ANS leest: Gerjon Gijsbers, Scheuren in het canvas (2017)

Scheuren in het canvas gaat over de zoektocht naar liefde, naar de zin van het leven, maar vooral naar een groen douchegordijn met oranje stippen. In zijn autobiografische debuutroman beschrijft Gerjon Gijsberts (1983) het chaotische leven van Luctor, die zijn grip op de realiteit verloren heeft en krampachtig vasthoudt aan zijn herinneringen aan zijn verloren vriendin Laura.

Onbeantwoorde raadsels
Luctor leidt een leeg bestaan. Hij houdt niet van sociale interactie en zijn tijd brengt hij voornamelijk door met kijken naar De Wereld Draait Door. Zijn leven wordt beheerst door opmerkelijke raadsels waar hij geen antwoord op kan vinden, zoals de vraag 'wat is zwaarder, een kilo veren of een kilo lood?'. De raadsels leiden allemaal naar het grootste mysterie in zijn leven: Laura. Hoewel niet duidelijk wordt verteld wie zij precies is, wordt al snel duidelijk dat Laura en Luctor een lange geschiedenis hebben. Kort geleden is zij uit zijn leven verdwenen en dit zorgt voor grote chaos in zijn hoofd.

In zijn zoektocht naar geluk en de zin van het leven lijkt Luctor steeds meer het contact met de werkelijkheid te verliezen. Herinneringen, zoals een uit de hand gelopen studentenfeestje, een concert van PJ Harvey in Paradiso en zijn obsessie met Laura nemen langzaam de overhand, tot hij uiteindelijk nog maar moeilijk onderscheid kan maken tussen wat er echt gebeurt en wat hij droomt. Naar eigen zeggen moet hij herstellen, maar waarvan precies en hoe hij dat gaat doen, is hem een raadsel. Hij besluit te stoppen met zijn studie om rust te nemen, maar vanaf daar gaat alles alleen maar verder bergafwaarts.

Zeilmeisje Laura en Vincent Gallo
Gijsberts heeft in het verleden Nederlandse Taal en Letterkunde in Nijmegen gestudeerd en het is goed te merken dat hij erg zijn best heeft gedaan een literair werk te maken van zijn boek. Het verhaal is opgedeeld in drie delen, genaamd rood, geel en blauw. Deze kleuren komen ook terug op de kaft, in het schilderij Who's Afraid of Red, Yellow and Blue van Barnett Newman. De strakke structuur waarin het verhaal geschreven is staat haaks op het chaotische leven dat Luctor leidt. Niet alle literaire kunstjes zijn even vlot uitgewerkt. Zo staat er wel erg vaak een nummer op waarin de zanger over 'Laura' zingt, staan tijdens een potje Scrabble de letters als 'OOLAURA' op het bord en komt er op de radio toevallig een nieuwsbericht langs over zeilmeisje Laura. Daarnaast bevat het verhaal veel motieven, zoals het steeds terugkomende douchegordijn, pompoenen en Snickers, waar geen echte betekenis achter lijkt te schuilen. Toch worden deze raadselachtige symbolen tot in den treure herhaald. 

'Ik ben een tor, dacht Luctor. Een tor, niets meer en niets minder, kruipend en kronkelend door de krochten en spelonken van de moderne maatschappij. Te lui om zijn vleugels uit te slaan en als het hem al zou lukken zijn vleugels uit te slaan, dan is hij te log om zich ermee te verplaatsen.'

Films en muziek spelen een grote rol in Luctors leven. Hij is er zelfs dusdanig door gefascineerd dat hij vaak praat in citaten uit films. Voor wie geen kenner is van experimentele rockmuziek, is Scheuren in het canvas lastig te volgen. Meer dan eens worden worden er pagina's lange odes gewijd aan de muziek van John Frusciante of PJ Harvey en ook The Smashing Pumpkins worden in vrijwel elk gesprek dat Luctor heeft genoemd. Regisseur en muzikant Vincent Gallo is Luctors grootste voorbeeld. Je kunt haast geen pagina omslaan of er wordt gesproken over Gallo's briljante muziek of geciteerd uit zijn film Buffalo 66.

Hoe verder het verhaal vordert, hoe meer Luctor de realiteit verwart met herinneringen en dromen. De hoofdstukken in het verhaal vormen geen vloeiende aaneenschakeling van gebeurtenissen, maar springen vaak van de hak op de tak. Hoewel dit goed laat zien hoe Luctor de wereld ervaart, gaat het ten koste van de leesbaarheid van het verhaal. Bovendien is het door de verwarrende structuur lastig te achterhalen wat Luctor zo dwarszit en waarom hij zijn leven zo chaotisch ervaart.

Eindoordeel
Gijsberts heeft duidelijk veel stijlfiguren in Scheuren in het canvas verwerkt, maar deze komen niet allemaal even goed tot hun recht. Doordat werkelijkheid en waanbeelden vaak door elkaar gehaald worden, is het moeilijk vast te stellen waar de schrijver naartoe wil en de talloze gesprekken en verwijzingen naar films en muziek maken het er niet makkelijker op. Door het verhaal heen komen een aantal onderwerpen, zoals pompoenen en het douchegordijn steeds terug, maar er wordt geen antwoord gegeven op de vraag wat deze nu voor Luctor betekenen en waarom nou juist deze voorwerpen steeds terugkomen. Kortom, Scheuren in het canvas is geen boek dat je op een vrije zondag gaat lezen en het is ook zeker niet geschikt voor mensen die niet tegen onbeantwoorde vragen kunnen.

 

Lees meer

ANS leest: Griet Op de Beeck, Gezien de feiten (2018)

Na Dimitri Verhulst, Esther Gerritsen en Herman Koch mocht de Vlaamse schrijver Griet Op de Beeck dit jaar in de pen klimmen om het jaarlijkse Boekenweekgeschenk te schrijven. Het resultaat is de novelle Gezien de feiten, waarin enorm veel gebeurt, maar echte zeggingskracht ontbreekt.

Haastige spoed
In Gezien de feiten walst Op de Beeck in rap tempo door het plot van haar novelle heen. De hoofdpersoon, de 71-jarige Olivia, realiseert zich kort na de begrafenis van haar overleden man Ludo dat ze eerder opluchting voelt dan rouw. Haar huwelijk ervoer ze als beklemmend, alsof ze nooit haar eigen ding heeft kunnen doen. Nu haar man onder de grond ligt kan ze na negenenveertig jaar eindelijk doen waar ze zelf zin in heeft. Daarom vertrekt ze zes weken naar een niet nader gespecificeerd land Afrika om daar les te geven. Al snel ontmoet ze de iets jongere Daniel, een charismatisch en knappe man met wie ze meteen een klik voelt. Ze ontwikkelen een relatie, waar haar dochter Roos fel op tegen is. Olivia gaat te snel door na het overlijden van Ludo en bovendien is Daniel ongetwijfeld uit op een verblijfsvergunning en op Olivia's spaargeld, zo luidt het oordeel. Ondanks de grote tijdsprongen tussen de hoofdstukken veranderen de personages nauwelijks. Olivia blijft het hele boek door een verliefde puber en Roos is een racistische kenau zonder greintje nuance. Aan het eind van het boek wordt uit het niets een inreisverbod ingesteld als gevolg van klimaatverandering. Het thema van de Boekenweek, natuur, moest in dit sappige liefdesverhaal namelijk ook nog ergens terugkomen.

When words fail
Op de Beeck probeert veel. Haar boek is enerzijds een liefdesverhaal tussen twee mensen, maar richt zich anderzijds op maatschappelijke thema's als klimaatverandering en de schending van mensenrechten. Helaas zijn beide kanten van het verhaal slecht uitgewerkt. Het liefdesverhaal is ronduit cliché en de manier waarop Olivia en Daniel met elkaar communiceren is pijnlijk om te lezen. Daniel hoeft enkel 'I worry about you' te zeggen en Olivia meent direct dat 'er nog nooit iemand zo oprecht bezorgd om haar was geweest'. Als de communicatie niet verloopt in zoetsappige uitspraken die thuishoren in een supermarktnovelle, is dat omdat personages de moeite niet eens nemen om hun zinnen af te maken (of überhaupt iets zinnigs te zeggen). Zinnen als 'But it's…', 'This country…', 'Sometimes I just…' gaan na een paar hoofdstukken behoorlijk de keel uithangen. Olivia meent dat ze nog nooit zo goed met iemand heeft kunnen praten als met Daniel, maar die bewering is behoorlijk nietszeggend, gezien de standaarden van communicatie blijkbaar gewoon heel laag liggen.

Het getuigt van pure laksheid dat Op de Beeck niet eens de moeite neemt om het land waar haar verhaal zich afspeelt te benoemen.

Op andere momenten is de manier waarop Op de Beeck het gevoelsleven van haar personages beschrijft gewoonweg niet genoeg om de lezer te overtuigen. 'Ze spraken over het land, met al zijn problemen en schoonheid, over Mori en wat hem is overkomen, over de dingen waar ze blij van werden, en triest, over momenten waarop ze zichzelf onsterfelijk belachelijk hadden gemaakt, over de kinderen die ze waren geweest en hadden gekregen, en waren verloren, in zijn geval', zo schrijft Op de Beeck bijvoorbeeld. Maar in welk land zijn ze dan precies? En welke problemen spelen daar? Wat is Mori, een van de kinderen die door Olivia wordt onderwezen, overkomen? Wat maakt hen blij en triest? Enkel benoemen dat iets zo is, is niet genoeg om het verhaal aannemelijk te maken voor de lezer. Het getuigt van pure laksheid dat Op de Beeck niet eens de moeite neemt om het land waar haar verhaal zich afspeelt te benoemen en de problemen die daar spelen uit te zoeken.

Excuus-engagement
Daarnaast is de maatschappelijke betrokkenheid in het verhaal eerder een weggemoffeld thema dat toevallig ook benoemd moest worden, dan een daadwerkelijke poging tot engagement. Als Mori plots een woede-uitbarsting krijgt, is dit vooral voordelig voor het liefdesverhaal. Olivia valt namelijk flauw en dit tragische voorval werkt als een katalysator voor haar relatie met Daniel. Wat Mori precies is overkomen waardoor hij regelmatig zulke uitbarstingen krijgt, is niet belangrijk en wordt enkel abstract benoemd. Zo passeren talloze namen van kinderen en inwoners van het land waar Olivia verblijft de revue, maar nooit met hun eigen verhaal. Alleen de uitwerking die hun tragiek op Olivia's gevoelens heeft, telt. Klimaatverandering en regionale onrust zijn eerder een obstakel tussen haar en Daniel dan een probleem dat zich verder uitstrekt dan hun liefde.

Gezien de feiten is daarom, ondanks de vele gebeurtenissen die in slechts 94 pagina's plaatsvinden, een nietszeggend werkje. De liefdesgeschiedenis van de hoofdpersonen is cliché en vervelend beschreven, de personages maken nauwelijks ontwikkelingen door en gedragen zich als pubers die nog meer stamelen, op hun lip bijten en naar adem happen dan Bella uit Twilight. Het engagement voelt als een lafhartige manier om het plot de schijn van gewichtigheid te geven. Gelukkig heeft het boekje nog een nevenfunctie: op zondag kan je er gratis mee reizen. Een schrale troost.

 

Lees meer

ANS leest: Lieke Marsman, Het tegenovergestelde van een mens (2017)

Klimaatverandering, homoseksualiteit en consumentisme. Kunnen deze onderwerpen in een roman worden behandeld zonder de rode draad kwijt te raken? Lieke Marsman, filosoof en dichter, krijgt het voor elkaar in haar boek Het tegenovergestelde van een mens. De roman is geschreven in een afwisseling aan stijlen. Ida – 1,76 meter lang, 29 jaar, zwart haar met een beginnende grijze gloed – vertelt in Marsmans boek over haar twijfelachtige identiteit, haar lesbische relatie met promovendus Robin en een onderzoeksproject over een dam in Noord-Italië. Nadat Ida als klein kind van haar moeder te horen krijgt dat de mens 'door en door slecht is', besluit ze als het tegenovergestelde van een mens te leven. Met een diepzinnige en absurde blik kijkt Ida niet alleen naar de wereld om haar heen, maar reflecteert ze voornamelijk op haar eigen gedachtes. Zo vult de jaloezie en bezitterigheid van Ida jegens Robin een groot deel van het verhaal.

Tekst: Guus Timmermans

Een wirwar aan verhalen
De filosofische blik is echter niet het enige aantrekkelijke in dit boek. Een fraaie vervlechting van poëzie en beschouwend proza geeft de roman een uniek karakter. Marsman onderbreekt het verhaal van Ida telkens met filosofische onderwerpen, poëtische teksten of amusante hersenspinsels. Deze bevatten een essayistische insteek en worden uiteengezet in korte hoofdstukken met een vaak ongerijmde titel als Vakantiedoeboek (Bij Extreme Hitte). Het leidmotief in deze tussenstukjes en ook in het verhaal van Ida is de egocentrische houding van de mens ten opzichte van de natuur. Op een geëngageerde wijze haalt Marsman dit onderwerp vaak aan via uitspraken van klimaatactivist Naomi Klein, tevens Ida's heldin. Overtuigend verspreidt ze via Kleins theorieën niet alleen haar eigen visie op deze lastige kwestie, maar ondersteunt ze dit ook nog met de theorie van bekende filosofen, zoals Descartes, Kant of Pascal.

'Wie wegloopt met de zee, laat een zee aan vissen achter.'

Ook ingewikkelde thema's als homoseksualiteit en liefde worden begrijpelijk gemaakt via absurde humoristische vergelijkingen. Zo wordt de realistische vorm van vegetarisch vlees vergeleken met het gebruik van dildo's door lesbiennes. Het is echter Marsmans argumentatie en schrijfstijl die de absurde roman glashelder en overtuigend maakt. Zo legt ze aan de hand van de vlees-dildovergelijking haarfijn uit waarom de besmettingsangst voor homoseksualiteit onzin is. Soortgelijke vergelijkingen en het verhaal van Ida zelf wisselen elkaar in rap tempo en abrupt af. Zo wordt de lezer telkens opnieuw geprikkeld door de roman. Dit werkt in het voordeel van Marsman, die op deze wijze de lezer soepel kan overtuigen van haar meningen over het milieubeleid en de strijd tegen het consumentisme.

Ongecompliceerde argumentatie
Naast de fragmentatie van Ida's verhaal en de eclectische vorm van filosofische vraagstukken gaat de roman ook op een andere manier tegen de conventionele prozaregels in. Marsman vult verschillende pagina's met slechts twee zinnen en smeert op die manier een van haar gedichten uit over zes bladzijden. Ook begint midden in het boek de telling van de hoofdstukken plotseling opnieuw. In dit tweede deel begint de stage van Ida bij een dam in Noord-Italië die op doorbreken staat, een metafoor voor het huidige klimaatprobleem. Dit laatste stuk bevat meer filosofische teksten dan het eerste stuk en werkt als een cliffhanger voor het verhaal over het afbreken van de dam in de Alpen. Waar in het eerste deel deze tussenstukken echter dienden ter illustratie van Ida's gedachtegang, ligt de nadruk in de tweede helft juist op deze vraagstukken. De gedachtes van de lezer zijn intussen al zo nauw verbonden met Marsmans ideologie dat ze gemakkelijk met haar relatief eenvoudige uitleg ondersteuning voor haar meningen vindt. De ongecompliceerde argumentatie is de auteur eigen. Weinig schrijvers weten op zo'n geëngageerde wijze de lastige klimaatvraagstukken en andere kwesties behapbaar te maken.

Met Het tegenovergestelde van een mens heeft Marsman een indrukwekkend debuut gemaakt in de prozawereld. De speelse schrijfstijl van de filosofe dwingt de lezer om te reflecteren op het eigen handelen in de huidige maatschappij. Toch heeft het boek naast de filosofische pauzes ook een amuserende functie vanwege het degelijke plot. Hoofdpersoon Ida lijkt dan wel het tegenovergestelde van een mens te zijn, maar in werkelijkheid representeert ze een grote groep mensen met dezelfde mening over de kwesties die in dit boek aan bod komen. Helaas is deze roman niet overbodig in een tijd van groeiend consumentisme, opkomend individualisme en aanzienlijke klimaatproblemen.

 

Lees meer

ANS leest: Marieke Lucas Rijneveld, De avond is ongemak (2018)

Marieke Lucas Rijneveld wordt als een van de grootste talenten van de Nederlandse letterkunde gezien, nadat haar dichtbundel Kalfsvlies (2015) meermaals werd herdrukt en bekroond met de C. Buddingh'-prijs voor het beste poëziedebuut. Na het verschijnen van deze succesvolle gedichtenbundel komt Rijneveld nu met haar romandebuut De avond is ongemak. Het boek heeft zeven weken in de top tien van CPNB bestsellerlijst gestaan en is daarnaast uitgeroepen tot Boek van de Maand bij De Wereld Draait Door. 

Het schuurt
Het verhaal draait om een gereformeerd boerengezin waarin de oudste zoon Matthies sterft. Wat bijzonder is, is dat het verhaal wordt verteld vanuit het oogpunt van een tienjarig kind, Jas. Iedereen noemt haar Jas omdat ze sinds de dood van haar broer haar jas niet meer uit durft te doen. Ze is ervan overtuigd dat ze dan ziek wordt en dat de jas haar als een pantser beschermt. Aan dit bijgeloof en andere kinderlijke gedachtes, zoals de hoop op een redder die haar en haar zusje Hanna komen redden, is het duidelijk dat een tienjarig meisje aan het woord is. Jas heeft daarnaast een kinderlijke obsessie met Hitler en Dieuwertje Blok. Jas vindt dat ze op Hitler lijkt omdat ze op dezelfde dag jarig zijn en beide doodsbang zijn voor ziektes. In Blok van het Sinterklaasjournaal ziet ze een soort moederfiguur. Een vrolijk boek is het zeker niet, want er zitten veel heftige thema's in, zoals pesten, kindermishandeling en pedofilie. Normaal staat een kind voor onschuld maar in deze roman wordt juist de slechtste kant van kinderen belicht. Zo onderneemt de broer van Jas, Obbe, morbide experimenten bij dieren en uiteindelijk ook bij de beste vriendin van Jas, Belle. Qua thematiek en einde lijkt het op Het smelt (2017) van Lize Spit, ook een bestseller van een debutante in de lente.

 

Dierenliefhebbers opgepast
In de roman vallen vele doden, waarvan het merendeel dierlijk is. Vlinders, koeien, padden, konijnen en hanen zijn niet veilig in de door Rijneveld gecreëerde wereld. Dierenliefhebbers houden het waarschijnlijk niet droog bij dit boek want het ene dier ligt nog niet in de grond, of de volgende ligt al op sterven. De dood is een centraal thema in dit boek. Dit wordt gesymboliseerd doordat aan de zolderbalk in de schuur een dreigende lege strop hangt, waarvan de vader zegt dat het een schommel moet voorstellen. Jas trapt daar niet in en is ongerust over de veiligheid van haar konijn en moeder. Gelukkig heeft haar moeder er een te dikke nek voor en heeft ze bovendien last van hoogtevrees. Onder haar bed verstopt Jas geen strop maar wel een emmer met zelf gevangen padden. Nadat Jas de padden heeft gered van een snelle dood, wil ze dat de dieren gaan paren, maar vergeet goed voor ze te zorgen waardoor er voor de padden toch geen lang en gelukkig leven lijkt weggelegd. 'Steeds steviger omklem ik de pad in mijn hand, steeds dwingender duw ik ze op elkaar.' Jas' misvormde beeld van dieren komt ook tot uitdrukking in haar taalgebruik. Met haar vriendin Belle heeft ze het niet over vlinders in de buik maar over 'een verdronken vlinder'.

Bijbel en sprookjesboek
De roman staat vol met letterlijke verwijzingen naar de Bijbel en sprookjes. Jas, Obbe en Hanna noemen zichzelf de drie koningen als een variant op de drie musketiers. Bekende sprookjes als Rapunzel en Roodkapje worden als metafoor gebruikt om de gruwelijke situaties minder zwaar te maken en om de gemoedstand van de personages op een kinderlijke manier uit te leggen. Daarnaast wordt er vaak uit de bijbel geciteerd: ''Laat u niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade door het goede', had dominee Renkema in de ochtenddienst gepredikt.' Al speelt het strenge geloof een grote rol, dat betekent nog niet dat het geloof in een goed daglicht komt te staan.

'Ik weet niet meer wat voor God wij hebben. Misschien is Hij op vakantie, of heeft Hij zich ook ingegraven. In ieder geval is Hij minder op de zaak.'

Later wordt God vergeleken met Sinterklaas. Rijneveld geeft een nieuwe kijk op het bekende liedje van Kortjakje, die nooit op zondag ziek was. 'Kortjakje is een lafaard: niet naar school kunnen, maar wel naar de kerk, lekker makkelijk.'

De avond is ongemak is door de donkere thematiek dus zeker geen boek om ontspannen aan het zonnige strand te lezen. Het verhaal is echter wel erg mooi en beeldend geschreven met de nodige humor en originele vergelijkingen, waardoor de roman qua stijl lekker wegleest. Elke zin vormt bijna een verhaal op zich, waaraan je de dichterlijke achtergrond van de schrijfster ziet. Het beste is om elke dag een hoofdstuk te lezen zodat je kunt blijven genieten van de mooie en originele metaforen. Net als bij poëzie, lees met mate.

 

Lees meer

ANS leest: Marieke Lucas Rijneveld, De avond is ongemak (2018)

Marieke Lucas Rijneveld wordt als een van de grootste talenten van de Nederlandse letterkunde gezien, nadat haar dichtbundel Kalfsvlies (2015) meermaals werd herdrukt en bekroond met de C. Buddingh'-prijs voor het beste poëziedebuut. Na het verschijnen van deze succesvolle gedichtenbundel komt Rijneveld nu met haar romandebuut De avond is ongemak. Het boek heeft zeven weken in de top tien van CPNB bestsellerlijst gestaan en is daarnaast uitgeroepen tot Boek van de Maand bij De Wereld Draait Door. 

Het schuurt
Het verhaal draait om een gereformeerd boerengezin waarin de oudste zoon Matthies sterft. Wat bijzonder is, is dat het verhaal wordt verteld vanuit het oogpunt van een tienjarig kind, Jas. Iedereen noemt haar Jas omdat ze sinds de dood van haar broer haar jas niet meer uit durft te doen. Ze is ervan overtuigd dat ze dan ziek wordt en dat de jas haar als een pantser beschermt. Aan dit bijgeloof en andere kinderlijke gedachtes, zoals de hoop op een redder die haar en haar zusje Hanna komen redden, is het duidelijk dat een tienjarig meisje aan het woord is. Jas heeft daarnaast een kinderlijke obsessie met Hitler en Dieuwertje Blok. Jas vindt dat ze op Hitler lijkt omdat ze op dezelfde dag jarig zijn en beide doodsbang zijn voor ziektes. In Blok van het Sinterklaasjournaal ziet ze een soort moederfiguur. Een vrolijk boek is het zeker niet, want er zitten veel heftige thema's in, zoals pesten, kindermishandeling en pedofilie. Normaal staat een kind voor onschuld maar in deze roman wordt juist de slechtste kant van kinderen belicht. Zo onderneemt de broer van Jas, Obbe, morbide experimenten bij dieren en uiteindelijk ook bij de beste vriendin van Jas, Belle. Qua thematiek en einde lijkt het op Het smelt (2017) van Lize Spit, ook een bestseller van een debutante in de lente.

 

Dierenliefhebbers opgepast
In de roman vallen vele doden, waarvan het merendeel dierlijk is. Vlinders, koeien, padden, konijnen en hanen zijn niet veilig in de door Rijneveld gecreëerde wereld. Dierenliefhebbers houden het waarschijnlijk niet droog bij dit boek want het ene dier ligt nog niet in de grond, of de volgende ligt al op sterven. De dood is een centraal thema in dit boek. Dit wordt gesymboliseerd doordat aan de zolderbalk in de schuur een dreigende lege strop hangt, waarvan de vader zegt dat het een schommel moet voorstellen. Jas trapt daar niet in en is ongerust over de veiligheid van haar konijn en moeder. Gelukkig heeft haar moeder er een te dikke nek voor en heeft ze bovendien last van hoogtevrees. Onder haar bed verstopt Jas geen strop maar wel een emmer met zelf gevangen padden. Nadat Jas de padden heeft gered van een snelle dood, wil ze dat de dieren gaan paren, maar vergeet goed voor ze te zorgen waardoor er voor de padden toch geen lang en gelukkig leven lijkt weggelegd. 'Steeds steviger omklem ik de pad in mijn hand, steeds dwingender duw ik ze op elkaar.' Jas' misvormde beeld van dieren komt ook tot uitdrukking in haar taalgebruik. Met haar vriendin Belle heeft ze het niet over vlinders in de buik maar over 'een verdronken vlinder'.

Bijbel en sprookjesboek
De roman staat vol met letterlijke verwijzingen naar de Bijbel en sprookjes. Jas, Obbe en Hanna noemen zichzelf de drie koningen als een variant op de drie musketiers. Bekende sprookjes als Rapunzel en Roodkapje worden als metafoor gebruikt om de gruwelijke situaties minder zwaar te maken en om de gemoedstand van de personages op een kinderlijke manier uit te leggen. Daarnaast wordt er vaak uit de bijbel geciteerd: ''Laat u niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade door het goede', had dominee Renkema in de ochtenddienst gepredikt.' Al speelt het strenge geloof een grote rol, dat betekent nog niet dat het geloof in een goed daglicht komt te staan.

'Ik weet niet meer wat voor God wij hebben. Misschien is Hij op vakantie, of heeft Hij zich ook ingegraven. In ieder geval is Hij minder op de zaak.'

Later wordt God vergeleken met Sinterklaas. Rijneveld geeft een nieuwe kijk op het bekende liedje van Kortjakje, die nooit op zondag ziek was. 'Kortjakje is een lafaard: niet naar school kunnen, maar wel naar de kerk, lekker makkelijk.'

De avond is ongemak is door de donkere thematiek dus zeker geen boek om ontspannen aan het zonnige strand te lezen. Het verhaal is echter wel erg mooi en beeldend geschreven met de nodige humor en originele vergelijkingen, waardoor de roman qua stijl lekker wegleest. Elke zin vormt bijna een verhaal op zich, waaraan je de dichterlijke achtergrond van de schrijfster ziet. Het beste is om elke dag een hoofdstuk te lezen zodat je kunt blijven genieten van de mooie en originele metaforen. Net als bij poëzie, lees met mate.

 

Lees meer

ANS leest: Mark Manson, The Subtle Art of Not Giving a F*ck (2016)

Anno 2017 gaan meer mensen dan ooit gebukt onder depressies, angststoornissen en allerhande andere problemen. Onze maatschappij kenmerkt zich door steeds groter wordende onrealistische verwachtingen: alles moet vrolijker, groter en voornamelijk beter in vergelijking met anderen. Er heerst een soort angstcultuur waarbij status ontleend wordt aan de mate waarin je een succesvol leven lijkt te hebben. De oplossing? Stop giving a fuck! In The subtle art of not giving a fuck leert Mark Manson, de beroemde Amerikaanse blogger, je zorgvuldig om te gaan met de beperkte hoeveelheid tijd, geld en energie die je hebt. Het boek biedt je de helpende hand bij het stellen van je prioriteiten, zodat jij alleen fucks geeft om de zaken die er echt toe doen.

Tekst: Maurits Vercammen

Anti-zelfhulp
Nu zal je denken: 'Oh god, weer zo’n clichématig zelfhulpboek?' Het horen van het woord "Zelfhulpboek" gaat bij veel mensen gepaard met een bepaalde scepsis, zeker als het zoveelste zelfhulpboek je alweer niet uit je winterdepressie heeft getrokken. De veronderstelling dat het lezen van een dergelijk boek je op magische wijze omtovert tot een soort onbekommerde Goofy is dan ook onjuist. Manson stelt echter dat veel zelfhulpboeken te veel gericht zijn op het verbergen van je negatieve emoties met positieve ervaringen en doelstellingen, en ziet zijn eigen boek dan ook meer als een 'anti-zelfhulpboek.' Op onverwachte wijze begeleidt hij zijn lezers naar een beter leven door ze te leren zich minder te richten op het streven naar positiviteit en meer op acceptatie en verwerking van het negatieve.

The backwards law
Manson stelt in zijn boek dat we door de toenemende behoefte aan positiviteit te veel gefixeerd raken op wat we tekort komen. Het streven naar een fitter lichaam komt bijvoorbeeld voort uit het gevoel dat je nog niet fit genoeg bent. Filosoof Alan Watts noemde dit fenomeen 'The backwards law': het idee dat hoe meer je hunkert naar geluk, des te ongelukkiger je wordt. Door het taboe op negativiteit ontstaat er daarnaast een zogenaamde 'Feedback loop of hell', waarin het hebben van een negatieve ervaring als negatief wordt ervaren: jezelf slecht voelen over het feit dat je je slecht voelt. Negatieve ervaringen zijn echter essentieel omdat vrijwel alle uitdagingen die je hebt overwonnen in je leven gepaard gaan met bepaalde negatieve emoties. De pijn die je voelt in de sportschool resulteert in een sterker lichaam; door openheid over je onzekerheden kom je paradoxaal voor anderen juist zelfverzekerder over. De mentale pijn die wordt veroorzaakt door deze ervaringen is bovendien gezond omdat het je leert wat goed en wat slecht voor je is. Het gevaar van de huidige maatschappelijke 'Pursuit of Positivity' is dan ook dat we dergelijke negatieve gevoelens proberen te vermijden en daardoor vervreemd raken van de realiteit.

'The desire for more positive experience is itself a negative experience. And, paradoxically, the acceptance of one’s negative experience is itself a positive experience.'

Problemen oplossen
Conventionele zelfhulpboeken pleiten vaak voor een aanpak waarbij het geluksgevoel wordt aangewakkerd door het streven naar zoveel mogelijk positieve ervaringen. Manson beweert echter dat geluk voortkomt uit het oplossen van problemen en niet uit het ontwijken van problemen door middel van de zogenaamde highs: positieve ervaringen die je een tijdelijk geluksgevoel geven, zoals een leuk feestje of het kopen van een nieuwe auto. Na een zware dag bedekt menig persoon zijn problemen graag onder een berg afhaalsushi, maar 29 sushirolls later zijn je problemen er nog steeds en ben je eigenlijk niets opgeschoten. Het oplossen van problemen wordt bij veel personen bemoeilijkt door ontkenning en het aannemen van een slachtofferrol. Als immers het geloof ontstaat dat de verantwoordelijkheid voor je problemen bij anderen ligt, verdwijnt ook het gevoel dat je je eigen problemen op kan lossen. Door verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen problemen, neemt ook het geloof in het effect van je eigen acties toe en ben je in staat je problemen op te lossen.

'You're wrong about everything'
Manson stelt zich aan de ene kant kwetsbaar op door te stellen dat iedereen, inclusief hijzelf, wat minder zeker van zichzelf zou moeten zijn: ons brein is namelijk een complexe machine die constant fouten maakt. Desondanks vertelt Manson veel verhalen vanuit een persoonlijke insteek en is hij soms wat te oordelend, wat in strijd lijkt met zijn eerdere suggestie. Het boek zet zeker aan tot nadenken maar biedt weinig praktische oefeningen waardoor de drempel voor het aanpakken van problemen voor de lezer wellicht wat hoog blijft.

In eerste instantie roept een oranje zelfhulpboek met 'Fuck' in de titel wat scepsis op – Wat gaat dit boek mij leren dat ik nog niet weet? – maar ondanks het hoge clickbait-gehalte is het zeker het lezen waard: Manson hanteert een prettige schrijfstijl die weinig te lijden heeft onder het regelmatige gebruik van het woord 'Fuck' en hij slaat in zijn boek met grote regelmaat de spijker op zijn kop. Hij zet zijn beweringen kracht bij met behulp van komische anekdotes, waardoor er een gezonde balans ontstaat tussen leuke verhalen en diepere filosofische materie. Het boek geeft niet zozeer een gestructureerd stappenplan naar een beter leven, maar heeft verbazingwekkend veel invloed op je geestelijke gesteldheid en helpt enorm bij het stellen van je prioriteiten.

 

Lees meer

ANS leest: Peter Bootsma, Trouw - 75 jaar tegen de stroom in (2018)

Naar aanleiding van het 75-jarig bestaan van Trouw in 2018 werd politicoloog Peter Bootsma door de krant gevraagd om een boek te schrijven over de roemruchte geschiedenis van de krant. Het resultaat is Trouw – 75 jaar tegen de stroom in, een boek van ruim driehonderd pagina’s waarin het wel en wee van het dagblad tussen 1943 en nu uit de doeken wordt gedaan. Het is helaas een boek dat naast interessante historische feiten ook gortdroge passages bevat die weinig boeiend zijn om te lezen.

Tekst: Vincent Veerbeek

75 jaar nieuws
Het boek is zoals te verwachten valt grotendeels in chronologische volgorde opgebouwd, met her en der een sprong naar voren of naar achteren. Bootsma neemt de lezer in tien meestal vlot geschreven hoofdstukken mee van het begin van de krant tijdens de Tweede Wereldoorlog, tot het huidige digitale tijdperk. In deze hoofdstukken bespreekt hij de veranderende inhoud van de krant en gebeurtenissen achter de schermen. Bootsma besteedt in zijn boek onder meer aandacht aan bepaalde onderwerpen die in de krant stonden, reacties daarop, of dingen die zich afspeelden op de redactie. Zo beschrijft hij een muizenplaag op kantoor, ophef over de mogelijk aanstootgevende inhoud van bepaalde advertenties en de discussie over het wel of niet bespreken van sportwedstrijden op zondag.

'Pas in de winter van 1968-1969 ging Trouw over tot vermelding van de uitslagen van sportwedstrijden die op zondag waren gespeeld (en dan aanvankelijk nog heel kort).'

Voor de fans
Het is logisch dat een boek als dit een balans moet zoeken tussen luchtige anekdotes en historische gebeurtenissen die er daadwerkelijk toe doen voor het voortbestaan van de krant. Bootsma slaagt daar echter niet altijd even goed in. Vooral in de hoofdstukken die de jaren zestig tot ongeveer de jaren negentig beslaan, ligt het gewicht bij de bestuurlijke gang van zaken. Dit gaat gepaard met ellenlange opsommingen vol namen die het ene oor ingaan en het andere weer uit. Bovendien strooit Bootsma rijkelijk met overbodige details. Zo worden de adressen van diverse panden in Amsterdam opgesomd, zodat het soms bijna lijkt alsof Bootsma een soort reisgids voor Trouw-bedevaartgangers wil schrijven. Voor de daadwerkelijke inhoud van de krant is weinig aandacht. Dit wordt in de tweede helft van het boek wel beter, naarmate er ook meer verandert aan de inhoud van de krant. Een andere reden dat de aandacht in het tweede deel meer op de inhoud ligt, is dat Bootsma vooral graag rubrieken bespreekt die nu nog steeds in de krant terug te vinden zijn. Dit is zowel voor trouwe lezers als leken leuk om te lezen en ook hier blijkt dat anekdotes Bootsma's forte zijn. Toch voelt het tegelijkertijd als een veredeld reclamepraatje – "Kijk wat onze mooie krant te bieden heeft", lijkt Bootsma te willen zeggen met zijn besprekingen van de diverse actuele rubrieken.

Welke stroom?
Als Bootsma de werkwijze van de redactie van Trouw beschrijft, roept hij meer vragen op dan hij beantwoordt. Het is namelijk onduidelijk hoe deze manier van werken verschilt van die van andere landelijke kranten, omdat Bootsma nauwelijks een referentiekader geeft. Dat de redactie van Trouw relatief veel onafhankelijkheid had en de hoofdredacteur aanvankelijk meer een manager was dan een journalist, zegt daarom weinig. Tegen welke spreekwoordelijke stroom de krant precies ingaat, is dan ook niet altijd even duidelijk omdat Trouw vooral in isolatie wordt gepresenteerd. Hier en daar verwijst Bootsma naar de concurrentie, maar die opmerkingen zijn dun gezaaid en weinig verhelderend. Zelfs bij opvallende gebeurtenissen, zoals toen Trouw de val van de Berlijnse Muur compleet miste, wordt nauwelijks uitgelegd hoe het kan dat de concurrentie beter op de hoogte was van het nieuws. Bootsma doet de kwestie af met een paar grapjes over hoe Trouw meestal achter de feiten aanliep en enkele citaten uit die tijd die ongeveer hetzelfde zeggen en daar blijft het bij.

Al met al is 75 jaar tegen de stroom in een gemengd succes. Dat maakt het misschien wel de perfecte metafoor voor Trouw zelf, een krant die vaak in moeilijk vaarwater terechtkwam, maar er uiteindelijk meestal wel het beste van weet te maken. Die mindere periodes gaat Bootsma niet uit de weg, maar hij kan het desondanks niet laten om in zijn conclusie een goed woordje te doen voor de krant. In een slotbeschouwing relativeert Bootsma alle rompslomp effectief weg door een opsomming te geven van alles wat er verbeterd is aan de krant, om te zorgen dat de lezer het boek toch dichtslaat met een warm gevoel over Trouw.

 

Lees meer

ANS leest: Robert Gerwarth, The Vanquished (2016)

Precies een eeuw geleden schudden Britten, Fransen en Duitsers elkaar de hand: eind goed, al goed. De Eerste Wereldoorlog was eindelijk voorbij. Of toch niet? Historicus Robert Gerwarth vindt dit een problematische kijk op de geschiedenis. In zijn inspirerende boek The Vanquished: Why the First World War Failed to End, 1917-1923 benadrukt hij dat het door deze visie lijkt alsof het massale geweld abrupt eindigde. Inderdaad, aan het Westfront was het eind 1918 stil, maar in heel Oost-Europa, van Finland tot en met het Midden-Oosten, werd nog gevochten: nieuwe regimes werden met veel bloedvergieten gevestigd als direct gevolg van de conflicten van 1914-1918. Gerwarth neemt je mee naar dat vurig strijdgewoel en laat je kennis maken met een kleurrijk palet personages als de Hongaarse marxist Béla Kun of Hanns Albin Rauter, die later de hoogste SS'er in Nederland zou worden. Jonge staten als het onafhankelijke Polen en communistisch Rusland vlogen elkaar in de haren, terwijl het Westen, dat eindelijk in vrede zou leven, in die conflicten flink invloed probeerde uit te oefenen. Ook de grote verslagene, Duitsland, zette de strijd voort na 1918, nu tegen communisten en Joden: 'the accusation that 'the Jew' had become a 'slaveholder' of the defenceless German people was very prominent', aldus Gerwarth.

Tekst: Dennis van der Pligt

Zelfde oorlog, andere oorlog
De conflicten die zich in 1917-1923 afspeelden waren wel anders van aard dan de confrontaties van de 'klassieke', 'westelijke' Eerste Wereldoorlog. Veel vaker waren het revoluties en burgeroorlogen, waarin tegenstanders als verraders en existentiële vijanden werden bestempeld. In veel hogere mate waren het oorlogen die gingen om het overleven van een nationaal of communistisch idee. Daardoor zou het geweld nog meer gericht zijn tegen burgers. Dit harde soort oorlog was kenmerkend voor de conflicten in het oosten. Het verhaal is dan ook diep gedrenkt in bloed, want Gerwarth grijpt iedere mogelijkheid aan om gruwelijke details te beschrijven. Met aangrijpende zinnen als 'after the killings the executioners used explosives to destroy the bodies' serveert Gerwarth zijn lezers losse lichaamsdelen voor. Soms gaat hij helaas net iets te lang door, wat afleidt van hoe en waarom mensen precies tot deze daden komen.

 'Inmates of the infamous Cheka prison had their heads stuck into cages filled with hungry rats in order to extort information.'

De Eerste Wereldoorlog wordt met dit wredere karakter voorgesteld als geestelijke voorloper van de Tweede Wereldoorlog. Naast een geopolitieke en militair-technologische opvolger, is dat latere conflict een ideologische en mentale voortzetting van de 'langere' Eerste wereldoorlog zoals Gerwarth die beschrijft. Menig geschiedkundigebeweert dit misschien al, maar door The Vanquished wordt dit argument sterker. Duitse groeperingen, zogenaamde Freikorps, probeerden zoveel mogelijk communisten en Joden uit te roeien in het Baltische gebied. Deze antisemitische traditie werd aan de lopende band voortgezet door de Nazi’s twee decennia later, soms door oudgedienden van deze organisaties. Toch moet opgepast worden voor de gedachte dat de Tweede Wereldoorlog een onherroepelijk en direct gevolg zou zijn van de voorgaande, alsof tussen 1923 en 1939 geen invloedrijke gebeurtenissen plaatsvonden.

Wereldoorlog van wereldbelang
Waarom doet dit ertoe? Hoezo zouden we naar een ander, 'vollediger' beeld toe moeten? In dit geval is de vraag stellen hem beantwoorden: door dit completere beeld wordt veel meer recht gedaan aan de term 'wereldoorlog'. Het belangrijkste is dat we op deze manier meer erkennen dat volken in het oosten van het continent ook onderdeel zijn van deze geschiedenis. Daar was het conflict per slot van rekening begonnen met de moord op de Oostenrijkse kroonprins. Deze aanslag was op zichzelf al een onderdeel van de oostelijke conflicten die tenminste teruggaan tot 1912. Hierdoor worden historici van de strijd in het westen door Gerwarths boek terecht uitgedaagd om na te denken over andere strijdtonelen dan het Belgische en Franse. Fantastisch, want de historische ervaringen van het Westen hebben te vaak een bevoorrechte positie gehad.

Door de gedachtegang in The Vanquished kan de Eerste Wereldoorlog een gebeurtenis worden van de nazaten van alle deelnemers. Wat enigszins afdoet aan deze gedachte is dat Gerwarth de oostelijke conflicten wel afschildert als genocidaal, ook al lijkt dat terecht. In het westen bleef geweld vooral beperkt tot soldaten en bleven burgers vaak buiten schot. Desalniettemin probeerden Westerse grootmachten de keiharde gevechten en slachtingen in het oosten te sturen, ook na 1918. Deze revoluties en conflicten tussen nieuwe landen hadden dus eveneens een globale dimensie. De verbanden die Gerwarth legt, zorgen voor een bondig boek geschikt voor nieuwkomers op het vakgebied en doorgewinterde specialisten. Zo zet de historicus aan tot vernieuwend, verdiepend en verbredend denken over Wereldoorlog I.

 

Lees meer

ANS leest: Tommy Wieringa, De heilige Rita (2017)

Tommy Wieringa is vooral bekend van Joe Speedboot (2005), die je op je lijst voor Nederlands kon zetten. Natuurlijk is dat niet Wieringa’s enige roman. Hij heeft daarna ook Caesarion (2009), Dit zijn de namen (2012), en De dood van Murat Idrissi (2017) geschreven. In zijn laatste boeken staat vooral het thema migratie centraal. In De heilige Rita is dit onderwerp vanuit een heel ander oogpunt bekeken, niet vanuit de vluchteling maar vanuit de bewoner van een klein dorpje dat 'bestormd' wordt door migranten. Het speelt zich af in een recent verleden, waardoor het goed opvalt hoe snel de wereld de afgelopen vijftig jaar is veranderd. Het dorp krijgt met de tijd zijn eerste supermarkt, de jongens en meisjes komen bij elkaar te zitten in de klaslokalen en er wordt een Chinees restaurant geopend.

Tekst: Elisa Ros Villarte

In Mariënveen komt de eerste Rus uit de lucht vallen
De heilige Rita gaat over Paul Krüzen, een man die niet volwassen wil worden. Hij woont al zijn leven lang in zijn ouderlijk huis in een dorpje aan de Duitse grens. Het boek vertelt het levensverhaal van Paul: van zijn jeugd waarin de Rus Anton Rubin Pauls rustige leven verstoort, wanneer diens sproeivliegtuigje in een maïsveld bij het dorp neerstort, tot aan zijn werk als mantelzorger voor zijn vader. Het dorp Mariënveen is in de tussentijd erg veranderd: de eerste Chinezen arriveren in Mariënveen en beginnen een restaurant, daarna volgen Russen, Roemenen en Polen. Actuele thema’s als immigratie, mantelzorg en de modernisering van de wereld staan centraal. Daarnaast komen universele onderwerpen aan bod, zoals de complexiteit van het huwelijk, heimwee en wraak. Op de achtergrond speelt de Tweede Wereldoorlog een rol, want Paul handelt in oorlogsrestanten. Stilistisch zit de roman uitstekend in elkaar, qua spanningsboog kan het soms wat beter. Na het verhaal over Pauls jeugd weet je namelijk niet precies welke richting het verhaal opgaat, maar als je het halverwege van het boek snapt en aan ziet komen, is het weer spannend.

Beeldende personages en zinnen
De personages worden beeldend omschreven, daarnaast is bijna elke zin het waard om twee keer te lezen door de mooie metaforen die zijn gebruikt. Een goed voorbeeld hiervan is de manier waarop Pauls beste vriend Hedwiges wordt gepresenteerd:

'Twee stemmen had Hedwiges in zich, je wist nooit welke er kwam: zijn hoge piepstem of zijn lage, hese borststem. Wie dat voor het eerst hoorde, zag hem op slag in twee mensen uiteenvallen: hoge Hedwiges en lage Hedwiges.'

De heilige Rita is daarnaast een prachtig verhaal waar zinnen die je wilt onthouden geen uitzondering zijn. Er worden verbanden gelegd waar je niet meteen aan zou denken, zoals een kraai die met een haas in zijn bek wegvliegt: 'Hij vloog laag over de pas gemaaide akker, die bleek was als de geschoren neonazi's die Paul soms zag op wapenbeurzen.' Soms is de humor vrij hard en donker, maar wel zeer gevat, bijvoorbeeld wanneer het over Pauls vader gaat: 'Zijn vader had meer kinderen gewild, zij het meer als voorzorgsmaatregel dan uit vaderliefde, 'want we wonen aan een drukke weg'.'

(Heilige) Rita
De titel van de roman verwijst naar de 'Heilige Rita' en er komt inderdaad een personage in de roman voor dat Rita uit Quezon heet. Ze speelt eigenlijk alleen maar een bijrol en komt nooit aan het woord. Haar bestaan wordt alleen benoemd door Paul. Zij is een prostituee, dus moeilijk heilig te noemen. Het wordt daarom al snel duidelijk dat de titel niet zozeer verwijst naar die Rita, maar naar Rita als 'patrones van hopeloze gevallen, maar ook van onvruchtbare vrouwen en vrouwen met een slecht huwelijk, slagers en vleeshandelaren.' Dit citaat vat eigenlijk alle personages en de rode draad in het boek goed samen. Paul zelf en Hedwiges zijn zeker hopeloze gevallen te noemen, net zoals bijna elke andere dorpsbewoner die vast lijkt te zitten in Mariënveen. Het verhaal begint met het niet zo vlekkeloos lopende huwelijk van de ouders van Paul. Slagers en vleeshandelaren verwijzen naar klassieke beroepen, zoals Hedwiges met zijn kruidenierswinkel waar alles over datum is. Paul zegt ook in het boek dat als Rita je heilige is, je beter je gemak kunt houden. Hedwiges houdt zich hier niet aan wanneer hij opschept over zijn rijkdom, wat grote consequenties heeft.

Als je begint met lezen, dan vallen de mooie metaforische en poëtische zinnen meteen op. Het duurt even voordat je weet waar het precies naartoe gaat, maar halverwege gaat het in een stroomversnelling, want zoals in het boek ergens genoemd wordt: 'In zeker opzicht was er niks veranderd, (…) maar bij een andere lichtinval was er niets hetzelfde.' Dus als je nog een boek wil lezen voordat je het nieuwe jaar in gaat, is De heilige Rita een echte aanrader. Nog een laatste wijze les voor 2018: 'Je moet je plaats in de voedselketen kennen. Je plaats in de voedselketen, en jezelf wapenen.'

 

Lees meer

ANS-Online.nl verhuisd

Sinds afgelopen zomer is ANS-Online in een nieuw jasje gestoken. Er zullen op deze website dan ook geen nieuwsberichten en achtergronden meer worden geplaatst. Natuurlijk kun je hier nog wel bladeren in ons archief. Surf voor het nieuwste nieuws, interviews, achtergronden en de papieren versies van ANS naar www.ans-online.nl

 

Lees meer

Bezoek het ANS symposium op 21 februari

Wat brengt de toekomst voor de journalistieke wereld? Op die vraag krijg je 21 februari antwoord op het ANS symposium. De thema’s van de dag zijn nieuwe media-innovaties, de verhoudingen tussen bladen en websites en de invulling van de hedendaagse journalistiek. Het geld dat wordt opgehaald, is voor de toekomst van ANS, in de vorm van een nieuwe website. Tijdens het symposium zullen spreken: - Huub Bellemakers, bekend van The Post Online. - Erik van Heeswijk, bekend als CEO van CleverLions en oud-hoofdredacteur VPRO digitaal. Het belooft een hele interessante middag te worden met lezingen, een toekomstquiz, muziek en debat. Entreeprijs: €10,- (Hierbij zijn twee consumpties inbegrepen: één voor koffie/thee en één voor bier/wijn/fris) Studenten krijgen €2,- korting op vertoon van hun studentenkaart. Reserveer door te mailen naar: ANSsymposium@gmail.com. Locatie: Brebl in het Honigcomplex Waalbanddijk 14e/f Nijmegen

 

Lees meer

Cultuurtip april

Cultuur op de Campus geeft op ANS-Online maandelijks een aantal cultuurtips met toelichting. Het valt niet altijd mee om iets leuks te pikken uit de bomvolle cultuuragenda's. In Nijmegen is er veel aanbod, maar weten studenten wel hun weg hiernaartoe te vinden? Dit zijn de tips voor de maand april.

1. Hoe echt is Virtual Reality?
Kunnen we virtual reality straks nog onderscheiden van de echte wereld? Op een vernuftige manier vormen al onze zintuigen in samenwerking met ons brein een totaalbeeld van onze omgeving, iets wat volgens cognitiefilosoof Marc Slors niet te simuleren is in een virtuele wereld. Luister naar zijn lezing, onderga VR-film Alteration en denk mee over hoe echt virtual reality aanvoelt.

Datum: donderdag 12 april
Tijd: 18:15
Locatie: MIR - VR-Cinema, Go Short
Entree: €5
Meer informatie: www.goshort.nl

2. Henk Schiffmacher | Schiffmacher vertelt
Henk Schiffmacher is een van de bekendste tatoeëerders ter wereld. Hij voorzag artiesten als Herman Brood, Willy DeVille, Barry Hay, Ben Saunders, Kurt Cobain, de Red Hot Chili Peppers en vele anderen van huidversieringen. Zelf omschrijft hij zich als 'the poor man's Rembrandt'. In maart behaalde Schiffmacher de pensioengerechtigde leeftijd en in 2018 zit hij veertig jaar in het vak. Een mooi moment dus om terug te kijken op zijn veelbewogen leven en zijn ontmoetingen met mensen van diverse pluimage, van de lokale visboer tot de Maori's in Nieuw-Zeeland, van Lady Gaga tot de laatste koppensnellers in de bush van Borneo. Schiffmacher vertelt over zijn bizarre, vaak hilarische levensreis. Of: hoe een zoon van een katholieke slager uit Harderwijk uitgroeide tot internationaal erkend tattoo-goeroe.

Datum: zondag 15 april
Tijd: 15:30
Locatie: de Lindenberg
Entree: €21 voor studenten. Last minute kaarten voor studenten zijn €10 als de voorstelling niet is uitverkocht
Meer informatie: www.delindenberg.nl

3. Science Festival
Het Science Festival is een jaarlijks festival in het Huygensgebouw en vindt dit jaar plaats op 23 april, van 18:30-21:30. Het thema van dit jaar is The Impact of Technology: de avond zal gevuld zijn met interessante lectures, live muziek (van onder andere CYNBEL en Daniel Cane) en een interactieve markt. Het festival is georganiseerd door Cultuur op de Campus en Olympus, samen met de bèta-studieverenigingen. De toegang is gratis en zowel elke science-enthousiast als science-onwetende is welkom. We hopen jullie allemaal op de 23e te zien!

Datum: 23 april
Tijd: 18:30
Locatie: Kantine Huygensgebouw
Entree: Gratis
Meer informatie: www.cultuuropdecampus.nl

 

Lees meer

Cultuurtip december

Cultuur op de Campus geeft op ANS-Online maandelijks een aantal cultuurtips met toelichting. Het valt niet altijd mee om iets leuks te pikken uit de bomvolle cultuuragenda's. In Nijmegen is er veel aanbod, maar weten studenten wel hun weg hiernaartoe te vinden? Dit zijn de tips voor de maand december.

1. Winterconcert | Snow Coats & Ruud Fieten
Het is winter dus het wordt steeds kouder en donkerder. Gelukkig komt de band Snow Coats ons tijdens het winterconcert warm houden met sfeervolle indie folk uit Doetinchem. Als hun naam je bekend in de oren klinkt, kan dat zijn omdat je ze dit jaar gezien hebt op Polderpop of de Zwarte Cross. Onze tweede act van de avond is Ruud Fieten. Deze singer-songwriter maakt verrassende nummers die ergens tussen folk blues en country liggen. Niet alleen was hij te zien bij De Beste Singer Songwriter van Nederland, hij speelde ook in het voorprogramma van Tangerine en Adam Green. Om deze avond compleet te maken, zal ook onze eigen Campusdichter een woordje doen!

Datum: 12 december 2017
Tijd: 20:00
Locatie: Studentenkerk
Entree: €2
Meer informatie: www.cultuuropdecampus.nl

2. PALMSY & Midas
In de categorie 'Waar zijn ze nu?': iets meer dan een jaar geleden stond PALMSY nog op het knusse podium in het Cultuurcafé, in december komen ze bij Merleyn langs. Samen met Midas zijn ze op clubtournee door Nederland en dan kan Nijmegen natuurlijk niet ontbreken. De liedjes van PALMSY zitten tussen indie pop en poppy punk in en zitten vol met pakkende refreinen en melodieën. De muziek van Midas, wiens debuutalbum eerder dit jaar verscheen, is te omschrijven als powerpop met folk-invloeden.

Datum: 15 december 2017
Tijd: 21:00
Locatie: Merleyn
Entree: €14
Meer informatie: https://www.doornroosje.nl/event/palmsy-midas/

3. Stories We Tell | Film Night
Op 20 december vieren we het einde van een tijdperk, voor het laatst zal een van onze filmvertoningen in CC3 plaatsvinden! Om deze zaal een waardig afscheid te bieden, nodigen we jullie allemaal uit om te komen kijken naar Stories We Tell. Documentairemaakster Sarah Polley komt achter een wonderbaarlijk familiegeheim door interviews met haar familie over haar overleden moeder. Gekke familietaferelen gaan we natuurlijk allemaal weer meemaken in de kerstvakantie, dus bereid je vast voor en kom met ons in de sfeer met Stories We Tell

Datum: 20 december 2017
Tijd: 19:30
Locatie: CC3
Entree: €1,50
Meer informatie: www.cultuuropdecampus.nl

 

 

Lees meer

Cultuurtip februari

Cultuur op de Campus geeft op ANS-Online maandelijks een aantal cultuurtips met toelichting. Het valt niet altijd mee om iets leuks te pikken uit de bomvolle cultuuragenda's. In Nijmegen is er veel aanbod, maar weten studenten wel hun weg hiernaartoe te vinden? Dit zijn de tips voor de maand februari.

1. The Oscar series
Heb je een paar Oscar-winnende 'must-watch' films gemist de afgelopen tijd? In februari kun je drie weken lang elke woensdag naar de film! Als eerste wordt Moonlight op 14 februari getoond, de Oscar-winnaar van 'best picture' van 2017. Manchester by the Sea volgt op 21 februari, waar hoofdrolspeler Casey Affleck de Oscar voor beste acteur kreeg. We sluiten af met The Danish Girl op 28 februari, wederom een winnaar van 'best picture'. Wil je alledrie de films zien? Bij de eerste vertoning, Moonlight, zijn er combitickets verkrijgbaar waardoor je voor slechts €6 naar alle drie de films kan!

Datum: woensdag 14, 21 en 28 februari
Tijd: elke vertoning begint om 19:30
Locatie: Theaterzaal C, Radboud Universiteit
Entree: €3 per vertoning
Meer informatie: www.cultuuropdecampus.nl 

2. Stukafest
Op woensdag 7 februari vindt de achttiende editie van Stukafest Nijmegen plaats! 20 studentenkamers verdeeld over de binnenstad zullen worden omgetoverd tot mini-podia. Er zijn 3 rondes van ieder 30 minuten en om de avond goed af te sluiten is er een vette afterparty. Van muziek tot theater, van comedy tot spoken word: stel je eigen programma samen en beleef hoe dan ook een verrassende avond! Enkele artiesten die 7 februari te vinden zijn, zijn Mensen Zeggen Dingen, Versjes van Lars, caberatier Andries Tunru en nog veel meer. Vind de complete line-up hier.

Datum: woensdag 7 februari
Tijd: 20:30
Locatie: Nijmegen
Entree: €12 voor drie rondes, €15 voor drie rondes + eindfeest, €5 voor eindfeest
Meer informatie: www.stukafest.nl

3. I, Tonya
Kunstschaatsster Tonya Harding (Margot Robbie) is een natuurtalent en niets lijkt haar selectie voor de Olympische spelen in de weg te staan. Maar Tonya komt niet bepaald uit een rijke familie, en met haar vulgaire outfits en gedrag past ze niet binnen de keurige schaatswereld. Omringd door idioten, met goede én slechte bedoelingen, beraamt Tonya een plan om wraak te nemen op haar grootste concurrente: de engelachtige Nancy Kerrigan. Eén van de grootste Amerikaanse schandalen is plots in de maak. Voor haar acteerprestatie won Margot Robbie een Golden Globe!

Datum: vanaf donderdag 22 februari
Tijd: zie website
Locatie: LUX Nijmegen
Entree: Regulier: € 9,50, Student: €6,50
Meer informatie: www.lux-nijmegen.nl/film/

 

Lees meer

Cultuurtip januari

Cultuur op de Campus geeft op ANS-Online maandelijks een aantal cultuurtips met toelichting. Het valt niet altijd mee om iets leuks te pikken uit de bomvolle cultuuragenda's. In Nijmegen is er veel aanbod, maar weten studenten wel hun weg hiernaartoe te vinden? Dit zijn de tips voor de maand januari.

1. Dichter bij de Dichters | Literatuur
In de gloednieuwe cultuurzaal 'C' in het Gymnasion zal Maarten van der Graaff voordragen uit eigen werk en geïnterviewd worden over de rol van de dichter in de maatschappij. Ook zullen de campusdichters van de afgelopen 3 jaar, Merel van Slobbe, Jordi Lammers en Sander Bisselink, van de partij zijn en een voordracht houden. Wil je al dit aanstormend talent niet missen en 'C' van binnen zien? Zorg dat je erbij bent!

Datum: 22 januari 2018
Tijd: 20:00
Locatie: C
Entree: Gratis
Meer informatie: www.cultuuropdecampus.nl

2. World Press Photo 2017
Het is alweer tijd voor de 60e editie van World Press Photo, waarin indrukwekkende persfoto's van wel 45 prijswinnaars uit 25 verschillende landen te zien zijn. Acht categorieën komen aan bod, zo kun je foto's zien over het dagelijks leven, hedendaagse kwesties en hard nieuws. Andere categorieën zijn: lange termijn-projecten, natuur, mensen, reportage en sport. De expositie is wereldwijd te zien en trekt jaarlijks 4 miljoen mensen. Voor studenten is de expositie in het Afrika Museum voor slechts €6 te bezoeken!

Datum: t/m 4 maart 2018
Locatie: Afrika Museum Nijmegen
Entree: €6
Meer informatie: https://afrikamuseum.nl/nl/tentoonstelling/world-press-photo

3. De Blonde Jongens en Tim | Cabaret
DEBJET! Mannen gekleed in spijkerhotpants en strakke, witte T-shirts die een tsunami van visuele grappen en krankzinnige ongein op het publiek los laten. Geïnspireerd door fysieke acts als de Ashton Brothers gaan deze toptalenten verder waar Waardenberg & De Jong ooit ophielden. De jury oordeelde: waar stoute Chippendales en hilarisch cabaret elkaar ontmoeten. Een voorstelling waar imaginaire goochelacts hand in hand gaan met billenkletsende drumsolo's. Waar Kungfuvechters heftige Griekse tragedies ontregelen. Je kunt het zo gek niet bedenken of deze mannen schotelen het je voor. Hoezo rode draad? Hoezo verbale communicatie? DEBJET. En Tim? Die hobbelt er rustig achteraan.

Datum: 31 januari 2018
Tijd: 19:30 (19:00 inloop)
Locatie: C
Entree: €7,50
Meer informatie: www.cultuuropdecampus.nl

 

Lees meer

Cultuurtip maart

Cultuur op de Campus geeft op ANS-Online maandelijks een aantal cultuurtips met toelichting. Het valt niet altijd mee om iets leuks te pikken uit de bomvolle cultuuragenda's. In Nijmegen is er veel aanbod, maar weten studenten wel hun weg hiernaartoe te vinden? Dit zijn de tips voor de maand maart.

1. The Taboo Series
In maart presenteren wij met trots The Taboo Series, drie avonden op een rij waar elke keer een taboe centraal staat. Met filmvertoningen, muziekoptredens, voordrachten en veel meer gaan we dieper in op drie taboes. De eerste avond SENSE draait om religie en geloof waar onder andere een programma van korte geanimeerde films (geprogrammeerd door Kloosterkino) klaarstaat. Op de tweede avond genaamd SEX hebben we het over gender en seksuele identiteit en verwelkomen we Spoken Word-artiest Anne Bosveld, die ook over haar identificatie als genderneutraal zal praten. De serie sluiten we af met SAD, waarin we mentale gesteldheid centraal stellen. Gasten die avond zijn onder andere de band Jan Terlouw Junior & The Nightclub. Kijk voor het gehele programma op www.cultuuropdecampus.nl

Datum: woensdag 14, 21 en 28 maart
Tijd: elke avond begint om 19:30
Locatie: Theaterzaal C, Radboud Universiteit
Entree: €5 per avond, €10 voor een combi-ticket voor de drie avonden.
Meer informatie: www.cultuuropdecampus.nl

2. Nijmeegs boekenfeest
Op zaterdag 10 maart vindt het Nijmeegs Boekenfeest weer plaats.Tientallen schrijvers, dichters, wetenschappers en muzikanten - waaronder Jan Terlouw, Hanna Bervoets en Christine Otten - reizen af naar Nijmegen om hun groene licht te laten schijnen over het thema 'natuur' via interviews, lezingen, optredens en voordrachten. Muziek is er van de Nijmeegse worldbeat-formatie Thaïti en dj-collectief De Tropen. Een superdivers programma dus! Een betere manier om de boekenweek te beginnen is er niet.

Datum: zaterdag 10 maart
Tijd: 20:00 uur, deuren open: 19:30 uur
Locatie: Concertgebouw De Vereeniging
Entree: €17,50 / €15,- (biebpas) / €10,- (CJP/student)
Meer informatie: www.obgz.nl

3. The Square
Een modern museum stelt een nieuwe installatie tentoon. Een ruimte waar geen regels zijn en alles kan. Om publiek naar het museum te trekken, wordt er een PR-bureau ingehuurd. De onorthodoxe campagne die ze bedenken, gaat al snel viral en zorgt voor de nodige commotie. Christian, de gerespecteerde curator van het museum kampt inmiddels met een existentiële crisis en zijn leven lijkt steeds verder te ontsporen. The Square (een Zweeds-Duits-Frans-Deense film) won al de Gouden Palm op het filmfestival in Cannes en werd genomineerd voor een Oscar in de categorie 'beste buitenlandse film' dit jaar.

Datum: begin maart
Tijd: zie website
Locatie: Filmhuis 024
Entree: Regulier: € 9
Meer informatie: www.filmhuiso42.nl

 

Lees meer

Cultuurtip mei

Cultuur op de Campus geeft op ANS-Online maandelijks een aantal cultuurtips met toelichting. Het valt niet altijd mee om iets leuks te pikken uit de bomvolle cultuuragenda's. In Nijmegen is er veel aanbod, maar weten studenten wel hun weg hiernaartoe te vinden? Dit zijn de tips voor de maand mei.

1. Isle of Dogs
Zit jij ook al tijden te wachten op de nieuwe film van regisseur Wes Anderson? Deze week is het eindelijk zo ver, dan gaat Isle of Dogs in première! De film vertelt het verhaal van Atari Kobayashi, een 12-jarig pleegkind van de corrupte burgemeester Kobayashi. Na het uitroepen van de noodtoestand worden alle huisdieren van Megasaki City verbannen naar een grote afvalstortplaats genaamd Trash Island. Atari steekt alleen, in een Junior-Turbo Prop vliegtuigje de rivier over op zoek naar zijn waakhond Spots. Eenmaal aangekomen op Trash Island begint hij samen met een groep nieuwgevonden bastaard-vrienden aan een epische reis die het lot en de toekomst van hele provincie zal bepalen.

Donderdag 10 mei gaat de stop-motion film Isle of Dogs van Wes Anderson in première. Ter ere van deze langverwachte film organiseert LUX op zaterdag 12 mei een Wes Anderson-dag. 's Middags is er een vertoning van Isle of Dogs speciaal voor honden en hun baasjes. Daarnaast kunnen liefhebbers genieten van een Wes Anderson-marathon.

Datum: donderdag 10 mei
Tijd: zie www.lux.nl
Locatie: LUX
Entree: €5,50 op premièredag, €6.50 voor studenten op andere dagen
Meer informatie: www.lux.nl

2. Donnerwetter Day
Donnerwetter Day is een bizar Arnhems bacchanaal van bands, dj's, eten, action painting, theater, spoken word, film en honderd andere wilde ideeën. Op het derde editie van het jaarlijkse kunstfestival staan onder andere onze bekenden Jan Terlouw Junior & the Nightclub (swingende aanrader!) en Broken Toaster Records (jij kan onderdeel van hun exclusieve show zijn). De rest van het programma bestaat uit Herman Brusselmans, Storksky en Achterdochtig (met een live koor).

Datum: zaterdag 19 mei
Tijd: 20:00
Locatie: Luxor Live Arnhem
Entree: €10 voor studenten
Meer informatie: www.luxorlive.nl

3. Kunstfest
Kan kunst commercieel zijn? Of maakt dat het minder artistiek? Kunstfest is een artistiek festival dat de grens zoekt tussen kunst en commercieel ondernemen. Een aantal studenten zullen verschillende vormen van 'commerciële' kunst vertonen. Voorbeelden zijn voedselkunst, kappers en persoonlijk ontworpen kleding. En natuurlijk, om een echte festivalvibe te creëren, zal er live muziek zijn! Samen met 'Cultuur op Dinsdag' en 'Op Ruwe Planken' wordt het festival neergezet en de conceptwinkel Mood zal werk verkopen van de ontwerpers met wie zij werken. Kom op 22 mei bij ons langs voor mooie muziek en prachtige kunstwerken op het Pieter Bondamplein!

Datum: 22 mei
Tijd: 15:30
Locatie: Pieter Bondamplein
Entree: Gratis
Meer informatie: www.cultuuropdecampus.nl

 

Lees meer

De minst inspirerende studenten van 2017

Het zal je niet zijn opgevallen, maar vorige week presenteerde Nultweevier een lijst met de meest inspirerende studenten van 2017. ANS komt daarom nu, net als in 2016, met een lijst van studenten die het afgelopen jaar het minst inspirerend waren.

De lijst wordt aangevoerd door Auke van der Veen, dit jaar voorzitter van de Organisatiecommissie van de Batavierenrace. Hoe Van der Veen deze positie heeft weten te bemachtigen, is voor iedereen een raadsel, omdat hij in zijn leven nog geen meter heeft gerend. Vermoedelijk gaat het hier om een uit de hand gelopen grap die allerminst inspirerend te noemen is.

Nummer twee op de lijst is Sander Nederveen, die zijn dagen in het ESC slijt. Daar observeert hij andere studenten die wel hard aan het werk zijn onder het genot van een bakje koffie. In plaats van studeren, spuugt hij om de zoveel tijd een woordenbrij uit als column voor ANS. Daar heeft werkelijk niemand iets aan.

Ook Pim ten Broeke kan niet op de lijst ontbreken. Nultweevier omschrijft hem heel optimistisch als lid van de Universitaire Studentenraad, maar Ten Broeke heeft de medezeggenschap al een half jaar verlaten. Blijkbaar beweegt Ten Broeke zo weinig mensen dat zijn afwezigheid niet verschilt van zijn aanwezigheid.

Tot slot een eervolle vermelding voor Tijs Sikma, sinds 2015 het prototype van een niet-inspirerende student, die al drie jaar op rij Nijmegen niet weet te inspireren. Ook na zijn vertrek als hoofdredacteur bij ANS heeft hij nauwelijks zijn best gedaan om iets aan die positie te veranderen. De redactie prijst de apathie die nodig is om al drie jaar achter elkaar zo weinig mensen te beroeren.

 

Lees meer

De Speld: 'Bij de PVV kun je niet meer in de overtreffende trap'

'Wilders overweegt samenwerking met PVV-fractie', 'Consumentenbond: brandalarm met snoozeknop onveilig' en 'Facebook komt met like-like button'. Satirische website De Speld - 'uw vaste prik voor betrouwbaar nieuws' - brengt parodieën op de actualiteit alsof zij werkelijkheid zijn. Inmiddels heeft de site meer dan 109 duizend volgers op Facebook en vormt zij een dagelijkse portie vermaak voor liefhebbers van de actualiteit. Oprichter en hoofdredacteur Jochem van den Berg verzorgt vandaag een masterclass op de campus tijdens de eerste dag van het Wintertuinfestival. ANS sprak hem alvast over morele grenzen, zijn redactie en een maatschappijkritische houding. Het idee voor De Speld kreeg Jochem van den Berg tijdens het lezen van de Metro in de trein. 'Ik dacht: eigenlijk zouden we veel betere onzin moeten hebben.' Geïnspireerd door het Amerikaanse The Onion - 'America's finest news source' - ging hij op onderzoek uit en zo ontdekte hij dat de meeste moderne, westerse landen al een satirisch nieuwsplatform hadden. In 2007 besloot Van den Berg samen met een groep vrienden in de Nederlandse variant te voorzien. Dienden deze buitenlandse voorgangers als een voorbeeld voor jullie? 'Ja en nee. Wij pretenderen niet het idee van een satirische nieuwssite te hebben bedacht, natuurlijk  keken wij naar buitenlandse collega's. Toch heeft ieder land weer zijn eigen taal en cultuur en bovendien ander nieuws, dus wij moesten zelf uitvinden wat in Nederland het beste werkt. 'Bij ons zie je bijvoorbeeld minder sierlijk taalgebruik, we schrijven meer sec. Of we ook harder zijn dan in andere landen? Dat denk ik niet. The Onion bijvoorbeeld kan ook flink uithalen bij tijd en wijlen.' amsterdam 13-02-2012, Jochem vd Bergfoto Leonard FäustleOver dat hard zijn gesproken: jullie trekken allerlei gebeurtenissen en ontwikkelingen in het absurde, dat kan pijnlijke situaties opleveren. Hebben jullie binnen de redactie wel eens discussies over morele kwesties? 'Met satire zoek je grenzen op, natuurlijk hebben we daar dan discussie over. Dat gebeurt bijvoorbeeld bij rampen of mensen die overleden zijn, het kan heel gevoelig liggen als je hier iets mee doet. Zo hadden wij voor de begrafenis van prins Friso een stuk met een verwijzing naar het Koningslied klaarliggen waarvan wij uiteindelijk toch besloten het niet te plaatsen.' Met 'Nabestaanden hinderen NOS-berichtgeving Filipijnen' haaktenjullie toch in op orkaan Haiyan. Waarom was dit wel acceptabel? 'Daar hebben wij helemaal geen discussie over gehad. De NOS deed in meerdere items verslag van mensen die geen tickets meer konden krijgen om de rampgebieden te verlaten. Vervolgens zeiden ze dat ze zelf gelukkig wel tickets hadden kunnen bemachtigen. Dit stuk was gewoon regelrechte kritiek op de NOS.' Het is voor te stellen dat bepaalde opvallende situaties of personen zich goed lenen voor jullie stukken. Waren jullie bijvoorbeeld blij met de komst van Geert Wilders? 'Nee, de PVV werkte zelf al met uitvergrotingen en dat maakte het voor ons lastig. Wilders ging zoveel rare voorstellen doen dat je met satire niet meer in de overtreffende trap kon. De partij was het absurde zelf al voorbij. We hebben toen op andere manieren naar de situaties moeten kijken en dat is ook wel gelukt. Toen zoveel leden uit de partij werden gegooid vanwege dubieuze carrières, hebben wij geschreven over een PVV'er die werd weggezet omdat zijn intellectuele verleden aan het licht kwam.'
Satire is snel maatschappijkritisch. Is dit ook een van jullie doelen?  'Soms nemen we een duidelijk standpunt in, ja. Dat gebeurde onder andere bij de Zwarte Piet-discussie. In reactie op de Pietitiekwamen wij met een Koloniepetitie.' Op deze Facebookpagina riepen zij de mensen op om te strijden 'tegen het kwijtraken van onze koloniën'. Een duidelijke verwijzing naar het racistische verleden van de Sinterklaastraditie. Op de site bekritiseerden ze de eeuwige discussie met berichtenals 'Columnisten in training voor Zwarte Pieten-discussie'. Toch neemt De Speld bij lang niet alle onderwerpen bewust een standpunt in. 'Ideologische discussies hebben we binnen de redactie nooit. Daar komen we toch niet uit, want er lopen hier zowel veel linkse als rechtse mensen rond.' Na lancering van de website werd het schrijversteam geleidelijk uitgebreid tot de huidige groep cabaretiers, journalisten en promovendi. 'Zo is het een beetje een bij elkaar geraapt zooitje geworden.' Hoe verloopt het denkproces binnen deze redactie? 'We werken heel veel samen. Als iemand een idee heeft gooit hij het in de groep. Alle slechte voorstellen worden met stilte beantwoord en alle goede worden aangemoedigd. Hard, maar eerlijk dus.'
Jochem van den Berg geeft vanmiddag van 12.30 tot 14.00 uur een masterclass in de zijzaal van de Refter. Meer informatie over deze lezing of andere onderdelen van het Wintertuinfestival - waaronder natuurlijk ANS Presenteert - vind je in het programmaboekje. Tekst: Kiki Kolman Foto uit eigen archief Jochem van den Berg

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Helemaal Loco

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Foto: Vincent Veerbeek 

De Radboud Universiteit heeft de lente in de bol, wat betekent dat de studenten mogen uitkijken naar Radboud Rocks. Zo'n universiteitsfestival klinkt leuk, maar het resultaat is niet bepaald iets om je vingers bij af te likken. De organisatoren hebben een groot scala aan belachelijke activiteiten uit de kast getrokken, waarvan de een nog erger is dan de ander.

De grootste gruwel die ik tot zover langs heb zien komen, is de Grote Studenten Battle. Nieuw is het niet, maar velen zullen er net als ik nog nooit van hebben gehoord. Het idee is dat tien studie- of studentenverenigingen de strijd met elkaar aangaan. Mijn eerste hoop was dat ik de kans zou krijgen om ouderwets te apenkooien zoals vroeger bij gymles. Jeugdsentiment in optima forma, dacht ik. Valse hoop, want de spelleiding is namelijk in handen van de zogenaamde Loco Loco Discoshow. Er wordt niet uitgelegd wat dat precies inhoudt, maar afgaande op de naam dacht ik in eerste instantie dat dit de line-up was voor de festiviteiten bij het kinderdagverblijf op de campus. Dat is dus niet zo, want zij zijn toch echt ingehuurd voor de Studentenbattle. Sterker nog, de universiteit dikt de aanwezigheid van die Loco's nog even aan. De studenten kunnen, in de woorden van de universiteit, 'een hilarisch programma met bizarre opdrachten en maffe spelletjes' verwachten, en dat dus allemaal dankzij de Loco Loco Discoshow.

Het is onvermijdelijk dat dit een gênante vertoning gaat worden, maar het wordt nog erger. De winnaar van deze Loco Loco Studentenbattle krijgt namelijk een prijs die zo mogelijk nog idioter is dan het spel zelf: een stoeptegel. Zelfs als een mislukte grap is het niet leuk, desondanks heeft de organisatie besloten dat de winnaar van het spel voor eeuwig een litteken van deze verschrikking zal overhouden in de vorm van een stoeptegel op de campus.

Het idee van een Studentenbattle met Loco Loco's aan het roer is natuurlijk al een infantiel dieptepunt, maar die stoeptegel maakt het af. Ik weet nog dat als ik als kind losse stoeptegels verfde voor mijn ouders, die dan met een zuur gezicht zeiden dat ze het erg mooi vonden. Zij haalden het niet hun hoofd om die stoeptegel echt een plaats te geven, want zij begrepen ook wel dat je lelijke kunstzinnigheid niet moet stimuleren. Daar denkt de Radboud Universiteit duidelijk anders over en dus mogen we uitkijken naar een kleurrijke verrijking van de campus in de vorm van een stoeptegel.

Het is uiteraard het beste om dit hele idee van tafel te vegen, al vermoed ik dat zoiets niet zal gebeuren. Laat ik dan in ieder geval een tip geven voor een alternatieve prijs: onbeperkt bier drinken in het Cultuurcafé voor alle deelnemers. Dan kunnen ze de nare herinneringen aan de Studentenbattle zo snel mogelijk weer vergeten.

 

Lees meer