ANS bezocht: Foxlane bij Grote Prijs van Nederland

Zondag lieten de psychedelische melodieën van Foxlane de muren van poptempel Paradiso trillen tijdens de finale van Grote Prijs van Nederland. De Nijmeegse studentenband wist het hele publiek aan het dansen te krijgen en ging er dan ook met de publieksprijs vandoor. 'Dit was toch echt wel ons beste optreden ooit.'

Tekst: Julia Mars
Foto's: Mitzie Samuels en Valerie van Hazendonk

Sinds de Nijmeegse band vorig jaar de studentenband wedstrijd Kaf en Koren won, is de muzikale carrière van frontman Guus Timmermans, bassist Norman Samuels, gitarist Christaan Végh en drummer Joris van der Veeken in een stroomversnelling gekomen. Zo waren ze afgelopen zomer te vinden op meerdere festivals binnen en buiten Nederland, brachten ze hun eerste EP uit en kwam hun nummer Birmingham op de razend populaire Spotify-afspeellijst van Peaky Blinders terecht. Begin dit jaar scheef de band zich in voor Grote Prijs van Nederland, een competitie voor opkomend muzikaal talent. Zonder enige moeite bereikte de band de finale. Zondag was het eindelijk zo ver en namen ze het voor de laatste keer op tegen concurrentie.

Foxlane busNEC supportersbus
Foxlane moet het in de finale opnemen tegen vijf andere finalisten in de categorie bands/electronics Amartey, Samora, Out of Skin, Mexican Surf en Small Town Bandits. Minimaal de helft van het publiek in de zaal is gekleed in Foxlane-shirts en van het balkon hangt een vlag met daarop een enorme penis en de naam van de band, wat flinke indruk maakt op de concurrentie. Geheel in stijl is de entourage van zo'n zestig man sterk met de NEC-supportersbus van Nijmegen naar Paradiso gekomen. 'Het plan om de bus te regelen begon eigenlijk als een grap', legt Guus maandag uit, net wakker en nog met een kater. 'Toen kregen we geld van de Grote Prijs en konden we het plan ineens waarmaken.' Bij het vervoer van de trouwe fans is alles tot in de puntjes verzorgd, met bier gesponsord door Oersoep en liveoptredens van De Naakte Waarheid en Taveneer. Zo kan vanaf het begin van de avond niemand om de Nijmeegse band heen, ook al speelt Foxlane pas als vijfde.

Onheilige moshpit
De zaal is door de andere bands al goed opgewarmd, maar vanaf het moment dat Foxlane het podium betreedt, is duidelijk dat deze band het meeste los maakt bij het publiek. Het leger aan supporters onthaalt de band met een oorverdovend kabaal. De band begint het optreden met hun nog niet uitgebrachte nummer Halley's Comet. Het nummer valt in de smaak en de kenmerkende psychedelische gitaarklanken zorgen ervoor dat het publiek al snel in een flow komt. 'Iedereen kwam al meteen lekker los', zegt Timmermans tevreden. 'Daardoor kwamen wij er ook helemaal in.' Bij de hitsingle Birmingham, waarmee de band een tijdje geleden nog in het nieuws kwam, is het publiek niet meer te houden. Recht voor het podium ontstaat een moshpit waar niemand aan kon ontkomen en op die manier maken de trouwe fans van Foxlane de voormalige kerkzaal behoorlijk onheilig.

Foxlane optredenDe Grootste Winnaar van Nederland
Afropopartiest Amartey Amartey wint de juryprijs, maar na zo'n spectaculair optreden is het eigenlijk geen verrassing meer: aan het eind van de avond gaat Foxlane er met de publieksprijs vandoor. De band wint hiermee 750 euro werkbudget en drie studiosessies bij Q-Factory in Amsterdam. Vanuit hun sponsor komt daar nog een extra prijs bovenop, vertelt Guus. 'Omdat we hebben gewonnen krijgen we nog eens 100 gratis Oersoepbiertjes extra.' Zodra de band het podium verlaat, worden de leden om de hals gevlogen en opgetild door hun fans, die door het dolle heen zijn. Samen met de fans vierde de bandleden hun overwinning tot in de vroege uurtjes. 'Ik lag vanochtend pas om 8:00 uur in bed', zegt Guus nog slaperig. 'Maar Paradiso was echt ons beste optreden ooit.'

 

Lees meer

ANS bezocht: Gemeenteraadsverkiezingendebat

Afgelopen dinsdag gingen jonge kandidaten van de vijf grootste partijen in de Nijmeegse gemeenteraad met elkaar in debat op uitnodiging van ANS, studentenvakbond AKKU en Ovum Novum. Op de sociëteit van Ovum Novum kruisten politici Marieke Smit (GroenLinks), Casper Soetekouw (D66), Yurre Wieken (SP), Jop Tangelder (PvdA) en Nick de Graaf (VVD) de degens over diverse onderwerpen die studenten aangaan.

Minder malafide
Nadat de diverse sprekers zijn geïntroduceerd met een serieuze en een ludieke vraag, is het tijd voor de eerste stelling, die te maken heeft met de aanpak van huisjesmelkers. Het woord 'malafide' wordt herhaaldelijk in een adem genoemd met de term huisbaas. Hoe de verschillende kandidaten ook tegen het huurprobleem aankijken, de dagen van mensen als Ton Hendriks lijken geteld. Hierbij benadrukken met name Smit en Wieken dat er niet per se kwantitatief meer kamers moeten komen, maar wel kwalitatief betere, omdat veel van de kamers die er zijn te wensen overlaten. Soetekouw vindt het belangrijk om malafide pandeigenaren aan te pakken, omdat het grootste deel van de studentenkamers van particulieren is en daar dus ook de meeste problemen liggen.

Debat publiekOntgroeningen
Als tweede onderwerp komen de ontgroeningen van studentenverenigingen en disputen aan bod. Zich bewust van het feit dat dit onderwerp de aanwezige leden van Ovum Novum aan het hart gaat, besluiten de kandidaten het veilig te spelen en het belang van een bruisend studentenleven te benadrukken. Stuk voor stuk keuren ze excessen af, maar welke rol er precies voor de gemeente is weggelegd, is een heikel punt. Tangelder en De Graaf vinden het niet echt iets waar de gemeente veel aan kan doen, Wieken legt de verantwoordelijkheid in eerste plaats bij de Radboud Universiteit. Smit benadrukt het belang van samenwerking tussen studentenorganisaties en de gemeente om extreme voorvallen te voorkomen. Soetekouw sluit zich aan bij het belang van goed contact tussen de verschillende partijen. Hoewel geen van de kandidaten zelf een ontgroening heeft doorgemaakt, lopen de antwoorden op de vraag of ze mee zouden doen uiteen. 'We moeten niet ontgroenen maar vergroenen', vat Smit haar visie op de traditie samen, met het nodige gelach vanuit de zaal tot gevolg.

Geen wietplanten in de raadszaal
Na de pauze blijft het debat in de groene hoek en komt een stelling over de wietteelt aan bod. Op dit punt blijken de kandidaten redelijk eensgezind in hun oordeel. Nijmegen moet deelnemen aan het experiment om wietteelt te reguleren en zo criminaliteit tegen te gaan. Tangelder spreekt gekscherend over het invoeren van 'staatsplantages', waarna duidelijk wordt dat er nog wel onenigheid is over de precieze invulling en de rol die de gemeente krijgt. De teelt moet in elk geval voor een deel worden overgelaten aan experts, of dit nou wiettelers of tuinbouwers zijn, zodat de gemeente dit niet zelf hoeft te doen. Op de vraag wanneer de kandidaten zelf voor het laatst een jointje hebben opgestoken, lopen de antwoorden uiteen van 'vorige week' tot geheelonthouding.

'We moeten niet ontgroenen maar vergroenen.'

Bus, fiets, auto
Bij de vierde stelling, over de bereikbaarheid van Nijmegen en de campus, ontstaat meer discussie. De partijen zijn het erover eens dat bepaalde knelpunten, zoals de Heyendaalseweg, moeten worden aangepakt, maar welke voertuigen de meeste aandacht verdienen is niet duidelijk. Waar Smit en Wieken om milieuredenen vooral de nadruk leggen op fietsers en het openbaar vervoer, benadrukt De Graaf dat de belangen van automobilisten ook niet uit het oog moeten worden verloren. Ook de verbouwing van station Nijmegen en de mogelijkheid van een spoorlijn naar Kleef worden besproken, waar vooral Smit zich positief over uitspreekt. Wieken argumenteert daarnaast voor het behoud van de bussen door de Burchtstraat om het centrum voor iedereen bereikbaar te houden, iets waar de andere partijen fel op tegen zijn. Verder wordt gesproken over de mogelijkheden voor meer parkeerplekken in het centrum, een speerpunt van De Graaf, en nieuwe fietsenstallingen, iets waar vooral Soetekouw zich voor uitspreekt.

Debat kandidaten grootMilieu
Als laatste wagen de kandidaten zich aan het voorstel om een milieuzone in te voeren in de Nijmeegse binnenstad, waarbij bepaalde vervuilende voertuigen uit het centrum worden geweerd, hoewel niet helemaal duidelijk is welke precies. Waar Soetekouw en Tangelder voor maatregelen op dergelijke schaal zijn, hetzij met de nodige kanttekeningen, uiten de andere deelnemers zich om uiteenlopende redenen tegen het plan. De Graaf noemt het onderscheid tussen auto's die voor of na 2005 gemaakt zijn 'totale willekeur'. Wieken legt herhaaldelijk uit dat hij het een hopeloos plan vindt, omdat onderzoek heeft aangetoond dat het niet werkt, maar krijgt weinig reactie. Smit ziet liever een grootschaligere aanpak die op de hele stad betrekking heeft. Tijdens de discussie die volgt, pleit De Graaf voor een Europese aanpak omdat lokaal ingrijpen te veel kost en betrekkelijk weinig oplevert, terwijl de andere partijen hun eigen visies presenteren op hoe er het beste op lokaal niveau kan worden gehandeld.

Nadat de discussies over zijn, wordt de avond afgesloten met een borrel, waarbij sommige kandidaten elkaar nog even opzoeken om standpunten te vergelijken. De studenten gaan naar huis met een hoop nieuwe informatie over de grote thema's en de houding van de diverse partijen. Zo zijn ze hopelijk iets beter voorbereid op de keuze die op 21 maart zal moeten worden gemaakt.

 

Lees meer

ANS bezocht: Happietaria 2018

Voor de tiende keer is pop-uprestaurant Happietaria deze maand te vinden in Nijmegen, waarbij de opbrengst van elk diner wordt gedoneerd aan het goede doel. ANS schoof woensdag aan voor een Afrikaans geïnspireerde maaltijd.

Tekst: Julia Mars en Vincent Veerbeek
Foto’s: Vincent Veerbeek

Happietaria OpbrengstmeterAfrikaanse sfeer met een fotobooth
Het voormalige Bistro Allerlei in de Regulierstraat is omgetoverd tot een knusse eethoek met Afrikaanse details. Aan de muur prijken houten maskers die gedoneerd zijn door het Afrika Museum en boven de bar hangen vlaggetjes met Vlisco print. Hiermee wordt de aandacht getrokken naar het goede doel van dit jaar: een ontwikkelingsproject dat Eritrese vluchtelingen in Ethiopië helpt bij het volgen van een vakopleiding, omdat de situatie in hun thuisland onhoudbaar is. Op een scorebord bij de bar wordt de opbrengst van de actie bijgehouden. De tafels zijn romantisch aangekleed met een kaarsje en een rode roos. Haaks op de knusse sfeer staat in de hoek een twijfelachtige selfie-booth zoals die ook te vinden is in café TweeKeerBellen.

Voor ieder wat wils
Als voorgerecht zijn er verschillende opties, zoals een samboosa. Dit bladerdeeggebakje uit de Eritrese keuken, gevuld met groente, vult nauwelijks, maar is een aangenaam hapje vooraf. Voor wie zich liever aan iets minder exotisch waagt, is er ook de optie van een flinke portie bruschetta. Het is even zoeken onder de berg rucola, maar dan heb je ook wat.

Happietaria Voorgerecht 1Happietaria Voorgerecht 2

Voor de Nederlander
De 'Doro Wat', een Ethiopisch stoofgerecht met kip, wordt geserveerd met rijst en haricot verts. Het gerecht is duidelijk afgestemd op de Nederlandse bezoeker, want de rijst is nat en er moet aardig wat sriracha saus overheen worden gegooid voordat het voldoet aan de Ethiopische peperstandaarden. Ook voor het hoofdgerecht zijn er genoeg opties voor wie het liever wat dichter bij huis zoekt. De vegetarische ‘Happieburger’ smaakt uitstekend en is goed gevuld, met een nephamburger, de nodige groente en een mengsel van curry en mayonaise. Het geheel wordt geserveerd op een heerlijk broodje, dat dit gerecht helemaal afmaakt. De klassieke friet en salade ontbreken niet aan dit gerecht.

Happietaria Hoofdgerecht 2Happietaria Hoofdgerecht 1

Tuntelig toetje
Koffie met popcorn in een chocoladebootje is precies wat de naam doet denken. Creatief bedacht, maar wat lastig te consumeren. Het Eritrese chocoladebootje is ook terug te vinden bij de andere toetjes, zoals het crême brulée ijs. Waar het bootje met popcorn al lastig naar werken viel, brengt het bootje met ijs je poging je nagerecht elegant op te eten pas echt tot een zinken. Gelukkig is er voldoende chocola, banaan en slagroom om het geklungel met de bootjes te compenseren.

Happietaria Nagerecht 1Happietaria Nagerecht 2

Voor een maaltijd betaal je gemiddeld 18 euro en het geld gaat naar een project voor Eritrese vluchtelingen in Ethiopië. Happietaria is nog tot 13 maart te bezoeken.

 

Lees meer

ANS bezocht: Opening Elinor Ostromgebouw en C

Het Elinor Ostromgebouw is inmiddels al een maand in gebruik, maar afgelopen donderdag vond de officiële opening van het gebouw en de nieuwe theaterzaal C plaats. Eerst waren er toespraken met de nodige flauwe woordgrappen in de hal bij de ingang, gevolgd door een divers cultureel programma in C.

Foto's: Ted van Aanholt en Vincent Veerbeek

Geen glazen plafond
Opening EOS 1 ceremoniemeesterJan-Kees Helderman, voorzitter van de facultaire onderzoeksgroep Bedrijfskunde en ceremoniemeester tijdens de opening, trapt de middag af en vertelt over de naamgeving van het gebouw. Elinor Ostrom was de eerste vrouwelijke winnaar van de Nobelprijs voor economie. 'Het gebouw bestaat weliswaar uit veel glas, maar heeft geen glazen plafonds om te doorbreken', zegt Helderman. Later voegt Wilma de Koning, vice-voorzitter van het College van Bestuur, toe dat Ostrom zelf geen economie had gestudeerd maar politicologie, omdat ze als vrouw geen wiskunde op de middelbare school mocht volgen. Ostrom is dus het boegbeeld van gelijke kansen voor mannen en vrouwen.

Paul Hendriks, decaan van de Faculteit der Managementwetenschappen, blikt terug op het voormalige onderkomen van de faculteit, de Thomas van Aquinostraat (TvA). 'Ik verwacht dat de gemiddelde studietijd omlaag zal gaan, nu studenten niet meer zoveel tijd kwijt zijn met de weg vinden', zegt Hendriks. Hubert Bruls, burgemeester van Nijmegen en alumnus Politicologie is het met Hendriks eens. Bruls vertelt over zijn eigen studententijd en gebruikt een citaat van een Amerikaanse historica. '"Wij kleuren onze kijk op het verleden in door het heden." Niemand in de jaren 80 was positief over TvA.' Bruls is dan ook zeer blij met het nieuwe gebouw dat transparant en licht is, waar afdelingen elkaar zonder veel moeite kunnen vinden. De opening is officieel wanneer de ceremoniemeester na twee mislukte pogingen een fles champagne met een zwaard opent en iedereen het glas heft.

Opening EOS 3 LEFMuzikaliteit alom
Na de officiële opening van de nieuwe Managementfaculteit vinden er enkele optredens plaats in theaterzaal C. De groep LEF houdt een multidisciplinaire voorstelling genaamd Desire waarin onder andere zang, dans en theater verwerkt zijn. Op het podium liggen schijven van glas die ronddraaien en weerspiegelen op een groot doek, waar een schaduwspel te zien is. Na deze bevreemdende voorstelling is het podium voor Merlijn Twaalfhoven. In zijn praatje, getiteld Effects of artistic thinking, legt hij uit dat iedereen een kunstenaar in zich heeft. Dit demonstreert hij door het publiek aan het werk te zetten en zo samen een compositie te creëren. Het resultaat is misschien nog geen meesterwerk, maar het toont wel aan dat kunst maken niet alleen voor kunstenaars is. Het derde optreden van de avond is van Martine Bakker en Bobbie Wall, met de voorstelling Alleen als we samen mogen. Ze nemen het publiek met behulp van countrymuziek en dagboekfragmenten mee op een reis door het Amerikaanse zuiden, van Austin naar Nashville. Bakker vertelt en Wall zingt over hun vriendschap en wat het betekent om alleen of samen te zijn.

Opening EOS 4 operaOp avontuur
Nadat het publiek wat te eten of te drinken heeft gehaald buiten de zaal, gaat de show weer verder. Een lezing van Radboud Reflects volgt, waarin filosofen Simon Gusman en Arjen Kleinherenbrink met elkaar in gesprek gaan over waarom avonturen niet in het echte leven bestaan. 'De werkelijkheid heeft geen plot, want van te voren staat nog niks vast.' Mensen gaan vaak op reis om zichzelf te ontdekken. We hebben namelijk de drang om overal een betekenis achter te zoeken, waardoor we verslaafd raken aan avonturen. Zodra je het avontuur in je dagelijkse leven hebt verwerkt, is het echter geen avontuur meer. Na Radboud Reflects volgt een filmisch intermezzo van Cultuur op de Campus met korte films van Pixar over schattige vogels en robots in de ruimte. Tegen het eind van de avond is een operette van Carmina Ludicra te zien, die Les Cloches de Corneville spelen in N.E.C. t-shirts. Het is een mengsel van klassieke operamuziek in het Nederlands en grapjes tussendoor.

Tot slot speelt de Studenten Big Band Nijmegen tijdens de afterparty een combinatie van funk, jazz en fusion. Het nieuwe gebouw van Managementwetenschappen is in ieder geval feestelijk en creatief ingewijd door studenten en werknemers van de Radboud Universiteit. TvA zal hier niet erg gemist worden.

 

Lees meer

ANS bezocht: Race of the Classics 2018

Van 2 tot en met 8 april vond de dertigste editie van deRace of the Classics plaats, kortweg 'de Rees' genoemd, een studentenzeilrace op tallships. ANS trok een zeiljas aan en voegde zich bij Team Radboud Universiteit.

Tekst: Dennis van der Pligt
Foto's: Kevin May

Zeilen was ooit het pakkie-an van hard werkende zeelieden op vissers-, handels- en oorlogsschepen, met alle ontberingen van dien. Tegenwoordig is het vooral een hobby, volgens de stereotypering met name van kakkers. Bij de Race of the Classics zijn echter studenten van allerlei slag en uit diverse steden van de partij. Deze weeklange studentenzeilwedstrijd over de Noordzee wordt uitgevochten met tallships van dertig, veertig meter lang, die soms zo'n honderd jaar oud zijn. Dit jaar bestond de Rees uit drie etappes: Rotterdam-Ipswich, Ipswich-Scheveningen, Scheveningen-Beverwijk. Ook Nijmegen bracht een twaalfkoppige groep zeilenthousiastelingen bijeen: Team Radboud Universiteit mocht bij een ervaren bemanning aan boord van de Iris.

ANS bezocht RotC groepsfoto groot

Samen uit, samen thuis
Vol inspanning trekken vijf man de 'klauw' omhoog, een stuk hout waarmee de 'piek' vastzit aan de mast. Met evenveel inzet hijsen vier andere teamleden die piek omhoog, de dwarsbalk waaraan het imposante grootzeil is bevestigd. Langzaam maar zeker ontvouwt die witte doek zich in de richting van de lichtgrauwe Noordzeehemel. Het is hierbij belangrijk dat de piek schuin omhoog steekt. Als die omlaag bungelt, gaat het zeil klapperen. Al puffend moet een bemanningslid dus ook nog coördineren tussen de twee groepen. 'Klauw stoppen, piek door!' schalt het over het dek. Nadat negen paar ogen vanuit dikke zeiljassen inderdaad opmerken dat de klauw te hard gaat, klinkt al snel weer 'klauw door!'. Dan is plots een luid en eenvoudig 'ho!' hoorbaar. Het grootzeil staat, de groep hijgt. Samen happen ze naar lucht. Zeilen is een teamsport.

Ben, schipper, eigenaar en bewoner van de Iris, houdt vanaf het roer een oogje in het zeil en stuurt de andere drie bemanningsleden aan. Geregeld zeilen zij recreatief op soortgelijke vaartuigen. Team Radboud krijgt instructies van deze ervaren bemanning. Zonder zeebenen kun je dus gewoon meedoen. Op het tussendek leren enkele teamleden het 'opschieten' van touw, dat wil zeggen het netjes oprollen en vastknopen. Bemanningslid Hans wijst in de verte naar andere schepen in de Rees-vloot, en legt het verschil tussen kitsgetuigd en schoenergetuigd uit. 'De Iris zelf is kitsgetuigd, haar achterste mast is namelijk korter dan haar voorste.' Voor schoenergetuigd geldt het omgekeerde, zulke schepen doen ook mee. Samen vormen al die bolle zeilen van de diverse Rees-vloot een waar spektakel.

ANS bezocht RotC schepen groot

Met overgeven en overgave
Om niet zomaar uit hun nest te rollen, proberen de meesten zoveel mogelijk in de stabielere stuurboordbedden te liggen. Door de wind helt de Iris tijdens de eerste nacht immers flink over stuurboord. Na vier uur slaap zal de helft van het team de anderen afwisselen en het schip besturen, een routine die zich herhaalt. Sommige teamleden worden helaas wat zeeziek en voelen soms vooral de behoefte de Noordzee aan te vullen.

Bovendeks wordt ondertussen besloten dat een topzeil gestreken moet worden om het schip weer rechter te laten varen. Onder andere teamleden Rinske en Kevin krijgen deze taak, en met goede zin trekken ze aan de betreffende lijn. Vol overgave haalt Kevin met links, dan weer met rechts de lijn binnen, totdat hij op een zeker moment een totaal ander touwtje vastpakt. Bij de eerstvolgende ruk blaast ineens Rinskes reddingsvest op - daar was dat koordje dus van. Droogjes grinnikt bemanningslid Jan: 'Rinske is opgeblazen'.

De verbazing en lichte schrik maken plaats voor gelach, terwijl Engeland opdoemt. Eenmaal aan wal in Ipswich maken alle teams zich klaar voor het eerste feest. Hoewel het evenement in naam een race is, lijkt de organisatie helaas meer bezig met de festiviteiten dan met het competitie-element. Hoe de wedstrijd precies in elkaar steekt, blijft ook voor de schippers soms in mist gehuld.

ANS bezocht RotC boegspriet grootDe diepte van de zee
Met de oren gespitst luistert het team benedendeks naar bemanningslid Marjan, die de geheimen van de Noordzee blootlegt. De beginselen van het navigeren worden geleerd. Op de kaart staan allerlei tekens die vragen oproepen. 'Die boei geeft aan dat je er ten westen van moet blijven', legt Marjan uit. 'Daar voorbij is het water immers te laag.' Oude scheepswrakken die ook op de kaart staan, maken duidelijk dat laagwatergebieden ooit veel slachtoffers maakten. Ondanks de overzichtskaarten die enorme gebieden tonen, kan op zee zijn aanvoelen als een kleine wereld. Vanaf het achterdek overzie je immers het hele schip. De kleine deurtjes en bedjes versterken bovendien dit gevoel van een besloten omgeving.

Wanneer je echter over de reling de verre horizon hemel en zee ziet scheiden, begint te dagen hoe majestueus de wijde omgeving is. In de machtige Noordzee liggen uitgestrekte windmolenparken en dichtbevolkte vaarroutes voor reusachtige vrachtschepen. Al die mensencreaties werpen door de ondergaande zon lange schaduwen over het drukke water, een schouwspel waar het Nijmeegse team slaperig maar tevreden van geniet. Met raadselachtige strafpunten op de eindstand in Beverwijk wordt Team Radboud uiteindelijk dertiende van de negentien deelnemende schepen. Hoewel de organisatie maar een gebrekkig wedstrijdgevoel creëerde, werd de ervaring ruimschoots goed gemaakt door het ontstane teamgevoel.

 

Lees meer

ANS kijkt: 13 Reasons Why (2017-heden)

'Aflevering 13, 38.20 min: kijk niet!', dat schreeuwde het internet over het tweede seizoen van ​13 Reasons Why​. De specifieke scène zou te heftig zijn. Veel kijkers zullen echter te nieuwsgierig zijn geweest om zich te laten leiden door die waarschuwing, en zullen dan ook met afkeer op de bank hebben gezeten tijdens die grafische scène in de spannende seizoensfinale.

Tekst: Myrte Nowee

Welkom bij jouw bandje 
Het verhaal van het eerste seizoen draait om de zelfmoord van Hannah Baker (Katherine  Langford). Voordat ze stierf, nam ze dertien opnames op cassettebandjes op waarin  ze uitlegt waarom ze er een einde aan heeft gemaakt, elke reden gericht aan een persoon. De opnames worden afgeleverd bij iedereen die wordt genoemd. Een van die mensen is  Clay Jensen (Dylan Minnette), die de opnames luistert terwijl het gewone leven doorgaat. Alle dertien afleveringen zijn zo ingedeeld dat de cassettebandjes worden afgespeeld als voice-over, waardoor het publiek het heden te zien krijgt, vermengd met flashbacks over het verhaal van Hannah. Zo krijgt de kijker beetje bij beetje een completer beeld van waar Hannah's verdriet vandaan komt en hoe dit zich opbouwt. Ook geeft het inzicht in de onderlinge relaties tussen de hoofdpersonen over wie de opnames gaan. 

 

 

Roodkapje en de wolf 
Het tweede seizoen heeft een soortgelijke indeling, maar dit keer worden de afleveringen vanuit het perspectief verteld van de personen die moeten getuigen in de rechtszaak van Hannah's ouders tegen de school. Dit is heel interessant omdat het verhaal van Hannah nu door de ogen van andere mensen wordt getoond. Zo wordt haar personage van verschillende kanten belicht. Het verhaal van roodkapje is anders als de wolf het vertelt. Ook krijgt het verhaal hiermee meer lading en wordt de serie als geheel realistischer. Niemand is perfect en die imperfectie wordt op deze manier in beeld gebracht zonder dat het afbreuk doet aan je sympathie voor Hannah. 

Ook ziet de kijker de andere hoofdpersonen in het verhaal veranderen doordat zij nu hun eigen verhaal mogen vertellen en ze te maken krijgen met thema's als herstel en rouwverwerking. Daarnaast wordt door de rechtszaak goed in twijfel getrokken of de school wel daadwerkelijk verantwoordelijk is geweest voor Hannah's dood, wat de ouders van Hannah in de rechtszaak tegen de school claimen. Toen de makers de verhaallijn af hadden, stemden ze zelf over de zaak alsof zij het juryoordeel gaven, en werd het vijf tegen vijf. Missie geslaagd dus. 

Maatschappelijke problemen 
Het verhaal wordt in het tweede seizoen ook een stuk uitgebreider. Het verhaal draait allang niet meer alleen om Hannah, maar pakt ook andere kwesties aan die in Amerika voor veel problemen zorgen, zoals wapengeweld, seksueel geweld tegen vrouwen, racisme en het falen van het rechtssysteem. De makers willen met de serie dan ook een dialoog op gang brengen, en dat lijkt te zijn gelukt. Nog geen maand nadat het tweede seizoen van de Netflix serie online vond de Parents Television Council, een Amerikaanse lobbygroep tegen vloeken, geweld en seks in de media, dat hij offline gehaald moest worden. Hun belangrijkste reden hiervoor was een erg gewelddadige scène in de laatste aflevering. Maar is het censureren van geweld dat ook in het echt voorkomt verstandig? 

Voor ons in Nederland is het moeilijk te bevatten hoe waarheidsgetrouw de serie is gemaakt. Zelfs al gaat het er niet op iedere Amerikaanse middelbare school zo aan toe, het is minder aangedikt dan het misschien lijkt voor een Nederlands publiek. Dat wordt vooral duidelijk in Beyond the Reasons, een soort talkshow waarbij de makers en acteurs in gesprek gaan over de serie met specialisten, zoals doktoren, advocaten en psychiaters. De producenten leggen de keuzes uit die ze maakten en vertellen over het onderzoek dat ze hebben gedaan om de verhaallijnen te schrijven. Zo zijn ze bijvoorbeeld met een van de acteurs bij een afkickkliniek geweest om de fases van afkicken te bestuderen voor diens personage. 

En toen 
Dat de serie veel losmaakt is duidelijk, maar of hij meer problemen veroorzaakt of juist bijdraagt aan de oplossing moet nog blijken. Qua verhaalopbouw en acteerprestaties is de serie zelf in ieder geval van hoog niveau. Seizoen twee is wel wat minder sensationeel en wordt op IMDB ook iets lager beoordeeld. Waar in het eerste seizoen vanaf aflevering zes ongeveer de spanning er echt in ging zitten, moet het tweede seizoen het vooral van de laatste twee afleveringen hebben. Desalniettemin geeft het een mooie aanvulling op het verhaal. Het tweede seizoen heeft wederom een open einde en een derde seizoen is al beloofd. Katherine Langford heeft aangegeven niet mee te willen doen omdat het verhaal van Hannah nu af is naar haar idee, dus het is afwachten hoe de makers hiermee omgaan. 

Bij de spraakmakende scène in de laatste aflevering scène moet iedereen zelf beslissen of hij hem kijkt of niet. Zonder geluid terugkijken op YouTube is ook een goede optie. Het hele seizoen erom niet kijken is in ieder geval niet nodig.

 

 

Lees meer

ANS kijkt: A Series of Unfortunate Events (2017-heden)

'Look away, look away, there's nothing but horror and inconvenience on the way.' Met deze sinistere woorden begint elke aflevering van A Series of Unfortunate Events. Toch is wegkijken het laatste wat kijkers willen doen bij deze verfilming van de gelijknamige jeugdboekenreeks. Net als seizoen een biedt het tweede seizoen, dat sinds begin deze maand op Netflix te zien is, een hoogst vermakelijke combinatie van hilarische humor en diepzinnig drama.

Tekst: Vincent Veerbeek

Van de regen in de drup
Na de dood van hun ouders, die zijn omgekomen bij een mysterieuze brand, belanden Violet, Klaus en Sunny Baudelaire bij een ver familielid genaamd Count Olaf (Neil Patrick Harris). Hoewel de Baudelaires in eerste instantie goede hoop hebben op een liefhebbende voogd, blijkt al snel dat de twijfelachtige theateracteur echter alleen op de erfenis van hun ouders uit te zijn. Nadat de schurk door de mand valt, worden de kinderen bij een nieuwe voogd geplaatst. Vanaf daar volgt het verhaal van A Series of Unfortunate Events met name in het begin van de serie een vast patroon, waarbij de kinderen telkens bij een nieuwe voogd terechtkomen en hun best moeten doen om uit de klauwen van Count Olaf te blijven. Die duikt keer op keer op in de doorzichtige vermommingen, waarmee hij toch iedereen behalve de Baudelaires op het verkeerde been weet te zetten. Na het vinden van een geheimzinnig foto van hun ouders en een groep onbekenden beginnen de Baudelaires langzaam het mysterie rond hun ouders en de schimmige organisatie waar zij lid van waren te ontrafelen.

Boek in beeld
Hoewel sommige elementen uit de boeken in de serie zijn aangedikt, zoals de nadrukkelijkere aanwezigheid van verteller Lemony Snicket, is de televisieserie in veel opzichten een trouwe bewerking van de oorspronkelijke boeken. De televisiebewerking slaagt er vooral in het gevoel van de brontekst over te brengen. De taalspelletjes, duistere humor en karikatuurachtige personages zijn kenmerkend voor de boeken en worden in de serie waarheidsgetrouw verwerkt. Net als de boeken zit de tv-serie vol literaire verwijzingen, van personages vernoemd naar Edgar Allan Poe tot een stuk dialoog die bestaat uit de openingswoorden van Nabokov's Lolita. Tegelijkertijd erkent de serie haar eigen status als televisieprogramma, met veel knipogen en de nodige fourth wall breaking. Zo verwijzen sommige karakters expliciet naar termen als 'seizoenen' of 'afleveringen' waar je normaalgesproken een tijdsaanduiding zou verwachten. Ook worden op strategische momenten liedjes toegevoegd die niet in de boeken voorkwamen, maar uitstekend passen binnen de sfeer van het verhaal.

Schoonheidsfoutjes
Ondanks de vele positieve kanten van de serie, is A Series of Unfortunate Events geenszins een toonbeeld van perfectie. Omdat het is gebaseerd op een reeks jeugdboeken worden dingen soms tot in het oneindige toegelicht. Verteller Lemony Snicket, die keer op keer het verhaal onderbreekt om een woord of uitdrukking toe te lichten met de woorden 'a phrase which here means', gaat op een gegeven moment vervelen, zeker omdat de helft van zijn uitleg overbodig is en soms bijna aanvoelt als een onderschatting van de kijker. De makers van de serie lijken zich hier tot op zekere hoogte van bewust, want veel personages doen precies hetzelfde tegenover de Baudelaires, met steevast als antwoord van Klaus: 'We know what that means.' De Baudelaires zijn niet zo dom als mensen denken en de kijker ook niet.

Een ander kenmerk van de serie dat uiteindelijk gaat vervelen, is de manier waarop sommige personages worden weggezet. Zeker in het begin worden keer op keer dezelfde karaktereigenschappen benadrukt, waardoor de meeste personages karikaturen van zichzelf zijn. Violet vindt graag dingen uit en Sunny zet het liefst overal haar tanden in, terwijl Count Olaf kwaadaardig en ijdel is. Gelukkig maakt de serie ook hier flinke vooruitgang naarmate het tweede seizoen vordert en de nadruk verschuift naar de tol die de gebeurtenissen eisen op de personages. Zo is er in een van de laatste afleveringen van seizoen twee zelfs een scène waarin Count Olaf wordt geconfronteerd met zijn daden. Hier schemert plots een andere, meer onzekere kant van de slechterik door. Het roer wordt niet direct omgegooid, maar wel wordt langzaam duidelijk dat de personages meer zijn dan de typetjes die in het begin worden geïntroduceerd.

Hoewel A Series of Unfortunate Events dus de nodige schoonheidsfoutjes bevat, zijn deze makkelijk te vergeven vanwege het vlotte tempo, de mooi vormgegeven omgevingen en de vaak zwartgallige humor. Zo krijgt de serie het voor elkaar niet alleen de inhoud van de boeken goed te verfilmen, maar ook de sfeer daarvan. Daarmee krijgt het iets voor elkaar waar veel andere verfilmingen, ook de eerdere filmversie van A Series of Unfortunate Events, de mist ingaan.

 

Lees meer

ANS kijkt: Altered Carbon (2018-heden)

Personages inAltered Carbon bestaan net als mensen in onze wereld uit een lichaam en een geest. De geest, gedragingen en persoonlijkheid worden echter opgeslagen op een harde schijf die qua uiterlijk veel weg heeft van een fidget spinner. Het lichaam is maar een omhulsel waarin deze harde schijf geplaatst wordt. Dit lichaam is – als je rijk genoeg bent – te vervangen, aan te passen en te kopiëren. Sinds begin februari is de nieuwe sciencefictionserieAltered Carbon op Netflix te zien. Weet deze zich te onderscheiden van het al zo ruime aanbod op dit videostreamplatform?

Tekst: Siebe Konst

Cyberpunk gemixt met sciencefiction
Altered Carbon is gebaseerd op het gelijknamige boek uit 2002 van de Engelse schrijver Richard K. Morgan en speelt zich af in het jaar 2358. Technologie uit andere werelden heeft voor robots en lasers gezorgd maar dus ook voor onsterfelijkheid. De producenten hebben veel aandacht besteed om de wereld uit het boek op het televisiescherm te krijgen en de serie ziet er dan ook prachtig uit. De omgevingen lijken op die uit Blade Runner of Total Recall met cyberpunk elementen. Het is een wereld die ondanks alle nieuwe technologie en rijkdom vol zit met criminaliteit en armoede. Hoewel er wordt verwezen naar andere planeten speelt de serie zich af op aarde.

Moord en mysterie
Het verhaal draait om Takeshi Kovacs, gespeeld door Joel Kinnaman. Kinnaman is al bekend van de Netflix-serie House of Cards en de film Suicide Squad. Takeshi wordt 250 jaar nadat zijn oude lichaam is vernietigd onvrijwillig wakker gemaakt en in een totaal nieuwe huid gestopt. Dit lichaam is uitgerust met kungfu, spierkracht en snelheid. Hij komt echter al gauw tot de realisatie dat hij niet zomaar is teruggehaald. Takeshi moet namelijk de moord op Laurens Bancroft (gespeeld door James Purefoy) oplossen. Alleen hij kan dit omdat hij een Envoy is, een soort supersoldaat die razendsnel nieuwe lichamen kan adopteren. Tevens is hij de laatste in zijn soort en emoties zijn vrijwel niet aanwezig bij hem. Dat is handig, want zo kan Takeshi erg objectief blijven tijdens het onderzoek. De andere hoofdrol is weggelegd voor Martha Higareda, die politieagente Kristin Ortega speelt. Zij heeft de taak Takeshi te babysitten.

Zoveelste Netflix-serie?
Hoewel er tegenwoordig talloze sciencefictionseries op Netflix te vinden zijn, is Altered Carbon uniek omdat doodgaan in deze serie in veel gevallen slechts tijdelijk is. Je vervangt je lichaam toch net zo makkelijk weer voor een nieuw exemplaar, mits je genoeg geld hebt, of je laat het klonen. De harde schijf laten kopiëren, waardoor je eigenlijk bijna onsterfelijk bent, is ook geen enkel probleem. Hierdoor kan de serie met zijn karakters een oneindig aantal richtingen op en kan elk karakter door verschillende acteurs gespeeld worden. Zo is Bancroft bijvoorbeeld degene die Takeshi terug laat halen uit de voorlopige dood om zijn eigen moord op te lossen. Dit is slechts een van vele plotwendingen in deze serie. Wie Altered Carbon maar zijdelings volgt, zal moeite hebben het verhaal bij te benen. Daar is de serie gewoonweg veel te complex voor. Gelukkig wordt de kijker beloond met genoeg dramatische, mooie en spannende content.

Tientallen verhaallijnen
Doordat de serie zich in het begin richt op een beperkt aantal personages, is het voor de kijker nog wel te volgen. Gaandeweg komen er echter in rap tempo karakters en verhalen bij en kan het plot wat verwarrend worden. Als je de setting echt leuk vindt en hierdoor gemotiveerd kan blijven kijken. is het de kijktijd zeker waard. Wat de serie verder verrijkt, is het uitstekende samenspel tussen Takeshi en Kristin. De karakteropbouw is diep met voldoende achtergrond en toch blijft het gissen wat de motieven zijn van de karakters. Niks is zo simpel als het lijkt. Dit is een kracht, maar dus ook een zwakte. De serie kan een ontelbaar aantal richtingen op. Dit zorgt voor verassingen en voor verwarring, zoals subplots die tijdelijk wegvallen en elders hervat worden of karakters die verdwijnen en met een totaal ander uiterlijk in een andere aflevering opduiken. Dit alles maakt Altered Carbon een uitdagende serie.

Altered Carbon is sinds vorige maand te zien op Netflix en bevat naast een uitstekend verhaal ook spectaculaire visuals en uitstekend geportretteerde personages. Het is nog onzeker of er een tweede seizoen komt. Wat we wel weten is dat Joel Kinnaman zeer waarschijnlijk niet meedoet doordat hij verdergaat bij concurrent Amazon. Normaal is het een doodsteek voor een serie als het hoofdpersonage vervangen wordt. Door de constructie van Altered Carbon is dit echter allemaal mogelijk.

 

Lees meer

ANS kijkt: Annihilation (2018)

Recent verscheen Annihilation op Netflix, een sciencefiction horrorfilm die het verhaal vertelt van bioloog Lena. Ze betreedt een wereld waarin alles wat ze heeft geleerd over flora en fauna op wankele benen komt te staan. Regisseur Alex Garland baseerde de film op Jeff VanderMeers gelijknamige boek. De film was bedoeld voor het grote scherm, maar na een beperkte bioscooprelease in Canada, China en de Verenigde Staten leidden de tegenvallende resultaten toch tot een dealtje met Netflix. Jammer, want een werkje van dit kaliber verdient zonder twijfel een Ultra IMAX 3000 3D Deluxe behandeling.

Tekst: Max Wolf

Bestemming onbekend
Kane (Oscar Iscaar), de echtgenoot van Lena (Natalie Portman), keert een jaar na zijn vermissing van een geheime missie zonder aankondiging terug naar huis. Hij weet bijna niets meer van het afgelopen jaar en stort binnen enkele minuten na thuiskomst in. Wanneer Lena en hij onderweg zijn naar het ziekenhuis wordt de ambulance onderschept door een groep geheime soldaten die hen meenemen naar Area X, een militaire basis. Dit gebied bevindt zich in de buurt van 'The Shimmer', een groeiend elektromagnetisch veld dat alles opslokt in zijn pad. Lena krijgt te horen dat haar man op expeditie is geweest in The Shimmer in een poging de origine en effecten ervan op het opgeslokte gebied te achterhalen. Hij blijkt de enige van talloze expeditieleden te zijn die de tocht heen en terug overleefde. Kane raakt in een coma waardoor Lena alsmaar nieuwsgieriger wordt naar The Shimmer. Ze is ontzettend nieuwsgierig en wil weten wat haar echtgenoot heeft meegemaakt. Hierdoor besluit ze mee te gaan met de volgende expeditie. Samen met vier andere vrouwen gaat ze op een zelfmoordmissie waarin ze hoopt antwoorden te vinden die haar man kunnen redden.

Oprechte angst
Hoe dichter het expeditieteam bij de oorsprong komt, hoe vreemder de omgeving wordt. Met name de flora en fauna blijken meer aangetast te zijn met elke stap die het team zet. Het is dan ook de kracht van deze film om oprecht eng te zijn zonder in elke scène een jumpscare in te bouwen. Angstaanjagend zijn zonder je daarvoor hartaanvallen te hoeven bezorgen is voor weinig horrorfilms weggelegd. Alex Garland bereikt dat effect echter met gemak. De combinatie van kunstzinnige visuals, buitenaards klinkende muziek en de setting in een droomwereld (die tegelijk een nachtmerrie is) geven de film een sfeer die je zonder twijfel peentjes laat zweten.

Diepere vraag
Hoe dieper het expeditieteam komt, hoe meer de wetenschappelijke leden van het groepje erachter lijken te komen wat The Shimmer doet met de individuen die het betreden. Vormgegeven als een vloeiende substantie van magistraal gebroken wit licht lijkt The Shimmer het DNA van al het levende wat het betreedt in een blender te gooien. Zo zien teamleden hun vingerafdrukken veranderen, lijken planten menselijke vormen aan te nemen en vice versa. Het verklaart de mate waarin vorige expedities vermoedelijk hun toerekeningsvatbaarheid verloren om vervolgens nooit meer terug te keren.

Deze verklaring opent niet alleen een deur voor de filmmakers om hun fantasie op de vrije loop te laten, maar het stelt ook een diepere vraag. Teamleden worden stukje bij beetje anders, zowel fysiek als mentaal. In het begin van te film is al te zien dat Lena de expeditie overleeft, ze wordt immers in een van de allereerste shots ondervraagd over alle gebeurtenissen die tijdens haar tocht hebben plaatsgevonden. Toch zie je per scène dat ze een stuk anders uit The Shimmer gekomen is. Het is alsof het verhaal je hiermee bijna toejuicht om in een existentiële crisis te belanden wanneer Lena niet meer volmondig kan zeggen dat ze daadwerkelijk Lena is. Aan welke eigenschappen en kenmerken ontleen je je identiteit als alles constant verandert? Als kijker houdt de film je door deze vraag nog langdurig in zijn greep.

Desalniettemin is het makkelijk om Annihilation te ervaren als vaag en onbegrijpelijk als je niet je concentratie erbij houdt. Wellicht dat dat heeft geleid tot de tegenvallende bioscoopbezoeken in de Verenigde Staten, Canada en China. Toch is de film een verademing voor liefhebbers van het sci-fi horrorgenre omdat het zonder goedkope trucjes eng is. Complexer staat niet gelijk aan beter, maar Alex Garland en Natalie Portman kunnen nog weleens het tegenbewijs zijn voor dat statement.

 

Lees meer

ANS kijkt: Arrested Development (2003-heden)

Waar gecancelde series vroeger in de vergetelheid raakten of vereeuwigd werden door fans op het internet, is de kans tegenwoordig groter dat Netflix of een ander streamingplatform ermee aan de haal gaat. Zo ook de serie Arrested Development. Bijna even turbulent als het verhaal van de Bluth-familie die in Arrested Development centraal staat, is de productiegeschiedenis van de serie zelf. Na drie succesvolle seizoenen op de Amerikaanse televisie ging de stekker er in 2006 uit en leek de toekomst onzeker. Pas in 2011 besloot Netflix de rechten te kopen en drie jaar later verscheen een rommelig vierde seizoen. Inmiddels zijn de hoofdrolspelers beroemd en drukbezet, maar het is toch gelukt om iedereen opnieuw bij elkaar te krijgen. Zo is er nu na vijf jaar een half vijfde seizoen, de rest volgt later dit jaar.

Zootje ongeregeld
De serie vat zichzelf samen in de iconische zin waar elke aflevering mee begint. 'Now the story of a wealthy family who lost everything and the one son who had no choice but to keep them all together.' Die zoon is Michael Bluth, gespeeld door Jason Bateman. Wanneer vader George Bluth wordt gearresteerd voor investeringsfraude met zijn vastgoedbedrijf moet de familie zich aanpassen aan hun nieuwe, minder weelderige levensstijl. Michael, de enige rationele van het zootje ongeregeld, ziet zich gedwongen alle zeilen bij te zetten om te voorkomen dat zijn familie zich verder in het ongeluk stort. Van moederskindje Buster tot wereldvreemde zus Lindsey en haar excentrieke man Tobias, de Bluths zijn stuk voor stuk compleet labiel. In de eerste drie seizoenen staan dan ook de gevolgen van de arrestatie van vader George voor deze chaotische familie centraal.

Om de serie nieuw leven in te kunnen blazen, werden voor het vierde seizoen nog meer financiële moeilijkheden bedacht en zijn dit keer alle familieleden elkaar uit het oog verloren. Hierdoor staat elke aflevering een individueel personage centraal in plaats van de hele cast. Dit vierde seizoen was zo'n puinhoop dat de makers later besloten een "remix" van het seizoen uit te brengen met normale afleveringen waarin meer dan een personage centraal staat. Ook seizoen vijf maakt een terugkeer naar de oorspronkelijke vorm, waarbij het grootste deel van de cast in elke aflevering te zien is. Dan pas wordt duidelijk hoezeer de serie profiteert van de chemie tussen de personages.

Oude koeien
De humor van Arrested Development is ronduit bizar te noemen. Belachelijke misverstanden en de meest absurdistische typetjes, niets lijkt te gek. Het is vooral bijzonder hoe de serie desondanks geloofwaardig en leuk weet te blijven. Een groot deel van de humor is bovendien gebaseerd op running gags en veel grappen worden in de loop van de seizoenen opgebouwd en herhaald. Helaas worden vijftien jaar na dato nog steeds dezelfde grappen gerecycled, waardoor het soms allemaal erg uitgemolken aanvoelt. Michaels zoon George Michael blijft bijvoorbeeld worstelen met zijn gevoelens voor nicht Maeby, die in seizoen vijf nog steeds misbruik van hem maakt. Een ander kenmerk van de typische Arrested Development-humor is de stem van producent Ron Howard, die de perikelen van de Bluths aan elkaar praat. De droge vertelstem die beschrijft wat er gebeurt en daarbij vaak de personages tegenspreekt, is ook in seizoen vijf nog altijd bron van grote hilariteit. Helaas speelt hij zelf ook mee in het vierde en het vijfde seizoen en wordt algauw duidelijk dat hij beter de serie vanaf de zijlijn had kunnen blijven becommentariëren.

Politiek vermaak
Een groot deel van de humor komt bovendien van de politieke ondertoon die Arrested Development eigen is. De Bluths zijn een stelletje typische Republikeinen, die niets snappen van mensen buiten hun eigen rijke, blanke bubbel. Het is duidelijk dat de eerste seizoenen uit het tijdperk van George W. Bush stammen, met de nodige verwijzingen naar zijn presidentschap. Het is dan ook jammer dat de politieke humor die in de eerste seizoenen nog enigszins subtiel is, tot zulke proporties wordt opgeblazen in het nieuwste seizoen. Beeldschermen met nieuwsbeelden van Donald Trump op de achtergrond en de meest voor de hand liggende grappen. Die overcompensatie is vooral jammer omdat seizoen vier puur toevallig de spijker op de kop sloeg. Veel elementen uit dat seizoen doen denken aan het presidentschap van Trump, met grappen over een muur langs de Mexicaanse grens en een omstreden politicus. En dat in 2013, twee jaar voordat Trump met veel bombarie zijn presidentscampagne begon.

Het is bewonderenswaardig dat iemand na het tenenkrommende vierde seizoen nog zin had om meer Arrested Development te maken. Seizoen vijf mag dan iets beter zijn, na vijftien jaar is het eindeloos herhalen van grappen en verwijzingen wel en beetje klaar. Het is daarom te hopen dat de serie met de tweede helft van dit seizoen afscheid kan nemen zonder nog meer gezichtsverlies te lijden.

 

Lees meer

ANS kijkt: BoJack Horseman, seizoen vijf (2018)

Seizoen 5 van BoJack Horseman bevindt zich op metaterrein. Voor veel fans is het makkelijk om BoJacks misstappen met de mantel der liefde te bedekken, maar seizoen 5 dwingt kijkers tot een confrontatie: is BoJack nog wel goed te praten?

BoJack Horseman is, kort samengevat, een tragikomische animatieserie over een vergane Hollywoo(d)ster (en tevens paard), BoJack Horseman (Will Arnett). Na vijf seizoenen laat de serie zich echter moeilijk samenvatten in één zin. Daarvoor heeft de serie teveel lagen en thematische diepgang. Daarnaast zijn de side characters inmiddels net zo uitgediept als BoJack zelf. Waar de serie in seizoen 4 dieper is ingegaan op de familiegeschiedenis van BoJack, focust seizoen 5 zich – uitzonderingen daargelaten – voornamelijk op het heden. BoJack heeft een nieuwe rol te pakken als Philbert, een detective in de gelijknamige serie die geproduceerd wordt door Princess Carolyn (Amy Sedaris). Die laatste is ondertussen druk bezig met het vervullen van een babywens. Goede vriendin Diane (Alison Brie) en 'concullega' Mr. Peanutbutter (Paul F. Tompkins) staan voor een langverwachte wending in hun relatie, BoJacks voormalige publicist Ana Spanakopita (Angela Bassett) en esteemed character acress Margo Martindale (Margo Martindale) maken een redelijk onheilspellende comeback. Naast de reeds bekende personages worden er in seizoen 5 een paar nieuwe karakters geïntroduceerd, die elk wat toevoegen aan het verhaal, maar tot nu toe vooral bestaan als ondersteuning van de bestaande personages.

Verklaren, niet vergeven
Het seizoen draait thematisch gezien om confrontatie en vergeving. In seizoen 1 doet BoJack een smeekbede aan Diane, toen zijn ghostwriter: 'I need you to tell me that I'm a good person'. Sindsdien heeft BoJack praktisch het tegenovergestelde gedaan van zichzelf verbeteren. Keer op keer heeft hij zich egoïstisch gedagen, hij heeft bijna seks gehad met een minderjarige en was een belangrijke enabler in de overdosis van zijn voormalige collega. Het antwoord op die smeekbede zou dus volmondig 'nee' kunnen zijn, maar de serie zocht liever de complexiteit van dit oordeel op. Drugsgebruik, een slechte jeugd en een depressie maken het makkelijk om BoJacks gedrag te verklaren.
Verklaren is echter niet hetzelfde als goedpraten, zo maakt seizoen 5 duidelijk. De serie reflecteert op zichzelf en op de kijker door veel toespelingen (of expliciete opmerkingen) te maken over foute, rijke, machtige mannen in Hollywood die keer op keer over de schreef gaan. Hun misdaden worden door producenten, fans, journalisten en andere beroemdheden vaak al te snel vergeven. Ook voor kijkers is het makkelijk om BoJacks gedrag goed te praten, omdat hij gevoelsmatig, zelfs na zoveel misstappen, een sympathieke antiheld is. Tegen het einde van seizoen 5 valt die sympathie echter bruut weg en even zijn er nog maar weinig redenen om op een goed einde voor BoJack te hopen.

Gewaagd experiment
Seizoen 5 blinkt niet alleen inhoudelijk uit. Ook visueel en vormtechnisch is het een sterk seizoen. Naast wat vreemde hoeken – het is altijd raar om een geanimeerd figuur plots in zij- of zelfs onderaanzicht te zien – zitten er prachtige beelden tussen. Ook de meer experimentele afleveringen zijn grotendeels geslaagd. 'Free Churro' is bijvoorbeeld een monoloog van een half uur en maakt bijzonder veel indruk, hoewel het makkelijk is de aandacht tijdens het kijken af en toe te laten verslappen. Teveel van zulke vormexperimenten achter elkaar worden soms een beetje overweldigend, maar BoJack Horseman blijft deels een comedy en daarom zijn er over het algemeen genoeg lichthartige momenten om te compenseren. Aflevering 3, 'Planned Obsolesence', is absurdistisch en enorm grappig, maar geeft daarnaast een verdiepende inkijk in de manier waarop BoJacks voormalige huisgenoot Todd (Aaron Paul) met zijn aseksualiteit omgaat.

De makers van BoJack Horseman hebben de afgelopen seizoenen een antiheld gecreëerd die zichzelf langzaam heeft afgebroken. Nu moet BoJack eindelijk echt verantwoordelijkheid nemen voor zichzelf. Hierdoor voelt het seizoen als een perfecte opzet voor een afsluitend seizoen. Of dit met of zonder happy ending gaat zijn, laat zich raden. In een typische BoJackstijl zou er waarschijnlijk überhaupt niet zoiets als een volledig gelukkig of ongelukkig einde bestaan, slechts een einde.

 

Lees meer

ANS kijkt: Call Me by Your Name (2017)

Als coming of age-drama verteltCall Me by Your Name het verhaal van een tiener die bezig is zichzelf en zijn seksualiteit te ontdekken. De Italiaanse regisseur Luca Guadagnino heeft de gelijknamige roman, geschreven door André Aciman, vertaald in een passievolle film, deze week genomineerd voor een Oscar. Terecht noemt acteur Timothée Chalamet de film waarin Armie Hammer en hij een uitzonderlijk knappe prestatie leveren 'een viering van de liefde', want dat is het zeker.

Tekst: Edwin Jonkman

Rusten onder perzikbomen
De zeventienjarige Elio (Timothée Chalamet) woont met zijn ouders in een villa op het rustieke Italiaanse platteland. Het is de zomer van 1983 als de charmante twintiger Oliver (Armie Hammer), een Amerikaanse student, overkomt om bij de familie te verblijven. Iedereen in het dorp is onder de indruk van zijn verschijning – behalve Elio. Tenminste, dat is wat hij de buitenwereld wil doen geloven. Hij vindt de nonchalante manier waarop Oliver de familie met 'later' gedag zegt maar arrogant. Terwijl Elio de nieuwkomer al fietsend wegwijs maakt in de omgeving, ontstaat er echter een bijzondere chemie tussen de twee. Rustend onder de perzikbomen en badend in een waterbassin, groeien ze door hun gedeelde passie voor kunst en literatuur dichter naar elkaar toe. Zichtbaar worstelt Elio met zijn gevoelens. Met meiden flirten doet hij vaak, maar nu is Oliver de enige naar wie hij verlangt. Getalenteerd als hij is, maken Elio's prachtige pianoklanken diepe indruk op de Amerikaan. De vriendschap die ontstaat, wordt hechter en hechter. Uiteindelijk lucht Elio zijn hart bij de man over wie hij zo vaak droomt. Wat volgt is een memorabele zomer waarin de liefde zich van haar mooiste kanten laat zien. Een bijkomend geluk is de verrassende bemoediging waarmee Elio's ouders, en in het bijzonder zijn vader (Michael Stuhlbarg), de nieuw bewandelde paden van hun zoon omarmen.

Volledige toewijding
Het boek van de Amerikaanse schrijver André Aciman, die zelf een gastrol heeft in de film, vormde de basis voor dit immens pakkende verhaal. Toch is het de cast die de film zijn natuurlijke charme geeft. Timothée Chalamet, pas 22 jaar en nog maar net afgestudeerd van de theaterschool, heeft zijn personage Elio zo geloofwaardig neergezet, dat je als kijker niets anders kan dan je mee te laten slepen met zijn stroom van emoties. Voor de film leerde hij Italiaans spreken en piano spelen: het bewijs voor de volledige toewijding waarmee hij zich deze rol eigen heeft weten te maken. Een doorbraak voor de jonge acteur, die eveneens in de race is voor een Oscar, en ongetwijfeld het begin van een glorieuze carrière. Chalamet en Armie Hammer (31), bekend van onder andere J. Edgar (2011) en The Lone Ranger (2013), hadden amper drie weken de tijd om zich samen voor te bereiden op hun rollen. Dat het zo goed klikte tussen de twee is dus weliswaar puur geluk maar een zegen voor de film. Hun interacties lijken zo oprecht en levendig, dat het een genot is om naar te kijken.

Gevoelens blootgelegd
Call Me By Your Name zet op unieke wijze LHBT-personages neer, zonder terug te vallen op stereotypes, onbegrip of afkeuring door de omgeving, zoals dat wel het centrale thema was in de veelgeprezen film Moonlight (2016). Een relatie tussen twee mannen die zo puur en sensueel wordt weergegeven, vormt een welkome verademing voor de kijker. De onmisbare soundtrack maakt het verhaal nog krachtiger. Vrolijke discodeuntjes uit de jaren tachtig worden afgewisseld met nieuwe nummers van Sufjan Stevens, die hij speciaal voor de film schreef. Vooral Mystery of Love is erg lovenswaardig, omdat de melancholische tekst precies de gevoelens van Elio blootlegt. Een ander aspect waarmee regisseur Luca Guadagnino zijn film naar een hoger niveau tilt, is de cinematografie. Bijna tastbaar voelen de beelden, die op locatie in Noord-Italië gefilmd zijn, van het mediterrane landschap en idyllische dorpjes. Als kijker verlang je terug naar de warme zomers die je zelf ooit hebt beleefd en daarmee is het doel van de film bereikt.

Iedereen die wel eens hopeloos verliefd is geweest, kan zich herkennen in de persoonlijke worstelingen van de hoofdpersonages. Door subliem acteerwerk is dit verhaal met recht een ode aan de liefde te noemen. Tel daar de Italiaanse zon bij op en het geheel laat een verblindende indruk achter bij de kijker. Of Call Me by Your Name een Oscar in de wacht sleept – 4 maart zullen we het weten – doet er eigenlijk niet zoveel toe. Als een film zo subtiel emoties van vreugde weet op te wekken, dat de kijker plots een traan over zijn wang voelt rollen, is dat de grootste waardering die de makers zich kunnen wensen.

 

Lees meer

ANS kijkt: Deadpool 2 (2018)

2017 was een goed filmjaar voor liefhebbers van het superheldengenre. Batman vs. Superman: Dawn of Justice, Wonder Woman en Thor: Ragnarokzijn slechts een paar voorbeelden. De kijker zou bijna gaan twijfelen of er nog wel iets over is voor de overige filmhelden om te redden. Deadpool gooit het over een hele ander boeg: de wereld is verdoemd en niemand heeft behoefte aan nog een politiek correcte held. Het leven als super(anti)held bestaat in deze uiterst vermakelijke actiefilm dan ook uit egocentrisme, lol en veel te foute humor.

Antiheld
Deadpool 2 gaat over de gelijknamige humoristische en immorele antiheld. Deadpool, gespeeld door Ryan Reynolds, geeft maar om twee dingen: zichzelf en zijn liefje Vanessa, gespeeld door Morena Baccarin. Hiernaast doodt hij de tijd door zoveel mogelijk bad guys af te slachten, superhelden belachelijk te maken en diepe gesprekken te voeren over de toekomst met zijn chauffeur. Deadpools leven verandert wanneer hij door een ingrijpende gebeurtenis in een depressie belandt. Alles lijkt uitzichtloos en het helpt niet mee dat hij nagenoeg onsterfelijk is door zijn superkrachten. Doodgaan is geen optie en nadat de zoveelste zelfmoordpoging is mislukt, belandt hij bij de X-Men. De cast uit de originele X-Men films kon door auteursrechten echter niet in deze film verschijnen. Geen Wolverine in deze film dus. Normaal gesproken zou dit afdoen aan de geloofwaardigheid van een superheldenfilm, maar Deadpool gebruikt het ontbreken van de originele cast juist om het razend populaire Marvel-universum belachelijk te maken. Wolverine, the Avengers en zelfs het concurrerende DC-universum, alles en iedereen moet het ontgelden. Op die manier weet Deadpool 2 zich wederom te onderscheiden van alle andere superheldenfilms die ooit gemaakt zijn.

Kinderen geen bezwaar
Vanessa heeft een kinderwens, maar vindt dat Deadpool nog niet klaar is om een kind op te voeden. Hij moet daarom eerst bewijzen dat hij een goede vader zal zijn. Gelukkig komt hij op een missie een jonge mutant in nood tegen, gespeeld door de perfect gecaste Julian Dennison. Deze superheld in wording kan vuur uit zijn handen schieten en kampt hiernaast met de nodige puberproblemen. Hij ziet Deadpool wonderbaarlijk genoeg als het perfecte rolmodel om hem naar volwassenheid te leiden. Wat volgt is een achtbaanrit van explosies, gescheld en indrukwekkende gevechtsscènes. De moeilijk op te voeden tiener is op zich niet zo’n groot probleem, maar helaas voor Deadpool is er ook een antagonist in de vorm van de chagrijnige tijdreiziger Cable, gespeeld door Josh Brolin (bekend als Thanos uit The Avengers). Dit reizen door de tijd en dimensies geeft het simpele plot iets meer lagen en wat meer verdieping. Als blijkt dat Deadpool het toch allemaal niet meer alleen aankan, vormt hij noodgedwongen een super(anti)helden team. Dit team bestaat uit een groep bijzondere mensen die ook een knipoog vormen naar The Avengers en Justice League. Door de film heen voert humor de boventoon en het plot wordt nergens echt complex. Dit in tegenstelling tot het uitgebreidere Marvel-universum, waar je alle films moet hebben gezien omdat er anders geen touw aan vast te knopen is.

Vierde dimensie
Naast de talloze verwijzingen naar andere superhelden maakt ook de verhaalvertelling in Deadpool 2 het een unieke film in het heldengenre. Naast zijn vermogen om in leven te blijven, is Deadpool als enige superheld in staat om tegen het publiek te praten en buiten de film te treden. Dit nemen de films waarheidsgetrouw over uit de originele stripboeken. De film volgt daarmee ook de toon van het eerste deel in de manier waarop wordt verteld wat er in de film en daarbuiten gebeurt. Het enige gemis aan de film is dat Reynolds als Deadpool continu de show blijft stelen, inclusief de bijbehorende screen time, waardoor er weinig ruimte overblijft voor de bijrollen. Jammer, want het zijn op zichzelf best boeiende karakters. Deadpool trekt zich hier echter niets van aan en schakelt zonder pardon het ene naar het andere personage uit. Gelukkig is Reynolds’ ego niet te groot voor wat zelfspot en in de film maakt hij herhaaldelijk zijn missers Green Lantern en X-Men Origins: Wolverine belachelijk.

Niet alleen de film zelf is grappig. De makers hebben daarnaast ongelofelijk veel moeite gestopt in het online promoten van de film, ook hier met de nodige satire. Eigenlijk zijn de bijkomende posts op Facebook of Twitter dan ook deel van de film en kan hier net zo hard om worden gelachen. Deadpool 2 bewijst wederom dat het superheldengenre nog een lange houdbaarheidsdatum heeft. De film behoudt gelukkig het eigenwijze karakter van het origineel en het is te hopen dat de eeuwig levende antiheld terugkomt voor een derde deel.

 

Lees meer

ANS kijkt: Peaky Blinders, seizoen 4 (2017)

Netflix stelt teleur. De nieuwste films en series laten vaak enige tijd op zich wachten. Maar precies op het moment dat zij het meest nodig is, laat Netflix het publiek niet in steek. Al een dag nadat BBC Two de laatste aflevering heeft uitgezonden, staat het hele vierde seizoen van Peaky Blinders online. De gebeden van fans zijn verhoord. De Shelby’s en kompanen zijn terug. In de eerste drie seizoenen heeft de familie al aangetoond uit het hardste hout gesneden te zijn, maar seizoen vier bevestigt dit beeld eens te meer. Het derde seizoen liet ons met samengeknepen billen en zweet op het voorhoofd achter. Wat zou Shelby Company Limited verder moeten nu vier van de grootste kopstukken zijn opgepakt?

Tekst: Roy van den Heuvel

Daar gaan we weer 
De trouwe kijker hoeft gelukkig niet lang in spanning te blijven. In de eerste scène van het nieuwe seizoen worden de gevangengenomen Arthur, John en Michael gebroederlijk naar een kale, grijze ruimte overgebracht. Voor hen hangen drie geknoopte touwen klaar. Ook Polly wordt door de dienstdoende agenten richting haar touw begeleid. Wanneer de vier met het touw rond hun keel de dood tegemoet kijken, spreekt Arthur op de voor hem zo karakteristieke wijze de in de serie welbekende zin uit: 'In the bleak midwinter.' Dit stukje tekst komt uit een gedicht van de Engelse schrijver Christina Rossetti en in de serie heeft deze zin een symbolische betekenis. Het gedicht zou namelijk uitgesproken worden als een van de Peaky Blinders het niet zou redden ten tijde van hun dienst in de Eerste Wereldoorlog, kort voor de gebeurtenissen van de serie.

Zoals de kijker van hem gewend is, weet Thomas Shelby alles op het laatste moment te redden. Tot hun grote verbazing worden alle vier de ten dode opgeschreven Peaky Blinders van het touw ontdaan en vrijgelaten. Meteen daarna wordt duidelijk dat Arthur en John een andere weg hebben ingeslagen. De twee kiezen ervoor – vooral op aandringen van hun echtgenotes – zich te ontdoen van Shelby Company Limited. Hoe lang zullen ze dit volhouden?

Even een klein eerbetoon 
Iemand die niet ongenoemd kan blijven, is Tom Hardy. Een sowieso al geweldige acteur die in de serie het personage Alfred "Alfie" Solomons speelt, een Joodse bendeleider uit London. Alfie is misschien wel even gewelddadig en onvoorspelbaar als Thomas, maar er is iets aan dit personage waardoor alles klopt. We leren hem al in het begin van seizoen twee kennen, maar in het vierde seizoen is hij weergaloos. Alfie is een geweldige onderhandelaar, die bekend staat om zijn gewelddadige uitbarstingen. Hardy's taalgebruik is heel verwarrend, maar juist hierdoor weet hij zijn tegenstanders te intimideren en domineert hij iedereen in zijn omgeving. BBC, deze man verdient zijn eigen spin-off.

Shelby versus Changretta 
In het vierde seizoen komt bovendien de Italiaanse familie Changretta terug, deze kennen we al uit seizoen drie. Nadat de Peaky Blinders in datzelfde seizoen besloten hebben het café van Vicente Changretta, de vader van de familie, plat te branden, komt de charismatische Italiaan verhaal halen bij John en Artur Shelby. Vanaf dat moment gaat het moorden tussen de twee bendes over en weer. Omdat Vicente Changretta zich zwaar beledigd voelt door de Peaky Blinders besluit hij wraak te nemen. En hoe. Hij laat niemand minder dan Grace Shelby, de enige echte liefde van Thomas vermoorden. Thomas Shelby is in de serie al een redelijk bloeddorstige, door de oorlog getraumatiseerde bendeleider, maar zo kil en koud als tegenover Vicente hebben we hem nog niet gezien. De Shelbys weten Vicente snel op te sporen en nemen hem gevangen. Waar Thomas van plan was om de Italiaan de hele nacht te laten lijden, denk Arthur daar anders over. Hij kan de pijn van de oude Vicente niet aanzien en verlost hem uit zijn lijden.

De toon is hiermee gezet en de jacht op Thomas Shelby is begonnen. Het wordt een ware Italiaanse vendetta; oog om oog, tand om tand. Dit vierde seizoen draait dan ook vooral om de jacht van Luca Changretta, de zoon van Vicente, op Thomas Shelby. Via iedereen die Thomas liefheeft, wil Luca hem een onmeetbare pijn laten voelen. Verdere details over de vendetta zouden te veel weggeven over het seizoen. Iedereen die de serie nog niet heeft gekeken, wordt aangeraden zich zo snel mogelijk achter hun laptop te planten. 'By order of the Peaky Blinders!'

 

Lees meer

ANS kijkt: Phantom Thread (2017)

Phantom Thread is de tweede samenwerking tussen regisseur Paul Thomas Anderson en de legendarische acteur Daniel Day-Lewis. De film, die vanaf 1 maart in Nederland te zien is, trok bij voorbaat veel aandacht bij het grote publiek. Dit werd nog eens versterkt door het feit dat dit, vermoedelijk, de laatste film is waarin Day-Lewis speelt. Daarbij komt dat de film voor alle grote Oscars genomineerd is, zoals Beste Film, Beste Acteur en Beste Regisseur. De vorige samenwerking tussen Day-Lewis en Anderson, There Will be Blood, bezorgde Day-Lewis zijn derde Oscar. De vraag is of Day-Lewis nu met zijn laatste film weer een Oscar binnen weet te slepen.

Tekst: Ramadan Hasani

OCD-ish?
Phantom Thread is het verhaal van Reynolds Woodcock (Day-Lewis), een excentrieke doch talentvolle en vooraanstaande modeontwerper van de Britse koninklijke familie en andere edellieden. Het vertrouwde leven van Woodcock wordt verstoord wanneer hij Alma (Vicky Krieps) leert kennen, een eigenzinnige jonge serveerster die zijn geliefde en muse wordt. Het conflict in de film draait voornamelijk om deze twee personages. Daarnaast woont Reynolds samen met zijn zus, Cyril (Lesley Manville). Gezien de merkwaardige persoonlijkheid van Reynolds, fungeert Cyril als een mantelzorger, contactpersoon en secretaresse voor zijn modehuis. Dit zodat hij zich op het werk kan focussen en zij met de mensen om kan gaan. Het verhaal laat ook een interessante tweestrijd zien tussen werk en liefde. We zien namelijk dat Reynolds eigenaardigheden heeft die hem niet altijd helpen. Hij heeft een rigide dagstructuur, kan niet tegen geluid tijdens het ontbijt, is veeleisend en gevoelig voor veranderingen. Deze interne gebreken zorgen ervoor dat zijn relatie met Alma weleens rammelt. Hierdoor vraag je je als kijker af in hoeverre er een phantom threadis tussen Alma en Reynolds.

Oscarwaardig
De personages in de film zijn uitgewerkt op een manier die organisch en natuurlijk aanvoelt. De acties van de personages komen goed overeen met hun karakters. De film laat een interessante sociale dynamiek zien tussen Reynolds, zijn zus Cyril en Alma. Alma is de buitenstaander die in deze wereld van haute couture wordt geïntroduceerd. Immers was ze maar een serveerster voordat ze Reynolds leerde kennen. De ontwikkeling van de relaties in de film is interessant om te zien. In een scène zien we bijvoorbeeld dat Alma de rol van Cyril als contactpersoon voor Reynolds wil overnemen wanneer ze de vragen van iemand in koor beantwoorden. Hier is ook te zien dat Alma een sterke persoonlijkheid heeft en daadkrachtig is in haar wensen en verlangen. 

Day-Lewis is als enige bekroond met drie Oscars voor beste acteur. Hoewel Reynolds Woodcock niet de extreme persoonlijkheden van Day-Lewis' andere rollen heeft, is het toch subliem geacteerd. Day-Lewis is op deze manier ook een mooie afspiegeling van zijn personage. Hij acteert met een verfijning en een nuance die in overeenstemming is met zijn personage en zijn werk. Zijn medespelers Vicky Krieps (Alma) en Lesley Manville (Cyril) zijn overigens net zo verfijnd in hun werk en doen zeker niet onder aan Day-Lewis.

Filmisch gefilmd
Phantom Thread wordt gekarakteriseerd door een prachtige cinematografie. De locaties zijn uiteenlopend en prachtig in beeld gebracht. De werkplek van Reynolds is een prestigieus herenhuis in de chique wijk Fitzrovia in Londen. Daarnaast zien we ook de glooiende heuvels van het nabijgelegen platteland. De orkestrale muziek versterkt deze visuele pracht verder en je bent al gauw ondergedompeld in de wereld van Londen in de jaren 50 en de landschappen van Engeland. Net zoals de locaties is er ook aan de kleding in de film zorgvuldig aandacht besteed. De manier waarop de camera de contouren van de kleding volgt en de focus vaak legt op de kleding zorgt ervoor dat het publiek snel in de wereld van Reynolds komt.

Thee is niet altijd welkom
De briljante humor in de film is een aangename verassing en onderscheidt Phantom Thread van andere romantische films. Het vermijdt de typische melodramatische scenes van conventionele romantische films. De humor maakt het verhaal niet minder geloofwaardig, maar weet de film juist te verheffen. Het voegt een realiteit toe aan de personages en de wereld die wordt geschetst in de film. Veel van de humor is bovendien geïmproviseerd, dit gaf de acteurs de kans om de personages nog levendiger te maken. Een specifiek voorbeeld hiervan, dat tegelijkertijd de eigenaardigheid van Reynolds behelst, is wanneer Alma thee brengt en Day-Lewis reageert met: 'The tea is going out. The interruption is staying right here with me.' De regisseur heeft bekend gemaakt dat dit zijn favoriete ad-lib moment was van de film.

Heel simpel gezegd is Phantom Thread een geweldige film. Als een Zwitsers zakhorloge werken meerdere delen in deze film in perfecte harmonie samen en creëren zo een filmisch meesterwerk. Deze precisie zien we ook terug wanneer Reynolds tegen zijn muse en geliefde Alma zegt: 'Whatever you do, do it carefully.'

 

Lees meer

ANS kijkt: Rampage: Big Meets Bigger (2018)

Rampage: Big Meets Bigger is gebaseerd op een arcadespel uit 1986. In dit spel kan je als ofwel een gorilla, weerwolf of hagedis steden slopen terwijl je wordt aangevallen door soldaten. De opzet voor het spel is vrij simpel, maar effectief en leuk voor zijn tijd. Helaas volgt de film precies deze zelfde simpliciteit en kan het zich moeilijk onderscheiden van de Jurassic Park films en monsterfilms alsKing Kong enGodzilla. De verhaalstructuur waarin een monster de stad sloopt en een actiefiguur de stad gaat redden is hiervoor al te vaak uitgevoerd.

Tekst: Siebe Konst

Bigger is better?
George, een zeldzame albino zilverrug gorilla en tegenspeler van Dwayne "the Rock" Johnson, leeft in het begin van de film een zorgeloos en veilig bestaan in een dierentuin in San Diego. Dit verandert wanneer hij wordt geïnfecteerd met een serum dat, puur toevallig, precies in zijn hok terechtkomt. Het serum laat hem in een aantal dagen uitgroeien tot een monster van pakweg tachtig meter hoog. George en zijn nieuwe kameraden worden door het serum bovendien vijandig tegen mensen. Aan Johnson de taak om deze dieren te stoppen en George te redden. Dit wil hij bereiken door op zoek te gaan naar een tegengif en moet hierdoor natuurlijk langs de monsters, die zich inmiddels alle drie hebben verplaatst naar Chicago. Om het nog ingewikkelder te maken, wordt zijn zoektocht bemoeilijkt door speciaal agent Harvey Russel, gespeeld door Jeffrey Dean Morgan. Hiernaast moet Johnson het opnemen tegen het bedrijf achter het serum: Energyn. Het plot is zoals te raden valt niet erg indrukwekkend. Morgan speelt een enigszins leuke rol die vergelijkbaar is met zijn rol als charismatische slechterik Negan in The Walking Dead. Veel voegen de andere personages echter niet toe, want alles draait toch om Johnson.

Spierbal versus drie monsters
Johnson speelt in deze simpele en weinig verassende actiefilm de primatoloog Davis Okoye. Okoye heeft naast deze fulltime baan blijkbaar ook nog genoeg tijd om regelmatig een bezoek te brengen aan de sportschool en kan goed overweg met vrijwel elk wapen. Hiernaast beschikt hij ook nog eens over een flinke dosis oneliners. Johnson is bekend van eerdere actiefilms als The Fast and the Furious, Pain & Gainen San Andreas en zijn rol als opgepompte badass in Rampage is dan ook weinig verrassend. Het plot van Rampage draait voor een groot deel om Johnson die de wereld gaat redden met zijn spierballen, voertuigen en een arsenaal aan wapens. Het lijkt een onmogelijke taak, maar Johnson flikt het toch weer in deze lachwekkende monsterfilm. Het enige verschil met soortgelijke films is dat Johnson een vriendschapsrelatie met de gorilla heeft ontwikkeld. Hierdoor is het simpelweg omleggen van alle drie de monsters geen optie. De krokodil en de wolf apart nemen en uitschakelen kan helaas ook niet doordat de gorilla ook zonder verklaarbare reden vredelievend is voor zijn twee veel te grote soortgenoten. Dit terwijl deze drie elkaar nog nooit ontmoet hebben en uit verschillende delen van Amerika komen.

Futuristische natuurdocumentaire 
Hetgeen dat mensen naar de bioscoop trekt zijn de drie monsters die erg mooi in beeld zijn gebracht. Dit zijn de echte sterren in Rampage. Gedurende de film wordt de gehele stad gesloopt en ook dit ziet er allemaal erg imposant uit. Het plot krijgt hierdoor echter weinig ruimte en de karakters zijn zo basaal als wat. Het is dan ook een goed gekozen strategie van de regisseurs en acteurs om de rollen niet al te serieus te nemen. Toch zou de film met alleen maar de drie beesten erin weinig in kwaliteit verschillen met de huidige versie. Een soort futuristische natuurdocumentaire zonder acteurs en onnodige zijplots, met alleen maar beelden van de dieren had ook volstaan. Rampage is namelijk tot de nok toe gevuld met oneliners die weinig toevoegen en het was dan ook beter geweest als de karakters een voorbeeld zouden nemen aan hun grotere, stillere tegenspelers. Dat het weinig inhoudelijke introductieverhaal niet al te lang duurt is dan ook een pluspunt. Het slopen van de stad en het nodige man versus beest geweld kan hierdoor snel beginnen. Deze actie zet zich het hele verhaal voort, met weinig rustmomenten voor het toch al onderontwikkelde plot. Hierdoor gaat de film tenminste niet vervelen. De korte duur van anderhalf uur scheelt ook.

Rampage leent zich perfect voor een avondje gedachteloos vermaak. Voor wie behoefte heeft aan spektakel, goede 3D-effecten en onrealistische scenario's is deze B-film zeker een bioscoopbezoek waard. Wil je diepgang en leuke karakters dan kan je beter de film overslaan. Mocht je de film toch nu willen zien is IMAX zeker een aanrader door het mooie geluid en het visuele spektakel.

 

Lees meer

ANS kijkt: Star Wars: The Last Jedi (2017)

De verwachtingen voor de gemiddelde Star Wars film zijn hoog, maar in het jaar dat de franchise haar veertigjarig jubileum viert, is het extra spannend. Dat de franchise überhaupt zolang heeft weten te overleven, mag een wonder heten na alles wat George Lucas eraan heeft gedaan om zijn epos te ruïneren met de vreselijke prequels. Gelukkig leek het na een doorstart met The Force Awakens (2015) en een zoethoudertje in de vorm van Rogue One (2016), weer de goede kant op te gaan. Met The Last Jedi wordt dat vermoeden niet alleen bevestigd, maar ruimschoots overtroffen: Star Wars is beter dan het in lange tijd geweest is en deel acht van de reeks is in veel opzichten de culminatie van veertig jaar filmgeschiedenis.

Menselijke complexiteit
Er valt veel over deze film te zeggen, niet in de laatste plaats omdat het de langste film in de serie tot nu toe is, met een speeltijd van meer dan tweeëneenhalf uur. Die tijd wordt goed gebruikt en vrijwel alle grote personages komen tot hun recht, zowel de oude als de nieuwe generatie. Waar de aanwezigheid van Luke Skywalker (Mark Hamill) in The Force Awakens verwaarloosbaar was, speelt hij in deze film een aanzienlijk grotere rol. Daarbij wordt niet alleen zijn personage recht gedaan, maar ook zijn status als de laatste Jedi. Een ander oudgediende is de inmiddels overleden Carrie Fisher, die voor de laatste keer schittert als prinses Leia en ook nog een aantal mooie scènes heeft met haar tegenpersonages. Dat maakt het een waardig afscheid van de actrice en de rol van haar leven. Ook de nieuwe personages krijgen meer diepgang, waarbij vooral Kylo (Adam Driver) en Rey (Daisy Ridley) indruk maken. Kylo wordt verder uitgediept als een van de meest ambigue personages, met zijn tweestrijd tussen het goede en het kwade, en de optimistische Rey krijgt het aan de stok met oude cynicus Luke, een fantastische combinatie. Het was geen eenvoudige klus om recht te doen aan al deze (en alle andere) complexe personages en de eerdere films, maar regisseur Rian Johnson heeft het voor elkaar gekregen.

Schoonheidsfoutjes
The Last Jedi trapt volgens goed gebruik in de Star Wars franchise af met een spannende actiescène die het publiek gelijk de film insleurt. Ondanks dit sterke begin heeft de film in de eerste helft een beetje opstartproblemen De gebruikelijke slapstick en willekeurige creaturen die als comic relief door het scherm banjeren, werken hier soms storend en sommige grappen voelen nogal geforceerd. Daardoor is de balans tussen drama en komedie een beetje zoek en sommige scènes komen niet helemaal tot hun recht. Gelukkig is er ook in dit stuk van de film genoeg om van te genieten, met emotionele momenten die teruggrijpen op de oorspronkelijke trilogie en veel humor die wel gewoon raak is. In de tweede helft is het klaar met de ongein en dan begint het spektakel pas echt. Het laatste uur van de film loopt als een trein en houdt de kijker op het puntje van zijn stoel, maar biedt ook ruimte voor emotionele momenten en humor. Tegen de tijd dat de film is afgelopen, ben je de onzin die tussendoor voorbijkwam alweer vergeten en flitsen vooral de vele hoogtepunten aan je voorbij.

Emotionele noten
Niet alleen de personages en het verhaal steken goed in elkaar, ook op andere vlakken is de film tot in de puntjes uitgewerkt. De film zit vol prachtige beelden, of het nu gaat om ruimteveldslagen, light saber gevechten of de rustigere momenten tussendoor. Ook de shots van het eiland waar Luke zich verschuilt, gefilmd op locatie op een afgelegen Iers eiland, verdienen veel lof. Daar kan geen natuurdocumentaire van de EO aan tippen. Naast het visuele spektakel zit het ook met de muziek weer goed. Zoals altijd zijn de composities van John Williams een absoluut meesterwerk, met prachtige nieuwe muziek en variaties op oude bekenden. De beroemde Force Theme komt herhaaldelijk voorbij in diverse uitvoeringen en elke keer raakt het precies de juiste emotionele snaar.

Hoewel The Last Jedi genoeg openlaat voor J.J. Abrams om mee aan de slag te gaan in het vervolg, is daar na het zien van deze film niet direct behoefte aan. Dat een groot deel van de vragen die The Force Awakens opriep onbeantwoord blijven, maakt verbazingwekkend weinig uit gezien de hoge kwaliteit van de nieuwe film. Sterker nog, als dit de laatste film zou zijn, zou dat misschien niet eens zo'n ramp zijn. In veel opzichten is dit een bijna perfect einde van de reeks. Dat is het natuurlijk niet en dat is misschien maar goed ook, maar dat tevreden gevoel zegt genoeg over het vakwerk dat regisseur Johnson heeft neergezet. Dat hij over een paar jaar aan de slag mag met een eigen Star Wars trilogie is in elk geval iets om naar uit te kijken.

 

Lees meer

ANS kijkt: The Sense of an Ending (2017)

De verfilming van een literair pareltje wekt hoge verwachtingen, zeker als het gaat om winnaars van de Man Booker Prize. Er is een hoop prestige verbonden aan het winnen van deze Britse prijs en wanneer er een verfilming wordt aangekondigd, zijn de critici er als de kippen bij om te beoordelen of de film het boek eer aandoet. Dit was zeker ook zo bij The Sense of an Ending, geschreven door Julian Barnes en winnaar van de prijs in 2011. In dit geval is het antwoord een overtuigende 'ja' -afhankelijk van wie je het vraagt ten minste. Volgens anderen is het antwoord namelijk een resolute 'nee'. Hoe kan The Sense of an Ending zowel een groot succes als een totale flop zijn? Het blijkt allemaal af te hangen van de intenties en verwachtingen van de kijker.

Tekst: Ilse Peeters

Achtervolgd door het verleden
De gescheiden Tony Webster (Jim Broadbent) werkt als oude man in een tweedehands camerawinkel en wordt naar eigen zeggen niet graag lastig gevallen door het leven. Op een willekeurige dag ligt het verleden op zijn deurmat in de vorm van een brief en zal Tony toch de confrontatie moeten aangaan met alles wat alles wat hij angstvallig geprobeerd heeft te verdringen. De brief is geschreven door de moeder (Emily Mortimer) van Veronica, met wie Tony een relatie had tijdens zijn studententijd. Verder bevat de brief 500 pond en de mededeling dat ze hem het dagboek van zijn vriend Adrian (Joe Alwyn) heeft nagelaten. Adrian kreeg een relatie met Tony’s vriendin Veronica (Charlotte Rampling), vlak nadat zij en Tony op een nare manier uit elkaar gingen. Vanzelfsprekend is Tony verward over de nagelaten som geld en bijzonder geïntrigeerd door het dagboek. Hierin hoopt hij de reden te vinden voor Adrian’s onverwachte zelfmoord een aantal jaar geleden. Het dagboek blijkt in bezit te zijn van Veronica en hier begint Tony’s daadwerkelijke confrontatie met het verleden, waarbij er herinneringen naar boven komen die hij liever had laten rusten. Door middel van flashbacks, gesprekken met personen uit Tony’s verleden en het herlezen van een oude brief, ontdekt de kijker langzaam maar zeker dat Tony meer dan genoeg reden heeft om het verleden liever achter zich te laten.

The Nonsense of an Ending?
Waar de film onbetwiste lof over ontvangt is de samenstelling van de cast. De hoofdpersonages worden op sterke en meeslepende wijze neergezet door heuse lievelingen uit de Britse filmwereld. Desondanks stelt Deborah Ross in een recensie voor The Spectator dat de film haar onmogelijk emotionele voldoening kan brengen. Ze wijt dit aan het voor haar gevoel onlogische en abrupte einde en om deze reden zou ze de titel 'The Nonsense of an Ending' toepasselijker hebben gevonden. Gelukkig had de regisseur een goede reden voor het abstracte en open einde en kunnen we rustig concluderen dat het doel van de film waarschijnlijk aan Ross voorbij is gegaan. Toegegeven, voor wie een uitgebreid plot verwacht waarbij de regisseur de kijker bij de hand neemt en door het verhaal leidt, zal de film een teleurstelling zijn. Het belangrijkste effect dat de filmmaker probeert te bereiken is namelijk juist om de kijker vol verwarring en vragen achter te laten. De verfilming is immers typisch Brits in het relatief langzame tempo van het verhaal. Bovendien is het succes van de brontekst te wijten aan zaken die weinig te maken hebben met de daadwerkelijke verhaallijn en meer met de denkprocessen die het teweegbrengt.

Vragen boven antwoorden
Voor wie is de film dan wel geschikt? Dit zullen mensen zijn die liever voorbij de oppervlakkige verhaallijn kijken en die al snel in discussie gaan over existentiële vraagstukken, vooral in de kroeg na een borrel of twee. Zo is The Sense of an Ending in de eerste plaats een vertolking van postmodernistische kwesties en speelt zowel het boek als de film met filosofische vragen. Bestaat er wel zoiets als een 'echte' geschiedenis en is dit überhaupt belangrijk? Kunnen we onze eigen herinneringen vertrouwen en wat zegt dit over ons? Wat betekent het dat tijd vergankelijk is? Het doel van postmodernisme is het stellen van vragen, niet het vinden van antwoorden. Dit is een logisch gevolg van het geloof dat alles te ondermijnen valt tot er niets anders overblijft dan twijfel over wat we eerder als vanzelfsprekend beschouwden. Het verhaal van Tony Webster, waarin hij als oude man diep zijn eigen duistere verleden in duikt, is een uitermate overtuigende manier om de kijker aan het denken te zetten. Niet alleen over Tony’s leven, maar ook over dat van henzelf. Herinneringen zijn immers subjectieve en onbetrouwbare bronnen om te reflecteren op een mensenleven. Zoals bij Tony zou het zomaar eens kunnen gebeuren dat je leven toch iets anders is verlopen dan je jezelf altijd hebt wijsgemaakt.

Uiteindelijk is The Sense of an Ending een meeslepend verhaal waarin ruimte is om mee te leven met de personages, maar dat bovenal geschikt is als je graag speelt met begrippen zoals geschiedenis, waarheid en de effecten van tijd. De achterliggende gedachte is dat je aan alles gaat twijfelen en daarmee dus ook aan jezelf.

 

Lees meer

ANS kijkt: Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017)

'Raped while dying', 'And still no arrests?', 'How come, chief Willoughby?'. Dit is de vraag die Mildred Hayes (Frances McDormand) in Three Billboards Outside Ebbing, Missouri stelt aan de politie van Ebbing, Missouri. Zeven maanden geleden is haar dochter verkracht en vermoord, maar de agenten in het dorp zijn volgens de gefrustreerde Hayes drukker bezig met 'nigger-torturing business' dan met de zoektocht naar de dader.

Drie billboards
Hayes plakt haar verwijt met zwarte letters op rood papier op drie hoge billboards net buiten het dorp Ebbing. De borden zijn al decennia niet gebruikt en staan langs een verlaten plattelandsweggetje, maar toch is ze bereid vijfduizend dollar per maand neer te leggen voor haar 'reclametekst'. Dit tot de woede van het politiedepartement en de dorpsbewoners. Die snappen allemaal dat Hayes het moeilijk heeft, maar vinden het niet nodig Willoughby (Woody Harrelson) persoonlijk aan te vallen. Al helemaal omdat laatstgenoemde lijdt aan terminale alvleesklierkanker.

In het begin van de film is het makkelijk een moreel oordeel te vellen: Hayes is misschien grofgebekt en bij tijd en wijlen onsympathiek, maar ze lijkt de enige normale persoon in een dorp vol incapabele en racistische bewoners en politieagenten. Naarmate de film vordert blijken goed en kwaad echter niet lijnrecht tegenover elkaar te staan. Willoughby is een sympathieke agent die, hoewel Hayes het misschien niet wil geloven, doet wat hij kan. De dader is nu eenmaal in geen enkele databank te vinden, waardoor er geen DNA-match kan worden gemaakt. Hayes' oplossing? 'I'd start up a database, every male baby was born, stick 'em on it, and as soon as he done something wrong, cross reference it, make one hundred percent certain it was a correct match, then kill him.'

Slordig schrijfwerk
Deze sfeer van geweld blijft de hele film prominent aanwezig. Hayes schopt twee kinderen in het kruis, wordt zelf bedreigd met een mes, een agent trapt anderen in elkaar en wordt op zijn beurt zelf tegen de grond geslagen. Als kijker is het soms ronduit frustrerend om keer op keer geconfronteerd te worden met nutteloze vergelding, excessen van geweld tegen de verkeerden en het domme gedrag van de hillbilly-dorpsbewoners. Dit gedrag wordt nergens op een rechtvaardige manier bestraft. De moord op Hayes' dochter ligt te verstoffen in een archiefkast. Zelfs als de openlijk racistische politieagent Dixon (Sam Rockwell) een onschuldige inwoner in elkaar trapt en daarna voor de ogen van de nieuwe chief of police uit het raam gooit, volgen er geen echte repercussies. Ja, de agent in kwestie wordt ontslagen, maar van een arrestatie komt het niet. Enerzijds past dit in het thema van geweld en verkeerde vergelding, anderzijds voelt het als lui schrijfwerk dat is bedoeld om de rest van het plot mogelijk te maken.

Wie goed doet
Three Billboards Outside Ebbing, Missouri is duidelijk geen moralistische film, waarin goede daden worden beloond en foute daden bestraft. De film is het alleen in zo'n mate niet, dat het onrealistisch wordt. Gevallen van machtsmisbruik, racisme en geweldexcessen worden weggewuifd om de rest van het plot mogelijk te maken. De opluchting is daarom groot als personages eens gebruikmaken van hun vergevingsgezindheid in plaats van hun vergeldingsdrang. De personages die uiteindelijk vergeven worden, zijn echter de personages die dit het minst verdienen: een beroerd functionerende politieagent en de ex-man van Hayes (John Hawkes) die zich tot op heden schaamteloos schuldig maakt aan huiselijk geweld. Waarom moet de kijker geven om de moralisatie van personages die nauwelijks iets doen om dit te verdienen? Als puntje bij paaltje komt, krijgen ze onverdiend veel aandacht.

Het plot is dus regelmatig frustrerend om te volgen, maar Three Billboards Outside Ebbing, Missouri is visueel gezien een boeiende film om te kijken. De beelden, vooral die van het stadje Ebbing en de billboards, zijn erg mooi en het acteerwerk is overtuigend. Niet iedereen lijkt problemen te hebben met het rammelende plot: de film won namelijk drie Golden Globes en is genomineerd voor zeven Oscars, waaronder die voor het beste scenario. Of de film deze in de wacht weet te slepen, is nog afwachten: de film moet het immers opnemen tegen titels als Call Me by Your Name en Dunkirk.

 

Lees meer

ANS kijkt: Tomb Raider (2018)

Tomb Raider was oorspronkelijk een van de eerste videospellen met een vrouwelijk hoofdpersonage, dat een kleine hoeveelheid actie mixte met een groot aantal puzzels. Het eerste spel kwam uit in 1996 en in 2001 volgde de eerste verfilming. Het spel en de verfilming draaien allebei om Lara Croft, een wetenschapper en powervrouw die gezien kan worden als een vrouwelijke tegenhanger van Indiana Jones. Eerder zijn al twee films uitgekomen met Angelina Jolie in de hoofdrol, Lara Croft: Tomb Raider (2001) enLara Croft: Tomb Raider – The Cradle of Life (2003). De nieuwste film is eenreboot en lijkt in veel opzichten op de videospellen, die onlangs ook een herstart hebben gehad.

Vermist
In deze nieuwste versie wordt Lara Croft gespeeld door Alicia Vikander, ook wel bekend van The Danish Girl, waarin Vikander een Oscar won voor beste vrouwelijke bijrol. De vader van Lara, in deze film gespeeld door Dominic West, is toen Lara nog jong was vermist geraakt. Lara weigert echter om haar vader officieel te erkennen en accepteert de erfenis dan ook niet. Die erfenis bestaat onder andere uit het uit de spellen bekende landhuis, geld en wapens. Lara begint in deze film zodoende als een simpele fietskoerier en ook hierin verschilt de film van de spellen. Dit zorgeloze bestaan verandert wanneer een brief suggereert dat Lara's vader mogelijk toch nog leeft. Lara gaat op een levensgevaarlijke missie om haar vader te vinden en dit brengt haar onder andere naar Azië en Zuid-Amerika. Met de hulp van Daniel Wu (Into the Badlands) gaat ze de zoektocht aan, die zich uiteindelijk ontvouwt in een groter wereldwijd complot.

Stoer maar breekbaar
Gelijkenissen tussen Vikander en Jolie zijn er nauwelijks, wat de film ten goede komt. Waar Jolie haar karakter neerzette als een rondborstige, zelfverzekerde en succesvolle avonturier, is Vikanders versie van Lara in deze film een stuk verlegener en fragieler. Lara is ook fysiek klein van stuk, maar desalniettemin snel, sterk en moedig. Voor deze rol heeft Vikander een lange tijd vechtsport en fitness gedaan, zodat het personage ook fysiek erg geloofwaardig is. De Lara Croft in deze film is slechts een beginversie van de supervrouw uit de videospellen. Ze raakt daadwerkelijk gewond, kan geen overdreven grote groepen vijanden aan en wint niet altijd het gevecht. De Tomb Raider films zijn dus qua hoofdpersoon vrijwel tegenpolen, maar er is ook genoeg gelijkenis tussen de oude en nieuwe versie te vinden. Zo zijn de wilde omgevingen gelukkig bijvoorbeeld bewaard gebleven en worden deze door hedendaagse technologie briljant op het scherm getoverd. Lara komt onder meer in Londen, de open zee en de jungle terecht en dit ziet er prima uit. Het is dan ook aangeraden om de film in IMAX te kijken.

Onderscheid
Door de herziene versie van het hoofdkarakter, de langzame introductie en de opbouw van de andere hoofdpersonages biedt Tomb Raider veel meer diepgang dan voorheen. Hiermee onderscheidt de film zich van de typische good girl vs. bad guy structuur uit de eerste twee verfilmingen en veel andere actiefilms, zoals het recente Wonder Woman. De film bouwt niet op overdreven grote explosies en schietpartijen, maar maakt slim gebruik van het feit dat Lara nog weinig vaardigheden bezit. Dit levert kortere maar minder voorspelbare gevechtsscènes op. Bovendien geeft het ruimte voor de antagonist Mathias Vogel (gespeeld door Walt Goggins) om zich te ontwikkelen en krijgt hij een achtergrondverhaal dat niet zo eenzijdig is als veel andere schurken in films van tegenwoordig.

Ondanks de goede karakterontwikkeling is het verhaal helaas minder meeslepend. Je weet als kijker door de typische avontuurstructuur, die bestaat uit een probleem en een hoofdpersoon die dit moet oplossen, al gelijk waar het verhaal gaat eindigen. De makers hebben hier zeker wat kansen laten liggen, helemaal als je weet dat de Tomb Raider spellen inmiddels best veel achtergrond over Lara's avonturen hebben voortgebracht om mee te werken. De film laat zien dat Lara een stoer meisje is, maar toch veel verdriet heeft, spijt heeft van hoe ze er nu voor staat en gemotiveerd is om zich door haar worstelingen heen te slaan. Helaas zorgt dit nergens voor verassingen in het plot en zijn de puzzelelementen die de originele spellen zo beroemd maakten ingekort. 

Tomb Raider is zeker het kijken waard voor wie houdt van een frisse actie- en avonturenfilm zonder te veel ongeloof en overdreven masculiniteit. Voor de kijker die graag veel overdreven actie wil met een mannelijke hoofdrol is de film daarentegen minder geschikt, maar dat is natuurlijk ook niet waar de Tomb Raider franchise om draait. Hopelijk komt er een goed vervolg, waarin de ontwikkeling van Lara naar de supervrouw die ze ooit was verder kan worden voortgezet.

 

Lees meer