ANSadvo 570x135

ANS kijkt: Star Wars: The Last Jedi (2017)

De verwachtingen voor de gemiddelde Star Wars film zijn hoog, maar in het jaar dat de franchise haar veertigjarig jubileum viert, is het extra spannend. Dat de franchise überhaupt zolang heeft weten te overleven, mag een wonder heten na alles wat George Lucas eraan heeft gedaan om zijn epos te ruïneren met de vreselijke prequels. Gelukkig leek het na een doorstart met The Force Awakens (2015) en een zoethoudertje in de vorm van Rogue One (2016), weer de goede kant op te gaan. Met The Last Jedi wordt dat vermoeden niet alleen bevestigd, maar ruimschoots overtroffen: Star Wars is beter dan het in lange tijd geweest is en deel acht van de reeks is in veel opzichten de culminatie van veertig jaar filmgeschiedenis.

Menselijke complexiteit
Er valt veel over deze film te zeggen, niet in de laatste plaats omdat het de langste film in de serie tot nu toe is, met een speeltijd van meer dan tweeëneenhalf uur. Die tijd wordt goed gebruikt en vrijwel alle grote personages komen tot hun recht, zowel de oude als de nieuwe generatie. Waar de aanwezigheid van Luke Skywalker (Mark Hamill) in The Force Awakens verwaarloosbaar was, speelt hij in deze film een aanzienlijk grotere rol. Daarbij wordt niet alleen zijn personage recht gedaan, maar ook zijn status als de laatste Jedi. Een ander oudgediende is de inmiddels overleden Carrie Fisher, die voor de laatste keer schittert als prinses Leia en ook nog een aantal mooie scènes heeft met haar tegenpersonages. Dat maakt het een waardig afscheid van de actrice en de rol van haar leven. Ook de nieuwe personages krijgen meer diepgang, waarbij vooral Kylo (Adam Driver) en Rey (Daisy Ridley) indruk maken. Kylo wordt verder uitgediept als een van de meest ambigue personages, met zijn tweestrijd tussen het goede en het kwade, en de optimistische Rey krijgt het aan de stok met oude cynicus Luke, een fantastische combinatie. Het was geen eenvoudige klus om recht te doen aan al deze (en alle andere) complexe personages en de eerdere films, maar regisseur Rian Johnson heeft het voor elkaar gekregen.

Schoonheidsfoutjes
The Last Jedi trapt volgens goed gebruik in de Star Wars franchise af met een spannende actiescène die het publiek gelijk de film insleurt. Ondanks dit sterke begin heeft de film in de eerste helft een beetje opstartproblemen De gebruikelijke slapstick en willekeurige creaturen die als comic relief door het scherm banjeren, werken hier soms storend en sommige grappen voelen nogal geforceerd. Daardoor is de balans tussen drama en komedie een beetje zoek en sommige scènes komen niet helemaal tot hun recht. Gelukkig is er ook in dit stuk van de film genoeg om van te genieten, met emotionele momenten die teruggrijpen op de oorspronkelijke trilogie en veel humor die wel gewoon raak is. In de tweede helft is het klaar met de ongein en dan begint het spektakel pas echt. Het laatste uur van de film loopt als een trein en houdt de kijker op het puntje van zijn stoel, maar biedt ook ruimte voor emotionele momenten en humor. Tegen de tijd dat de film is afgelopen, ben je de onzin die tussendoor voorbijkwam alweer vergeten en flitsen vooral de vele hoogtepunten aan je voorbij.

Emotionele noten
Niet alleen de personages en het verhaal steken goed in elkaar, ook op andere vlakken is de film tot in de puntjes uitgewerkt. De film zit vol prachtige beelden, of het nu gaat om ruimteveldslagen, light saber gevechten of de rustigere momenten tussendoor. Ook de shots van het eiland waar Luke zich verschuilt, gefilmd op locatie op een afgelegen Iers eiland, verdienen veel lof. Daar kan geen natuurdocumentaire van de EO aan tippen. Naast het visuele spektakel zit het ook met de muziek weer goed. Zoals altijd zijn de composities van John Williams een absoluut meesterwerk, met prachtige nieuwe muziek en variaties op oude bekenden. De beroemde Force Theme komt herhaaldelijk voorbij in diverse uitvoeringen en elke keer raakt het precies de juiste emotionele snaar.

Hoewel The Last Jedi genoeg openlaat voor J.J. Abrams om mee aan de slag te gaan in het vervolg, is daar na het zien van deze film niet direct behoefte aan. Dat een groot deel van de vragen die The Force Awakens opriep onbeantwoord blijven, maakt verbazingwekkend weinig uit gezien de hoge kwaliteit van de nieuwe film. Sterker nog, als dit de laatste film zou zijn, zou dat misschien niet eens zo'n ramp zijn. In veel opzichten is dit een bijna perfect einde van de reeks. Dat is het natuurlijk niet en dat is misschien maar goed ook, maar dat tevreden gevoel zegt genoeg over het vakwerk dat regisseur Johnson heeft neergezet. Dat hij over een paar jaar aan de slag mag met een eigen Star Wars trilogie is in elk geval iets om naar uit te kijken.

 

Lees meer

ANS kijkt: Star Wars: The Last Jedi (2017)

De verwachtingen voor de gemiddelde Star Wars film zijn hoog, maar in het jaar dat de franchise haar veertigjarig jubileum viert, is het extra spannend. Dat de franchise überhaupt zolang heeft weten te overleven, mag een wonder heten na alles wat George Lucas eraan heeft gedaan om zijn epos te ruïneren met de vreselijke prequels. Gelukkig leek het na een doorstart met The Force Awakens (2015) en een zoethoudertje in de vorm van Rogue One (2016), weer de goede kant op te gaan. Met The Last Jedi wordt dat vermoeden niet alleen bevestigd, maar ruimschoots overtroffen: Star Wars is beter dan het in lange tijd geweest is en deel acht van de reeks is in veel opzichten de culminatie van veertig jaar filmgeschiedenis.

Menselijke complexiteit
Er valt veel over deze film te zeggen, niet in de laatste plaats omdat het de langste film in de serie tot nu toe is, met een speeltijd van meer dan tweeëneenhalf uur. Die tijd wordt goed gebruikt en vrijwel alle grote personages komen tot hun recht, zowel de oude als de nieuwe generatie. Waar de aanwezigheid van Luke Skywalker (Mark Hamill) in The Force Awakens verwaarloosbaar was, speelt hij in deze film een aanzienlijk grotere rol. Daarbij wordt niet alleen zijn personage recht gedaan, maar ook zijn status als de laatste Jedi. Een ander oudgediende is de inmiddels overleden Carrie Fisher, die voor de laatste keer schittert als prinses Leia en ook nog een aantal mooie scènes heeft met haar tegenpersonages. Dat maakt het een waardig afscheid van de actrice en de rol van haar leven. Ook de nieuwe personages krijgen meer diepgang, waarbij vooral Kylo (Adam Driver) en Rey (Daisy Ridley) indruk maken. Kylo wordt verder uitgediept als een van de meest ambigue personages, met zijn tweestrijd tussen het goede en het kwade, en de optimistische Rey krijgt het aan de stok met oude cynicus Luke, een fantastische combinatie. Het was geen eenvoudige klus om recht te doen aan al deze (en alle andere) complexe personages en de eerdere films, maar regisseur Rian Johnson heeft het voor elkaar gekregen.

Schoonheidsfoutjes
The Last Jedi trapt volgens goed gebruik in de Star Wars franchise af met een spannende actiescène die het publiek gelijk de film insleurt. Ondanks dit sterke begin heeft de film in de eerste helft een beetje opstartproblemen De gebruikelijke slapstick en willekeurige creaturen die als comic relief door het scherm banjeren, werken hier soms storend en sommige grappen voelen nogal geforceerd. Daardoor is de balans tussen drama en komedie een beetje zoek en sommige scènes komen niet helemaal tot hun recht. Gelukkig is er ook in dit stuk van de film genoeg om van te genieten, met emotionele momenten die teruggrijpen op de oorspronkelijke trilogie en veel humor die wel gewoon raak is. In de tweede helft is het klaar met de ongein en dan begint het spektakel pas echt. Het laatste uur van de film loopt als een trein en houdt de kijker op het puntje van zijn stoel, maar biedt ook ruimte voor emotionele momenten en humor. Tegen de tijd dat de film is afgelopen, ben je de onzin die tussendoor voorbijkwam alweer vergeten en flitsen vooral de vele hoogtepunten aan je voorbij.

Emotionele noten
Niet alleen de personages en het verhaal steken goed in elkaar, ook op andere vlakken is de film tot in de puntjes uitgewerkt. De film zit vol prachtige beelden, of het nu gaat om ruimteveldslagen, light saber gevechten of de rustigere momenten tussendoor. Ook de shots van het eiland waar Luke zich verschuilt, gefilmd op locatie op een afgelegen Iers eiland, verdienen veel lof. Daar kan geen natuurdocumentaire van de EO aan tippen. Naast het visuele spektakel zit het ook met de muziek weer goed. Zoals altijd zijn de composities van John Williams een absoluut meesterwerk, met prachtige nieuwe muziek en variaties op oude bekenden. De beroemde Force Theme komt herhaaldelijk voorbij in diverse uitvoeringen en elke keer raakt het precies de juiste emotionele snaar.

Hoewel The Last Jedi genoeg openlaat voor J.J. Abrams om mee aan de slag te gaan in het vervolg, is daar na het zien van deze film niet direct behoefte aan. Dat een groot deel van de vragen die The Force Awakens opriep onbeantwoord blijven, maakt verbazingwekkend weinig uit gezien de hoge kwaliteit van de nieuwe film. Sterker nog, als dit de laatste film zou zijn, zou dat misschien niet eens zo'n ramp zijn. In veel opzichten is dit een bijna perfect einde van de reeks. Dat is het natuurlijk niet en dat is misschien maar goed ook, maar dat tevreden gevoel zegt genoeg over het vakwerk dat regisseur Johnson heeft neergezet. Dat hij over een paar jaar aan de slag mag met een eigen Star Wars trilogie is in elk geval iets om naar uit te kijken.

 

Lees meer

ANS kijkt: The Sense of an Ending (2017)

De verfilming van een literair pareltje wekt hoge verwachtingen, zeker als het gaat om winnaars van de Man Booker Prize. Er is een hoop prestige verbonden aan het winnen van deze Britse prijs en wanneer er een verfilming wordt aangekondigd, zijn de critici er als de kippen bij om te beoordelen of de film het boek eer aandoet. Dit was zeker ook zo bij The Sense of an Ending, geschreven door Julian Barnes en winnaar van de prijs in 2011. In dit geval is het antwoord een overtuigende 'ja' -afhankelijk van wie je het vraagt ten minste. Volgens anderen is het antwoord namelijk een resolute 'nee'. Hoe kan The Sense of an Ending zowel een groot succes als een totale flop zijn? Het blijkt allemaal af te hangen van de intenties en verwachtingen van de kijker.

Tekst: Ilse Peeters

Achtervolgd door het verleden
De gescheiden Tony Webster (Jim Broadbent) werkt als oude man in een tweedehands camerawinkel en wordt naar eigen zeggen niet graag lastig gevallen door het leven. Op een willekeurige dag ligt het verleden op zijn deurmat in de vorm van een brief en zal Tony toch de confrontatie moeten aangaan met alles wat alles wat hij angstvallig geprobeerd heeft te verdringen. De brief is geschreven door de moeder (Emily Mortimer) van Veronica, met wie Tony een relatie had tijdens zijn studententijd. Verder bevat de brief 500 pond en de mededeling dat ze hem het dagboek van zijn vriend Adrian (Joe Alwyn) heeft nagelaten. Adrian kreeg een relatie met Tony’s vriendin Veronica (Charlotte Rampling), vlak nadat zij en Tony op een nare manier uit elkaar gingen. Vanzelfsprekend is Tony verward over de nagelaten som geld en bijzonder geïntrigeerd door het dagboek. Hierin hoopt hij de reden te vinden voor Adrian’s onverwachte zelfmoord een aantal jaar geleden. Het dagboek blijkt in bezit te zijn van Veronica en hier begint Tony’s daadwerkelijke confrontatie met het verleden, waarbij er herinneringen naar boven komen die hij liever had laten rusten. Door middel van flashbacks, gesprekken met personen uit Tony’s verleden en het herlezen van een oude brief, ontdekt de kijker langzaam maar zeker dat Tony meer dan genoeg reden heeft om het verleden liever achter zich te laten.

The Nonsense of an Ending?
Waar de film onbetwiste lof over ontvangt is de samenstelling van de cast. De hoofdpersonages worden op sterke en meeslepende wijze neergezet door heuse lievelingen uit de Britse filmwereld. Desondanks stelt Deborah Ross in een recensie voor The Spectator dat de film haar onmogelijk emotionele voldoening kan brengen. Ze wijt dit aan het voor haar gevoel onlogische en abrupte einde en om deze reden zou ze de titel 'The Nonsense of an Ending' toepasselijker hebben gevonden. Gelukkig had de regisseur een goede reden voor het abstracte en open einde en kunnen we rustig concluderen dat het doel van de film waarschijnlijk aan Ross voorbij is gegaan. Toegegeven, voor wie een uitgebreid plot verwacht waarbij de regisseur de kijker bij de hand neemt en door het verhaal leidt, zal de film een teleurstelling zijn. Het belangrijkste effect dat de filmmaker probeert te bereiken is namelijk juist om de kijker vol verwarring en vragen achter te laten. De verfilming is immers typisch Brits in het relatief langzame tempo van het verhaal. Bovendien is het succes van de brontekst te wijten aan zaken die weinig te maken hebben met de daadwerkelijke verhaallijn en meer met de denkprocessen die het teweegbrengt.

Vragen boven antwoorden
Voor wie is de film dan wel geschikt? Dit zullen mensen zijn die liever voorbij de oppervlakkige verhaallijn kijken en die al snel in discussie gaan over existentiële vraagstukken, vooral in de kroeg na een borrel of twee. Zo is The Sense of an Ending in de eerste plaats een vertolking van postmodernistische kwesties en speelt zowel het boek als de film met filosofische vragen. Bestaat er wel zoiets als een 'echte' geschiedenis en is dit überhaupt belangrijk? Kunnen we onze eigen herinneringen vertrouwen en wat zegt dit over ons? Wat betekent het dat tijd vergankelijk is? Het doel van postmodernisme is het stellen van vragen, niet het vinden van antwoorden. Dit is een logisch gevolg van het geloof dat alles te ondermijnen valt tot er niets anders overblijft dan twijfel over wat we eerder als vanzelfsprekend beschouwden. Het verhaal van Tony Webster, waarin hij als oude man diep zijn eigen duistere verleden in duikt, is een uitermate overtuigende manier om de kijker aan het denken te zetten. Niet alleen over Tony’s leven, maar ook over dat van henzelf. Herinneringen zijn immers subjectieve en onbetrouwbare bronnen om te reflecteren op een mensenleven. Zoals bij Tony zou het zomaar eens kunnen gebeuren dat je leven toch iets anders is verlopen dan je jezelf altijd hebt wijsgemaakt.

Uiteindelijk is The Sense of an Ending een meeslepend verhaal waarin ruimte is om mee te leven met de personages, maar dat bovenal geschikt is als je graag speelt met begrippen zoals geschiedenis, waarheid en de effecten van tijd. De achterliggende gedachte is dat je aan alles gaat twijfelen en daarmee dus ook aan jezelf.

 

Lees meer

ANS leest: Mark Manson, The Subtle Art of Not Giving a F*ck (2016)

Anno 2017 gaan meer mensen dan ooit gebukt onder depressies, angststoornissen en allerhande andere problemen. Onze maatschappij kenmerkt zich door steeds groter wordende onrealistische verwachtingen: alles moet vrolijker, groter en voornamelijk beter in vergelijking met anderen. Er heerst een soort angstcultuur waarbij status ontleend wordt aan de mate waarin je een succesvol leven lijkt te hebben. De oplossing? Stop giving a fuck! In The subtle art of not giving a fuck leert Mark Manson, de beroemde Amerikaanse blogger, je zorgvuldig om te gaan met de beperkte hoeveelheid tijd, geld en energie die je hebt. Het boek biedt je de helpende hand bij het stellen van je prioriteiten, zodat jij alleen fucks geeft om de zaken die er echt toe doen.

Tekst: Maurits Vercammen

Anti-zelfhulp
Nu zal je denken: 'Oh god, weer zo’n clichématig zelfhulpboek?' Het horen van het woord "Zelfhulpboek" gaat bij veel mensen gepaard met een bepaalde scepsis, zeker als het zoveelste zelfhulpboek je alweer niet uit je winterdepressie heeft getrokken. De veronderstelling dat het lezen van een dergelijk boek je op magische wijze omtovert tot een soort onbekommerde Goofy is dan ook onjuist. Manson stelt echter dat veel zelfhulpboeken te veel gericht zijn op het verbergen van je negatieve emoties met positieve ervaringen en doelstellingen, en ziet zijn eigen boek dan ook meer als een 'anti-zelfhulpboek.' Op onverwachte wijze begeleidt hij zijn lezers naar een beter leven door ze te leren zich minder te richten op het streven naar positiviteit en meer op acceptatie en verwerking van het negatieve.

The backwards law
Manson stelt in zijn boek dat we door de toenemende behoefte aan positiviteit te veel gefixeerd raken op wat we tekort komen. Het streven naar een fitter lichaam komt bijvoorbeeld voort uit het gevoel dat je nog niet fit genoeg bent. Filosoof Alan Watts noemde dit fenomeen 'The backwards law': het idee dat hoe meer je hunkert naar geluk, des te ongelukkiger je wordt. Door het taboe op negativiteit ontstaat er daarnaast een zogenaamde 'Feedback loop of hell', waarin het hebben van een negatieve ervaring als negatief wordt ervaren: jezelf slecht voelen over het feit dat je je slecht voelt. Negatieve ervaringen zijn echter essentieel omdat vrijwel alle uitdagingen die je hebt overwonnen in je leven gepaard gaan met bepaalde negatieve emoties. De pijn die je voelt in de sportschool resulteert in een sterker lichaam; door openheid over je onzekerheden kom je paradoxaal voor anderen juist zelfverzekerder over. De mentale pijn die wordt veroorzaakt door deze ervaringen is bovendien gezond omdat het je leert wat goed en wat slecht voor je is. Het gevaar van de huidige maatschappelijke 'Pursuit of Positivity' is dan ook dat we dergelijke negatieve gevoelens proberen te vermijden en daardoor vervreemd raken van de realiteit.

'The desire for more positive experience is itself a negative experience. And, paradoxically, the acceptance of one’s negative experience is itself a positive experience.'

Problemen oplossen
Conventionele zelfhulpboeken pleiten vaak voor een aanpak waarbij het geluksgevoel wordt aangewakkerd door het streven naar zoveel mogelijk positieve ervaringen. Manson beweert echter dat geluk voortkomt uit het oplossen van problemen en niet uit het ontwijken van problemen door middel van de zogenaamde highs: positieve ervaringen die je een tijdelijk geluksgevoel geven, zoals een leuk feestje of het kopen van een nieuwe auto. Na een zware dag bedekt menig persoon zijn problemen graag onder een berg afhaalsushi, maar 29 sushirolls later zijn je problemen er nog steeds en ben je eigenlijk niets opgeschoten. Het oplossen van problemen wordt bij veel personen bemoeilijkt door ontkenning en het aannemen van een slachtofferrol. Als immers het geloof ontstaat dat de verantwoordelijkheid voor je problemen bij anderen ligt, verdwijnt ook het gevoel dat je je eigen problemen op kan lossen. Door verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen problemen, neemt ook het geloof in het effect van je eigen acties toe en ben je in staat je problemen op te lossen.

'You're wrong about everything'
Manson stelt zich aan de ene kant kwetsbaar op door te stellen dat iedereen, inclusief hijzelf, wat minder zeker van zichzelf zou moeten zijn: ons brein is namelijk een complexe machine die constant fouten maakt. Desondanks vertelt Manson veel verhalen vanuit een persoonlijke insteek en is hij soms wat te oordelend, wat in strijd lijkt met zijn eerdere suggestie. Het boek zet zeker aan tot nadenken maar biedt weinig praktische oefeningen waardoor de drempel voor het aanpakken van problemen voor de lezer wellicht wat hoog blijft.

In eerste instantie roept een oranje zelfhulpboek met 'Fuck' in de titel wat scepsis op – Wat gaat dit boek mij leren dat ik nog niet weet? – maar ondanks het hoge clickbait-gehalte is het zeker het lezen waard: Manson hanteert een prettige schrijfstijl die weinig te lijden heeft onder het regelmatige gebruik van het woord 'Fuck' en hij slaat in zijn boek met grote regelmaat de spijker op zijn kop. Hij zet zijn beweringen kracht bij met behulp van komische anekdotes, waardoor er een gezonde balans ontstaat tussen leuke verhalen en diepere filosofische materie. Het boek geeft niet zozeer een gestructureerd stappenplan naar een beter leven, maar heeft verbazingwekkend veel invloed op je geestelijke gesteldheid en helpt enorm bij het stellen van je prioriteiten.

 

Lees meer

ANS leest: Mark Manson, The Subtle Art of Not Giving a F*ck (2017)

Anno 2017 gaan meer mensen dan ooit gebukt onder depressies, angststoornissen en allerhande andere problemen. Onze maatschappij kenmerkt zich door steeds groter wordende onrealistische verwachtingen: alles moet vrolijker, groter en voornamelijk beter in vergelijking met anderen. Er heerst een soort angstcultuur waarbij status ontleend wordt aan de mate waarin je een succesvol leven lijkt te hebben. De oplossing? Stop giving a fuck! In The subtle art of not giving a fuck leert Mark Manson, de beroemde Amerikaanse blogger, je zorgvuldig om te gaan met de beperkte hoeveelheid tijd, geld en energie die je hebt. Het boek biedt je de helpende hand bij het stellen van je prioriteiten, zodat jij alleen fucks geeft om de zaken die er echt toe doen.

Tekst: Maurits Vercammen

Anti-zelfhulp
Nu zal je denken: 'Oh god, weer zo’n clichématig zelfhulpboek?' Het horen van het woord "Zelfhulpboek" gaat bij veel mensen gepaard met een bepaalde scepsis, zeker als het zoveelste zelfhulpboek je alweer niet uit je winterdepressie heeft getrokken. De veronderstelling dat het lezen van een dergelijk boek je op magische wijze omtovert tot een soort onbekommerde Goofy is dan ook onjuist. Manson stelt echter dat veel zelfhulpboeken te veel gericht zijn op het verbergen van je negatieve emoties met positieve ervaringen en doelstellingen, en ziet zijn eigen boek dan ook meer als een 'anti-zelfhulpboek.' Op onverwachte wijze begeleidt hij zijn lezers naar een beter leven door ze te leren zich minder te richten op het streven naar positiviteit en meer op acceptatie en verwerking van het negatieve.

The backwards law
Manson stelt in zijn boek dat we door de toenemende behoefte aan positiviteit te veel gefixeerd raken op wat we tekort komen. Het streven naar een fitter lichaam komt bijvoorbeeld voort uit het gevoel dat je nog niet fit genoeg bent. Filosoof Alan Watts noemde dit fenomeen 'The backwards law': het idee dat hoe meer je hunkert naar geluk, des te ongelukkiger je wordt. Door het taboe op negativiteit ontstaat er daarnaast een zogenaamde 'Feedback loop of hell', waarin het hebben van een negatieve ervaring als negatief wordt ervaren: jezelf slecht voelen over het feit dat je je slecht voelt. Negatieve ervaringen zijn echter essentieel omdat vrijwel alle uitdagingen die je hebt overwonnen in je leven gepaard gaan met bepaalde negatieve emoties. De pijn die je voelt in de sportschool resulteert in een sterker lichaam; door openheid over je onzekerheden kom je paradoxaal voor anderen juist zelfverzekerder over. De mentale pijn die wordt veroorzaakt door deze ervaringen is bovendien gezond omdat het je leert wat goed en wat slecht voor je is. Het gevaar van de huidige maatschappelijke 'Pursuit of Positivity' is dan ook dat we dergelijke negatieve gevoelens proberen te vermijden en daardoor vervreemd raken van de realiteit.

'The desire for more positive experience is itself a negative experience. And, paradoxically, the acceptance of one’s negative experience is itself a positive experience.'

Problemen oplossen
Conventionele zelfhulpboeken pleiten vaak voor een aanpak waarbij het geluksgevoel wordt aangewakkerd door het streven naar zoveel mogelijk positieve ervaringen. Manson beweert echter dat geluk voortkomt uit het oplossen van problemen en niet uit het ontwijken van problemen door middel van de zogenaamde highs: positieve ervaringen die je een tijdelijk geluksgevoel geven, zoals een leuk feestje of het kopen van een nieuwe auto. Na een zware dag bedekt menig persoon zijn problemen graag onder een berg afhaalsushi, maar 29 sushirolls later zijn je problemen er nog steeds en ben je eigenlijk niets opgeschoten. Het oplossen van problemen wordt bij veel personen bemoeilijkt door ontkenning en het aannemen van een slachtofferrol. Als immers het geloof ontstaat dat de verantwoordelijkheid voor je problemen bij anderen ligt, verdwijnt ook het gevoel dat je je eigen problemen op kan lossen. Door verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen problemen, neemt ook het geloof in het effect van je eigen acties toe en ben je in staat je problemen op te lossen.

'You're wrong about everything'
Manson stelt zich aan de ene kant kwetsbaar op door te stellen dat iedereen, inclusief hijzelf, wat minder zeker van zichzelf zou moeten zijn: ons brein is namelijk een complexe machine die constant fouten maakt. Desondanks vertelt Manson veel verhalen vanuit een persoonlijke insteek en is hij soms wat te oordelend, wat in strijd lijkt met zijn eerdere suggestie. Het boek zet zeker aan tot nadenken maar biedt weinig praktische oefeningen waardoor de drempel voor het aanpakken van problemen voor de lezer wellicht wat hoog blijft.

In eerste instantie roept een oranje zelfhulpboek met 'Fuck' in de titel wat scepsis op – Wat gaat dit boek mij leren dat ik nog niet weet? – maar ondanks het hoge clickbait-gehalte is het zeker het lezen waard: Manson hanteert een prettige schrijfstijl die weinig te lijden heeft onder het regelmatige gebruik van het woord 'Fuck' en hij slaat in zijn boek met grote regelmaat de spijker op zijn kop. Hij zet zijn beweringen kracht bij met behulp van komische anekdotes, waardoor er een gezonde balans ontstaat tussen leuke verhalen en diepere filosofische materie. Het boek geeft niet zozeer een gestructureerd stappenplan naar een beter leven, maar heeft verbazingwekkend veel invloed op je geestelijke gesteldheid en helpt enorm bij het stellen van je prioriteiten.

 

Lees meer

ANS-Online.nl verhuisd

Sinds afgelopen zomer is ANS-Online in een nieuw jasje gestoken. Er zullen op deze website dan ook geen nieuwsberichten en achtergronden meer worden geplaatst. Natuurlijk kun je hier nog wel bladeren in ons archief. Surf voor het nieuwste nieuws, interviews, achtergronden en de papieren versies van ANS naar www.ans-online.nl

 

Lees meer

Bezoek het ANS symposium op 21 februari

Wat brengt de toekomst voor de journalistieke wereld? Op die vraag krijg je 21 februari antwoord op het ANS symposium. De thema’s van de dag zijn nieuwe media-innovaties, de verhoudingen tussen bladen en websites en de invulling van de hedendaagse journalistiek. Het geld dat wordt opgehaald, is voor de toekomst van ANS, in de vorm van een nieuwe website. Tijdens het symposium zullen spreken: - Huub Bellemakers, bekend van The Post Online. - Erik van Heeswijk, bekend als CEO van CleverLions en oud-hoofdredacteur VPRO digitaal. Het belooft een hele interessante middag te worden met lezingen, een toekomstquiz, muziek en debat. Entreeprijs: €10,- (Hierbij zijn twee consumpties inbegrepen: één voor koffie/thee en één voor bier/wijn/fris) Studenten krijgen €2,- korting op vertoon van hun studentenkaart. Reserveer door te mailen naar: ANSsymposium@gmail.com. Locatie: Brebl in het Honigcomplex Waalbanddijk 14e/f Nijmegen

 

Lees meer

Cultuurtip december

Cultuur op de Campus geeft op ANS-Online maandelijks een aantal cultuurtips met toelichting. Het valt niet altijd mee om iets leuks te pikken uit de bomvolle cultuuragenda's. In Nijmegen is er veel aanbod, maar weten studenten wel hun weg hiernaartoe te vinden? Dit zijn de tips voor de maand december.

1. Winterconcert | Snow Coats & Ruud Fieten
Het is winter dus het wordt steeds kouder en donkerder. Gelukkig komt de band Snow Coats ons tijdens het winterconcert warm houden met sfeervolle indie folk uit Doetinchem. Als hun naam je bekend in de oren klinkt, kan dat zijn omdat je ze dit jaar gezien hebt op Polderpop of de Zwarte Cross. Onze tweede act van de avond is Ruud Fieten. Deze singer-songwriter maakt verrassende nummers die ergens tussen folk blues en country liggen. Niet alleen was hij te zien bij De Beste Singer Songwriter van Nederland, hij speelde ook in het voorprogramma van Tangerine en Adam Green. Om deze avond compleet te maken, zal ook onze eigen Campusdichter een woordje doen!

Datum: 12 december 2017
Tijd: 20:00
Locatie: Studentenkerk
Entree: €2
Meer informatie: www.cultuuropdecampus.nl

2. PALMSY & Midas
In de categorie 'Waar zijn ze nu?': iets meer dan een jaar geleden stond PALMSY nog op het knusse podium in het Cultuurcafé, in december komen ze bij Merleyn langs. Samen met Midas zijn ze op clubtournee door Nederland en dan kan Nijmegen natuurlijk niet ontbreken. De liedjes van PALMSY zitten tussen indie pop en poppy punk in en zitten vol met pakkende refreinen en melodieën. De muziek van Midas, wiens debuutalbum eerder dit jaar verscheen, is te omschrijven als powerpop met folk-invloeden.

Datum: 15 december 2017
Tijd: 21:00
Locatie: Merleyn
Entree: €14
Meer informatie: https://www.doornroosje.nl/event/palmsy-midas/

3. Stories We Tell | Film Night
Op 20 december vieren we het einde van een tijdperk, voor het laatst zal een van onze filmvertoningen in CC3 plaatsvinden! Om deze zaal een waardig afscheid te bieden, nodigen we jullie allemaal uit om te komen kijken naar Stories We Tell. Documentairemaakster Sarah Polley komt achter een wonderbaarlijk familiegeheim door interviews met haar familie over haar overleden moeder. Gekke familietaferelen gaan we natuurlijk allemaal weer meemaken in de kerstvakantie, dus bereid je vast voor en kom met ons in de sfeer met Stories We Tell

Datum: 20 december 2017
Tijd: 19:30
Locatie: CC3
Entree: €1,50
Meer informatie: www.cultuuropdecampus.nl

 

 

Lees meer

De Speld: 'Bij de PVV kun je niet meer in de overtreffende trap'

'Wilders overweegt samenwerking met PVV-fractie', 'Consumentenbond: brandalarm met snoozeknop onveilig' en 'Facebook komt met like-like button'. Satirische website De Speld - 'uw vaste prik voor betrouwbaar nieuws' - brengt parodieën op de actualiteit alsof zij werkelijkheid zijn. Inmiddels heeft de site meer dan 109 duizend volgers op Facebook en vormt zij een dagelijkse portie vermaak voor liefhebbers van de actualiteit. Oprichter en hoofdredacteur Jochem van den Berg verzorgt vandaag een masterclass op de campus tijdens de eerste dag van het Wintertuinfestival. ANS sprak hem alvast over morele grenzen, zijn redactie en een maatschappijkritische houding. Het idee voor De Speld kreeg Jochem van den Berg tijdens het lezen van de Metro in de trein. 'Ik dacht: eigenlijk zouden we veel betere onzin moeten hebben.' Geïnspireerd door het Amerikaanse The Onion - 'America's finest news source' - ging hij op onderzoek uit en zo ontdekte hij dat de meeste moderne, westerse landen al een satirisch nieuwsplatform hadden. In 2007 besloot Van den Berg samen met een groep vrienden in de Nederlandse variant te voorzien. Dienden deze buitenlandse voorgangers als een voorbeeld voor jullie? 'Ja en nee. Wij pretenderen niet het idee van een satirische nieuwssite te hebben bedacht, natuurlijk  keken wij naar buitenlandse collega's. Toch heeft ieder land weer zijn eigen taal en cultuur en bovendien ander nieuws, dus wij moesten zelf uitvinden wat in Nederland het beste werkt. 'Bij ons zie je bijvoorbeeld minder sierlijk taalgebruik, we schrijven meer sec. Of we ook harder zijn dan in andere landen? Dat denk ik niet. The Onion bijvoorbeeld kan ook flink uithalen bij tijd en wijlen.' amsterdam 13-02-2012, Jochem vd Bergfoto Leonard FäustleOver dat hard zijn gesproken: jullie trekken allerlei gebeurtenissen en ontwikkelingen in het absurde, dat kan pijnlijke situaties opleveren. Hebben jullie binnen de redactie wel eens discussies over morele kwesties? 'Met satire zoek je grenzen op, natuurlijk hebben we daar dan discussie over. Dat gebeurt bijvoorbeeld bij rampen of mensen die overleden zijn, het kan heel gevoelig liggen als je hier iets mee doet. Zo hadden wij voor de begrafenis van prins Friso een stuk met een verwijzing naar het Koningslied klaarliggen waarvan wij uiteindelijk toch besloten het niet te plaatsen.' Met 'Nabestaanden hinderen NOS-berichtgeving Filipijnen' haaktenjullie toch in op orkaan Haiyan. Waarom was dit wel acceptabel? 'Daar hebben wij helemaal geen discussie over gehad. De NOS deed in meerdere items verslag van mensen die geen tickets meer konden krijgen om de rampgebieden te verlaten. Vervolgens zeiden ze dat ze zelf gelukkig wel tickets hadden kunnen bemachtigen. Dit stuk was gewoon regelrechte kritiek op de NOS.' Het is voor te stellen dat bepaalde opvallende situaties of personen zich goed lenen voor jullie stukken. Waren jullie bijvoorbeeld blij met de komst van Geert Wilders? 'Nee, de PVV werkte zelf al met uitvergrotingen en dat maakte het voor ons lastig. Wilders ging zoveel rare voorstellen doen dat je met satire niet meer in de overtreffende trap kon. De partij was het absurde zelf al voorbij. We hebben toen op andere manieren naar de situaties moeten kijken en dat is ook wel gelukt. Toen zoveel leden uit de partij werden gegooid vanwege dubieuze carrières, hebben wij geschreven over een PVV'er die werd weggezet omdat zijn intellectuele verleden aan het licht kwam.'
Satire is snel maatschappijkritisch. Is dit ook een van jullie doelen?  'Soms nemen we een duidelijk standpunt in, ja. Dat gebeurde onder andere bij de Zwarte Piet-discussie. In reactie op de Pietitiekwamen wij met een Koloniepetitie.' Op deze Facebookpagina riepen zij de mensen op om te strijden 'tegen het kwijtraken van onze koloniën'. Een duidelijke verwijzing naar het racistische verleden van de Sinterklaastraditie. Op de site bekritiseerden ze de eeuwige discussie met berichtenals 'Columnisten in training voor Zwarte Pieten-discussie'. Toch neemt De Speld bij lang niet alle onderwerpen bewust een standpunt in. 'Ideologische discussies hebben we binnen de redactie nooit. Daar komen we toch niet uit, want er lopen hier zowel veel linkse als rechtse mensen rond.' Na lancering van de website werd het schrijversteam geleidelijk uitgebreid tot de huidige groep cabaretiers, journalisten en promovendi. 'Zo is het een beetje een bij elkaar geraapt zooitje geworden.' Hoe verloopt het denkproces binnen deze redactie? 'We werken heel veel samen. Als iemand een idee heeft gooit hij het in de groep. Alle slechte voorstellen worden met stilte beantwoord en alle goede worden aangemoedigd. Hard, maar eerlijk dus.'
Jochem van den Berg geeft vanmiddag van 12.30 tot 14.00 uur een masterclass in de zijzaal van de Refter. Meer informatie over deze lezing of andere onderdelen van het Wintertuinfestival - waaronder natuurlijk ANS Presenteert - vind je in het programmaboekje. Tekst: Kiki Kolman Foto uit eigen archief Jochem van den Berg

 

Lees meer

Lijstjestijd: ANS en de RU

Het is december en dat betekent lijstjestijd. In de kerstvakantie presenteert ANS tot aan Oud en Nieuw iedere dag een lijstje waarin wordt teruggeblikt op 2014. Wat waren de leukste reacties? De leukste quotes? Welke interviews zijn het lezen waard? ANS duikt in het archief en rakelt het voor je op. Deze lijstjes kunnen er voor jou overigens anders uitzien, dus schroom niet te reageren met jouw rangorde. Het lijstje van vandaag: ANS en de RU

5. Van Share naar Microsoft Exchange Het mailprogramma van studenten is dit jaar overgezet naar Exchange. In april werd bekendgemaakt dat de studentenmail, in tegenstelling tot eerdere berichten, wel op de RU-server zou blijven. Privacy was hier de voornaamste reden voor. In november stapten de laatste studenten over naar het nieuwe programma. Volgens projectmanager Marien de Clercq, verandert er weinig aan de functionaliteit; je moet nu naar mail.ru.nl gaan in plaats van share.ru.nl en ru\ voor je studentnummer plaatsen. Een belangrijke kanttekening bij deze overgang is dat je door Exchange met je laptop of telefoon te synchroniseren, je de RU rechten geeft om instellingen te wijzigen en gegevens te verwijderen.

4. Hoogleraren met bijbaantjes  ANS berichtte over een onderzoek waaruit blijkt dat in Nederland van de in totaal 5800 hoogleraren, ruim 80 procent er nevenactiviteiten op nahoudt. Eenderde van die activiteiten wordt door hoogleraren niet gemeld. Bij de Radboud Universiteit maakt eenvijfde van de hoogleraren volgens het onderzoek van de Onderzoeksredactie geen afspraken over de verdeling van inkomsten uit nevenwerk, het hoogste percentage van alle Nederlandse universiteiten. Bij eenderde van de gevallen zou er sprake zijn van belangenverstrengeling. Gerard Meijer, voorzitter van het College van Bestuur, gaf aan geschrokken te zijn van de uitkomsten.

3. Onoverzichtelijke informatievoorziening In de intro-editie schreef ANS over de onoverzichtelijke en onvolledige informatievoorziening van de RU, waardoor het studenten met een functiebeperking moeilijk werd gemaakt. ‘Eigenlijk staat de regelgeving over de speciale voorzieningen nergens duidelijk aangegeven.’ In de 95e Gezamenlijke Vergadering werd gerefereerd naar dit artikel. De website kwam eerder in het jaar ook al in het nieuws. De hoofdwebpagina's van de RU, de website van de UB en de pagina's van de afzonderlijke faculteiten zijn veranderd. De websites waren al sinds 2008 in hun huidige vorm in gebruik. ‘Het werd dus wel eens tijd’, aldus Jeroen Buijs, een van de eindverantwoordelijken van het project.

2.Vraagtekens bij het Honoursprogramma Afgelopen jaar kwam het Honoursprogramma veel in opspraak. In februari startte het College van Bestuur een onderzoek naar dit paradepaardje van de RU. Vraagtekens werden gesteld bij de uitdaging die het programma zou moeten bieden en het hoge aantal studenten dat wordt aangenomen. Later dit jaar werd het management van de Radboud Honours Academy op non-actief gesteld. De aanleiding hiervoor was een klacht die valt onder de Klokkenluidersregeling. Meer informatie heeft de RU hierover niet willen prijsgeven.

1. Het aftreden van de rectorIn juni maakte Bas Kortmann bekend dat hij per 17 oktober zijn functie als rector magnificus van de RU neer zou leggen: ‘Dit is mijn laatste dies als rector, maar vandaag is niet de start van mijn afscheid. Jullie zijn nog niet van me af.’ Tijdens de opening van het academisch jaar gaf Kortmann nog een kritische speech over de inperking van de vrijheid van universiteiten door de overheid. Kort voor de wisseling interviewde ANS de voormalige rector over zijn zeven jaar rectoraat. Kortmann heeft plaatsgemaakt voor Theo Engelen, die sinds 2013 decaan van de Letterenfaculteit was.

 

Lees meer

Nieuwe website RU, wat zijn de veranderingen?

Per 1 september zullen de hoofdwebpagina's van de RU, de website van de UB en de pagina's van afzonderlijke faculteiten er heel anders uit komen te zien. De websites zijn al sinds 2008 in hun huidige vorm in gebruik. 'Het werd dus wel eens tijd', meent Jeroen Buijs, hoofd online strategie en infrastructuur aan de RU en een van de eindverantwoordelijken voor het project. Wat gaat er precies veranderen? RU wil zich minder profileren met het woord 'Nijmegen', dus het logo zal veranderen. Daarnaast zal de enorme rode balk verdwijnen, zullen de vage blauwe lijnen op de achtergrond vervangen worden door foto's van de campus of studenten en zal er een footer komen. 'In deze balk onderaan de pagina's kunnen we allerlei informatie en vast links plaatsen, die nu nog bovenaan staan. Zo kunnen we het geheel een stuk overzichtelijker maken', aldus Buijs. 'Ook die rare flash-animatie gaat eruit, het wordt allemaal een stuk aantrekkelijker.' De lay-out is echter niet het belangrijkst. Faculteiten krijgen bovendien meer vrijheid om zich op hun sites te profileren en zelf de inhoud te bepalen, hoe fijn je in september kunt surfen zal voor een deel dus afhangen van je faculteit. Als het goed is zul je van de overgang zelf niet veel merken, in de nacht van 1 september worden de grote sites omgezet. 'Ze kunnen er dan maximaal een paar tellen uit liggen', zegt Buijs. Alle andere 'kleine' websites zoals die van de opleidingen zelf, zullen vanaf september geleidelijk worden vervangen. De deadline hiervoor ligt op 1 januari.

 

Lees meer

Stukafest trapt achttiende editie af

Op diverse plaatsen op de campus doken, behalve sneeuwpoppen en kerstbomen, de afgelopen week meerdere huiskamerconcerten op. De organisatie van Stukafest is namelijk druk in de weer met het promoten van het studentenhuiskamerfestival dat in februari weer plaats gaat vinden. 

Stukafest is al achttien jaar een bekende naam in Nijmegen en ook in 2018 belooft het weer een divers evenement te worden, met onder meer muziek, theater en gedichten. Op maar liefst twintig studentenkamers kriskras verspreid door Nijmegen treden de hele avond artiesten op. De bezoekers kunnen een keuze maken uit drie verschillende rondes, waarbij ze van kamer naar kamer fietsen. Cabaretier Andries Tunru, theatergroep SABBA en de progressieve folkgroep Steel Sheep zijn slechts een kleine greep uit het brede assortiment van acts tijdens Stukafest. Uiteindelijk wordt het festival afgesloten met een knallende afterparty.

Om het festival nog extra onder de aandacht te brengen, worden daarom donderdag niet een, maar zelfs twee kick-off evenementen gehouden. Vanaf vijf uur kan men binnenlopen bij het Cultuurcafé en later op de avond ook bij Café Dollars, met een optreden van Indie-popband Clint Eastbird. Hierbij gaat ook gelijk de kaartverkoop voor het festival zelf van start.

 

Lees meer

Vormgeving nieuwe website RU bekend

ANS liet in juni weten dat de website van de RU op de schop gaat. De universiteit krijgt eindelijk een mobiele website en ook de vormgeving wordt per 1 september anders. Zoals beloofd hier de voorbeelden van de pagina. Hopelijk hoef je door de veranderingen voortaan niet meer uren te zoeken naar de juiste informatie. We zijn benieuwd: wat vinden jullie? VORMGEVING_RU_2014 1

 

Lees meer

Website RU gaat op de schop

Vanaf september zou de nieuwe site van de RU 'responsive' moeten zijn volgens Pim van Zanen, Hoofd Corporate Communicatie. De huidige website van de RU is verouderd en ook de zoekfunctie is een doorn in het oog van menig student en medewerker. De vormgeving van de website wordt onder handen genomen en ook de navigatie gaat op de schop. Onder de website van de RU vallen zo'n 600 sites en 100.000 pagina's, een deel hiervan is al een aantal jaar niet bijgewerkt. 'We halen de bezem door de corporate sites, ook de Managementfaculteit en FNWI willen hun pagina's goed onderhanden nemen en alle verouderde websites verwijderen of updaten.' Van Zanen hoopt ook dat de andere faculteiten de nieuwe site als aanleiding zien om kritisch te kijken naar hun pagina's. Vanaf september schaalt de website, wanneer je deze op je telefoon of tablet bezoekt, mee. 'De homepagina ru.nl zal meer op extern contact gericht zijn, voor studenten en medewerkers komt er een duidelijk gedeelte om in te loggen in de studentenportal en straks ook een medewerkersportal. Nu zijn er nog geen afbeeldingen van hoe de website er uit gaat zien. Over een maand is er meer duidelijk.

 

Lees meer