Plus: De sfeer van de film is, zoals het hoort bij een Lars von Trier-film, magisch en zweverig. Bij tijd en wijlen zijn de gebeurtenissen zelfs vrij bizar. Het eerste gedeelte, dat over Justine, doet denken aan Festen van Thomas Vinterberg. Het feest rond de bruiloft van Justine gaat gewoon door, terwijl zij zelf er regelmatig tussenuit knijpt. Ondanks haar bizarre gedrag blijft de omgeving normaal, en dat vervreemdt haar nog meer van de kijker. De losse beelden zijn mooi gefilmd en achter elkaar gezet, en maakt je geïnteresseerd in de film.

Min: De Festen-vergelijking loopt voor Von Trier helaas niet goed af. Het duidelijke voorbeeld voor de eerste helft van de film is gewoon veel beter. Er zit geen lijn in het gedrag van Justine, het is net alsof de kijker maar moet snappen dat ze depressief is, omdat ze in haar trouwjurk op een golfbaan gaat zitten plassen. De film is erg vluchtig, het idee wordt niet duidelijk en het acteerwerk is gelaten. Er is nauwelijks paniek, terwijl het einde van de wereld nadert. De karakters zijn niet menselijk, meer karikaturen van hoe mensen zich zouden gedragen als de wereld eindigt. Verder had het verhaal ook in een half uur minder verteld kunnen worden.

Dus: Zeker niet de beste film van Lars von Trier. Vooral een poging tot alternatief en kunstzinnig gedrag, die te ver doorslaat, maar vanwege de mooie beelden toch wel het kijken waard.

Plus: Voor het opnemen van The Tree of Life is slechts gebruik gemaakt van één camera. Desondanks weet Malick dankzij de verbluffende beelden en met behulp van de indrukwekkende soundtrack van Alexandre Desplat het meest alledaagse tot kunst te verheffen. Beelden van de grootsheid van het heelal en het ontstaan van werelden worden afgewisseld met shots die wonderbaarlijkheid van de geboorte –het ontstaan van leven – tonen. Tekenend: Na afloop bleef het publiek een minuut lang verbluft zitten. Overigens verdient ook het zeer overtuigende optreden van Brad Pitt als harde vader een pluim.

Min: Malick studeerde filosofie summa cum laude af aan Harvard. Dat is te merken. De regisseur maakt het de kijker niet makkelijk. Scènes je in andere films bij de hand nemen en je door het verhaal leiden, worden in The Tree of Life weggelaten. Daardoor komt de rolprent meer over als een ingewikkeld stuk poëzie dan als een film. Niet geschikt dus als ontspannen bios-bezoek voor het stappen of als luchtig eerste afspraakje.

Dus: Een absolute must see voor mensen die meer zoeken dan standaard filmplotjes.

Regisseur: Terrence Malick
Genre: Drama/Sci-Fi
Speelduur: 138 minuten

Deze film draait in LUX

Plus: In deze film blijven vaste acteurs Keira Knightley en Orlando Bloom achterwege en bestijgt Penelope Cruz het toneel. Hoewel haar accent soms gek genoeg wat overdreven aandoet, is haar latijnse temperament verfrissend en zet ze een prima prestatie neer. Daarnaast blijft het piratenavontuur tot de verbeelding spreken. De vechtscènes, de mooie grote schepen en de vreemde gewoontes op de boot zijn extreem vermakelijk. Johnny Depp zet ook in deze film als Jack Sparrow een geweldige acteerprestatie neer en is bij tijd en wijlen hilarisch.
De film is het eerste Pirates-deel dat in 3D is verschenen. Dit is erg mooi gedaan, en de beelden zijn af en toe fenomenaal.

Min: De film is weinig verrassend. Daarnaast wordt het gedrag van Sparrow enigszins voorspelbaar en is het einde van de film een geforceerde dooddoener.

Dus: Niet zeuren, zitten, kijken.

Plus: De wanhoop die John moet voelen wordt voor de kijker sterk voelbaar. Zijn enthousiasme over leren, dat grenst aan streberig gedrag, wordt hem niet in dank afgenomen. Om niet kopje onder te gaan, moet hij wel mee gaan doen met de jongens op straat. Ook de wanhoop van zijn docent Latijn, die in John gelooft, maar op een keiharde manier teleurgesteld wordt, wordt tastbaar. Dit komt mede door de geweldige acteerprestaties van Steven Robertson, die de rol op zich neemt.
Op sommige momenten grijpt de film je echt naar de keel. Het meest sprekende voorbeeld hiervan zijn de scenes waarin Johns vader onder aan de trap op een zeer beledigende manier om zijn vrouw staat te schreeuwen. Het licht is uit in de gang, alleen de lamp in de slaapkamer van de dronkaard verlicht zijn gezicht en doet hem nog gevaarlijker en harder lijken dan hij al was.

Min: Er zijn enorm veel momenten in de film waarop je je als kijker afvraagt waar de film heen gaat. Het verhaal wordt neergezet in verschillende ‘losse flodders’ en soms lijken die geheel willekeurig. Hier dragen ook de eindeloze vechtscenes aan bij. Hiervan zijn er teveel, zeker omdat ze erg op elkaar lijken. Ook wordt het tot het einde toe niet geheel duidelijk waarom juist John zo doorslaat. Alle jongens om hem heen kennen hun grenzen, al zijn die extreem opgerekt. John gaat hier echter steeds nog een stap overheen en dit lijkt een willekeurig gegeven.

Dus: Een aangrijpende film, die gebaat zou zijn bij een iets betere uitwerking.

Film: Neds
Regisseur: Peter Mullan
Speelduur: 124 minuten
Genre: Drama

Neds draait vanaf 28 april in LUX

ANS bezocht een blok fictiefilms en The Best of Go Short en zal mini-recensies posten, soms met een trailer, soms met de hele film. Vandaag: Fiction 1

Aquarium – Bård Røssevold (2010, 17 min)
(Helaas geen trailer van te vinden)

Plot Een doofstom en mensenschuw meisje vindt een bewusteloze man op straat en neemt hem mee naar huis. Langzaam begint ze te wennen aan zijn aanwezigheid en ze wordt verliefd op hem.
Plus De pogingen van het meisje om ‘normaal’ te doen zijn aandoenlijk en stemmen triest. De acteerprestaties van de hoofdrolspeelster zijn geniaal.
Min Het einde is open gelaten, maar doet eerder onaf aan dan dat het stemt tot nadenken.
Dus Een mooi verhaal over een meisje dat buiten de samenleving leeft.

Bro – Chris Dundon (2009, 18 min)

Plot Een jongen verzorgt het grootste deel van de dag zijn gehandicapte broer. Eigenlijk wil hij contact zoeken met de andere jongeren in de stad en met één meisje in het bijzonder.
Plus Mooi weergegeven jongerenleed.
Min Het verhaal is enigszins cliché.
Dus Leuk, maar geen hoogvlieger.

Aglaée – Rudi Rosenberg (2010, 20 min)

Plot Door een grap van zijn vrienden wordt Benoît afgewezen door een gehandicapt meisje. Hij blijft tegen wil en dank gevoelens voor haar houden.
Plus Het verhaal is bijzonder en de frustratie van Benoît goed gespeeld en begrijpelijk.
Min De film is wat traag en de clue vrij slap en voorspelbaar.
Dus Niet erg bijzonder.

Oppressed Majority – Éléonore Pourriat (2010, 10 min)

Plot Een man leeft in een maatschappij waar vrouwen de baas zijn en maakt mee wat vrouwen in sommige landen nog dagelijks meemaken.
Plus Een sterk beeld dat aanzet tot nadenken.
Min Op een aantal punten gaat het wat mij betreft niet ver genoeg en worden vooral de clichés van onderdrukking getoond.
Dus Erg goed, maar niet extreem genoeg.

Hair – Julien Hallard (17 min)

Plot Een langharige muzikant verliest langzaam zijn handelsmerk, zijn haar. Hij zoekt zijn vader op om zijn voorland te zien.
Plus Erg grappig en mooi gemaakt.
Min Het enige minpunt dat te noemen is, is dat het langer had mogen duren.
Dus Een geniale korte film.

ANS bezocht een blok fictiefilms en The Best of Go Short en zal vandaag en morgen mini-recensies posten, soms met een trailer, soms met de hele film. Vandaag: The Best of Go Short 2





Parade – Jean-Emannuel Lyet (2009, 8 minuten)

Plot Een persoon gebruikt al zijn fantasie en de kleurrijke voortspruitselen daarvan om de vrouw van zijn dromen voor zich te winnen.
Plus De animatie is an sich al bijzonder grappig en de muziek past perfect bij de inhoud.
Min De inhoud is soms erg lastig te volgen.
Dus Lust voor het oog, inhoudelijk middelmatig.

Cristina Molina – ¿Te Vas? (2010, 6 minuten)

Plot Een dramatische huwelijksruzie is in het hele woonblok te volgen.
Plus Geweldige filmwijze waardoor de rolprent bij tijd en wijlen op een levend schilderij lijkt en bovendien ligt de dramatiek er niet al te dik bovenop.
Min De film duurt een halve minuut te lang.
Dus Prachtig pareltje.

Fabio Caramaschi – One Way, a Tuareg Journey (2010, 40 minuten)

Plot Vertederend portret van een uit Niger gevlucht kind over het leven in zijn nieuwe vaderland.
Plus Het beeld van de aimabele jongen en zijn dromen is erg mooi.
Min Veertig minuten is te lang voor een korte film en dat heeft verveling tot gevolg.
Dus Alhoewel de film meer dan behoorlijk is, is de publieksprijs wellicht iets te veel eer.

Ruben Östlund – Incident by an bank (2009, 12 minuten)

Plot Short gebaseerd op waargebeurde overval op een Göteborgse bank van twee nogal knullige daders.
Plus Het mislukte misdrijf wordt humoristisch en luchtig gebracht zonder iets aan de wreedheid van de overvallers af te doen. Bovendien is de film technisch perfect.
Min De film is vast niet perfect, maar de vinger op de zere plek liggen is moeilijk wanneer die extreem klein is.
Dus Zien.

Michael Please – The Eagleman Stag (2010, 9 minuten)

Plot Stop-motionfilm over de gedurende het leven afnemende waarneming van tijd en hoe daar iets aan te doen is.
Plus Mooie donkere komedie met geweldige beelden.
Min Alhoewel ik er zelf geen last van had, waren sommige andere toehoorders nogal flabbergasted en kregen zij de strekking niet mee.
Dus Grappig, mooi en niet meer dan terecht dat deze short tot het openingsblok behoorde.

Billy Pols – Plank (2010, 15 minuten)

Plot Het leven van talentvolle skateboarder Nassim Guazzaz in ‘achterstandswijk’ in Spijkenisse die alles over heeft voor een carrière als professionele skateboarder.
Plus Groots camerawerk en heerlijk nuchter beeld van de skatewereld zonder Jackassers.
Min Het verhaal dat Nassim vertelt is innemend en hier en daar verstoren de filmbeelden dat. Je blijft achter met het gevoel dat een interview wellicht beter was geweest.
Dus Goed.

Plus
De film is werkelijk prachtig gemaakt, en werd daarom ook genomineerd voor de oscar Beste Visuele Effecten. De tsunami in de openingsscène is huiveringwekkend echt en het hiernamaals is op een wonderlijke manier vormgegeven als een donkere, stille ruimte. Het verhaal is daarbij best verfrissend. Drie mensen zijn bezig met het hiernamaals zonder dat het overdreven wordt. Nergens wordt het zweverig of evangelisch. Ze gaan er vanuit dat er meer is tussen hemel en aarde en als kijker ga je daar in mee.

Min
De film begint ongelooflijk spannend met een tsunami en de bijna-dood-ervaring van Marie. De spanningsboog blijft nog een tijdje gespannen met de dood van Jason en de prille relatie van George en zijn kookmaatje. Hoe verder de film vordert, hoe meer de spanning afneemt. Doordat er steeds gewisseld wordt tussen deze verhalen krijgt niemand de aandacht die hij verdient. Daarbij komt dat de verhalen nogal abrupt worden afgebroken om naar het einde toe te werken. Op geforceerde wijze komen de drie verhaallijnen samen en leefden ze nog lang en gelukkig.

Dus
Het is een prachtig gemaakte film met een verhaal dat sterk begint, en als een plumpudding in elkaar zakt.

Regisseur: Clint Eastwood
Genre: Drama/Fantasy
Release: 10 maart 2011 (Nederland)
Speelduur: 129 minuten

Deze film draait in Lux

Plus:
Deze film, geïnspireerd op een waar gebeurd verhaal in het Groot-Brittanië van de jaren dertig, heeft niet voor niets vier Oscars gewonnen. Naast een Oscar voor de beste film, beste regisseur en beste originele script, heeft Colin Firth met recht de Oscar voor beste mannelijke hoofdrol mogen ontvangen. De voortdurende innerlijke strijd die hij laat zien, is echt voelbaar. Zijn Koninklijke uitstraling slaat regelmatig totaal de andere kant op. Onzekerheid, angst en uiterste frustratie vanwege de woorden die hij niet over zijn lippen krijgt, weet hij ontzettend geloofwaardig neer te zetten. Gecombineerd met een flinke dosis zelfspot is zijn personage meelijwekkend. Hoewel zijn grapjes namelijk regelmatig voor een lachsalvo zorgen, voel je immers tegelijkertijd de triestheid ervan. Met deze rol heeft Colin Firth zichzelf overtroffen.

Min:
De typecasting van de oudere broer van Bertie is niet erg geslaagd. Hij lijkt juist jaren jonger dan Colin Firth en is daarmee niet erg geloofwaardig. Hoewel zijn onverantwoordelijke gedrag wel strookt met een jeugdige uitstraling, hadden ze toch beter voor een wat oudere womanizer kunnen kiezen zoals bijvoorbeeld Chris Noth.

Dus:
Een prachtig, ingrijpend en vernieuwd drama waarna je neigt naar een luid applaus en een staande ovatie.

Film: King’s Speech
Regisseur: Tom Hooper
Speelduur: 118 minuten
Genre: Historisch drama

Deze film draait in Lux

Plus: Zowel Ryan Gosling, als Michelle Williams hebben een Golden Globe nominatie gekregen voor hun rol in Blue Valentine. Williams ontving tevens een Oscarnominatie als beste actrice. De vloeiende overgang van het zeer romantische begin naar het later onzekere huwelijk sleept je mee in het herkenbare proces. Ook het buitengewone acteerwerk laat je jezelf identificeren aan de karakters. De vertederende relatie tussen vader en dochter en tevergeefse pogingen van Dean om hun seksleven leven in te blazen, roepen een hevig gevoel van sympathie op.

Min: Blue Valentine spreekt als zoveelste drama over een brekend huwelijk weinig aan maar de originaliteit en contrasten maken de film toch niet standaard. De realistische filmwijze zorgt voor ongemakkelijke discussies tussen Cindy en Dean en de irritatie tussen de twee wordt na een tijdje vervelend. Gelukkig wordt de sleur onderbroken door de spannende terugblikken. De ruwe seksscènes versterken de onrustige sfeer in de moeizame relatie tussen Cindy en Dean.

Dus: Twee aantrekkelijke acteurs op hun best in een realistisch filmdrama dat nog dagen erna zowel positieve als negatieve herinneringen zal opwekken.

Film: Blue Valentine
Regisseur: Derek Cianfrance
Speelduur: 112 minuten
Genre: Drama / Romantisch

Deze film draait in Lux

Het leven van Hollywood-ster Johnny Marco (Stephen Dorff, ondanks de afgetrainde bierbuik inderdaad nog best een lekkertje) lijkt een feestje. Drank, drugs, dure auto’s, bloedmooie gewillige vrouwen en luxe hotels met grote zwembaden zijn aan de orde van de dag. In werkelijkheid is Marco’s bestaan echter – hoe kon het ook anders – één grote façade. De bloedmooie vrouwen die hij bij bosjes heeft gedumpt, sturen hem de godganse dag pissige smsjes. De drank zorgt ervoor dat hij zijn pols breekt en erbij loopt als een lijk dat net is aangespoeld na een driedaagse drijftocht op zee. Iedere ochtend neemt Marco een zooi pillen in om de kater te compenseren. Angst voor paparazzi maakt dat hij nooit ontspannen in de auto zit. En als het even tegen zit, is er niemand waarbij de filmster terecht kan voor een goed gesprek. Ware vrienden heeft hij namelijk niet. Dan komt plots zijn elfjarige dochter Cleo (Elle Fanning, het zusje van) zijn leven binnenvallen. Opeens wordt alles anders, betekenisvoller.

Plus:
Regisseur Sofia Coppola (inderdaad, de dochter van) won met Somewhere als eerste Amerikaanse vrouw de Gouden Leeuw op het filmfestival van Venetië. Zij zal dit mede te danken hebben aan de buitengewoon mooie beelden en prima acteerprestaties van zowel Stephen ‘oude rot’ Dorff als nieuwkomer Elle Fanning. De vader-dochterrelatie die zij samen neerzetten is naast enigszins bizar ook erg ontroerend. De minimale aanwezigheid van (diepgaande) dialoog, hetgeen het gevoel van eenzaamheid enorm versterkt, spreekt eveneens voor deze film. Tot slot is de subtiele humor geniaal. De verveelde en tegelijkertijd verbaasde blik die Dorff tevoorschijn tovert als een blonde tweeling een ‘sexy’ paaldansact opvoert, doet niemand hem na. En dat hij op een houten plateautje moet staan om langer te kijken dan zijn vrouwelijke co-ster, is aandoenlijk en hilarisch tegelijk. Oh ja, de soundtrack met o.a. nummers van The Police, Gwen Stefani en The Strokes is ook erg fijn.

Min:
Als je snel op je feministische teentjes bent getrapt, kun je deze film beter mijden. Marco’s hitsige, onderdanige, rondborstige fans zijn niet bepaald een uithangbord voor het vrouwelijke geslacht. Gelukkig maakt zijn verstandige, zorgzame dochter – als enige waardige vrouw in Somewhere – een hoop goed. De film heeft overigens een zwaar zoetsappig kuteinde.

Dus:
Vermakelijk, maar mede door het einde niet zo goed als Coppola’s eerdere films (bijvoorbeeld The Virgin Suicides en Lost in Translation). Haar eerdere werk was in vergelijking een stuk indrukwekkender, vernieuwender en prikkelender. Maar goed, Chris Pontius (oftewel: Jackass’ party boy) en Benicio del Toro hebben een gastrol en je komt zeker niet slechter de bioscoopzaal uit dan dat je gekomen bent. Gewoon gaan dus.

Film: Somewhere
Regisseur: Sofia Coppola
Speelduur: 97 minuten (net te lang)
Genre: Drama

Somewhere was eind januari te zien op het International Film Festival Rotterdam; in maart draait de film in de Nederlandse bioscopen.