de bezoekers stralen vanavond een en al vriendelijkheid uit. Wanneer een glazenophaler tegen een lookalike van Christina Aguilera opbotst, krijgt hij meteen een duw. Haar vriendinnengroep kijkt hem de rest van de avond vuil aan. De dresscode is duidelijk: less is more. Strakke hemdjes overheersen bij zowel vrouwen als mannen. Onder de laatsten lijkt een wedstrijd te worden gehouden om de meest gespierde bovenarmen. Hoewel de bezoekers er overdreven sexy uitzien, krijg ik, met veel meer kleren aan mijn lijf dan de meeste meisjes, evenveel aandacht van de mannen. De een na de ander kijkt me met grote ogen aan. ‘Hier wordt behoorlijk geslikt en gesnoven,’ zegt Marcel. En ik maar denken dat ik sjans had.

Drank en drugs
Achter de twee lange bars staat vriendelijk personeel, en ieder krijgt zijn drankje binnen een halve minuut. Dat mag ook wel, met prijzen variërend van 1 muntje (à twee euro) voor bier of fris, tot drie keer zoveel voor een mix. Er wordt opvallend veel water gedronken en sommige bezoekers zien eruit alsof ze zojuist een halve marathon hebben gelopen. ‘Die gasten moeten wel water drinken, anders drogen ze uit vanwege hun drugsgebruik,’ vertelt Marcel. ‘Zelf snuif of slik ik niet, zonder kan ik ook stampen.’ Alcohol lijkt een veel kleinere rol te spelen bij dit uitgaanspubliek. ‘De meeste mensen komen hier niet om zich helemaal lam te zuipen, maar voor de relaxte sfeer en de mogelijkheid helemaal los te gaan,’ zegt Johnny (29), die speciaal vanuit Leiden is gekomen voor Millermixx. ‘Miller is een waanzinnig goede dj, hij weet de juiste beat te vinden.’
Ook de gogodansers lijken de beat aardig te pakken te hebben. Vrouwen in strakke korsetten en mannen met gespierde en glimmende bovenlijven laten hun moves zien, en kijken vanaf de verschillende podia arrogant het publiek in. Om de podia heen vormen zich groepjes fans, en een enkeling doet een verwoede poging de dansers te overtreffen. Zo rond half vier is de wietlucht niet meer te missen. In verschillende hoekjes staan gabbers druk te onderhandelen. Wanneer de nieuwe anthem wordt gedraaid – als voorproefje op het aankomend dancefestival Emporium – gaat iedereen pas echt los. Ik besluit op dit hoogtepunt naar huis te gaan; het kan nu alleen maar slechter worden. De echte diehards zullen nog tot vijf uur doorstampen, maar wanneer ik de autoradio aanzet, ben ik blij weer een lekkere meezinger te horen. Jammer dat je na vier uur de kroegjes in het centrum niet meer inkomt; ik had me graag nog even onder studenten begeven.

Tekst: Laurens de Wit
Illustratie: Martijn Houben

Van buiten ziet Café Jos eruit als een dorpskroeg in Leuth waar tot in de kleine uurtjes Nederlandstalige hits van weleer keihard worden grijsgedraaid. Niets is minder waar. In dit café, gevestigd aan de Daalseweg in een pand dat stamt uit de jaren dertig, kan van maar liefst 140 verschillende biersoorten worden genoten. Voor een goed glas Oerbier, Lucifer, Moeder Overste of Orval, ben je hier aan het juiste adres. Door de ruime keuze is Café Jos populair onder studenten die zich rekenen tot de echte bierliefhebbers. In 1987 kreeg eigenaar Martien Evers als eerste in Nederland de titel Meesterschenker, een diploma voor het behalen van de hoogste graad van vakbekwaamheid in de drankverstrekkende sector. Mede daardoor staat de kroeg dit jaar op de tweede plek in de Café top 100, samengesteld door onafhankelijke juryleden op initiatief van horecamagazine Misset Horeca.

Biermenu
Van de tap alleen al worden zestien verschillende soorten bier geschonken. Wil je een nieuwe ervaring opdoen, neem dan een heus vijf gangen biermenu. De kennis van barman Hans is hierbij op zijn zachtst gezegd indrukwekkend. Op basis van de reeds genuttigde bieren raadt hij beargumenteerd een passend menu aan. Bij iedere gang vertelt hij wat me te wachten staat, terwijl hij het bier vakkundig inschenkt in het bijbehorende glas. Weer eens iets anders dan glazen voor de helft gevuld met schuim, geserveerd door een norse barman die wil dat je zo snel mogelijk ruimte maakt zodat hij de volgende klant kan uitmelken. Vol spanning neem ik de eerste slok van mijn Leffe Bruin. Een volle zoete smaak stroomt mijn mond binnen. Behalve de vele biersoorten is een grote verscheidenheid aan soorten whisky en wijn voorhanden, ook te nuttigen in menuvorm. Voor de geheelonthouders is een ruim assortiment aan frisdranken, vruchtensappen, koffie en thee aanwezig.
Erg druk is het niet op deze dinsdagavond. ‘Ach ja, soms zijn er van die rustige weken,’ verzucht Hans, die desondanks met een grote glimlach op zijn gezicht de mensen aan de bar van hun gerstenat voorziet.
De deuren, de muren en het plafond zijn volgehangen met oude reclameposters van allerlei biermerken. In combinatie met de beperkte verlichting straalt Café Jos hierdoor de warmte uit van een echte bruine kroeg. De muziek die gedraaid wordt is ‘van alles wat’. Gelukkig staat het volume op een dusdanig laag niveau dat de kans op suizende oren aan het eind van de avond nihil is. Aan de tafels wordt door enkele overjarige studenten een potje Magic of Triviant gespeeld. De echte sportievelingen verdrijven hun tijd aan het biljart. Aan de lange houten bar zet een beginnend stelletje, het is immers Valentijnsdag, voorzichtig de eerste stappen op het onstuimige liefdespad. Zij maken later op de avond plaats voor de vaste klandizie die na een lange dag werken of werkloos thuiszitten, komt uitblussen aan de bar.

Diepgaande discussies
Plots komt een man binnenstormen. Hij kijkt schichtig om zich heen, mompelt dat hij geen bekenden ziet en maakt rechtsomkeert. ‘Dat was Paulus. Vroeger was hij vertegenwoordiger of zo iets,’ meent Hans zich te herinneren. ‘In de dertien jaar dat ik hier kom, ken ik hem alleen maar als een zwakbegaafd persoon,’ merkt een vaste gast op. De rest van de aanwezigen knikt instemmend.
Naarmate de tijd verstrijkt en het bier rijkelijk blijft vloeien, nemen de discussies aan de bar toe. Diepgaande meningsverschillen over de binnenlandse scheepvaart, het falen van de Betuwelijn en de oneerlijkheid van de Olympische Spelen worden tot op het bot uitgevochten. Een van de barhangers weet zoveel van schepen dat ik vermoed dat hij kapitein is. ‘Nee hoor, ik vind het gewoon leuk om dat soort dingen bij te houden,’ is het ontluisterende antwoord.
Om een uur of twee is ook de laatste gang van mijn menu verorberd. Dat de verschillende abdijbieren toch enig effect op mijn fysieke gesteldheid hebben, merk ik wanneer ik van mijn barkruk probeer op te staan. Licht zwalkend en zachtjes lallend stap ik op mijn fiets. Wat kan een avondje barhangen toch heerlijk zijn.

Tekst: Roel Neijts
Illustratie: Ruud Vos

‘Mij is niets bekend over delicten in die bar,’ vertelt een dienstdoende agent te fiets. Het stelt me gerust: geen wilde verhalen over Chaps, de enige leather bar van Nijmegen en omstreken. ‘Maar God, ik hoef niet te weten wat zich daarbinnen allemaal afspeelt,’ meldt hij me nog snel voordat hij zijn ronde voortzet.

Gratis condooms
Aan slechts één voorwaarde moet worden voldaan om de bar binnen te komen: drager zijn van een penis. Entreegeld kent de bar in de Tweede Walstraat niet, wel wordt consumptiegeld geëist. ‘Ik wil voorkomen dat hier mannen binnenlopen die even de darkroom in- en uitwippen, enkel voor de gratis seks,’ legt eigenaar Marcel uit.
Chaps kent verschillende thema-avonden, waaronder de slipjesavond. De bezoeker mag zich dan enkel in onderbroek vertonen. Ik behoor met mijn Sloggi-shorts vanavond tot een select groepje dat zich vastklampt aan het thema; de meeste mannen zijn op schoeisel na naakt. Marcel licht toe: ‘Schoenen zijn verplicht vanwege mogelijke glasscherven op de vloer.’
Niet alleen aan de veiligheid van voeten wordt aandacht geschonken. Bij binnenkomst wordt amicaal een extra stevig condoom in mijn handen gedrukt. ‘Daarvan krijg ik er zo’n zeshonderd per week van de GGD,’ zegt de bareigenaar. ‘We worden hier gesubsidieerd om lekker te neuken,’ grapt een sliploze oudere bezoeker naast me. De bezoekers zijn allen de dertig gepasseerd. Wanneer ik naar het toilet loop, zie ik aan de rand van mijn gezichtsveld zelfs een vijfenzestigplusser staan – ongegeneerd masturberend.

Seksuele ontdekkingsreis
Ik heb geen zin om te douchen met de man links van me, en nee meneer rechts, ik ga ook niet met u de darkroom in. De barman biedt me geheel vrijblijvend een rondleiding aan, die ik niet afsla. De darkroom is inderdaad erg donker, maar een stuk gevaarlijker oogt toch wel de slingroom. Een sling is een lederen hangmat waarin je relaxed kunt liggen en je met je benen wijd gemakkelijk toegankelijk bent voor bijvoorbeeld fistfucking. Wanneer ik er even in ga liggen om de feeling te krijgen van een ontvanger, vult de ruimte zich met naakte, begerige mannen. Zo snel mogelijk wip ik het lederen tuig uit en haast ik me naar mijn barkruk.
De meeste bezoekers – met tien man mezelf incluis is de bar niet bepaald gevuld – komen hier niet om gezellig een biertje te drinken. Doorsneegesprekken worden wel gevoerd, maar door de aanwezigheid van hardcore gayporno op de televisie, de vitrinekast met dildo’s, cockrings en andere speelse attributen hangt iets onontkoombaars in de lucht: mannelijke geilheid pur sang. Waar het eerst bij enkele directe vragen blijft – ‘Scheer jij je ballen?’ – komt kort daarop meer actie aan de bar. Marcel tovert een tondeuse onder de toog vandaan en kijkt me indringend aan. Nee, geen haar op mijn zak die daar aan denkt. Maar dankzij het voelen en kneden van dildo’s weet ik alsnog een intense mix van hilariteit en geilheid te creëren – bij mijn omstanders welteverstaan.

Homodrug
Het vermaak met rubberen speelstaven blijkt nog kinderspel vergeleken met poppers, seksuele oppeppers. Frits, een bekrulde en handtastelijke dertiger, laat zien hoe een popper te gebruiken. Hij brengt een geopend potje naar zijn neus en snuift diep de vervlogen vloeistof op. Een acetonachtige geur vult de ruimte. Daniël, de man dichtbij rechts van me, gebruikt de drug op zijn eigen manier: hij hijst aan een onaangestoken sigaret, die er eerst is ingedoopt. Mijn beurt. Na vijf keer snuiven en een paar trekjes vind ik het wel welletjes. ‘Voel je iets?’ vraagt Daniël zichtbaar hoopvol. Het bloed schiet door mijn hersenvaten, alles bonst, de wereld om me heen wordt wazig, maar ik voel me prima. ‘Volgens mij heb je zin in een douche,’ lispelt Frits. Hij heeft gelijk. Ik trek mijn kleren aan, reken af en neem afscheid van de jongens.

Tekst: Annemieke van Ramshorst
Illustratie: Martijn Houben

Aan het prille begin van een nieuwe week sta ik op de stoep van Irish pub O’Sheas, gelegen aan de Houtstraat. Aangezien de Ieren bekend staan om hun drankgelagen, zal de Murphy’s hier vast rijkelijk vloeien. Bij binnenkomst, rond een uur of twaalf, is het nog rustig, maar al snel stroomt de pub vol met buitenlandse studenten. Zij komen biertjes voor een euro drinken tijdens de wekelijkse International Pub Night. Barman Roy vindt het wel leuk, al die buitenlanders. Het valt hem op dat het er dit jaar veel meer zijn geworden, sinds café De Mark op Hoogeveldt failliet is. ‘Er komen vooral Spanjaarden en Italianen hierheen. Dat is erg gezellig, helaas zijn ze behoorlijk laks met betalen. Dat zit nu eenmaal in hun cultuur.’ Dan onderbreekt Roy het gesprek om terug te keren naar de bar, waar alweer iemand om een Guinness staat te roepen.
Natuurlijk mag een Ierse bartender niet ontbreken. Wanneer hij van Roy heeft vernomen dat ik hier ben om een artikel te schrijven over de pub, besluit hij het lot een handje te helpen: ‘We’re gonna get you drunk, you cannot not have a bad evening here!’ Zijn collega is ook niet te beroerd om gratis drankjes weg te geven. Dat belooft een gezellige avond te worden.

Sexy brilsmurf
Erasmusstudent Dani uit Madrid is op maandagavond een vaste bezoeker van O’Sheas. De andere avonden is er volgens hem niet zoveel te beleven, met uitzondering van de zondag. ‘Dan zit het hier vol met Spanjaarden, omdat er Spaans voetbal wordt uitgezonden.’ Er lopen ook wat Nederlanders rond, al betreft het hier hoofdzakelijk leden van International Student Network (ISN) en ex-Erasmusstudenten met heimwee. Aan de bar staat een intelligent uitziende, brildragende jongeman, genaamd Ralph. Hij vertelt glunderend dat hij hier onlangs de liefde van zijn leven heeft gevonden. De Spaanse schone vindt het enorm sexy als hij zijn leesbril draagt, daarom zet hij deze in het vervolg nooit meer af. Zijn vriend Hugo heeft zijn voorbeeld gevolgd, in de hoop zelf ook nog wat mooie vrouwen te verleiden.

Nederland-Spanje
Er heerst een echte maandagstemming vanavond; de bezoekers van O’Sheas zijn behoorlijk rustig. Allerlei nationaliteiten klitten samen en staan in groepjes met elkaar te praten. Ze hebben vandaag niet zo’n zin in integratie tussen verschillende culturen. De pooltafels zijn drukbezet, maar de dansvloer is nagenoeg leeg. En dat terwijl de temperamentvolle Zuid-Europeanen toch bekendstaan om hun salsakwaliteiten. Gelukkig zijn er nog wat dronken kaaskoppen die het erop wagen en hun salsakunsten vertonen. De muziek waarop kan worden gedanst is overigens niet van bijster hoge kwaliteit. Hoewel er vaak live-muziek is, moeten we het vandaag doen met een amateur-dj. De nummers die worden gedraaid, variërend van Queen tot Guus Meeuwis, worden doorgaans al na een minuut afgekapt om plaats te maken voor de volgende meezinger.
Naast de pooltafels, wordt ook het tafelvoetbalspel veelvuldig gebruikt. De Sevillaanse Jesús en Carlos dagen twee Nederlandse aanwezigen uit voor een potje tafelvoetbal. Jesús is ervan overtuigd dat het een makkie wordt. ‘Nederland bakt er niks van. Ze mogen blij zijn dat ze volgend jaar überhaupt mogen meedoen aan het WK.’ Helaas voor hem behaalt het Nederlands tweetal een glansrijke overwinning en moet Jesús teleurgesteld afdruipen.

Morgen weer college
Om twee uur wordt het al verdacht rustig in O’Sheas. Ook Dani kan niet al te lang meer blijven. ‘Mañana tengo clases,’ verklaart hij. Wie beweert dat die buitenlanders alleen maar naar Nederland komen om te feesten? Om drie uur is de pub vrijwel leeg, dus besluit ik ook maar afscheid te nemen van de barmannen.
Voor de maandagavond is O’Sheas een aanrader. Het is een van de weinige plaatsen in de stad waar iets te beleven valt op de eerste dag van de week. Dames die goedkoop dronken willen worden en zongebruinde Italianen willen scoren, komen hier zeker aan hun trekken. En heren, ook aan exotische vrouwen geen gebrek, dus waar wachten jullie op?

Tekst: Iris Ruijs
Illustratie: Martijn Nas

‘Doe mij maar een zoete witte wijn,’ zeg ik terwijl ik mijn vuist voor het gezicht van de lekkere barman positioneer. De ik-hoef-niet-te-betalen-stempel op mijn hand zegt verder genoeg. Het is donderdagavond en van negen tot elf kan in de Malle Babbe onbeperkt worden gedronken voor slechts tien euro. Alleen shotjes vallen buiten deze all in-actie. Vroeg op de avond maken niet veel mensen gebruik van het goedkope zuipen. In de hoek van de kleine bruine kroeg aan de Molenstraat staat een groepje kerels te ouwehoeren en aan de bar zitten twee vrouwen. Een verdwaalde veertiger verspeelt zijn geld aan de gokkast. Op Photoplay na, het enige vertier zo vroeg op de avond.
Wanneer ik een kwartiertje later een Baileys wil, hebben al meer mensen het aan de buitenkant met lichtjes versierde café gevonden. De barman is nog alleen en is daarom druk met geld aannemen en stempelen. Hij ziet me niet verleidelijk lachen om zijn aandacht te trekken. Na een tijdje wordt hij zich eindelijk bewust van mijn bestaan en probeert hij het goed te maken door drank te blijven aanslepen. Leve all in.
Vanavond is niet de enige speciale avond die wordt georganiseerd. Tussen de emaille reclameplaten op de muur hangen kleine posters waarop de diverse acties kenbaar worden gemaakt. Portier Bas verduidelijkt: ‘Elke woensdag is er een veiling van Heineken-spullen en ’s maandags komt er een stand-up comedian en serveren we stamppot.’ Ondertussen houdt hij galant de deur open voor de gasten; veelal studenten van begin twintig. Geen alto’s of kraagjes, maar gewone, normale, standaard studenten.

Gescharrel
Het is inmiddels flink vol in de kroeg. Wanneer ik naar het achterste gedeelte van de kroeg probeer te dringen, krijg ik een plens bier over me heen. Een meisje verontschuldigt zich: ‘Het is hier ook zo druk.’ Eenmaal de smalle doorgang naast de bar voorbij spreek ik met Gerard. Hij vertelt dat hij hier altijd kwam met een groepje studievrienden. Een paar daarvan zijn, net zoals hij, blijven hangen. ‘Ik kom hier twee of drie keer per week, maar vroeger kwam ik vaker.’
Als vaste gast weet Gerard de sfeer goed te omschrijven. ‘Het is een beetje kijken en bekeken worden.’ Dat het gevolgen heeft, blijkt uit de opmerking van een meisje dat glazig uit haar ogen kijkt: ‘Er wordt hier wat afgescharreld.’ Wanneer een pas gevormd stelletje wilde tong- en heupbewegingen begint te maken, worden ze vreemd aangekeken, waarna ze naar buiten verdwijnen om elkaar daar waarschijnlijk heet te houden. Degenen die niets van de sjans moeten hebben, vermaken zich ook prima met het rijkelijk vloeiende bier en de muziek; top 40-hits, gouwe ouwen en Nederlandstalige meezingers. Malle Babbe kom. Malle Babbe kom hier. Lekker stuk, malle meid, lekker dier van plezier. ‘Standaardkost,’ aldus stamgast David, ‘evenals Dromen zijn bedrog en Huuuuuu, de kreet van Bor de Wolf uit De Fabeltjeskrant.’ Wat er ook wordt voorgeschoteld, het publiek slikt het voor zoete koek. De een zingt en danst mee met alles wat wordt gedraaid, de ander probeert de muziek te overstemmen door een gesprek van enkele minuten aan te gaan met de buurman.

Doe me dit niet aan
Waren geheelonthouders al eerder verdwenen, na tweeën houden steeds meer gasten het voor gezien. De achterblijvers hebben veel lol met zichzelf tijdens het dansen. Drie dames besluiten de in de minderheid verkerende mannen op te geilen met lesbisch aandoende bewegingen. Smekend commentaar vanuit het publiek luidt: ‘Doe me dit niet aan.’ Sommige bezoekers hebben het gebabbel van eerder uitgebreid tot een serieus gesprek. Een enkeling doet een allerlaatste versierpoging. Dit heeft tot jammerlijk gevolg dat de aanhoorster fluistert dat het nu toch echt tijd is om naar huis te gaan.
Wanneer het licht tegen vieren aan gaat, besluit een aantal volhouders het feest voort te zetten in collega-café het Keldertje aan de Grote Markt. Hoewel het een aantrekkelijk idee is, kies ik er toch voor mijn bed in te duiken, met de valse hoop morgen geen kater te hebben.

Klik hier voor alle artikelen van ANS februari 2006.

Tekst: Alexander Thijssen
Illustratie: Erik Molkenboer

Café ’t Haantje lijkt niet direct een plek waar veel studenten komen. Toch was deze bruine kroeg jarenlang het doel van opmerkelijke studentenexpedities. De bewoners van het nabijgelegen SSHN-complex op de Jacob Canisstraat klommen over daken en balkons, om via een brandtrap uiteindelijk op de binnenplaats van het café uit te komen. De achterdeur vormde de entree tot een gezellige avond. Na afloop en in dronken toestand verkozen de meesten de straatroute boven de dakroute om terug naar huis te keren. Ongelukken zijn er nooit gebeurd, toch heeft de SSHN deze waaghalzen met een hek de weg versperd.
‘t Haantje is een plek waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Het uitblijven van verbouwingszucht heeft het café haar authentieke sfeer doen behouden. Bij binnenkomst is het aan de bar onverstoorbaar gezellig. Als Nijmegen een dorp was, zou dit café naast de dorpspomp staan. ‘Er is hier weinig dat niet mag of kan’, vertelt uitbater Joop Puijn trots. Nog voor hij zijn verhaal verder kan afmaken, wordt hij gecorrigeerd door eigenares Sjaantje: ‘Bier wordt hier niet uit de fles gedronken, het is hier geen bouwkeet.’ Sjaantje straalt een gezellig zuidelijke inborst uit, haar accent verraadt direct Brabantse roots. Joop vervolgt zijn verhaal en maakt me deelgenoot van zijn familiegeschiedenis. Zijn wieg stond letterlijk in dit café. Het was zijn vader die vijftig jaar geleden deze kroeg overnam. ‘Vroeger waren de wc’s buiten en stond daar mijn bed’, vertelt hij, wijzend naar het toilet.

Haantjesgedrag
Gasten lezen rustig de krant of spelen een kaartspel, terwijl enkele mensen aan de bar hun heil in de alcohol zoeken. De grote gaskachel onder de stenen schouw verwarmt de zaak tot een aangename temperatuur. Het is een rustige doordeweekse avond, de barvrouw heeft alle tijd voor haar gasten. ‘Het is hier niet altijd zo rustig hoor’, vertelt één van de vaste gasten en vervolgt: ‘Ooit sloot een aantal bezoekers hier een bizarre weddenschap af. Één van hen beloofde een koe mee te nemen naar het café. De volgende avond stond er een tractor met trailer voor de deur en ging het beest mee de kroeg in. Terwijl de gast een pilsje dronk op zijn overwinning, liet hij de koe rustig rondlopen. Zo’n beest naast de tap was al legendarisch, maar de geurende vlaai die ze op de vloer achterliet, bleek nog in lengte van dagen voer voor anekdotes en flauwe grappen.’
Eigenaar Joop beweegt zich door de kroeg alsof het zijn huiskamer is. Terwijl hij een vaste gast begroet, vertelt hij over de activiteiten die jaarlijks worden georganiseerd: ‘Het East of Eastern Jazz festival is een mooi voorbeeld van de levendigheid in Oost. Dit festival trok het afgelopen jaar 3500 bezoekers.’
Op deze avond is de muziek in het café hoorbaar, maar niet oorverdovend. Het is een verademing in een kroeg te staan waar het mogelijk is een gesprek op normaal volume te voeren. Dat is anders tijdens de Hollandse liederentafels die hier maandelijks worden georganiseerd. Het geluid uit de talloze bejaarde kelen overstijgt dan ruimschoots het volume van een doorsnee studentenkroeg, weet een buurtbewoner. Ondanks het uitblijven van trillende basklanken komen hier naast stamgasten ook studenten aan hun biertje nippen. De hippe student zul je echter niet snel aantreffen, die komt hooguit zijn opa opzoeken voor wijze raad. Hier wordt op het leven geproost, de sfeer is die van het kleine café aan de haven, zoals bezongen door smurfenkoning Vader Abraham.