De minst inspirerende studenten van 2017

Het zal je niet zijn opgevallen, maar vorige week presenteerde Nultweevier een lijst met de meest inspirerende studenten van 2017. ANS komt daarom nu, net als in 2016, met een lijst van studenten die het afgelopen jaar het minst inspirerend waren.

De lijst wordt aangevoerd door Auke van der Veen, dit jaar voorzitter van de Organisatiecommissie van de Batavierenrace. Hoe Van der Veen deze positie heeft weten te bemachtigen, is voor iedereen een raadsel, omdat hij in zijn leven nog geen meter heeft gerend. Vermoedelijk gaat het hier om een uit de hand gelopen grap die allerminst inspirerend te noemen is.

Nummer twee op de lijst is Sander Nederveen, die zijn dagen in het ESC slijt. Daar observeert hij andere studenten die wel hard aan het werk zijn onder het genot van een bakje koffie. In plaats van studeren, spuugt hij om de zoveel tijd een woordenbrij uit als column voor ANS. Daar heeft werkelijk niemand iets aan.

Ook Pim ten Broeke kan niet op de lijst ontbreken. Nultweevier omschrijft hem heel optimistisch als lid van de Universitaire Studentenraad, maar Ten Broeke heeft de medezeggenschap al een half jaar verlaten. Blijkbaar beweegt Ten Broeke zo weinig mensen dat zijn afwezigheid niet verschilt van zijn aanwezigheid.

Tot slot een eervolle vermelding voor Tijs Sikma, sinds 2015 het prototype van een niet-inspirerende student, die al drie jaar op rij Nijmegen niet weet te inspireren. Ook na zijn vertrek als hoofdredacteur bij ANS heeft hij nauwelijks zijn best gedaan om iets aan die positie te veranderen. De redactie prijst de apathie die nodig is om al drie jaar achter elkaar zo weinig mensen te beroeren.

 

Lees meer

De Speld: 'Bij de PVV kun je niet meer in de overtreffende trap'

'Wilders overweegt samenwerking met PVV-fractie', 'Consumentenbond: brandalarm met snoozeknop onveilig' en 'Facebook komt met like-like button'. Satirische website De Speld - 'uw vaste prik voor betrouwbaar nieuws' - brengt parodieën op de actualiteit alsof zij werkelijkheid zijn. Inmiddels heeft de site meer dan 109 duizend volgers op Facebook en vormt zij een dagelijkse portie vermaak voor liefhebbers van de actualiteit. Oprichter en hoofdredacteur Jochem van den Berg verzorgt vandaag een masterclass op de campus tijdens de eerste dag van het Wintertuinfestival. ANS sprak hem alvast over morele grenzen, zijn redactie en een maatschappijkritische houding. Het idee voor De Speld kreeg Jochem van den Berg tijdens het lezen van de Metro in de trein. 'Ik dacht: eigenlijk zouden we veel betere onzin moeten hebben.' Geïnspireerd door het Amerikaanse The Onion - 'America's finest news source' - ging hij op onderzoek uit en zo ontdekte hij dat de meeste moderne, westerse landen al een satirisch nieuwsplatform hadden. In 2007 besloot Van den Berg samen met een groep vrienden in de Nederlandse variant te voorzien. Dienden deze buitenlandse voorgangers als een voorbeeld voor jullie? 'Ja en nee. Wij pretenderen niet het idee van een satirische nieuwssite te hebben bedacht, natuurlijk  keken wij naar buitenlandse collega's. Toch heeft ieder land weer zijn eigen taal en cultuur en bovendien ander nieuws, dus wij moesten zelf uitvinden wat in Nederland het beste werkt. 'Bij ons zie je bijvoorbeeld minder sierlijk taalgebruik, we schrijven meer sec. Of we ook harder zijn dan in andere landen? Dat denk ik niet. The Onion bijvoorbeeld kan ook flink uithalen bij tijd en wijlen.' amsterdam 13-02-2012, Jochem vd Bergfoto Leonard FäustleOver dat hard zijn gesproken: jullie trekken allerlei gebeurtenissen en ontwikkelingen in het absurde, dat kan pijnlijke situaties opleveren. Hebben jullie binnen de redactie wel eens discussies over morele kwesties? 'Met satire zoek je grenzen op, natuurlijk hebben we daar dan discussie over. Dat gebeurt bijvoorbeeld bij rampen of mensen die overleden zijn, het kan heel gevoelig liggen als je hier iets mee doet. Zo hadden wij voor de begrafenis van prins Friso een stuk met een verwijzing naar het Koningslied klaarliggen waarvan wij uiteindelijk toch besloten het niet te plaatsen.' Met 'Nabestaanden hinderen NOS-berichtgeving Filipijnen' haaktenjullie toch in op orkaan Haiyan. Waarom was dit wel acceptabel? 'Daar hebben wij helemaal geen discussie over gehad. De NOS deed in meerdere items verslag van mensen die geen tickets meer konden krijgen om de rampgebieden te verlaten. Vervolgens zeiden ze dat ze zelf gelukkig wel tickets hadden kunnen bemachtigen. Dit stuk was gewoon regelrechte kritiek op de NOS.' Het is voor te stellen dat bepaalde opvallende situaties of personen zich goed lenen voor jullie stukken. Waren jullie bijvoorbeeld blij met de komst van Geert Wilders? 'Nee, de PVV werkte zelf al met uitvergrotingen en dat maakte het voor ons lastig. Wilders ging zoveel rare voorstellen doen dat je met satire niet meer in de overtreffende trap kon. De partij was het absurde zelf al voorbij. We hebben toen op andere manieren naar de situaties moeten kijken en dat is ook wel gelukt. Toen zoveel leden uit de partij werden gegooid vanwege dubieuze carrières, hebben wij geschreven over een PVV'er die werd weggezet omdat zijn intellectuele verleden aan het licht kwam.'
Satire is snel maatschappijkritisch. Is dit ook een van jullie doelen?  'Soms nemen we een duidelijk standpunt in, ja. Dat gebeurde onder andere bij de Zwarte Piet-discussie. In reactie op de Pietitiekwamen wij met een Koloniepetitie.' Op deze Facebookpagina riepen zij de mensen op om te strijden 'tegen het kwijtraken van onze koloniën'. Een duidelijke verwijzing naar het racistische verleden van de Sinterklaastraditie. Op de site bekritiseerden ze de eeuwige discussie met berichtenals 'Columnisten in training voor Zwarte Pieten-discussie'. Toch neemt De Speld bij lang niet alle onderwerpen bewust een standpunt in. 'Ideologische discussies hebben we binnen de redactie nooit. Daar komen we toch niet uit, want er lopen hier zowel veel linkse als rechtse mensen rond.' Na lancering van de website werd het schrijversteam geleidelijk uitgebreid tot de huidige groep cabaretiers, journalisten en promovendi. 'Zo is het een beetje een bij elkaar geraapt zooitje geworden.' Hoe verloopt het denkproces binnen deze redactie? 'We werken heel veel samen. Als iemand een idee heeft gooit hij het in de groep. Alle slechte voorstellen worden met stilte beantwoord en alle goede worden aangemoedigd. Hard, maar eerlijk dus.'
Jochem van den Berg geeft vanmiddag van 12.30 tot 14.00 uur een masterclass in de zijzaal van de Refter. Meer informatie over deze lezing of andere onderdelen van het Wintertuinfestival - waaronder natuurlijk ANS Presenteert - vind je in het programmaboekje. Tekst: Kiki Kolman Foto uit eigen archief Jochem van den Berg

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Slechte voornemens

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Terwijl iedereen zich onder het genot van zoetgevooisde kerstmuziek aan het voorbereiden is op schandalige overconsumptie tijdens het kerstdiner, is het ook weer tijd om na te denken over de voornemens voor het nieuwe jaar. Stoppen met roken, beginnen met sporten, een paar keer komen opdagen bij college en gezonder eten: het zijn bij veel mensen toch eigenlijk dezelfde voornemens als vorig jaar.

Het is natuurlijk erg demotiverend om ieder jaar te moeten concluderen dat er wederom niets terecht is gekomen van alle goede voornemens. Daarom is het hoog tijd om het eens over een heel andere boeg te gooien. Voor 2018 heb ik dus alleen nog maar slechte voornemens. Ik heb er even over nagedacht en volgens mij kan ik op het einde van 2018 wat positiever terugkijken op hoe het jaar geweest is. 

Mijn belangrijkste voornemen is meer koffie drinken. Ik geloof dat het anatomisch onmogelijk is om mijn koffie-inname te verhogen en dus ook levensbedreigend. Bij voorbaat weet ik al dat dit gaat mislukken (of ik haal het einde van 2018 niet) en ik verkneukel me er nu al over dat ik volgend jaar mag concluderen dat dit slechte voornemen niet is gelukt. Heb ik toch iets goed gedaan. 

Ook heb ik me voorgenomen mijn studie dit jaar niet te halen. Aangezien ik al in een uitloopjaar zit, is dit financieel niet een bijster verstandig idee. Toch is dit een veilige optie, want mocht het zo zijn dat ik het wel af weet te maken, dan mag ik hoe dan ook tevreden zijn. Komt mijn slechte voornemen uit, dan kan ik tenminste zeggen dat ik een van mijn voornemens voor 2018 heb gehaald. Win-win.

Het wordt nog beter wanneer ik begin januari de beste wensen aan mijn familie mag doorgeven. Wanneer die vervelende oom of veel te nieuwsgierige tante vraagt naar de goede voornemens voor 2018, kan ik toch even lelijk uit de hoek komen: "Nou, tante Josefien, ik heb alleen maar slechte voornemens!" Vervolgens neem ik verbeten een hap uit een taaie oliebol en geloof me: tante Josefien zal verdere vragen wijselijk voor zich houden.

Het is bijna jammer dat ik niet eerder aan slechte voornemens heb gedacht, maar beter laat dan nooit. Nu kan het zijn dat de lat voor het nieuwe jaar nogal laag ligt, maar dankzij al deze slechte voornemens zal het in ieder geval een mooi jaar worden. 2018, kom maar op!

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Tweede thuis

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Foto: Vincent Veerbeek

Als student aan de Radboud Universiteit voel ik me behoorlijk anoniem. Dat is een buitengewoon goed gevoel, want grootschalige anonimiteit vergroot de waarde van de niet anonieme momenten. Het Erasmus Studiecentrum (ESC) is zo'n plek waar ik me niet anoniem voel. Voorheen heette dat het MMS en voor intimi is dat nog steeds zo.

Nu komt het weleens voor dat ik nog voordat het ESC geopend is sta te wachten tot de deur opengaat, alsof het Black Friday is. De baliemedewerkers gunnen mij telkens weer een hartelijk knikje als ik binnenwandel en steevast loop ik naar dezelfde PC. Als iemand mij nodig heeft, loopt men ook direct naar diezelfde plek, want daar hebben zij de grootste kans mij te vinden. Ergens in Nijmegen heb ik een kamer, maar het ESC is mijn echte thuis. Ik ben niet de enige, want iedere dag zijn het precies dezelfde mensen die dezelfde plek in het ESC innemen. Je zou kunnen stellen dat ik samenwoon met mensen waarvan ik de naam niet eens weet. Dat is eigenlijk veel erger dan niet weten wie de overbuurman is. Desondanks blijft het ESC bij uitstek de plek waar ik meer ben dan mijn studentnummer. Hoewel alle medebewoners naamloos zijn, erkennen we elkaar, en zo vormen wij een stil verbond.

Zoals dat ook gaat bij huisgenoten, merk je dat iedereen een andere levensstijl heeft. Mijn territoriuminstinct drijft mij ertoe iedere keer weer dezelfde plek te bemachtigen en dat doen de meesten. Een van de medebewoners doet het anders. Iedere ochtend kiest zij een andere plek. Zij houdt niet vast aan een vaste plek of een vaste computer, maar aan de ruimte in het algemeen. Vloeiend verplaatst ze zich langs alle computers en zorgvuldig strijkt zij neer bij de computer die haar vandaag het meest bekoort. Vol bewondering kijk ik iedere dag weer hoe zij de ruimte naar haar hand weet te zetten, en zich zo als leider van de woongroep ontpopt. Zo gaat het iedere week weer, van maandag tot en met vrijdag.

Studeren is geen pretje en de constante druk om deadlines te halen evenmin. Lange avonden, vroege ochtenden: soms vraag ik me af waarvoor ik het allemaal doe. Iedere ochtend loop ik dan het ESC binnen, en dan weet ik dat iedereen in hetzelfde schuitje zit. Die individuele opdracht is ineens niet zo individueel meer. Mijn ESC-huisgenoten, they have my back.

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Tweede thuis

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Foto: Vincent Veerbeek

Als student aan de Radboud Universiteit voel ik me behoorlijk anoniem. Dat is een buitengewoon goed gevoel, want grootschalige anonimiteit vergroot de waarde van de niet anonieme momenten. Het Erasmus Studiecentrum (ESC) is zo'n plek waar ik me niet anoniem voel. Voorheen heette dat het MMS en voor intimi is dat nog steeds zo.

Nu komt het weleens voor dat ik nog voordat het ESC geopend is sta te wachten tot de deur opengaat, alsof het Black Friday is. De baliemedewerkers gunnen mij telkens weer een hartelijk knikje als ik binnenwandel en steevast loop ik naar dezelfde PC. Als iemand mij nodig heeft, loopt men ook direct naar diezelfde plek, want daar hebben zij de grootste kans mij te vinden. Ergens in Nijmegen heb ik een kamer, maar het ESC is mijn echte thuis. Ik ben niet de enige, want iedere dag zijn het precies dezelfde mensen die dezelfde plek in het ESC innemen. Je zou kunnen stellen dat ik samenwoon met mensen waarvan ik de naam niet eens weet. Dat is eigenlijk veel erger dan niet weten wie de overbuurman is. Desondanks blijft het ESC bij uitstek de plek waar ik meer ben dan mijn studentnummer. Hoewel alle medebewoners naamloos zijn, erkennen we elkaar, en zo vormen wij een stil verbond.

Zoals dat ook gaat bij huisgenoten, merk je dat iedereen een andere levensstijl heeft. Mijn territoriuminstinct drijft mij ertoe iedere keer weer dezelfde plek te bemachtigen en dat doen de meesten. Een van de medebewoners doet het anders. Iedere ochtend kiest zij een andere plek. Zij houdt niet vast aan een vaste plek of een vaste computer, maar aan de ruimte in het algemeen. Vloeiend verplaatst ze zich langs alle computers en zorgvuldig strijkt zij neer bij de computer die haar vandaag het meest bekoort. Vol bewondering kijk ik iedere dag weer hoe zij de ruimte naar haar hand weet te zetten, en zich zo als leider van de woongroep ontpopt. Zo gaat het iedere week weer, van maandag tot en met vrijdag.

Studeren is geen pretje en de constante druk om deadlines te halen evenmin. Lange avonden, vroege ochtenden: soms vraag ik me af waarvoor ik het allemaal doe. Iedere ochtend loop ik dan het ESC binnen, en dan weet ik dat iedereen in hetzelfde schuitje zit. Die individuele opdracht is ineens niet zo individueel meer. Mijn ESC-huisgenoten, they have my back.

 

Lees meer

In Beeld: de nieuwe Managementfaculteit

Met de naderende sloop van de Thomas van Aquinostraat in zicht, wordt het tijd dat de Faculteit der Managementwetenschappen gaat verhuizen naar haar nieuwe onderkomen: het Elinor Ostromgebouw. De eerste verhuisdozen gingen maandag richting het Gymnasion. ANS nam alvast een kijkje voordat het gebouw in januari volledig in gebruik wordt genomen.

Tekst: Jean Querelle
Foto's:Ted van Aanholt

20171213 3S2A6592 c tedVA

Met een schone lei beginnen: de nieuwe entree van de faculteit ziet er zakelijk uit. In de lokalen aan de zijkant worden de studieverenigingen gehuisvest zodat ook zij verbonden zijn aan de faculteit.

20171213 3S2A6607 c tedVA

Verderop ligt het Studenten Informatie Punt, waar de managementstudenten terecht kunnen met hun vragen, bijvoorbeeld over tentamens en inschrijvingen.

FdM hal

De laatste kabeltjes moeten nog worden weggewerkt in het studiecentrum. De campus zal 250 werkplekken rijker zijn wanneer het gebouw in januari volledig operationeel is.

20171213 3S2A6636 c tedVA

Wie hard aan het studeren is, heeft geen tijd om zijn waardevolle spullen in de gaten te houden. Vandaar dat er op de bovenste verdieping van het studielandschap een flink aantal kluisjes zijn om ze veilig op te slaan.

 FdM tafels

Naast de studiezaal zijn er in het gebouw maar liefst 26 onderwijsruimten aanwezig. Als er geen colleges plaatsvinden, kunnen de lokalen als werkplekken worden ingezet.

FdM lokaal

Aan innovatie geen gebrek, de studenten kunnen gebruik maken van de zogenaamde Active Learning Classroom. Deze nieuwe onderwijsvorm zorgt ervoor dat in plenaire lessen makkelijk kan worden overgestapt naar werken in groepjes, en andersom.

20171213 3S2A6629 c tedVA

Mocht De Staat verlegen zitten om een podium, kan de Nijmeegse band prima terecht in de splinternieuwe collegezaal van de faculteit. De akoestiek is mede dankzij de toelopende vorm erg goed.

 20171213 3S2A6615 c tedVA

Poppetje gezien, kastje dicht. Er moet nog een hoop gebeuren voordat het nieuwe faculteitsgebouw volledig operationeel is. Begin januari moeten ook deze ladekasten op het juiste kantoor zijn beland: dan gaat het studiejaar weer verder. 

 

Lees meer

In Beeld: de nieuwe Managementfaculteit

Met de naderende sloop van de Thomas van Aquinostraat in zicht, wordt het tijd dat de Faculteit der Managementwetenschappen gaat verhuizen naar haar nieuwe onderkomen: het Elinor Ostromgebouw. De eerste verhuisdozen gingen maandag richting het Gymnasion. ANS nam alvast een kijkje voordat het gebouw in januari volledig in gebruik wordt genomen.

Tekst: Jean Querelle
Foto's:Ted van Aanholt

20171213 3S2A6592 c tedVA

Met een schone lei beginnen: de nieuwe entree van de faculteit ziet er zakelijk uit. In de lokalen aan de zijkant worden de studieverenigingen gehuisvest zodat ook zij verbonden zijn aan de faculteit.

20171213 3S2A6607 c tedVA

Verderop ligt het Studenten Informatie Punt, waar de managementstudenten terecht kunnen met hun vragen, bijvoorbeeld over tentamens en inschrijvingen.

FdM hal

De laatste kabeltjes moeten nog worden weggewerkt in het studiecentrum. De campus zal 250 werkplekken rijker zijn wanneer het gebouw in januari volledig operationeel is.

20171213 3S2A6636 c tedVA

Wie hard aan het studeren is, heeft geen tijd om zijn waardevolle spullen in de gaten te houden. Vandaar dat er op de bovenste verdieping van het studielandschap een flink aantal kluisjes zijn om ze veilig op te slaan.

 FdM tafels

Naast de studiezaal zijn er in het gebouw maar liefst 26 onderwijsruimten aanwezig. Als er geen colleges plaatsvinden, kunnen de lokalen als werkplekken worden ingezet.

FdM lokaal

Aan innovatie geen gebrek, de studenten kunnen gebruik maken van de zogenaamde Active Learning Classroom. Deze nieuwe onderwijsvorm zorgt ervoor dat in plenaire lessen makkelijk kan worden overgestapt naar werken in groepjes, en andersom.

20171213 3S2A6629 c tedVA

Mocht De Staat verlegen zitten om een podium, kan de Nijmeegse band prima terecht in de splinternieuwe collegezaal van de faculteit. De akoestiek is mede dankzij de toelopende vorm erg goed.

 20171213 3S2A6615 c tedVA

Poppetje gezien, kastje dicht. Er moet nog een hoop gebeuren voordat het nieuwe faculteitsgebouw volledig operationeel is. Begin januari moeten ook deze ladekasten op het juiste kantoor zijn beland: dan gaat het studiejaar weer verder. 

 

Lees meer

In Beeld: Stukafest 2018

Afgelopen woensdag vond de achttiende editie van studentenkamerfestival Stukafest plaats, een avond waarop twintig studentenkamers werden omgetoverd tot podia voor muziek, cabaret, film en alles daartussenin. ANS trotseerde de kou om zich op te warmen aan verschillende culturele optredens in studentenkamers door heel Nijmegen.

Tekst: Guusje van den Ouweland, Elisa Ros Villarte en Vincent Veerbeek
Foto's: Guusje van den Ouweland en Vincent Veerbeek

Stukafest Bovenste Knoopje Open

De heren van kleinkunstduo Bovenste Knoopje Open trappen de avond af in een knusse kamer aan Plein ’44. Sjoerd en Job weten het publiek vanaf de eerste minuut aan het lachen te brengen, met personages als Gijs met zijn roze Allstars en gele regenjas, de kankertelefoon en muzikale intermezzo’s. 'Bizar van die slachthuizen in België hé? Maar verder alles wel goed hoor.' Goed waren ze zeker!

DSCN4205

Heel anders dan het energieke optreden van Bovenste Knoopje Open zijn de rustige literaire voordrachten bij de Nieuwe Oost. De Belgische schrijver Corinne Heyrman haalt jeugdherinneringen op aan de hand van foto's en anekdotes. Vervolgens beschrijft schrijver Laurens van de Linde een autorit naar het strand, met op de achtergrond zelfgemaakte muziek en het geluid van krakende radio's en zeemeeuwen. De combinatie van tekst en geluid maakt het tot een indrukwekkende voorstelling in intieme setting.

Stukafest GoShort

Ook filmfestival GoShort is van de partij. Vanavond krijgt het publiek een kleine verzameling films te zien van Johan Rijpma, 'visual artist' en filmregisseur. Zelf is hij ook aanwezig om het publiek meer uitleg te geven bij zijn korte films, waarin rollen plakband te zien zijn die een soort choreografie uitvoeren en een bord dat in scherven valt en met elastiek weer terugveert. Rijpma vertelt hoe hij maanden bezig is geweest om te ontdekken hoe het plakband zelf kon afrollen. Welk plakband werkte nou het beste? 'Plakband van de Action, want die heeft de slechtste lijm.'

Stukafest Nader Issa

De Syrische Nader Issa is een innemende man die pas twee jaar en vier maanden in Nederland is, maar nu al speelt op locaties in het hele land. Hij start een bandje met Griekse muziek, dat hij begeleidt op zijn saxofoon. Liedjes uit Armenië en Nederland (Mag Ik Dan Bij Jou van Claudia de Breij zorgt voor zachte gezang vanuit het publiek) volgen. Dan gaat hij verder met een Spaans nummer. Wanneer de eerste tonen van Despacito inzetten, klinkt er een gemengd geluid, van gejoel tot diep gezucht, maar Issa weet er iets moois van te maken. Als afsluiter speelt hij een traditioneel Syrisch nummer en neemt dan afscheid met 'Shukran', wat dankjewel betekent in het Arabisch.

DSCN4216

Op SSH&-complex Proosdij is de productie 'Waterballet' te zien, met beelden van een aquarium dat op zo'n manier is gefilmd dat het bijna buitenaards lijkt. Deze bijzondere combinatie tussen een natuurfilm en een abstract kunstwerk neemt de kijker mee op een absurdistische reis langs kleurrijke vormen. Op de achtergrond is synthesizermuziek te horen, die het onderdompelende effect alleen maar vergroot.

Stukafest We promise it will not be boring

Aan de Tweede Walstraat voert het duo We Promise It Won't Be Boring een voorstelling op met verhalen over badeenden, meteoren en vriendschap. Die voordrachten worden afgewisseld met gitaarmuziek en zang, inclusief een aangrijpende uitvoering van Friday I'm in Love van The Cure. Ook het publiek wordt op een humoristische manier bij de voorstelling betrokken door hen direct aan te spreken en onderdeel te maken van het spektakel.

Stukafest Afterparty Sokken optie 1

Wie na alle optredens kunstzinnige inspiratie heeft gekregen, kan op de afterparty creatief aan de slag met sokken.Tussen het feestgedruis kunnen bezoekers bij de Lindenberg zelf een sok versieren en hem vervolgens ophangen aan een waslijn of meenemen als aandenken.

Stukafest Afterparty Phoam

De band Phoam laat, met de Waalbrug en het Valkhof op de achtergrond, mensen genieten van een muzikale combinatie van indie-pop en dance. Later op de avond treedt de band HeavyLight op, evenals twee DJ's in een andere zaal en zelfs een VJ, waardoor ook op de afterparty genoeg te beleven is. Zo eindigt Stukafest geheel in stijl: met veel diversiteit en optredens met voor ieder wat wils. 

 

Lees meer

In Beeld: Stukafest 2018

Afgelopen woensdag vond de achttiende editie van studentenkamerfestival Stukafest plaats, een avond waarop twintig studentenkamers werden omgetoverd tot podia voor muziek, cabaret, film en alles daartussenin. ANS trotseerde de kou om zich op te warmen aan verschillende culturele optredens in studentenkamers door heel Nijmegen.

Tekst: Guusje van den Ouweland, Elisa Ros Villarte en Vincent Veerbeek
Foto's: Guusje van den Ouweland en Vincent Veerbeek

Stukafest Bovenste Knoopje Open

De heren van kleinkunstduo Bovenste Knoopje Open trappen de avond af in een knusse kamer aan Plein ’44. Sjoerd en Job weten het publiek vanaf de eerste minuut aan het lachen te brengen, met personages als Gijs met zijn roze Allstars en gele regenjas, de kankertelefoon en muzikale intermezzo’s. 'Bizar van die slachthuizen in België hé? Maar verder alles wel goed hoor.' Goed waren ze zeker!

DSCN4205

Heel anders dan het energieke optreden van Bovenste Knoopje Open zijn de rustige literaire voordrachten bij de Nieuwe Oost. De Belgische schrijver Corinne Heyrman haalt jeugdherinneringen op aan de hand van foto's en anekdotes. Vervolgens beschrijft schrijver Laurens van de Linde een autorit naar het strand, met op de achtergrond zelfgemaakte muziek en het geluid van krakende radio's en zeemeeuwen. De combinatie van tekst en geluid maakt het tot een indrukwekkende voorstelling in intieme setting.

Stukafest GoShort

Ook filmfestival GoShort is van de partij. Vanavond krijgt het publiek een kleine verzameling films te zien van Johan Rijpma, 'visual artist' en filmregisseur. Zelf is hij ook aanwezig om het publiek meer uitleg te geven bij zijn korte films, waarin rollen plakband te zien zijn die een soort choreografie uitvoeren en een bord dat in scherven valt en met elastiek weer terugveert. Rijpma vertelt hoe hij maanden bezig is geweest om te ontdekken hoe het plakband zelf kon afrollen. Welk plakband werkte nou het beste? 'Plakband van de Action, want die heeft de slechtste lijm.'

Stukafest Nader Issa

De Syrische Nader Issa is een innemende man die pas twee jaar en vier maanden in Nederland is, maar nu al speelt op locaties in het hele land. Hij start een bandje met Griekse muziek, dat hij begeleidt op zijn saxofoon. Liedjes uit Armenië en Nederland (Mag Ik Dan Bij Jou van Claudia de Breij zorgt voor zachte gezang vanuit het publiek) volgen. Dan gaat hij verder met een Spaans nummer. Wanneer de eerste tonen van Despacito inzetten, klinkt er een gemengd geluid, van gejoel tot diep gezucht, maar Issa weet er iets moois van te maken. Als afsluiter speelt hij een traditioneel Syrisch nummer en neemt dan afscheid met 'Shukran', wat dankjewel betekent in het Arabisch.

DSCN4216

Op SSH&-complex Proosdij is de productie 'Waterballet' te zien, met beelden van een aquarium dat op zo'n manier is gefilmd dat het bijna buitenaards lijkt. Deze bijzondere combinatie tussen een natuurfilm en een abstract kunstwerk neemt de kijker mee op een absurdistische reis langs kleurrijke vormen. Op de achtergrond is synthesizermuziek te horen, die het onderdompelende effect alleen maar vergroot.

Stukafest We promise it will not be boring

Aan de Tweede Walstraat voert het duo We Promise It Won't Be Boring een voorstelling op met verhalen over badeenden, meteoren en vriendschap. Die voordrachten worden afgewisseld met gitaarmuziek en zang, inclusief een aangrijpende uitvoering van Friday I'm in Love van The Cure. Ook het publiek wordt op een humoristische manier bij de voorstelling betrokken door hen direct aan te spreken en onderdeel te maken van het spektakel.

Stukafest Afterparty Sokken optie 1

Wie na alle optredens kunstzinnige inspiratie heeft gekregen, kan op de afterparty creatief aan de slag met sokken.Tussen het feestgedruis kunnen bezoekers bij de Lindenberg zelf een sok versieren en hem vervolgens ophangen aan een waslijn of meenemen als aandenken.

Stukafest Afterparty Phoam

De band Phoam laat, met de Waalbrug en het Valkhof op de achtergrond, mensen genieten van een muzikale combinatie van indie-pop en dance. Later op de avond treedt de band HeavyLight op, evenals twee DJ's in een andere zaal en zelfs een VJ, waardoor ook op de afterparty genoeg te beleven is. Zo eindigt Stukafest geheel in stijl: met veel diversiteit en optredens met voor ieder wat wils. 

 

Lees meer

Lijstjestijd: ANS en 2017

Het einde van 2017 is nabij. Over enkele dagen wordt het nieuwe jaar ingeluid met het geknal van vuurwerk en champagnekurken. Voor veel mensen de perfecte gelegenheid om goede of slechte voornemens op te stellen. Daarnaast is het ook een mooi moment om de hoogtepunten van het afgelopen jaar op een rijtje te zetten. Wat was het meest opvallende ANS-nieuws van 2017?

Als een lopend vuurtje
De campus gaat de komende jaren flink op de schop, met de sloop van de Thomas van Aquinostraat en de verbouwing van de Refter, maar het had niet veel gescheeld of daar waren nog meer bouwprojecten bij gekomen. Op 14 februari vloog een koeltoren op het dak van het Spinozagebouw in brand. Het gevolg was een grote rookpluim die van verre te zien was, maar gelukkig betrekkelijk weinig schade veroorzaakte. Alsof dat nog niet genoeg was, moest op 17 oktober ook het Grotiusgebouw eraan geloven. Gelukkig bleef ook hier de schade beperkt, maar er kwam veel rook vrij en een deel van het gebouw bleef enkele weken buiten gebruik. Al met al was het dus een vlammend jaar voor de Radboud Universiteit (RU), maar de universiteit hield het hoofd koel.

Geen internet, wel gratis naar de film
Netflix en chill zat er voor veel SSH&-bewoners begin dit jaar niet in. De studentenhuisvestingsorganisatie ging eind vorig jaar in zee met Ziggo, maar de overstap verliep niet erg soepel. De ene storing was nog niet verholpen of de volgende diende zich alweer aan, met veel ontevreden studenten als gevolg. Om bewoners die zonder internet zaten tegemoet te komen, besloot de SSH& gedupeerde studenten eind februari een schamele bioscoopbon cadeau te doen. Je moet toch iets als je je favoriete series niet kunt bingewatchen.

Wisseling van de wacht
2017 was het jaar van de Tweede Kamerverkiezingen. ANS interviewde lijsttrekkers Marianne Thieme van de Partij voor de Dieren en Sylvana Simons van Art1kel voor het blad. Ook kwam toenmalig SP-fractievoorzitter Emile Roemer op uitnodiging van ANS en ismus op bezoek bij de RU. Daarbij vertelde hij over de plannen van zijn partij en vond er een interactief interview plaats. Na de verkiezingen van 15 maart duurde het even voordat de hoge heren in Den Haag eruit waren, maar uiteindelijk lag er een regeerakkoord op tafel voor Rutte-III. Daarin werd onder meer gesproken over korting op het collegegeld van aankomende eerstejaars ter compensatie van het leenstelsel. Toch hadden de Landelijke Studentenvakbond en het Interstedelijk Studentenoverleg direct flinke kritiek op de kortingsplannen, die ook in 2018 onderwerp van discussie zullen blijven. Het aantreden van het nieuwe kabinet betekende bovendien een einde aan het bewind van Jet Bussemaker als minister van onderwijs, die plaatsmaakte voor opvolger Ingrid van Engelshoven.

Begrotingsperikelen
Niet alleen in Den Haag brak men zich het hoofd over de vraag hoe het geld dat is vrijgekomen met de afschaffing van de basisbeurs moet worden besteed. In Nijmegen werd besloten dat een groot deel van dat bedrag zou worden geïnvesteerd in de Radboud Honours Academy (RHA), wat veel leden van de Universitaire Studentenraad (USR) in het verkeerde keelgat schoot. Na het nodige gesteggel stemde de USR toch in met de voorlopige begroting, maar daarbij werd wel afgesproken dat de medezeggenschap mee mag praten over de nieuwe invulling van de RHA. Tot ieders verbazing is dat tot op heden nog niet gebeurd, maar het staat op de agenda voor volgend jaar. Wordt vervolgd.

Steenkolenengels in Spinoza
Studenten Psychologie die in september aan hun tweede jaar begonnen, stond een onaangename surprise te wachten. Hun colleges werden opeens in het Engels gegeven. Het was geen nieuws dat de studie in een overgangsfase was en er steeds minder les in het Nederlands gegeven zou worden. Dat het de huidige studenten zo zou beïnvloeden was echter niet volgens afspraak. Bovendien was het Engels van docenten van dusdanig slechte kwaliteit dat het niet bij Freudiaanse versprekingen bleef en de stof niet meer te begrijpen was. Reden genoeg dus voor psychologiestudenten om een petitie te starten, waarna gesprekken werden gevoerd met opleiding en universiteit. Gelukkig verliep de introductie van Engelstalige content op ANS-Online soepeler.

 

Lees meer

Lijstjestijd: ANS en de RU

Het is december en dat betekent lijstjestijd. In de kerstvakantie presenteert ANS tot aan Oud en Nieuw iedere dag een lijstje waarin wordt teruggeblikt op 2014. Wat waren de leukste reacties? De leukste quotes? Welke interviews zijn het lezen waard? ANS duikt in het archief en rakelt het voor je op. Deze lijstjes kunnen er voor jou overigens anders uitzien, dus schroom niet te reageren met jouw rangorde. Het lijstje van vandaag: ANS en de RU

5. Van Share naar Microsoft Exchange Het mailprogramma van studenten is dit jaar overgezet naar Exchange. In april werd bekendgemaakt dat de studentenmail, in tegenstelling tot eerdere berichten, wel op de RU-server zou blijven. Privacy was hier de voornaamste reden voor. In november stapten de laatste studenten over naar het nieuwe programma. Volgens projectmanager Marien de Clercq, verandert er weinig aan de functionaliteit; je moet nu naar mail.ru.nl gaan in plaats van share.ru.nl en ru\ voor je studentnummer plaatsen. Een belangrijke kanttekening bij deze overgang is dat je door Exchange met je laptop of telefoon te synchroniseren, je de RU rechten geeft om instellingen te wijzigen en gegevens te verwijderen.

4. Hoogleraren met bijbaantjes  ANS berichtte over een onderzoek waaruit blijkt dat in Nederland van de in totaal 5800 hoogleraren, ruim 80 procent er nevenactiviteiten op nahoudt. Eenderde van die activiteiten wordt door hoogleraren niet gemeld. Bij de Radboud Universiteit maakt eenvijfde van de hoogleraren volgens het onderzoek van de Onderzoeksredactie geen afspraken over de verdeling van inkomsten uit nevenwerk, het hoogste percentage van alle Nederlandse universiteiten. Bij eenderde van de gevallen zou er sprake zijn van belangenverstrengeling. Gerard Meijer, voorzitter van het College van Bestuur, gaf aan geschrokken te zijn van de uitkomsten.

3. Onoverzichtelijke informatievoorziening In de intro-editie schreef ANS over de onoverzichtelijke en onvolledige informatievoorziening van de RU, waardoor het studenten met een functiebeperking moeilijk werd gemaakt. ‘Eigenlijk staat de regelgeving over de speciale voorzieningen nergens duidelijk aangegeven.’ In de 95e Gezamenlijke Vergadering werd gerefereerd naar dit artikel. De website kwam eerder in het jaar ook al in het nieuws. De hoofdwebpagina's van de RU, de website van de UB en de pagina's van de afzonderlijke faculteiten zijn veranderd. De websites waren al sinds 2008 in hun huidige vorm in gebruik. ‘Het werd dus wel eens tijd’, aldus Jeroen Buijs, een van de eindverantwoordelijken van het project.

2.Vraagtekens bij het Honoursprogramma Afgelopen jaar kwam het Honoursprogramma veel in opspraak. In februari startte het College van Bestuur een onderzoek naar dit paradepaardje van de RU. Vraagtekens werden gesteld bij de uitdaging die het programma zou moeten bieden en het hoge aantal studenten dat wordt aangenomen. Later dit jaar werd het management van de Radboud Honours Academy op non-actief gesteld. De aanleiding hiervoor was een klacht die valt onder de Klokkenluidersregeling. Meer informatie heeft de RU hierover niet willen prijsgeven.

1. Het aftreden van de rectorIn juni maakte Bas Kortmann bekend dat hij per 17 oktober zijn functie als rector magnificus van de RU neer zou leggen: ‘Dit is mijn laatste dies als rector, maar vandaag is niet de start van mijn afscheid. Jullie zijn nog niet van me af.’ Tijdens de opening van het academisch jaar gaf Kortmann nog een kritische speech over de inperking van de vrijheid van universiteiten door de overheid. Kort voor de wisseling interviewde ANS de voormalige rector over zijn zeven jaar rectoraat. Kortmann heeft plaatsgemaakt voor Theo Engelen, die sinds 2013 decaan van de Letterenfaculteit was.

 

Lees meer

Nieuwe website RU, wat zijn de veranderingen?

Per 1 september zullen de hoofdwebpagina's van de RU, de website van de UB en de pagina's van afzonderlijke faculteiten er heel anders uit komen te zien. De websites zijn al sinds 2008 in hun huidige vorm in gebruik. 'Het werd dus wel eens tijd', meent Jeroen Buijs, hoofd online strategie en infrastructuur aan de RU en een van de eindverantwoordelijken voor het project. Wat gaat er precies veranderen? RU wil zich minder profileren met het woord 'Nijmegen', dus het logo zal veranderen. Daarnaast zal de enorme rode balk verdwijnen, zullen de vage blauwe lijnen op de achtergrond vervangen worden door foto's van de campus of studenten en zal er een footer komen. 'In deze balk onderaan de pagina's kunnen we allerlei informatie en vast links plaatsen, die nu nog bovenaan staan. Zo kunnen we het geheel een stuk overzichtelijker maken', aldus Buijs. 'Ook die rare flash-animatie gaat eruit, het wordt allemaal een stuk aantrekkelijker.' De lay-out is echter niet het belangrijkst. Faculteiten krijgen bovendien meer vrijheid om zich op hun sites te profileren en zelf de inhoud te bepalen, hoe fijn je in september kunt surfen zal voor een deel dus afhangen van je faculteit. Als het goed is zul je van de overgang zelf niet veel merken, in de nacht van 1 september worden de grote sites omgezet. 'Ze kunnen er dan maximaal een paar tellen uit liggen', zegt Buijs. Alle andere 'kleine' websites zoals die van de opleidingen zelf, zullen vanaf september geleidelijk worden vervangen. De deadline hiervoor ligt op 1 januari.

 

Lees meer

Prijsvraag: win 2x2 kaarten voor filmdebat Independent Boy

Heb je succes zelf in handen? Op woensdag 21 februari is in LUX de film Independent Boy te zien, waarmee documentairemaker Vincent Boy Kars mensen wil laten nadenken over wat een succesvol bestaan inhoudt. Aansluitend op de filmvertoning kan het publiek in gesprek met de filmmaker en de hoofdpersoon over mislukking en ambitie. Wil je kans maken op kaarten voor het filmdebat, geef dan antwoord op de volgende vraag:

Hoe heet de vriend van Vincent Boy Kars die de hoofdrol speelt in de documentaire Independent Boy?

Stuur je antwoord uiterlijk dinsdag 20 februari om 18.00 uur naar redactie@ans-online.nl en maak kans op twee kaarten. Vergeet niet je naam, e-mailadres en telefoonnummer te vermelden.

 

Lees meer

Stukafest trapt achttiende editie af

Op diverse plaatsen op de campus doken, behalve sneeuwpoppen en kerstbomen, de afgelopen week meerdere huiskamerconcerten op. De organisatie van Stukafest is namelijk druk in de weer met het promoten van het studentenhuiskamerfestival dat in februari weer plaats gaat vinden. 

Stukafest is al achttien jaar een bekende naam in Nijmegen en ook in 2018 belooft het weer een divers evenement te worden, met onder meer muziek, theater en gedichten. Op maar liefst twintig studentenkamers kriskras verspreid door Nijmegen treden de hele avond artiesten op. De bezoekers kunnen een keuze maken uit drie verschillende rondes, waarbij ze van kamer naar kamer fietsen. Cabaretier Andries Tunru, theatergroep SABBA en de progressieve folkgroep Steel Sheep zijn slechts een kleine greep uit het brede assortiment van acts tijdens Stukafest. Uiteindelijk wordt het festival afgesloten met een knallende afterparty.

Om het festival nog extra onder de aandacht te brengen, worden daarom donderdag niet een, maar zelfs twee kick-off evenementen gehouden. Vanaf vijf uur kan men binnenlopen bij het Cultuurcafé en later op de avond ook bij Café Dollars, met een optreden van Indie-popband Clint Eastbird. Hierbij gaat ook gelijk de kaartverkoop voor het festival zelf van start.

 

Lees meer

Uit de kunst: Nijmegen in vogelvlucht

Sinds 23 september is in Museum het Valkhof in Nijmegen de tentoonstelling 'Nijmegen in vogelvlucht 1876 – 1910' te bezichtigen. De expositie draait om de enorm grote tekening van de Nijmeegse kunstenaar Ben Luderer, waarin het centrum Nijmegen zoals het er tot ongeveer een eeuw geleden uitzag vanuit helikopterperspectief is weergegeven. ANS bezocht het museum en nam een duik in de kartografische geschiedenis van Nijmegen.

Tekst:Vince Decates en Jean Querelle
Foto's:Kelley van Evert

Zaaltje achteraf
Om de werken van Luderer te bereiken moet de bezoeker zich eerst door kamers vol Romeinse gladiatoren en abstracte schilderijen van Robert Terwindt banen. De zaal waarin de tentoonstelling te vinden is, is namelijk in een hoekje van het museum gevestigd. In tegenstelling tot de zalen eromheen zijn de muren bij de expositie van Luderer wit. Dit geeft rust en komt de collectie schetsen die tentoon wordt gesteld ten goede, omdat die toch grotendeels in grijstinten zijn gemaakt.

Ben Luderer groot 3Bij binnenkomst vallen meteen drie stukken op. Allereerst hangen twee grote zwart-wit foto’s met daarvoor respectievelijk het beeld van een olifant en een eenhoorn aan weerszijden van de kamer. Een derde beeld van een gaper, dat tevens het enige echt kleurrijke object in de ruimte is, is een beetje de vreemde eend in de bijt gezien de sobere inrichting van de zaal. De drie beelden zijn kunstwerken die lange tijd in het straatbeeld van het centrum te zien waren. Inmiddels zijn de ze al jaren weg uit het hart van de Keizerstad. Slechts de levensgrote zwart-wit foto’s, herinneren nog aan de tijd van toen. Daar draait het tenslotte om bij de tentoonstelling: hoe Nijmegen er tussen de jaren 1876 en 1910 uitzag. Tot slot springt ook het ruim vier meter grote levenswerk van Ludererer (450 x 125 cm), waarop historisch Nijmegen is nagetekend, in het oog. Om de beelden heen zijn tal van kleinere schetsen, maquettes van Nijmeegse gebouwen en aquarellen te zien. Het gros daarvan zijn afbeeldingen van historische gebouwen in de Waalstad. Een Nijmegenaar zal gelijk de Stevenskerk, de Waagh of de Belvédère herkennen. In een documentaire, die in een zaaltje naast de expositie draait, legt Luderer uit dat hij vooral werkte vanuit de liefde voor zijn geboortestad.

Ben Luderer groot 1

Where is Waldo?
Het pronkstuk van de collectie is het magnum opus van de kunstenaar. Het werk, bestaande uit twee grote frames, lijkt het op eerste oog wat slordig en zelfs onnauwkeurig. Het is niet getekend op twee aparte vellen, maar op een mengelmoes van stukken papier. Deze stukjes zijn met verschillende diktes uitgewerkt en vervolgens als een soort puzzel in elkaar gelegd. Daarnaast zijn sommige vellen ook zeer gedetailleerd ingevuld, waar andere delen slechts een ruwe schets zijn of zelfs zo goed als leeg. Het werk is dan ook niet af, maar zal volgens de kunstenaar zelf ook nooit af komen.

Ben Luderer groot 2

Wanneer de bezoeker ervoor gaat staan om te kijken wat er allemaal precies te zien is op de tekening, dringt de precisie waarmee gewerkt is pas goed door. De gebouwen zijn allemaal goed in verhouding en soms uitgewerkt met prachtige details. Zo worden de versiering op de gevels van enkele panden, de franjes op de toren van de Stevenkerk en de oude poort van het gemeentehuis opeens zichtbaar. Voor de bezoeker die niet uit Nijmegen komt en zodoende onbekend is met de gebouwen liggen er handige kaarten naast waarop enkele belangrijke punten worden uitgelicht. Maar ook zonder deze kaarten is er genoeg te zien op de immense tekening. Hoe langer je kijkt, hoe meer nieuwe details je opvallen. Minuscule data op de daken van de huizen waarmee het sloopjaar is aangegeven, namen van oude bewoners en enkele personen die ronddwalen in de straten worden zichtbaar. Door dit soort kleine details komt het Nijmegen van Luderer haast tot leven.

Te indrukwekkend
De tekening is erg indrukwekkend, maar er kleeft één nadeel aan. Het werk is zo groot en gedetailleerd, dat de schetsen eromheen in het niet vallen. Wanneer je enkele minuten de tot in detail geschetste Stevenstoren hebt zitten te bestuderen, zijn de snelle schetsjes en aquarellen die ook in de zaal hangen helaas niet meer zo indrukwekkend. Ondanks dat het vooral om knappe technische getekende afbeeldingen gaat, kunnen ze bij lange na niet tippen aan het meesterwerk van de kunstenaar. Een tip voor de toekomstige bezoeker: baan je eerst een weg langs de kerken en andere historische gebouwen rondom het meesterwerk van Luderer.

Ben Luderer groot 4

 

Lees meer

Uit de kunst: SS - Veelzijdig Extremisme

In het Nationaal Bevrijdingsmuseum 1944-1945 in Groesbeek is sinds 11 oktober de voorstelling 'SS - Veelzijdig Extremisme' te bezichtigen. Een voorstelling over een van de meest beruchte organisaties uit de geschiedenis, de Duitse Schutzstaffel: De paramilitaire beschermafdeling van de NSDAP van Adolf Hitler. Met de expositie wil het museum naar eigen zeggen zo inhoudelijk mogelijk de geschiedenis, structuur en ideologie van de SS belichten.

Tekst: Vince Decates en Steven Huls
Foto's: Steven Huls

OmstredenTentoonstelling SS uniform 3 groot
De tentoonstelling is echter niet onomstreden. Zo werd in onder andere de Gelderlander en de Volkskrant bericht over de kritiek van instanties als het Centrum Informatie en Documentatie Israël. De keuze van het museum om de Waffen-SS als 'een van de meest multiculturele organisaties ter wereld' te omschrijven, riep de nodige weerstand op. Alle publiciteit heeft het museum echter geen windeieren gelegd. In het gastenboek dat in de expositieruimte ligt hebben mensen uit het hele land een boodschap achter gelaten, al was misschien niet iedereen even enthousiast.

Want wie verwacht grote hakenkruisvlaggen of afbeeldingen van beruchte nazi’s te zien, komt op een afbeelding van SS-topman Heinrich Himmler na, bedrogen uit. Het overgrote deel van de tentoonstelling bestaat uit lappen tekst die uitleg verschaffen. In de ruimte staan slechts een paar attributen uitgestald, waar relatief weinig SS-logo’s of swastika’s op te herkennen zijn. De entree van het museum zelf maakt daarentegen meer indruk. Aan het begin van de vaste tentoonstelling over de Tweede Wereldoorlog komt de bezoeker direct een afbeelding van Adolf Hitler met daarboven een grote adelaar tegen. Onder de foto van Hitler ligt Mein Kampf tentoongesteld.

De geleverde kritiek lijkt dus deels voorbarig. De tentoonstelling is niet choquerend, laat staan dat de SS wordt genormaliseerd, maar geeft vooral een droge uitleg over hoe de SS als organisatie bestond. De beginperiode, de structuur, de connectie met het bedrijfsleven, de werkwijze en de na-oorlogse berechting: alle kanten worden belicht, precies zoals het museum beoogde te doen met de voorstelling. Maar ook de zwarte kant van de SS komt duidelijk aan bod. De concentratiekampen, de executies in onder andere Oekraïne en de onderzoeken van de Ahnenerbe, de cultureel-antropologische afdeling van de SS die onderzoek deed om de superioriteit van het Arische ras te bewijzen, zijn enkele voorbeelden daarvan.

SS is overal
Het is misschien niet direct duidelijk, maar de SS zit overal in de tentoonstelling verwerkt. Niet alleen in het onderwerp en de afbeeldingen, maar ook in de opzet. Dit is vooral in de opmaak van de tekst goed terug te zien. Mede doordat er relatief weinig te zien valt en veel gelezen moet worden, is de manier waarop de tekst is weergegeven bij deze expositie van belang. Net zoals de kamer zelf, zijn de grote borden met tekst aan de zijkanten en in het midden van de kamer van de ruimte namelijk zwart. Hierdoor voelt het geheel zelf ook vrij klein aan. Op de borden staan grote vlakken met tekst erop. Deze tekstvlakken zijn schuin afgesneden, in een uitvergroot sjabloon van een bliksemschicht. Hoewel het niet daadwerkelijk in het SS-logo geschreven staat, verwijst de opmaak er dus wel naar. Ook de kleurkeuze, rode vlakken met witte of zwarte tekst erop tegen een zwarte achtergrond, is een verwijzing naar Nazi-Duitsland. In de symboliek van die staat, werden die drie kleuren namelijk veelvoudig gebruik.

Tentoonstelling SS overzicht groot

De expositie is dus lang niet zo confronterend -het aantal hakenkruizen is op een hand te tellen- als alle ophef in de media doet verwachten en zelfs wat droog. Desondanks is het inhoudelijk een leerzame tentoonstelling, waar goed over na is gedacht. De compositie, tekst en inrichting dragen ook zeker bij aan het geheel. Voor de historicus valt er gezien alle tekst misschien weinig nieuws te ontdekken, maar voor de doorsnee bezoeker geeft de tentoonstelling een compleet beeld over de verschillende aspecten van de SS als organisatie. Precies zoals het museum voor ogen had.

 

Lees meer

Uit de Kunst: The Garden of Earthly Delights

De Engelse fotograaf Tim Walker liet zich voor zijn tentoonstelling 'Tim Walker, The Garden of Earthly Delights' inspireren door de middeleeuwse schilder Jheronimus Bosch. Tot 25 februari is het resultaat te bekijken in het Noordbrabants Museum in 's-Hertogenbosch, de plaats waar Bosch jarenlang woonde.

Tekst en foto's: Noor de Kort en Wout Zerner

Een zaal vol sprookjes
Het eerste dat opvalt bij het betreden van de zaal, is de enorme omvang van de doeken waarop de foto's zijn afgedrukt. De modellen torenen hoog boven de bezoekers uit en kijken hen indringend, soms zelfs hooghartig, aan. De onpeilbare blikken en het sprookjesachtige decor zorgen voor een mysterieuze sfeer die ook kenmerkend is voor het werk van Bosch.

Tim Walker licht en donker grootFotograaf Tim Walker weet de stemming van de schilderijen van Bosch goed te vangen. De voornaamste inspiratiebron voor de foto's is het schilderij De Tuin der Lusten van Jheronimus Bosch waarin het linkerpaneel het paradijs verbeeldt, het middenpaneel het wereldse bestaan met al zijn verleidingen en het rechterpaneel de hel. Dit schilderij is om deze reden centraal aanwezig in de eerste zaal van de tentoonstelling. Walker heeft niet geprobeerd om de voorstellingen uit De Tuin der Lusten te imiteren, maar gebruikt elementen uit het schilderij voor een eigen weergave van de wereld van Bosch. Het kleurgebruik van Walker vertoont bijvoorbeeld sterke overeenkomsten met die van de schilder. Zowel de lichte kleuren in het linker- en middenpaneel van het drieluik als de donkere tinten in het rechterpaneel komen terug in verschillende foto’s. Het sterke kleurcontrast in het schilderij is ook te zien in een tweetal foto’s genaamd 'egg and conch shell, dark' en 'egg and conch shell, light'. Deze haast identieke kunstwerken verschillen alleen als het gaat om lichtgebruik, zoals de titels al verraden.

Tim Walker decorstuk grootDe Tuin van Walker
De Tuin der Lusten van Bosch wordt vooral bevolkt door naakte mensen. De foto's van Walker sluiten hierbij naadloos aan. De modellen zijn bijna allemaal schaars gekleed, maar wel vaak omgeven door fluwelen stoffen waarin de achtergrond van Walker als modefotograaf tot uiting komt. De naakte figuren eten op het middenpaneel van De Tuin der Lusten gretig van enorme aardbeien, bramen en kersen in een landschap met bloemen en dieren. De natuur speelt dus een grote rol in het schilderij. Walker verbeeldt deze omgeving in zijn foto's door het gebruik van levensgrote bloemen, schelpen en vruchten. Deze bijzondere decorstukken maken ook onderdeel uit van de tentoonstelling, waardoor het maakproces van de foto's dichtbij komt. Aan onderdelen die Walker aan het schilderij van Bosch ontleent, voegt hij eigen symbolen toe. Zo is de slang uit het Paradijs, symbool voor verleiding, op het kunstwerk van Bosch afwezig, maar wel meermaals te zien in de foto's van Walker.

De foto's van Walker maken indruk door hun grootte en mystieke sfeer die veel overeenkomsten vertoont met de sfeer van de schilderijen van Bosch. Door de weinige uitleg bij de foto's is het wel aan de bezoekers om de gelijkenissen zelf te zoeken. Zeker voor hen die bekend zijn met de schilderijen van Bosch is de tentoonstelling daarom een aanrader. Voor anderen is het een uitdaging de wereld van Bosch via een omweg te ontdekken.

Tim Walker zaal groot

 

Lees meer

Uit de Kunst: Tim Walker, The Garden of Earthly Delights

De Engelse fotograaf Tim Walker liet zich voor zijn tentoonstelling 'Tim Walker, The Garden of Earthly Delights' inspireren door de middeleeuwse schilder Jheronimus Bosch. Tot 25 februari is het resultaat te bekijken in het Noordbrabants Museum in 's-Hertogenbosch, de plaats waar Bosch jarenlang woonde.

Tekst en foto's: Noor de Kort en Wout Zerner

Een zaal vol sprookjes
Het eerste dat opvalt bij het betreden van de zaal, is de enorme omvang van de doeken waarop de foto's zijn afgedrukt. De modellen torenen hoog boven de bezoekers uit en kijken hen indringend, soms zelfs hooghartig, aan. De onpeilbare blikken en het sprookjesachtige decor zorgen voor een mysterieuze sfeer die ook kenmerkend is voor het werk van Bosch.

Tim Walker licht en donker grootFotograaf Tim Walker weet de stemming van de schilderijen van Bosch goed te vangen. De voornaamste inspiratiebron voor de foto's is het schilderij De Tuin der Lusten van Jheronimus Bosch waarin het linkerpaneel het paradijs verbeeldt, het middenpaneel het wereldse bestaan met al zijn verleidingen en het rechterpaneel de hel. Dit schilderij is om deze reden centraal aanwezig in de eerste zaal van de tentoonstelling. Walker heeft niet geprobeerd om de voorstellingen uit De Tuin der Lusten te imiteren, maar gebruikt elementen uit het schilderij voor een eigen weergave van de wereld van Bosch. Het kleurgebruik van Walker vertoont bijvoorbeeld sterke overeenkomsten met die van de schilder. Zowel de lichte kleuren in het linker- en middenpaneel van het drieluik als de donkere tinten in het rechterpaneel komen terug in verschillende foto’s. Het sterke kleurcontrast in het schilderij is ook te zien in een tweetal foto’s genaamd 'egg and conch shell, dark' en 'egg and conch shell, light'. Deze haast identieke kunstwerken verschillen alleen als het gaat om lichtgebruik, zoals de titels al verraden.

Tim Walker decorstuk grootDe Tuin van Walker
De Tuin der Lusten van Bosch wordt vooral bevolkt door naakte mensen. De foto's van Walker sluiten hierbij naadloos aan. De modellen zijn bijna allemaal schaars gekleed, maar wel vaak omgeven door fluwelen stoffen waarin de achtergrond van Walker als modefotograaf tot uiting komt. De naakte figuren eten op het middenpaneel van De Tuin der Lusten gretig van enorme aardbeien, bramen en kersen in een landschap met bloemen en dieren. De natuur speelt dus een grote rol in het schilderij. Walker verbeeldt deze omgeving in zijn foto's door het gebruik van levensgrote bloemen, schelpen en vruchten. Deze bijzondere decorstukken maken ook onderdeel uit van de tentoonstelling, waardoor het maakproces van de foto's dichtbij komt. Aan onderdelen die Walker aan het schilderij van Bosch ontleent, voegt hij eigen symbolen toe. Zo is de slang uit het Paradijs, symbool voor verleiding, op het kunstwerk van Bosch afwezig, maar wel meermaals te zien in de foto's van Walker.

De foto's van Walker maken indruk door hun grootte en mystieke sfeer die veel overeenkomsten vertoont met de sfeer van de schilderijen van Bosch. Door de weinige uitleg bij de foto's is het wel aan de bezoekers om de gelijkenissen zelf te zoeken. Zeker voor hen die bekend zijn met de schilderijen van Bosch is de tentoonstelling daarom een aanrader. Voor anderen is het een uitdaging de wereld van Bosch via een omweg te ontdekken.

Tim Walker zaal groot

 

Lees meer

Uit de kunst: World Press Photo 2017

Van 17 november tot en met 4 maart zijn bij het Afrika Museum in Berg en Dal de meest indrukwekkende persfoto's van het jaar te zien in de World Press Photo tentoonstelling van 2017. ANS liet zich niet tegenhouden door de code oranje en trotseerde de sneeuw om een kijkje te nemen.

Tekst: Tijn Oostenbrink
Foto's: Tijn Oostenbrink en Vincent Veerbeek

Ondanks het slechte weer hebben een handjevol bezoekers ook de sneeuwtocht durven wagen. De foto-expositie is verdeeld over twee zalen. De eerste zaal is compleet wit en lijkt immens door het hoge plafond. De foto's zijn zonder opmaak uitgestald op de witte muren en allemaal krijgen ze de ruimte die ze verdienen, of ze nu onderdeel zijn van een serie of op zichzelf staan. De aandacht gaat compleet naar de foto's en niks leidt af. Dit staat in scherp contrast met de tweede zaal. Deze bestaat uit twee verdiepingen en is een stuk donkerder. De foto's die hier hangen komen er bekaaid vanaf en dat is jammer, want ze zijn minstens zo indrukwekkend.

World Press BLM

Twee werelden, een foto
Wie de eerste zaal binnenloopt wordt gelijk geconfronteerd met een levensgrote foto van Ieisha Evans, gemaakt door Jonathan Bach tijdens een protest tegen politiegeweld in Baton Rouge. Wat de foto zo confronterend maakt, is het contrast in de compositie. Links lijkt het alsof de politie een terreurverdachte gaat oppakken, terwijl we rechts een vredig picknickveldje ontwaren met Iesha Evans op de voorgrond. Zij staat daar zo kalm en zo krachtig. Haar houding vergeleken met die van de agenten die haar arresteren is wat deze foto zo iconisch maakt. Zij strijdt voor de identiteit van de zwarte gemeenschap in de Verenigde Staten. Waarom is de kans dat een zwarte man vermoord wordt door politie negen keer zo groot als de kans dat een blanke man hetzelfde lot ondergaat? Zij en de Black Lives Matter-beweging staan op tegen dit onrecht en komen op voor de identiteit van een minderheid. Het menselijk leed dat hier zo expliciet wordt tentoongesteld lijkt onlosmakelijk verbonden met een thema: identiteit. Waar sommige fotoseries vooral het strijden voor een eigen identiteit vastleggen, tonen andere series juist de strijd voor het behoud van een identiteit.

Aanval is de beste verdedigingWorld Press rugby 2
Identiteit is een rode draad in de tentoonstelling.  In een andere serie neemt fotograaf Giovanni Capriotti ons mee naar Toronto, waar het eerste homovriendelijke rugbyteam van Canada zijn wedstrijden speelt. Ze creëren een ruimte waar homoseksuele rugbyspelers zichzelf kunnen zijn, zonder bang te hoeven zijn daarvoor vervolgd te worden. Het zijn dit soort series die het belang van embedded journalism benadrukken. Door langere tijd met de groep door te brengen, weet de fotograaf hun vertrouwen te winnen. Dat resulteert in de intieme momenten die Capriotti ook wist vast te leggen. De spelers strijden niet alleen op het rugbyveld, maar ook tegen stereotypering. Rugby zou te ruig en te mannelijk zijn voor homo's, maar deze mannen bewijzen het tegendeel. Zij zijn het zat dat hun identiteit word opgehangen aan hun seksuele voorkeur. Hun missie om bewustzijn te creëren voor dit probleem wordt verder verspreid door deze prachtige serie.

World Press IranOnder druk
Dat identiteit niet altijd statisch is, bewijst ook de reportage van Hossein Fatemi over zijn geboorteland Iran. Iran is sinds de islamitische revolutie van 1979 een streng conservatief en religieus land. Toch verspreiden westerse ideeën zich onder de jonge bevolking. Zij ontvangen de gehate westerse cultuur dagelijks via internet en satelliettelevisie in hun huiskamer en daarop staan fikse gevangenisstraffen. De foto's laten zien dat deze westerse invloeden doorwerken in het dagelijkse leven. De fotograaf heeft niet alleen oog voor deze ogenschijnlijk moderne aspecten van de Iraanse cultuur, maar weet ook de conservatieve en repressieve elementen genadeloos bloot te leggen. Zo zien we het spanningsveld van identiteit terug in de foto's. De nationale identiteit van Iran staat onder druk, maar kunnen we überhaupt nog wel spreken van een nationale identiteit? Nu globalisering en multiculturalisme zulke wijdverbreide begrippen zijn, lijkt het achterhaald om identiteit in een nationale context te plaatsen. Zeker in Iran, waar zulke tegenstrijdige beelden naast elkaar kunnen bestaan.

Identiteit in isolatie
Toch was er één serie die liet zien dat een identiteit ook behouden kan blijven. De serie Out-of-the-Way van Elena Asova toont het simplistische leven in een dorpje in het hoge noorden van Rusland. Het dorp is extreem geïsoleerd: er gaan twee helikoptervluchten per maand en elektriciteit is er alleen 's ochtends en 's avonds. Er zijn geen wegen, er is geen mobiel bereik en het dichtstbijzijnde dorp ligt ruim driehonderd kilometer verderop. Buitenstaanders komen hier niet en aan technologische vernieuwingen hebben de honderd bewoners geen behoefte. De fotografe werd slechts toegelaten omdat ze familie in het dorp heeft wonen. Waar in het westen onze identiteit constant onder druk staat en verandert, is dat hier gewoon een vaststaand gegeven. Het is er en het verandert niet. Wat zouden zij denken van het eeuwigdurende conflict over identiteit dat hier plaatsvindt?

World Press Rusland

De tentoonstelling in het Afrika Museum schijnt haar licht op belangrijke vraagstukken in de wereld, die krachtig in beeld worden gebracht door de soms gruwelijke foto's. De bezoeker wordt zo geconfronteerd met deze problemen op een manier die soms ongemakkelijk is, maar zeker een hoger doel dient. Zo krijgt het menselijk leed de aandacht die ze verdient. Naast het leed in de wereld is er ook ruimte voor de schoonheid. Prachtige portretten schitteren naast sport en natuurfoto's. In een tijd waarin de journalistiek zijn betrouwbare objectieve reputatie heeft verloren, moeten we dankbaar zijn voor een organisatie als de World Press Photo. De vakkundige jury zorgt ervoor dat de foto's zo waarheidsgetrouw mogelijk zijn middels een grondig verificatieproces en dit lijken ook de bezoekers te waarderen. Het recordaantal bezoekers van 2016 is dit jaar overtroffen.

 

Lees meer

Vormgeving nieuwe website RU bekend

ANS liet in juni weten dat de website van de RU op de schop gaat. De universiteit krijgt eindelijk een mobiele website en ook de vormgeving wordt per 1 september anders. Zoals beloofd hier de voorbeelden van de pagina. Hopelijk hoef je door de veranderingen voortaan niet meer uren te zoeken naar de juiste informatie. We zijn benieuwd: wat vinden jullie? VORMGEVING_RU_2014 1

 

Lees meer