Na het debacle van het vorige diner was het tijd om eens de restaurants in andere gedeeltes van Nijmegen te verkennen; bijvoorbeeld De 4 Heeren (voorheen De Heeren van St. Anna). Recentelijk van eigenaar gewisseld heeft het pand een lik verf gekregen, waardoor het een stuk chiquer oogt dan voorheen. Een grote plus is natuurlijk het ruime terras, zeker met het weer van de laatste week.

Personeel
We worden geholpen door twee heren. Hoewel de een iets warrig is, zijn beiden erg vriendelijk en worden we snel bediend.

Special price for you
Hoewel op eerste gezicht de prijzen niet echt studentikoos zijn, valt het allemaal reuze mee als je gebruik maakt van het actiemenu waarbij je een tweegangendiner voor € 17.50 en een driegangendiner voor € 25.50 kunt krijgen.

Gerechten
De aangeboden gerechten zijn vrij apart en maken toch wel erg nieuwsgierig. Als voorgerecht kiezen we voor de boterzachte coquilles met gemarineerde inktvisringen in kruiden- en knoflookolie en voor het gevulde filodeegje met roombrie, tomaten, olijven en balsamicosaus. De coquilles maken hun naam waar en zijn dan ook daadwerkelijk roomzacht. De garnering van tomaten is echter te grof gesneden, waardoor de smaak van de rauwe tomaat te overheersend wordt ten opzichte van de vrij milde kruiden/knoflookolie.
Ook het filodeegje met roombrie kan op goedkeuring rekenen, vooral de gemarineerde champignons die erbij worden geserveerd krijgen pluspunten.

Als hoofdgerecht kiezen we voor de ‘Gevleugelde Vrinden’ (gegrilde struisvogelbiefstuk en kipfilet) met een aardbeidenhollandaise en de varkensmedaillons van het Livarvarkentje uit Echt. Het eerste wat opvalt wanneer de gerechten worden geserveerd zijn de porties. Het is wel duidelijk: bij de 4 Heeren is er geen enkele mogelijkheid dat je met honger naar huis gaat. Het fruitige van de aardbeienhollandaise blijkt een goede combinatie met de struisvogel en kip. De biologische kalfskroket die bij de varkensmedaillons wordt geserveerd wekt veel verbazing, maar beide zijn zeer smakelijk met de stevige sjalottensaus.

Bij de gerechten wordt er standaard gewokte groenten (pittig gekruid met verse zwarte peper), salade (sla, komkommer, lichte pestosaus) en friet geserveerd.

Voor het dessert wederom geen saaie hap, maar Dropshot panacotta en een stroopwafeltaartje met perenmousse. De panacotta werd met veel smaak weggewerkt, taartje van stroopwafeltjes ook, zij het dat de perensmaak niet te vinden was.

Duur?
Een voorgerecht kost 8 euro, hoofdgerecht 17.50 euro en een nagerecht 5.75 euro. Echter, door het actiemenu te kiezen kun je wat euro’s van deze prijs afhalen.

Michelin of matig
Hoewel we op zondag naar De 4 Heeren gingen, was het vrij rustig. Dat is jammer, want het was goed toeven bij dit restaurant. De gerechten zijn origineel, goed bereid, snel op tafel en het personeel vriendelijk. Een echte aanrader dus!

Nieuw Oost, een ruim restaurant met een Cubaans tintje. Veel succes heeft het pand tot nu toe niet gehad. Na een grondige verbouwing van een donker hol naar een oogverblindende witte ruimte was de omzet nog steeds niet wat het moest zijn en kwam er een doorstart met een nieuw thema en een nieuwe naam. Een goede keuze, want de ruimte oogt warmer en vriendelijker. Omdat het een grote locatie betreft, is Nieuw Oost uitermate geschikt voor groepsetentjes. Zeker omdat er voor groepen speciale prijzen kunnen worden afgesproken.

Personeel
We worden bediend door een tweetal. Het vrouwelijke gedeelte van het tweetal baalt er van dat ze moet werken en laat dit ook duidelijk merken. Nadat we voor haar moeten uitrekenen hoeveel broodjes met kruidenboter nodig zijn voor elf mensen, is wel duidelijk dat een baan in de horeca kwaliteiten vereist die zij niet bezit. Het mannelijke deel van het tweetal is vriendelijker, hoewel het behoorlijk lang duurt voordat hij de bestelling op komt nemen en ons überhaupt komt vertellen wat de menukeuzes zijn.

Aangepaste menukaart
Omdat we met z’n elven zijn, is de kaart enigzins ingekort. Hoewel de kaart graag een Cubaanse sfeer wil uitstralen, is dit mislukt: deze oogt behoorlijk standaard Hollands.

Gerechten
Als voorgerecht kon er gekozen worden tussen een tomatensoepje met basilicum en room en een mosterdsoep. De gelukkigen die de tomatensoep hadden gekozen waren tevreden. De mosterdsoep bleek echter een pijnlijke mislukkig. De soep had veel te lang op het vuur gestaan waardoor het veel de dik was en te zout. Een ander nadeel van het te lang laten staan van de soep was de verbrande smaak. Een enkeling die dapper genoeg was om toch door te eten, moest dit dan ook bekopen met een behoorlijke buikpijn.

Na een paar happen was het voor de schrijver dezes wel genoeg. Bij het afruimen werd er geïnformeerd waarom de mosterdsoep nauwelijks gegeten was. Nadat de verbrande smaak werd vermeld, werd de soep meteen meegenomen naar de keuken om zelf te proeven. Enkele minuten later volgde het oordeel. De soep smaakte inderdaad verbrand. Een paar meiden die wijn dronken krijgen een gratis fles wijn. De andere mensen die dom genoeg waren om de mosterdsoep te kiezen, moesten het doen met…niets.

Als hoofdgerecht kon er gekozen worden tussen een groentewrap, schnitzel, saté van de haas en visduo (op de kaart stond trio, maar blijkbaar waren de ingrediënten op). De tilapiafilet van de visduo was zo taai, dat deze meer leek op een stukje rubber (pas na het checken van de menukaart werd duidelijk dat het om tilapiafilet ging). De schnitzel met champignonssaus was prima. De saté van de haas bleek van een heel ander kaliber. Bij het vragen wat voor vlees de saté was, was het snibbige antwoord van de serveerster dat je geen haas van een kip kon hebben; haas komt van het varken, dus was het varkensvlees. Helaas had de serveerster het totaal fout. De saté was geen van beide: namelijk rundvlees. Nog een minpunt voor de bediening.

De ‘rundvleeshaas’ was in plaats van rosé gewoonweg rauw en niet op smaak gebracht. Dat gold overigens voor alle gerechten. Als garnituur werden hier aardappelschijfes, friet en salade bij geserveerd. De sla was droog, de aardappelschijfjes hadden te lang op een laag pitje in een pan gelegen waardoor ze vettig, taai en wederom af en toe verbrand waren.

Als nagerecht kon er gekozen voor koffie en thee. Of dit kan worden aangemerkt als een gerecht; daar zijn de meningen over verdeeld. Na zoveel zout, taai en vettig eten, waren de dranken welkom om de smaak weg te spoelen. Bij navragen konden er ook latte machiatto worden besteld. Degenen die besloten dat te bestellen, hadden geluk. Zij kregen een koekje, die gelukkig niet uit eigen keuken kwam. Toch nog een klein gelukje voor de luxe koffiedrinkers dus.

Duur?
Het driegangenmenu heeft in totaal € 15.50 gekost; exclusief drank. Bij een ander restaurant was dit niet duur geweest, maar vieze vettigheid kun je ook veel goedkoper ergens anders halen.

Michelin of matig
Een Amerikaanse docent zei tegen zijn studenten over het schrijven van recensies over restaurants het volgende: ‘Schrijf niet over nieuwe restaurants die een slechte keuken hebben. Zij gaan al snel genoeg over de kop’. Helaas waart de geest van de slechte keuken nog steeds rond op de Daalseweg 15. Voor een drankje in een mooie tent ben je op de juiste plek, maar haal je eten liever bij de friettent op de hoek.

La Pasta is een nieuw restaurant gelegen aan de Waalkade. Hoewel hier, zoals de naam al doet vermoeden, voornamelijk pasta’s geserveerd worden, kunnen de gasten ook pizza’s bestellen. Het interieur is vrijwel niets veranderd ten opzichte van Café Beauborg, dat voorheen in het pand zat. La Pasta blijft daarom de sfeer van een bruin café oproepen. Dit zorgt in combinatie met het mooie uitzicht op de Waal voor een romantische sfeer.

Personeel
Het personeel is vriendelijk, maar jammer genoeg is het niet erg druk. Het overgrote deel hangt daarom maar aan de bar. Voordeel is wel dat we een ontzettend snelle service ontvangen en we zelf mogen bepalen hoe lang het duurt voordat de volgende gang wordt geserveerd.

Mini menukaart
De menukaart bestaat uit een langwerpig a-5je, waar alle gerechten met kleine letters op elkaar gepropt beschreven staan. Niet voor mensen met slechte ogen dus. Er is een ruime keuze aan voor-, hoofd- en nagerechten.

Gerechten
Als voorgerecht gingen we voor de gevulde portobello met gorgonzola, walnoten, prosciutto en verse oregano en de klassieker prosciutto met honingmeloen. De portobello was goed gevuld en smaakte heerlijk. La Pasta hecht overigens wel erg veel waarde aan de natuurlijkheid van de gebruikte ingrediënten, gezien het gras dat we in de rucolasalade vonden. De prosciutto was niet bedekt met honingmeloen, maar met stukjes galiameloen en rucolasla. Het bord was opgemaakt alsof het gerecht carpaccio in plaats van prosciutto betrof en omdat er ook nog verse munt op was gestrooid, bestond er in het gerecht een teveel aan smaken. Bitter, zoet, zilt en fris; dat alles was teveel van het goede. Pas nadat de rucolasla was weggeschoven, ontstond het een mooi geheel en was het een lekker gerecht.

Als hoofdgerecht kozen wij voor de radiatore met scampi, courgette en basilicumsaus en de tagliatelle met kip, bospaddestoelen en mascarpone. De scampi was vrij smakeloos, maar de rest van het gerecht was goed gekruid en daarom erg lekker. Ook de tagliatelle was zeer smaakvol, jammer alleen dat de tagliatelle nog als nestjes aan elkaar bleef plakken. Als dessert kozen wij voor een panna cotta. De vruchtencompote was een bramencompote die iets te overheersend was, maar desondanks wel erg goed smaakte.

Duur?
Een voorgerecht kost 8 euro, een hoofdgerecht tussen de 8 en 11 euro en een nagerecht 4 euro. Ook voor een studentenbudget dus niet onoverkomelijk.

Michelin of matig
La Pasta is een prima plek om te eten als je een niet al te dure, snelle hap wilt. Een aanrader voor studenten die de schnitzel en saté beu zijn en niet al teveel geld kwijt willen.

Na het eindexamenfeest enkele jaren geleden, hing je de jurk/rokkostuum weer in de kast in de hoop hem ooit nog weer eens te dragen. Gelukkig biedt het studentenleven je genoeg mogelijkheden om jezelf wederom voor een avond helemaal op te tutten om je daarna helemaal lam te zuipen. Elke sport-/studie-/gezelligheidsvereniging heeft er namelijk wel een. Voor een sjiek zuipfestijn moet er natuurlijk ook een goede bodem worden gelegd. Aangezien er al genoeg geld aan galakaartjes, kleding etc. moet worden betaald mag het eten niet al teveel kosten. Aan deze eisen voldoet de Gelagkamer.

Personeel
Bij binnenkomst worden we al meteen begroet door een enthousiaste jongedame. Ook al zijn er meer groepen aanwezig in het restaurant, lang hoeven we niet te wachten op drinken en op de gerechten.

Eten in thema
De eigenaren hebben zich laten inspireren door de middeleeuwen. Dit betekent dus donkere houten vloeren en ridderschilden aan de muur. Helaas was het personeel niet in thema gekleed, het menu was echter weer wel in thema. Een vissalade heet een ‘Vickingsalade’ en de mixed grill ‘Roversvlees’.

Gerechten
Hoewel de namen als ‘Vickingsalade’ en ‘Roversmaal’ erg spannend klinken blijkt het menu toch vrij neutraal. Als voorgerecht kozen mijn date en ik voor de kipspiezen gemarineerd in piri piri en de salade met de gerookte zalm, garnalen en gefrituurde calamares. Helaas was de kip minimaal gekruid waardoor er totaal geen smaak aan zit en had het te lang op de grill gelegen waardoor het erg droog was. De yoghurtsaus die erbij geserveerd werd bood gelukkig wat soelaas, wegens zijn frisse smaak en zorgde daarvoor dat de kip iets minder droog werd. Met de vissalade waren ze niet zuinig geweest, helaas met de dressing wel. De sla die erin zat was knapperig maar helaas niet gewassen. Door het zand kreeg de salade iets meer bite dan nodig was geweest.
Als hoofdgerecht kwamen onder andere de lamsschenkel en de mixed grill van varkenshaas, biefstuk en gemarineerde kipfilet aan bod. De lamsschenkel was een groot stuk vlees dat goed gestoofd was. Hierdoor was het mals en viel het zo van het bot af, een aanrader dus. Over de mixed grill was men minder over te spreken. De kipfilet was wederom niet gemarineerd en de biefstuk was taai. De pepersaus die was beloofd was nergens te vinden. Wel werd er een tomatensaus bij geserveerd, deze had wel wat peper kunnen gebruiken aangezien het een erg flauw geheel was.
Als nagerecht werd er gekozen voor de hangop met fruit en de tiramisu. De tiramisu maakte gelukkig veel goed. Deze was namelijk wel lekker en niet droog. De borden voor de hangop waren mooi opgemaakt en de hangop was lichtzuur en romig en lekker. Jammer was alleen dat er wel vers fruit rondom de hangop lag, maar dat de stukjes perzik in de hangop gewoon uit blik kwamen. Niettemin was het een erg lekker nagerecht.

Duur
We kozen ditmaal voor het studentenarrangement. Voor een driegangenmenu betaal je dan € 14,95. Voor een tientje extra kun je de drank afkopen en heb je onbeperkt bier, huiswijn en fris. Met het uitserveren van deze drankjes is het personeel zeker niet kinderachtig. Nieuwe drankjes werden al aangevoerd zodra het oude op was, vaker zonder dat hierom gevraagd moest worden.

Michelin of matig
Aan het eind van de maaltijd was het nog zo gezellig dat we er nog wel langer wilde blijven zitten. Het eten was niet altijd goed gekruid, maar het was veel en er werd een flinke bodem gelegd. Door de gezellige sfeer, het vriendelijke personeel en de lage prijs is dit zeer zeker een aanrader voor mensen die graag een leuke avond willen hebben maar niet al teveel geld hebben om uit te geven.

Een stukje achter het wat troosteloze aanzicht van de restaurantenlinie aan de Waalkade ligt een lief klein restaurantje genaamd Isabel’s bistro. Het is even zoeken, maar als je via de Waalkade loopt is het vrij snel te vinden. Op de begane grond is alleen de (open) keuken en de bar gesitueerd, de daadwerkelijke eetruimte is via een trap te bereiken. Hoewel mijn eetgenoot en ik niet hadden gereserveerd, was er toch nog plek. Uitzicht op de Waal was echter al vergeven aan degenen die dat wel hadden gedaan. Aan de andere kant is het echter ook goed toeven met een blik op de mooie oude panden rond het restaurant.

Personeel
Het personeel bestaat uit twee man in de keuken en twee personen in de bediening. Het moge duidelijk zijn dat het hard werken is in Isabel’s bistro. Met verbazingwekkende snelheid rent het personeel de trap op en neer om de gasten zo snel mogelijk van hun gerecht te voorzien. Ondanks de drukte weten zij nog vriendelijk en rustig te blijven.

Menukaart met uitleg
Qua originaliteit scoort deze eetgelegenheid hoog. Al was het alleen al om de kaart. In plaats van een simpel voor-, hoofd- en nagerecht te kiezen zijn de keuzes bij Isabel’s bistro eindeloos. Aan de linkerzijde staan kleine gerechten, waarvan men ongeveer drie kiest om een volledig voor- en hoofdgerecht samen te stellen. Aan de rechterzijde van de kaart staan enkele hoofdgerechten voor mensen die toch liever de voorkeur geven aan klassieke porties. Dat ze graag vooroplopen is duidelijk met de speciale Twittermaaltijd die zij serveren van maandag tot en met vrijdag. Helaas is de twitteraccount die zij hiervoor gebruiken niet te vinden en dus blijft de maaltijd een mysterie.

Gerechten
Beiden kiezen wij voor het menu, dat drie kleine gerechten naar keuze en een surprisegerecht inhoudt. De gerechten waar je uit kunt kiezen zijn zeer gevarieerd en er is niet gekozen voor een bepaalde keuken. We beginnen met coquilles gelegen op risotto en gegarneerd met kreeftenschuim en de klassieker carpaccio. Een goede start, hoewel de coquilles iets te zout zijn en de risotto net te droog. Als volgende gerecht kwamen er gamba’s in curry en de rivierkreeftstaartjes. Dit blijken goede keuzes, de curry is erg fris door het gebruik van citroengras en de riverkreeftstaartjes zijn rijkelijk aanwezig met een heerlijke dressing. Als laatste gerecht ging de keuze uit naar kalfslende met hummus en huisgemarineerde spareribs. De kalfslende was mals en de huisgemarineerde spareribs zijn zeker een aanrader. Gemarineerd in ketjap zijn ze licht zoet en mals.
Als verrassingsdessert krijgen we een aardbeiensoep met munt en een bolletje mangosorbet. Dit is zeker een verrassing want het zoete doet het goed met de munt.

Duur?
De kleine gerechten kosten € 9.50, de grote gerechten variëren van € 17,50 tot € 23,50. Het hierboven beschreven menu kost € 30 euro.

Michelin of matig
Naast de leuke sfeer en het vriendelijke personeel is het eten heerlijk en hoewel je het op het eerste gezicht niet verwacht, ga je met een gevulde maag naar huis. Uiteraard kun je voor de helft van het geld ook goede studentenhap halen, maar wil je eens wat anders dan de standaard-schnitzel of saté van de haas en in plaats daarvan zoveel mogelijk proeven dan is Isabel’s bistro een aanrader.

IZZI is een ultrahip restaurant dat sinds een half jaar haar deuren heeft geopend aan de Waalkade. Verstopt onder restaurant Humphrey’s is dit strak gestylede restaurant wellicht wat moeilijker te vinden maar na een bezoekje ook niet meer uit het geheugen te wissen.

Asian fusion lounge restaurant
Direct bij binnenkomst is er één ding dat meteen opvalt: de aankleding. Sterk gedimd licht, veel kaarsen, zwarte vloeren en veel donkergekleurde details zorgen voor een mysterieus geheel. Bij binnenkomst worden wij uiterst vriendelijk welkom geheten en kunnen wij meteen plaats nemen in zeer comfortabele stoelen. Helaas staan de tafels wel dicht bij elkaar, waar het gezelschap naast ons gretig gebruik van maakten. Met Argusogen werden de gerechten minutenlang bestudeerd alvorens het gezelschap zelf bestelde.

Keuzemogelijkheden
We nemen per persoon twee kaarten in ontvangst. Een ervan is het reguliere menu waarin kan worden gekozen uit een voor- hoofd- en nagerecht. Voor de mensen die slecht zijn in keuzes maken of die graag meerdere dingen willen proberen is de andere kaart een zeer goede optie. Het voorgerecht kan namelijk vervangen worden door een keuze uit een aantal kleine hapjes of de huisspecialiteit sushi.
Als voorgerecht kiezen we van de hapjeskaart. Kipspiesjes, kippasteitjes, garnalen/varkensvleesrolletjes en babyoctopusjes zullen vanavond vooraf gaan aan het hoofdgerecht. Korte tijd nadat wij besteld hebben krijgen we een amuse van het huis. Een enorm bord met letterlijk één hapje wordt ons voorgeschoteld. Hoewel we niet helemaal weten wat het precies is, en maar één ingrediënt hebben weten te ontcijferen (tonijn) komen we tot de conclusie dat het in ieder geval goed smaakt.
De bestelde hapjes komen spoedig na de amuse en worden geserveerd op een extreem langwerpig diep bord met daarin de hapjes. Ook deze laten zich goed smaken en belooft een mooi begin van de avond te worden.

Nog meer keuzes
Na al een lange tijd te hebben moeten staren naar de menukaart om de hapjes uit te zoeken, moet er natuurlijk ook al gekozen worden voor een hoofdgerecht. De keuze valt op gebakken paling (niet gerookt) en kreeft. Bij de kreeft kan er gekozen worden uit meerdere bereidingswijzen en kiezen we voor de ‘Bangkok style’, wat inhoudt dat de kreeft geserveerd wordt met een redelijk pittige curry met kokosmelk.
Ook de hoofdgerechten worden geserveerd op zeer aparte borden die haast niet meer op onze tafels passen. Na heel wat passen en meten kunnen we beginnen aan onze hoofdgerechten die wederom zeer goed bevallen. Het bord wordt opgesierd door gegrilde groenten als broccoli, paprika en courgette en als bijgerechten krijgen we gebakken rijst en een salade.
De gebakken rijst is helaas wat smaakloos en wat te hard gebakken. De salade kan wat meer goedkeuring wegdragen. De paling is zeer zacht en zoet van smaak en de kreeft is goed gekookt met een heerlijke curry. De curry is echter wel verraderlijk. Lijkt deze nog erg mild op de tong, achterin de keel voel je de pittigheid kriebelen. Alhoewel een groot bord wordt voorgeschoteld, betekent dit niet dat deze vol met eten ligt. Alles is netjes in kleine formaten gesneden, meer eten dan je lief is zal dan ook niet snel gebeuren.

Drank
De wijn wordt aan de tafel geschonken in mooie grote glazen. Het fris wordt in zeer aparte glazen geschonken. Na het inschenken van het fris blijft er niets meer dan een laagje in het glas staan. Na inspectie blijkt dat dit maar schijn is, de aparte vorm van de glazen laat je dus even in de waan weinig te drinken terwijl het net zoveel is als in een longdrinkglas.

Dessert
Net zoals voorgaande gerechten bestaat ook het dessert uit een groot bord met een klein gerechtje. Als dessert kiezen wij voor een ‘tearamisu’ gemaakt van jasmijnthee en een mango tarte tartin. Hoewel de ‘tearamisu’ alleen met die ene lange vinger wat wegheeft van een tiramisu is het wel erg lekker. De tarte tartin met mango laat ons afvragen of ze misschien het tweede stukje zijn vergeten maar laat ons wel smullen.

Michelin of matig?
Dit restaurant straalt klasse en elegantie uit maar dat is ook te voelen aan de portemonnee. Voor een driegangenmenu en een aantal drankjes waren wij voor twee mensen € 88,- kwijt. Aan iemand die snel een hapje wil eten om zijn maag te vullen is dit restaurant niet besteed. Wil je graag iets vernieuwends en ben je bereid meer te betalen voor wat speciaals, dan ben je hier zeker aan het goede adres.

Restaurant IZZI

Meneer Dijkstra is geen lieve oude opa die hongerige studenten voedt, maar een gemoedelijk eetcafé in het kloppend hart van Nijmegen-Oost. Vanaf de drukbezochte Albert Heijn aan de Daalseweg is het schuin tegenoverliggende minuscule eettentje te bezien, waardoor het zomaar zou kunnen dat je – met de boodschappentas al in de aanslag -wordt verleid tot een kook- en afwasvrij diner. Voor de prijs hoef je het niet te laten, voor de drukte die er regelmatig heerst wellicht wel. Wie een van de beperkte zitplaatsen wil bemachtigen doet er goed aan een uur voor openingstijd voor de deur te gaan liggen.

Golden oldies en moderne klassiekers
Stonden de enkele gerechten voorheen nog op krijtborden boven de bar geschreven, tegenwoordig kent Meneer Dijkstra heuse menukubussen. Het aanbod heeft eveneens een update ondergaan. Golden oldies als de schnitzel (nu in maar liefst drie variaties) en biefstuk staan er nog steeds op, aangevuld met nieuwe klassiekers als calamares – een populair tapasgerecht.
Vooraf wordt stokbrood met kruidenboter verorberd die, ondanks het aparte uiterlijk van het smeerseltje (het lijkt alsof het al eerder is gegeten), het standaard karakter van het gerecht eer aan doet. Na een korte blik op de kubus wordt voor de hoofdgerechten voor geitenkaas met rozenbotteljam en de calamares gekozen.

Bergen voedsel
Borden met grote hopen voedsel komen af en aan en na niet al te lange tijd is ook onze tafel aan de beurt. Op het ene bord ligt een Mount Everest aan inktvisringen, vergezeld door een Mont Blanc frietjes en een hoopje sla. Het andere bord ziet er precies hetzelfde uit, met in plaats voor de calamaresberg een flink stuk geitenkaas.
De calamares en friet moeten het wat betreft smaak vooral van de saus hebben. De geitenkaas valt een stuk beter in de smaak, maar ook hier geldt dat de kwaliteit niet opweegt tegen de kwantiteit aan voedsel dat de borden siert.

Toetjes time
Na de twee gerechten die het niveau van kroegvoer niet overstijgen, is onze hoop op de toetjes gericht. De desserts, zoals tartufobol en kwarkijs met honing en amandelen, klinken in ieder geval een stuk exotischer. Binnen enkele minuten staan er twee nagerechten op tafel: het kwarkijs met amandelen en een citroen gevuld met citroenijs. De citroen heeft een heerlijk dagje vrieskast achter de rug: de lepel moet met geweld uit het ijs worden gewrikt en bij de eerste hap blijft de tong er bijna aan vastplakken. Wanneer het toetje enigszins is geacclimatiseerd laat het zich verder prima smaken, evenals het kwarkijs.

Michelin of matig
Op het eerste gezicht lijkt het Meneer Dijkstra niet meer dan een buurtkroeg met een menu. De drukte die er doorgaans heerst lijkt er echter op te wijzen dat dit eetcafé net iets extra’s heeft. Of dit nou het sfeervolle terras is dat bij meer zomerse temperaturen de broodnodige extra plaatsen biedt of het enthousiaste personeel, duidelijk is in ieder geval dat het niet aan de geboden culinaire kunsten ligt. Veel voor weinig is het devies bij Meneer Dijkstra en wie er met die verwachtingen gaat eten, heeft een prima avond.

Tussen de Riva’s en de Vierjaargetijdens aan toeristengoot de Waalkade ligt het Nijmeegse filiaal van restaurantketen Humphrey’s. Bij binnenkomst is meteen duidelijk dat dit restaurant niet is gericht op de goedkope studentenhap. De stijlvolle inrichting staat in schril contrast met het troosteloze exterieur, onder de gasten zijn weinig studenten te bekennen.

Pain de campagne
Op zaterdagavond zit de zaak goed vol, reserveren is dan ook aan te raden. Wanneer we onze plaats nemen aan een tafeltje op de bovenverdieping staat het plankje brood met smeerseltjes al klaar. Geen goedkoop stokbrood maar een heuze pain de campagne ligt ons op te wachten. Terwijl we nog maar net aan het brood zijn begonnen, komt een serveerster al vragen of we een keuze hebben kunnen maken. De bediening is vriendelijk en snel ter plaatse, maar soms iets te aanwezig.

Kwestie van smaak
Het duurt niet lang voordat de voorgerechten op tafel staan: een carpaccio met rucola, pesto, parmezaan en pompoenpitten en kroketjes van geitenkaas. De kroketjes vallen in de smaak, vooral de bijgevoegde rozenbotteljam maakt het bijzonder lekker. Smaak is een kwaliteit die het andere voorgerecht helaas ontbeert. De pesto is nauwelijks terug te proeven en van de berg rucola moet de carpaccio het ook niet hebben.
De hoofdgerechten, een mixed grill van biefstuk, varkenshaas en scharrelkip en een pompoenrisotto, laten iets langer op zich wachten. De risotto en mixed grill worden vergezeld door de standaard bijgerechten: frietjes (hier overigens zonder saus) en een weinig om het lijf hebbende salade. Al met al zijn de gerechten weinig verrassend, maar smaken ze prima.

Goddelijke fondant
Na de voor- en hoofdgerechten is er nog net genoeg maagruimte om het driegangenmenu af te maken. Voor het dessert wordt voor de tiramisu en de chocoladefondant met perencompote en vanille-ijs gekozen. De chocoladefondant kan als goddelijk worden omschreven. De tiramisu valt in grootte wat tegen, maar geeft daardoor in combinatie met een voor- en hoofdgerecht niet een te vol gevoel, in tegenstelling tot de machtige chocoladefondant.

Michelin of matig?
Humphrey’s biedt weinig originele doch over het algemeen smaakvolle gerechten voor een schappelijke prijs. Aan een driegangenmenu ben je hier 22,50 euro kwijt. Rest alleen nog te zeggen dat de pepermuntjes die bij de rekening worden geleverd beter kunnen worden overgeslagen. Door de plastic verpakking en de stoffige smaak doen deze nog het meest denken aan afwasblokjes.

Reserveren is nodig in dit restaurant tenzij je erg vroeg wilt eten. Al snel loopt de tent vol en hangt er een gezellige sfeer. Het is mooi en ruim ingericht. In het voorjaar kan er ook op het terras gedineerd worden.

Personeel
Het personeel bestaat uit jonge vriendelijke mensen die ons bij aankomst verwelkomen en naar een tafel leiden. Bij binnenkomst blijkt het nog vrij rustig te zijn in het restaurant. Hierdoor krijgen de enkele tafels waar wel gasten zitten de volledige aandacht. Helaas blijkt hier wel uit dat niet goed is afgesproken wat ieders taak is waardoor er vier keer wordt gevraagd of het smaakt, of we nog iets willen bestellen etcetera door steeds een andere medewerker.

Origineel?

De menukaart verandert maandelijks en zorgt naast de aparte originele gerechten ook voor wat standaard gerechten.

De gerechten
We zijn met een grote groep dus er komt een keur aan voorgerechten voorbij. De vegetariër in de groep kiest voor een crèmesoep van bospaddenstoelen die haar zeer goed smaakt. Andere voorgerechten die gekozen worden zijn: ‘Tongfilet gepaneerd met gambatartaar en sesam geserveerd op japanse noedels, ingelegde Noorse zalm met een uienchutney en sjalottenkroepoek, lauwwarme rolletjes van rauwe ham en mozarella en kroketjes van risotto en grana padano.’
Alle voorgerechten smaakten heerlijk, het enige minpuntje was de sjalottenkroepoek, die smaakt vooral verbrand.

Als hoofdgerecht is de combinatie van varkenshaas, kalfsoester en ossenhaas bij de heren erg populair en kiezen de dames voor zalm, tournedos en een quiche. Als bijgerecht werd er friet, koolsalade, appelmoes en salade geserveerd. Wederom werd dit met veel smaak opgegeten. Het vlees is erg mals, de zalm zacht van smaak en de quiche goed gevuld.

Zin in een nagerecht was er wel maar door de goedgevulde borden van de voor- en hoofdgerechten is dit helaas niet meer een optie voor ons. Wel jammer want ook daar waren weer leuke aparte desserts en niet de standaard dame blanche.

Duur?
De voorgerechten starten vanaf €7,50, de hoofdgerechten vanaf €13,50 en de nagerechten vanaf €6,50.

Michelin of matig?
De sfeer is goed, het personeel vriendelijk en het eten heerlijk. Zeker een aanrader dus.

Tekst: Jolene Meijerink

Reserveren is een must voor wie bij tapasbar De Ontmoeting dineren wil. De niet al te grote zaak aan de Graafseweg 27 is vrijwel iedere avond tot de nok toe gevuld. Ook deze avond is het weer gezellig druk en moeten we moeite doen om, onder het genot van patatas bravas en calamares, boven het stemgeluid van de andere gasten uit te komen.

Sangria
Bij binnenkomst wachten we geduldig tot een van de serveersters ons benadert om onze plaats te wijzen. Na een paar minuten besluiten we maar zelf navraag te doen aan de bar. Een breed lachend meisje wijst ons vanachter de bar het tafeltje waaraan wij plaats mogen nemen. Enkele minuten later voorziet een al even vriendelijk lachende serveerster ons van een welkomstsangria. Niet lang daarna worden onze bestelde drankjes en brood met aïoli en de menukaarten afgeleverd.

The Usual Suspects
Bij het openslaan van de kaart blijkt dat alle usual suspects op het gebied van tapas present zijn. Van de gefrituurde inktvisringen (calamares) tot pittige gehaktballetjes (albondigas); ze behoren allen tot de keuzemogelijkheden. Helaas zijn er maar weinig originele aanvullingen te vinden en het feit dat de Spaanse minigerechten niet staan gesorteerd op categorieën als vlees, vis en groente maakt het bestellen wat meer uitzoekwerk dan nodig is. We besluiten voor de albondigas, patatas bravas (gekruide aardappeltjes), gamba’s en een herfstsalade met bospaddestoelen en knolselderij te gaan. Bij het opnemen van de bestelling merkt de serveerster op dat de hoofdgerechten waarschijnlijk wat langer op zich laten wachten, aangezien er twee grote groepen zijn die net hebben besteld.

Spanje meets Azië
Drie kwartier en twee lege glazen later worden de tapas geserveerd en kunnen onze knorrende magen eindelijk het zwijgen worden opgelegd. Het laat zich allemaal prima smaken, alleen vormen de gamba’s waaraan door middel van kokos een Aziatische draai is gegeven een beetje een vreemde eend in de bijt tussen de Spaanse gerechtjes.
Hoewel we maar twee tapas per persoon hebben besteld zitten we na dit maal al redelijk vol en sluiten daarom niet af met een toetje maar met een kop thee. Na deze warme versnapering betalen we de bescheiden rekening van nog geen 30 euro en begeven we ons weer de kou in.

Michelin of matig?
Degelijke tapas voor een redelijke prijs, vriendelijke bediening en een leuke sfeer is wat De Ontmoeting kenmerkt. Voor tapas-veteranen heeft dit restaurant echter weinig nieuws te bieden. Een ander minpuntje is dat het door de drukte soms wat lang duurt voordat de gerechten worden geserveerd. Het feit dat het zo druk is geeft wel aan dat De Ontmoeting voor het overige een prima eetgelegenheid is.

Tekst: Anne Elshof