Cultuurtip maart

Cultuur op de Campus geeft op ANS-Online maandelijks een aantal cultuurtips met toelichting. Het valt niet altijd mee om iets leuks te pikken uit de bomvolle cultuuragenda's. In Nijmegen is er veel aanbod, maar weten studenten wel hun weg hiernaartoe te vinden? Dit zijn de tips voor de maand maart.

1. The Taboo Series
In maart presenteren wij met trots The Taboo Series, drie avonden op een rij waar elke keer een taboe centraal staat. Met filmvertoningen, muziekoptredens, voordrachten en veel meer gaan we dieper in op drie taboes. De eerste avond SENSE draait om religie en geloof waar onder andere een programma van korte geanimeerde films (geprogrammeerd door Kloosterkino) klaarstaat. Op de tweede avond genaamd SEX hebben we het over gender en seksuele identiteit en verwelkomen we Spoken Word-artiest Anne Bosveld, die ook over haar identificatie als genderneutraal zal praten. De serie sluiten we af met SAD, waarin we mentale gesteldheid centraal stellen. Gasten die avond zijn onder andere de band Jan Terlouw Junior & The Nightclub. Kijk voor het gehele programma op www.cultuuropdecampus.nl

Datum: woensdag 14, 21 en 28 maart
Tijd: elke avond begint om 19:30
Locatie: Theaterzaal C, Radboud Universiteit
Entree: €5 per avond, €10 voor een combi-ticket voor de drie avonden.
Meer informatie: www.cultuuropdecampus.nl

2. Nijmeegs boekenfeest
Op zaterdag 10 maart vindt het Nijmeegs Boekenfeest weer plaats.Tientallen schrijvers, dichters, wetenschappers en muzikanten - waaronder Jan Terlouw, Hanna Bervoets en Christine Otten - reizen af naar Nijmegen om hun groene licht te laten schijnen over het thema 'natuur' via interviews, lezingen, optredens en voordrachten. Muziek is er van de Nijmeegse worldbeat-formatie Thaïti en dj-collectief De Tropen. Een superdivers programma dus! Een betere manier om de boekenweek te beginnen is er niet.

Datum: zaterdag 10 maart
Tijd: 20:00 uur, deuren open: 19:30 uur
Locatie: Concertgebouw De Vereeniging
Entree: €17,50 / €15,- (biebpas) / €10,- (CJP/student)
Meer informatie: www.obgz.nl

3. The Square
Een modern museum stelt een nieuwe installatie tentoon. Een ruimte waar geen regels zijn en alles kan. Om publiek naar het museum te trekken, wordt er een PR-bureau ingehuurd. De onorthodoxe campagne die ze bedenken, gaat al snel viral en zorgt voor de nodige commotie. Christian, de gerespecteerde curator van het museum kampt inmiddels met een existentiële crisis en zijn leven lijkt steeds verder te ontsporen. The Square (een Zweeds-Duits-Frans-Deense film) won al de Gouden Palm op het filmfestival in Cannes en werd genomineerd voor een Oscar in de categorie 'beste buitenlandse film' dit jaar.

Datum: begin maart
Tijd: zie website
Locatie: Filmhuis 024
Entree: Regulier: € 9
Meer informatie: www.filmhuiso42.nl

 

Lees meer

Cultuurtip mei

Cultuur op de Campus geeft op ANS-Online maandelijks een aantal cultuurtips met toelichting. Het valt niet altijd mee om iets leuks te pikken uit de bomvolle cultuuragenda's. In Nijmegen is er veel aanbod, maar weten studenten wel hun weg hiernaartoe te vinden? Dit zijn de tips voor de maand mei.

1. Isle of Dogs
Zit jij ook al tijden te wachten op de nieuwe film van regisseur Wes Anderson? Deze week is het eindelijk zo ver, dan gaat Isle of Dogs in première! De film vertelt het verhaal van Atari Kobayashi, een 12-jarig pleegkind van de corrupte burgemeester Kobayashi. Na het uitroepen van de noodtoestand worden alle huisdieren van Megasaki City verbannen naar een grote afvalstortplaats genaamd Trash Island. Atari steekt alleen, in een Junior-Turbo Prop vliegtuigje de rivier over op zoek naar zijn waakhond Spots. Eenmaal aangekomen op Trash Island begint hij samen met een groep nieuwgevonden bastaard-vrienden aan een epische reis die het lot en de toekomst van hele provincie zal bepalen.

Donderdag 10 mei gaat de stop-motion film Isle of Dogs van Wes Anderson in première. Ter ere van deze langverwachte film organiseert LUX op zaterdag 12 mei een Wes Anderson-dag. 's Middags is er een vertoning van Isle of Dogs speciaal voor honden en hun baasjes. Daarnaast kunnen liefhebbers genieten van een Wes Anderson-marathon.

Datum: donderdag 10 mei
Tijd: zie www.lux.nl
Locatie: LUX
Entree: €5,50 op premièredag, €6.50 voor studenten op andere dagen
Meer informatie: www.lux.nl

2. Donnerwetter Day
Donnerwetter Day is een bizar Arnhems bacchanaal van bands, dj's, eten, action painting, theater, spoken word, film en honderd andere wilde ideeën. Op het derde editie van het jaarlijkse kunstfestival staan onder andere onze bekenden Jan Terlouw Junior & the Nightclub (swingende aanrader!) en Broken Toaster Records (jij kan onderdeel van hun exclusieve show zijn). De rest van het programma bestaat uit Herman Brusselmans, Storksky en Achterdochtig (met een live koor).

Datum: zaterdag 19 mei
Tijd: 20:00
Locatie: Luxor Live Arnhem
Entree: €10 voor studenten
Meer informatie: www.luxorlive.nl

3. Kunstfest
Kan kunst commercieel zijn? Of maakt dat het minder artistiek? Kunstfest is een artistiek festival dat de grens zoekt tussen kunst en commercieel ondernemen. Een aantal studenten zullen verschillende vormen van 'commerciële' kunst vertonen. Voorbeelden zijn voedselkunst, kappers en persoonlijk ontworpen kleding. En natuurlijk, om een echte festivalvibe te creëren, zal er live muziek zijn! Samen met 'Cultuur op Dinsdag' en 'Op Ruwe Planken' wordt het festival neergezet en de conceptwinkel Mood zal werk verkopen van de ontwerpers met wie zij werken. Kom op 22 mei bij ons langs voor mooie muziek en prachtige kunstwerken op het Pieter Bondamplein!

Datum: 22 mei
Tijd: 15:30
Locatie: Pieter Bondamplein
Entree: Gratis
Meer informatie: www.cultuuropdecampus.nl

 

Lees meer

De minst inspirerende studenten van 2017

Het zal je niet zijn opgevallen, maar vorige week presenteerde Nultweevier een lijst met de meest inspirerende studenten van 2017. ANS komt daarom nu, net als in 2016, met een lijst van studenten die het afgelopen jaar het minst inspirerend waren.

De lijst wordt aangevoerd door Auke van der Veen, dit jaar voorzitter van de Organisatiecommissie van de Batavierenrace. Hoe Van der Veen deze positie heeft weten te bemachtigen, is voor iedereen een raadsel, omdat hij in zijn leven nog geen meter heeft gerend. Vermoedelijk gaat het hier om een uit de hand gelopen grap die allerminst inspirerend te noemen is.

Nummer twee op de lijst is Sander Nederveen, die zijn dagen in het ESC slijt. Daar observeert hij andere studenten die wel hard aan het werk zijn onder het genot van een bakje koffie. In plaats van studeren, spuugt hij om de zoveel tijd een woordenbrij uit als column voor ANS. Daar heeft werkelijk niemand iets aan.

Ook Pim ten Broeke kan niet op de lijst ontbreken. Nultweevier omschrijft hem heel optimistisch als lid van de Universitaire Studentenraad, maar Ten Broeke heeft de medezeggenschap al een half jaar verlaten. Blijkbaar beweegt Ten Broeke zo weinig mensen dat zijn afwezigheid niet verschilt van zijn aanwezigheid.

Tot slot een eervolle vermelding voor Tijs Sikma, sinds 2015 het prototype van een niet-inspirerende student, die al drie jaar op rij Nijmegen niet weet te inspireren. Ook na zijn vertrek als hoofdredacteur bij ANS heeft hij nauwelijks zijn best gedaan om iets aan die positie te veranderen. De redactie prijst de apathie die nodig is om al drie jaar achter elkaar zo weinig mensen te beroeren.

 

Lees meer

De Speld: 'Bij de PVV kun je niet meer in de overtreffende trap'

'Wilders overweegt samenwerking met PVV-fractie', 'Consumentenbond: brandalarm met snoozeknop onveilig' en 'Facebook komt met like-like button'. Satirische website De Speld - 'uw vaste prik voor betrouwbaar nieuws' - brengt parodieën op de actualiteit alsof zij werkelijkheid zijn. Inmiddels heeft de site meer dan 109 duizend volgers op Facebook en vormt zij een dagelijkse portie vermaak voor liefhebbers van de actualiteit. Oprichter en hoofdredacteur Jochem van den Berg verzorgt vandaag een masterclass op de campus tijdens de eerste dag van het Wintertuinfestival. ANS sprak hem alvast over morele grenzen, zijn redactie en een maatschappijkritische houding. Het idee voor De Speld kreeg Jochem van den Berg tijdens het lezen van de Metro in de trein. 'Ik dacht: eigenlijk zouden we veel betere onzin moeten hebben.' Geïnspireerd door het Amerikaanse The Onion - 'America's finest news source' - ging hij op onderzoek uit en zo ontdekte hij dat de meeste moderne, westerse landen al een satirisch nieuwsplatform hadden. In 2007 besloot Van den Berg samen met een groep vrienden in de Nederlandse variant te voorzien. Dienden deze buitenlandse voorgangers als een voorbeeld voor jullie? 'Ja en nee. Wij pretenderen niet het idee van een satirische nieuwssite te hebben bedacht, natuurlijk  keken wij naar buitenlandse collega's. Toch heeft ieder land weer zijn eigen taal en cultuur en bovendien ander nieuws, dus wij moesten zelf uitvinden wat in Nederland het beste werkt. 'Bij ons zie je bijvoorbeeld minder sierlijk taalgebruik, we schrijven meer sec. Of we ook harder zijn dan in andere landen? Dat denk ik niet. The Onion bijvoorbeeld kan ook flink uithalen bij tijd en wijlen.' amsterdam 13-02-2012, Jochem vd Bergfoto Leonard FäustleOver dat hard zijn gesproken: jullie trekken allerlei gebeurtenissen en ontwikkelingen in het absurde, dat kan pijnlijke situaties opleveren. Hebben jullie binnen de redactie wel eens discussies over morele kwesties? 'Met satire zoek je grenzen op, natuurlijk hebben we daar dan discussie over. Dat gebeurt bijvoorbeeld bij rampen of mensen die overleden zijn, het kan heel gevoelig liggen als je hier iets mee doet. Zo hadden wij voor de begrafenis van prins Friso een stuk met een verwijzing naar het Koningslied klaarliggen waarvan wij uiteindelijk toch besloten het niet te plaatsen.' Met 'Nabestaanden hinderen NOS-berichtgeving Filipijnen' haaktenjullie toch in op orkaan Haiyan. Waarom was dit wel acceptabel? 'Daar hebben wij helemaal geen discussie over gehad. De NOS deed in meerdere items verslag van mensen die geen tickets meer konden krijgen om de rampgebieden te verlaten. Vervolgens zeiden ze dat ze zelf gelukkig wel tickets hadden kunnen bemachtigen. Dit stuk was gewoon regelrechte kritiek op de NOS.' Het is voor te stellen dat bepaalde opvallende situaties of personen zich goed lenen voor jullie stukken. Waren jullie bijvoorbeeld blij met de komst van Geert Wilders? 'Nee, de PVV werkte zelf al met uitvergrotingen en dat maakte het voor ons lastig. Wilders ging zoveel rare voorstellen doen dat je met satire niet meer in de overtreffende trap kon. De partij was het absurde zelf al voorbij. We hebben toen op andere manieren naar de situaties moeten kijken en dat is ook wel gelukt. Toen zoveel leden uit de partij werden gegooid vanwege dubieuze carrières, hebben wij geschreven over een PVV'er die werd weggezet omdat zijn intellectuele verleden aan het licht kwam.'
Satire is snel maatschappijkritisch. Is dit ook een van jullie doelen?  'Soms nemen we een duidelijk standpunt in, ja. Dat gebeurde onder andere bij de Zwarte Piet-discussie. In reactie op de Pietitiekwamen wij met een Koloniepetitie.' Op deze Facebookpagina riepen zij de mensen op om te strijden 'tegen het kwijtraken van onze koloniën'. Een duidelijke verwijzing naar het racistische verleden van de Sinterklaastraditie. Op de site bekritiseerden ze de eeuwige discussie met berichtenals 'Columnisten in training voor Zwarte Pieten-discussie'. Toch neemt De Speld bij lang niet alle onderwerpen bewust een standpunt in. 'Ideologische discussies hebben we binnen de redactie nooit. Daar komen we toch niet uit, want er lopen hier zowel veel linkse als rechtse mensen rond.' Na lancering van de website werd het schrijversteam geleidelijk uitgebreid tot de huidige groep cabaretiers, journalisten en promovendi. 'Zo is het een beetje een bij elkaar geraapt zooitje geworden.' Hoe verloopt het denkproces binnen deze redactie? 'We werken heel veel samen. Als iemand een idee heeft gooit hij het in de groep. Alle slechte voorstellen worden met stilte beantwoord en alle goede worden aangemoedigd. Hard, maar eerlijk dus.'
Jochem van den Berg geeft vanmiddag van 12.30 tot 14.00 uur een masterclass in de zijzaal van de Refter. Meer informatie over deze lezing of andere onderdelen van het Wintertuinfestival - waaronder natuurlijk ANS Presenteert - vind je in het programmaboekje. Tekst: Kiki Kolman Foto uit eigen archief Jochem van den Berg

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Gegijzelde superster

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Leven als een superster, wie wil dat nou niet? Lang leek het voor mij een onbereikbare droom, maar het is werkelijkheid geworden. Sinds ik bijlessessies organiseer voor de tentamenweken kom ik om in de fans. Of ja, eigenlijk heb ik slechts een fan en de situatie is misschien wat minder simpel dan ik het nu laat klinken.

Wanneer ik bijles geef aan een grotere groep studenten ben ik vooral bezig met de stof en herken ik hooguit enkele gezichten. De rest sla ik niet eens op. De bijleskindjes hebben exact het tegenovergestelde. Zij onthouden mijn hoofd bijzonder goed en vergeten vervolgens alle stof. Dat heb ik geweten, want er bleek een fanatieke groupie te zijn die mij sindsdien telkens confronteert met haar bestaan.

Het begon met een calvinistische knik bij wijze van begroeting, maar nu de frequentie van ontmoetingsmomenten toeneemt, wordt de uitbundigheid van begroeten significant groter. Toen ik eens als vanouds zat te wachten tot de deuren van het ESC voor mij open gingen, zat zij er ook. Zij wachtte alleen niet op de opening, maar op mij. Althans, dat is wat ik er van maak. Dit leek mij het toppunt, maar er komt meer. Laatst zat ik nietsvermoedend aan mijn scriptie te werken en plots maakte zij haar aanwezigheid bekend, waarna zij de plaats naast mij bezette.

Wat een ongemak, want ik moest nu wel de nodige small talk verrichten. In supersterterminologie heet dat ook wel een Meet and Greet. Eigenlijk viel het zo erg nog niet tegen en sindsdien ben ik zelf ook iets enthousiaster geworden. Tegenwoordig groet ik haar iedere keer uit mezelf. Als tegenprestatie ontvang ik dan een stralende glimlach. Het voelt fantastisch om zo'n fan te hebben: daar kan Lady Gaga nog een puntje aan zuigen.

De laatste tijd zwelg ik in narcistische zelfadoratie en ik was ook uiterst beledigd toen een vriend laatst vroeg of ik 'nog last had van die stalker'. Zo zag ik het inmiddels niet meer. Of had hij een punt?

Stalker, groupie, fan, wat is het verschil? Het lijntje tussen een supersterrenbestaan en het Stockholmsyndroom blijkt erg dun te zijn. Ondertussen begin ik vast met het opzetten van mijn eigen modelijn.

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Gegijzelde superster

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Leven als een superster, wie wil dat nou niet? Lang leek het voor mij een onbereikbare droom, maar het is werkelijkheid geworden. Sinds ik bijlessessies organiseer voor de tentamenweken kom ik om in de fans. Of ja, eigenlijk heb ik slechts een fan en de situatie is misschien wat minder simpel dan ik het nu laat klinken.

Wanneer ik bijles geef aan een grotere groep studenten ben ik vooral bezig met de stof en herken ik hooguit enkele gezichten. De rest sla ik niet eens op. De bijleskindjes hebben exact het tegenovergestelde. Zij onthouden mijn hoofd bijzonder goed en vergeten vervolgens alle stof. Dat heb ik geweten, want er bleek een fanatieke groupie te zijn die mij sindsdien telkens confronteert met haar bestaan.

Het begon met een calvinistische knik bij wijze van begroeting, maar nu de frequentie van ontmoetingsmomenten toeneemt, wordt de uitbundigheid van begroeten significant groter. Toen ik eens als vanouds zat te wachten tot de deuren van het ESC voor mij open gingen, zat zij er ook. Zij wachtte alleen niet op de opening, maar op mij. Althans, dat is wat ik er van maak. Dit leek mij het toppunt, maar er komt meer. Laatst zat ik nietsvermoedend aan mijn scriptie te werken en plots maakte zij haar aanwezigheid bekend, waarna zij de plaats naast mij bezette.

Wat een ongemak, want ik moest nu wel de nodige small talk verrichten. In supersterterminologie heet dat ook wel een Meet and Greet. Eigenlijk viel het zo erg nog niet tegen en sindsdien ben ik zelf ook iets enthousiaster geworden. Tegenwoordig groet ik haar iedere keer uit mezelf. Als tegenprestatie ontvang ik dan een stralende glimlach. Het voelt fantastisch om zo'n fan te hebben: daar kan Lady Gaga nog een puntje aan zuigen.

De laatste tijd zwelg ik in narcistische zelfadoratie en ik was ook uiterst beledigd toen een vriend laatst vroeg of ik 'nog last had van die stalker'. Zo zag ik het inmiddels niet meer. Of had hij een punt?

Stalker, groupie, fan, wat is het verschil? Het lijntje tussen een supersterrenbestaan en het Stockholmsyndroom blijkt erg dun te zijn. Ondertussen begin ik vast met het opzetten van mijn eigen modelijn.

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Helemaal Loco

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Foto: Vincent Veerbeek 

De Radboud Universiteit heeft de lente in de bol, wat betekent dat de studenten mogen uitkijken naar Radboud Rocks. Zo'n universiteitsfestival klinkt leuk, maar het resultaat is niet bepaald iets om je vingers bij af te likken. De organisatoren hebben een groot scala aan belachelijke activiteiten uit de kast getrokken, waarvan de een nog erger is dan de ander.

De grootste gruwel die ik tot zover langs heb zien komen, is de Grote Studenten Battle. Nieuw is het niet, maar velen zullen er net als ik nog nooit van hebben gehoord. Het idee is dat tien studie- of studentenverenigingen de strijd met elkaar aangaan. Mijn eerste hoop was dat ik de kans zou krijgen om ouderwets te apenkooien zoals vroeger bij gymles. Jeugdsentiment in optima forma, dacht ik. Valse hoop, want de spelleiding is namelijk in handen van de zogenaamde Loco Loco Discoshow. Er wordt niet uitgelegd wat dat precies inhoudt, maar afgaande op de naam dacht ik in eerste instantie dat dit de line-up was voor de festiviteiten bij het kinderdagverblijf op de campus. Dat is dus niet zo, want zij zijn toch echt ingehuurd voor de Studentenbattle. Sterker nog, de universiteit dikt de aanwezigheid van die Loco's nog even aan. De studenten kunnen, in de woorden van de universiteit, 'een hilarisch programma met bizarre opdrachten en maffe spelletjes' verwachten, en dat dus allemaal dankzij de Loco Loco Discoshow.

Het is onvermijdelijk dat dit een gênante vertoning gaat worden, maar het wordt nog erger. De winnaar van deze Loco Loco Studentenbattle krijgt namelijk een prijs die zo mogelijk nog idioter is dan het spel zelf: een stoeptegel. Zelfs als een mislukte grap is het niet leuk, desondanks heeft de organisatie besloten dat de winnaar van het spel voor eeuwig een litteken van deze verschrikking zal overhouden in de vorm van een stoeptegel op de campus.

Het idee van een Studentenbattle met Loco Loco's aan het roer is natuurlijk al een infantiel dieptepunt, maar die stoeptegel maakt het af. Ik weet nog dat als ik als kind losse stoeptegels verfde voor mijn ouders, die dan met een zuur gezicht zeiden dat ze het erg mooi vonden. Zij haalden het niet hun hoofd om die stoeptegel echt een plaats te geven, want zij begrepen ook wel dat je lelijke kunstzinnigheid niet moet stimuleren. Daar denkt de Radboud Universiteit duidelijk anders over en dus mogen we uitkijken naar een kleurrijke verrijking van de campus in de vorm van een stoeptegel.

Het is uiteraard het beste om dit hele idee van tafel te vegen, al vermoed ik dat zoiets niet zal gebeuren. Laat ik dan in ieder geval een tip geven voor een alternatieve prijs: onbeperkt bier drinken in het Cultuurcafé voor alle deelnemers. Dan kunnen ze de nare herinneringen aan de Studentenbattle zo snel mogelijk weer vergeten.

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Koffiedeksels nog aan toe!

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Foto: Vincent Veerbeek

Als doorgewinterd koffieslurper beschouw ik mezelf toch wel als expert op het gebied van dat zwarte goedje. Toen enkele maanden terug C opende, in het Elinor Ostromgebouw (EOS), was ik nogal kritisch op de gevleugelde slogan "De lekkerste koffie van de campus." Dat leek nogal hoogmoedig, om voor de opening al met die slogan te strooien. Hoe kun je nou weten of het echt de lekkerste is als niemand nog heeft kunnen ervaren hoe je koffie smaakt? Daarbij ziet het er allemaal nogal hipster uit, wat vaak gelijk staat aan buitenproportionele prijzen voor een bakkie pleur.

Op voorhand was ik dus niet erg positief. Van mijn ouders heb ik geleerd dat vooroordelen niet goed zijn, dus voor een eerlijk oordeel zat er niets anders op dan diep in de buidel te tasten voor wat een halfvol bekertje koffie bleek te zijn. Het kostte slechts enkele flinke teugen om twee dingen vast te stellen. Het eerste was dat een halfvol bekertje heel erg weinig is. Het is echt snel op. Het tweede, en misschien ook wel belangrijkste, is dat de koffie zeker erg goed is. Sterker nog, mijn cynisme over de slogan is verdwenen.

Mijn negatief kritische houding is dus zeker veranderd, als het om de koffie gaat althans. Want laten we eerlijk zijn, er schort nogal wat aan C. Als je bedenkt dat de Radboud Universiteit (RU) het nieuws haalde met het opkopen van emissierechten om deze vervolgens niet te gebruiken, dat het EOS staat vol staat met bakken voor afvalscheiding, en dat alle bekertjes bij C van hernieuwbaar materiaal zijn, dan lijkt de RU net Greenpeace. Hartstikke goed dus, lekker duurzaam, toch? Dat denkt C ook, zij hebben boven hun bar een bord hangen met daarop 'Soep van de Verspillingsfabriek' en 'Stop Waste.' Klinkt goed, maar volgens mij is het niet meer dan symbolisch. Want je kunt er niet omheen dat bij C schaamteloos plastic deksels voor op bekers liggen en dat er, voordat je het af kunt slaan, een rietje in de fritz-kola wordt gedaan.

Het valt niet uit te leggen dat de RU met haar duurzaamheidsstreven de eenvoudigste dingen links laat liggen. Om geen rietjes te gebruiken en geen koffiedeksels uit delen is geen grote mentaliteitsverandering nodig. Dat is iets kleins, waar je makkelijk aan went. Daarbij is C ook niet echt de plek waar mensen met een beker koffie in de auto stappen en dus een deksel op hun beker nodig hebben tegen het morsen. En als C wel zo'n plek zou zijn geweest, zit er zo weinig koffie in die bekers dat een deksel nog steeds geen verschil maakt.

Ik kom graag weer terug voor de lekkerste koffie van de campus, maar dan wel nadat de mooie woorden 'Stop Waste' ook zijn omgezet in daden.

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Slechte voornemens

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Terwijl iedereen zich onder het genot van zoetgevooisde kerstmuziek aan het voorbereiden is op schandalige overconsumptie tijdens het kerstdiner, is het ook weer tijd om na te denken over de voornemens voor het nieuwe jaar. Stoppen met roken, beginnen met sporten, een paar keer komen opdagen bij college en gezonder eten: het zijn bij veel mensen toch eigenlijk dezelfde voornemens als vorig jaar.

Het is natuurlijk erg demotiverend om ieder jaar te moeten concluderen dat er wederom niets terecht is gekomen van alle goede voornemens. Daarom is het hoog tijd om het eens over een heel andere boeg te gooien. Voor 2018 heb ik dus alleen nog maar slechte voornemens. Ik heb er even over nagedacht en volgens mij kan ik op het einde van 2018 wat positiever terugkijken op hoe het jaar geweest is. 

Mijn belangrijkste voornemen is meer koffie drinken. Ik geloof dat het anatomisch onmogelijk is om mijn koffie-inname te verhogen en dus ook levensbedreigend. Bij voorbaat weet ik al dat dit gaat mislukken (of ik haal het einde van 2018 niet) en ik verkneukel me er nu al over dat ik volgend jaar mag concluderen dat dit slechte voornemen niet is gelukt. Heb ik toch iets goed gedaan. 

Ook heb ik me voorgenomen mijn studie dit jaar niet te halen. Aangezien ik al in een uitloopjaar zit, is dit financieel niet een bijster verstandig idee. Toch is dit een veilige optie, want mocht het zo zijn dat ik het wel af weet te maken, dan mag ik hoe dan ook tevreden zijn. Komt mijn slechte voornemen uit, dan kan ik tenminste zeggen dat ik een van mijn voornemens voor 2018 heb gehaald. Win-win.

Het wordt nog beter wanneer ik begin januari de beste wensen aan mijn familie mag doorgeven. Wanneer die vervelende oom of veel te nieuwsgierige tante vraagt naar de goede voornemens voor 2018, kan ik toch even lelijk uit de hoek komen: "Nou, tante Josefien, ik heb alleen maar slechte voornemens!" Vervolgens neem ik verbeten een hap uit een taaie oliebol en geloof me: tante Josefien zal verdere vragen wijselijk voor zich houden.

Het is bijna jammer dat ik niet eerder aan slechte voornemens heb gedacht, maar beter laat dan nooit. Nu kan het zijn dat de lat voor het nieuwe jaar nogal laag ligt, maar dankzij al deze slechte voornemens zal het in ieder geval een mooi jaar worden. 2018, kom maar op!

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Tweede thuis

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Foto: Vincent Veerbeek

Als student aan de Radboud Universiteit voel ik me behoorlijk anoniem. Dat is een buitengewoon goed gevoel, want grootschalige anonimiteit vergroot de waarde van de niet anonieme momenten. Het Erasmus Studiecentrum (ESC) is zo'n plek waar ik me niet anoniem voel. Voorheen heette dat het MMS en voor intimi is dat nog steeds zo.

Nu komt het weleens voor dat ik nog voordat het ESC geopend is sta te wachten tot de deur opengaat, alsof het Black Friday is. De baliemedewerkers gunnen mij telkens weer een hartelijk knikje als ik binnenwandel en steevast loop ik naar dezelfde PC. Als iemand mij nodig heeft, loopt men ook direct naar diezelfde plek, want daar hebben zij de grootste kans mij te vinden. Ergens in Nijmegen heb ik een kamer, maar het ESC is mijn echte thuis. Ik ben niet de enige, want iedere dag zijn het precies dezelfde mensen die dezelfde plek in het ESC innemen. Je zou kunnen stellen dat ik samenwoon met mensen waarvan ik de naam niet eens weet. Dat is eigenlijk veel erger dan niet weten wie de overbuurman is. Desondanks blijft het ESC bij uitstek de plek waar ik meer ben dan mijn studentnummer. Hoewel alle medebewoners naamloos zijn, erkennen we elkaar, en zo vormen wij een stil verbond.

Zoals dat ook gaat bij huisgenoten, merk je dat iedereen een andere levensstijl heeft. Mijn territoriuminstinct drijft mij ertoe iedere keer weer dezelfde plek te bemachtigen en dat doen de meesten. Een van de medebewoners doet het anders. Iedere ochtend kiest zij een andere plek. Zij houdt niet vast aan een vaste plek of een vaste computer, maar aan de ruimte in het algemeen. Vloeiend verplaatst ze zich langs alle computers en zorgvuldig strijkt zij neer bij de computer die haar vandaag het meest bekoort. Vol bewondering kijk ik iedere dag weer hoe zij de ruimte naar haar hand weet te zetten, en zich zo als leider van de woongroep ontpopt. Zo gaat het iedere week weer, van maandag tot en met vrijdag.

Studeren is geen pretje en de constante druk om deadlines te halen evenmin. Lange avonden, vroege ochtenden: soms vraag ik me af waarvoor ik het allemaal doe. Iedere ochtend loop ik dan het ESC binnen, en dan weet ik dat iedereen in hetzelfde schuitje zit. Die individuele opdracht is ineens niet zo individueel meer. Mijn ESC-huisgenoten, they have my back.

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Wannabèta

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Het einde van het collegejaar komt angstig dichtbij, evenals de deadline van mijn scriptie. Dat betekent dat ik het me niet meer kan veroorloven om enkel te doen alsof ik productief ben. Ik moet daadwerkelijk productief worden. Een verschrikkelijk idee, maar de waarheid is nu eenmaal hard.

Gelukkig kwam een goede vriendin laatst met het verstandige idee om samen een dag een samenwerkplek te bezetten en daar een hele kantoordag aan de slag te gaan. Op papier een goed idee, maar de praktijk pakte net even anders uit. Dat lag niet zozeer aan de productiviteit, want ik heb weldegelijk wat nuttigs gedaan. Welnee, het probleem zat in het feit dat we een ruimte in het Huygensgebouw hadden gereserveerd.

Het Huygensgebouw! Zelden heb ik mij zo ontheemd gevoeld. Als inheems bewoner van het Erasmusgebouw was ik volledig uit mijn comfortzone en ik voelde me toerist op mijn eigen universiteit. Omdat ik me niet wilde gedragen als een Duitser in Renesse, had ik me voorgenomen om altijd te doen alsof ik wist waar ik naartoe ging. Dat betekende dat ik bij binnenkomst van het gebouw de vitale onderdelen moest lokaliseren: de toiletten en een koffieautomaat. Schichtig keek ik om me heen, en ik had gelukkig snel in de gaten waar ik mijn plasje kon doen indien ik daartoe behoefte voelde.

Het begin was goed en zoals gebruikelijk had ik na een kwartier druk bezig te zijn geweest recht op mijn eerste pauze. Met stevige tred liep ik vastberaden naar de koffieautomaat, die ik al vakkundig had gelokaliseerd. De koffie druppelde geduldig mijn beker in, waarna ik blakend van zelfvertrouwen terugmarcheerde naar mijn gekoloniseerde computer. Kon het nog misgaan?

Jazeker. Ik had nog geen twee stappen in de bibliotheek gezet, of mijn Huygens-onervarenheid had me verraden. De bibliothecaresse riep mij tot een halt en sprak onverbiddelijk: 'Jongeman, je mag alleen koffie mee naar binnen nemen als er een deksel op zit. Jij komt hier zeker niet zo vaak?'

Mijn hart stond stil. Ik was verraden en er was geen weg meer terug. Ik was een indringer in het territorium van de bèta's. Volledig in paniek keek ik om me heen. Een plan B had ik niet. Het enige wat in mij opkwam was om met het schaamrood op de kaken te erkennen dat ik niet thuis was in het Huygensgebouw. De bibliothecaresse legde vervolgens geduldig uit dat de muizen van het Huygens dol zijn op automaatkoffie, en bood mij een deksel aan. Die Huygensmuizen hoefden wat mij betreft niet uit mijn bekertje slurpen, dus dat dekseltje timmerde ik gehoorzaam op mijn beker.

De volgende dag nestelde ik me comfortabel in het Erasmusgebouw, blij dat ik weer thuis was.

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Weermannenmonogamie

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Wanneer ik tijdens de tentamenweken bijna ten onder ga aan de studiedruk, kijk ik altijd reikhalzend uit naar het nieuwe semester, want dan wordt alles weer rustig. Niets blijkt echter minder waar, aangezien ik altijd methoden blijf vinden om niet te studeren op momenten dat ik dat wel moet doen. Dan maakt het dus helemaal niet uit of het tentamenweek is of niet.

De grootste afleiding is Facebook. Vol schuldgevoel scrol ik uren door mijn tijdlijn. Als ik me dan minder schuldig wil voelen, verdiep ik me in de comment sections van Facebookberichten, zodat ik me in al mijn arrogantie beter voel dan de mensen die elkaar voor lelijke dingen uitmaken. Zo plaatste De Volkskrant laatst een interview met Gerrit Hiemstra. Behalve een scheepslading negatieve commentaren, viel het ook op dat sommige mensen zwoeren bij Gerrit Hiemstra als de weerman der weermannen. Een zekere Nathan tagde zijn vriend Thom, met de bezwerende woorden: 'Je weet het, Gerrit weet het weer als de beste. Fuck Jan Pieter Kuipers Munneke, Gerrit for life!'

Nathan was zeker niet de enige, want er waren veel commentaren met dezelfde strekking. Ik ontdekte een patroon: mensen die tegen Hiemstra zijn, zijn altijd voor een andere weerman, en zij die van Hiemstra houden, zijn daarin weer heel monogaam. Er was sprake van heuse Weermannenmonogamie. In het kader van academische nuance besloot ik op YouTube fragmenten van zowel Kuipers Munneke als Hiemstra op te zoeken. Gezien de krachtige termen van Nathan had ik sterke tegenstellingen verwacht, maar dat viel behoorlijk mee. Het verschil zat met name in het feit dat Hiemstra voor de dinsdag een noordoostenwind voorspelde en dus koud weer. Kuipers Munneke voorspelde voor de woensdag een zachte dag met een matige westenwind en hier en daar een bui. Na archiefonderzoek in het KNMI-weeroverzicht bleek uiteindelijk dat het die dinsdag inderdaad erg koud was en de woensdag nat.

Ik was verward. Ik zag geen verschil in betrouwbaarheid en gezien het oerdegelijke karakter van beide weermannen kan ik geen doorslaggevend verschil vinden. Het onderzoek heeft me niets gebracht, Weermannenmonogamie is simpelweg ongrijpbaar. Tegelijkertijd voel ik me een buitenbeetje, want ik ben Weermannenpolygaam. Ook voor het weerbericht geldt: Monogamie, Yay. Polygamie, Nay.

 

Lees meer

Goed verhaal, lekker kort: Liefde voor de samenstelling

In 'Goed verhaal, lekker kort' krijgen taalverschijnselen hun welverdiende portie aandacht in een goed, maar lekker kort verhaal. Deze keer:samenstellingen.

Zij stond alleen. Hij ook. Tussen hen in een onoverbrugbare spatie. Hoewel de twee woorden voor elkaar bestemd waren, waren ze nu plots toch van elkaar losgerukt. Terwijl de pen onverstoord doorschreef, keken zij elkaar bedremmeld aan. Dit was toch niet de bedoeling?

Bekend met het fenomeen 'samenstelling'? Vast wel. Dit eenvoudige taalverschijnsel wordt al op de basisschool onderwezen. Zoals de term zelf al verraadt, is er een nieuw woord gevormd door het samenvoegen van twee op zichzelf staande woorden. Simpel, zou je zeggen. Niet dus. Mensen houden het in Nederland tegenwoordig niet lang met elkaar uit (een op de drie huwelijken strandt), maar ook veel Nederlandse woorden verkeren in een relatiecrisis. Overal kom ik ze tegen: samenstellingen die zonder goede reden doormidden zijn gescheurd, waarna de overgebleven woorden verspreid over het papier liggen. Vooral bij eet- en drinkbare producten worden de delen van een samenstelling als Romeo en Julia van elkaar losgerukt, zo ook op de website van onze eigen universiteit. Op de pagina over de Refter staat dat er verschillende 'grill maaltijden' verkrijgbaar zijn en het Cultuurcafé heeft volgens de website een rijk assortiment aan 'speciaal bieren'. Waarom die spatie? Waarom die afstand? Hebben de woorden sinds kort een latrelatie? Ik kom er niet uit.

In een restaurant waar ik ooit werkte, schreef een collega op het krijtbord: 'chocolade mousse'. Geweldige collega verder, en normaal gesproken hou ik braaf mijn mond wanneer ik een taalfout zie, maar kapotgescheurde samenstellingen maken mij verdrietig. Dus ik met de stift naar het bord om de woorden met een geforceerd streepje te herenigen. Want: wat is die mousse nu zonder die chocola? Lekker hoor, een paar blokjes Verkade naast een hoopje opgeklopt eiwit. Mij hoef je er niet voor wakker te maken. Voor chocolademousse dan weer wel, graag zelfs.

Dit doormidden hakken, openrijten, splijten (of hoe je het ook wil noemen) van de samenstelling heeft te maken met de invloed van de Engelse taal op het Nederlands. Engelsen zijn gek op afscheiding, en de Engelse taal doet vrolijk mee in deze afzonderingsdrang. Nee, Engelse woorden houden niet van samenwerken. Ze opereren het liefst op hun eigen eilandje, zonder de liefdevolle bemoeienis van het andere deel van de samenstelling. Een spatie ter breedte van het Kanaal houdt de woorden uit elkaar. 'Buschauffeur' is 'bus driver' en 'weersvoorspelling' 'weather forecast'.

Goed, voordat ik alle studenten Engels over me heen krijg: er bestaan inderdaad samenstellingen in het Engels die wel aan elkaar worden geschreven. Vooral bij veelvuldig gebruikte samenstellingen trekken de woorden in de loop van de tijd naar elkaar toe. Zo was 'deadline' in het Engels eerst 'dead line', toen 'dead-line’ en tegenwoordig 'deadline'. Toch blijft het uitgangspunt in de Engelse taal dat delen van een samenstelling single door het leven moeten. Dat gebeurt nu dus ook in het Nederlands. Ik pleit voor meer liefde in de Nederlandse taal. Gun de delen van een samenstelling hun innige omhelzing en laat ze weer lekker dicht tegen elkaar aan kruipen.

 

Lees meer

Goed verhaal, lekker kort: Ouderen, gedraag u/jullie!

In 'Goed verhaal, lekker kort' krijgen taalverschijnselen hun welverdiende portie aandacht in een goed, maar lekker kort verhaal. Deze keer:het aanspreken van oude mensen.

Ik voel me de laatste tijd vaak bedreigd, voornamelijk door ouderen. Aan dit gevoel ligt het volgende ten grondslag: bij een eerste kennismaking zeg ik "u" tegen mensen die veel eerder dan ik ter wereld kwamen, maar dat pikken ouderen van tegenwoordig niet.

Ik ben fatsoenlijk opgevoed. 'Spreek een ouder persoon altijd eerst aan met "u". Als diegene wil dat je "je" gebruikt, zegt hij of zij dat wel', kreeg ik van thuis mee. Deze strategie werkte tot een paar jaar geleden goed. Mijn gesprekspartners accepteerden "u", of zeiden op vriendelijke toon dat ik "je" tegen hen mocht zeggen, waarna ik dat deed.

Die tijd is voorbij. Ik krijg tegenwoordig regelmatig te maken met semi-agressieve benaderingen wanneer ik iemand vousvoyeer. Pas geleden was het weer raak. Ik raakte in gesprek met een vrouw die overduidelijk van de babyboomgeneratie was. Tijdens die kennismaking stelde ik haar een vraag met daarin het blijkbaar zo gevoelig liggende woord. De vijftigplusser in kwestie rolde met haar ogen, keek alsof ik een net ontdekte spatader was en besloot zwaar geërgerd: 'Ik krijg echt heel erg jeuk van "u"!' Mijn gedachte: 'Och, jeetje, kan uw – correctie, jouw - verrimpelde, tere huidje dit niet eens aan?', waarna ik mij natuurlijk keurig herpakte en een krachtige "je" in de conversatie gooide.

Hoewel een studentenblad waarschijnlijk het verkeerde medium is om vijftigplussers te bereiken, moet ik dit toch even kwijt:
Vooropstellend, ik vind het prima als mensen willen worden aangesproken met "je". Ik snap ook de overweging. "U" zou afstandelijk of onpersoonlijk klinken. Maar, er is daarnaast geen enkele reden om mij kwalijk te nemen dat ik in eerste instantie vousvoyeer. Etiquetteregels zijn ooit ontstaan om rekening te houden met de gevoelens van anderen. Ik zeg "u" uit respect. Ik zeg heus geen "u" om te pesten, om u te attenderen op het feit dat u gewoon veel en veel ouder bent, om erin te wrijven dat uw haarlijn gênant ver terugloopt, om u even fijntjes te herinneren aan het einde van uw eisprong of om te benadrukken dat u naar grote waarschijnlijkheid eerder tussen zes planken zal liggen dan ik. Ik zou niet durven.

Een iets volwassenere reactie op mijn uiting van respect zou dus wenselijk zijn. Ik heb immers ook gevoelens. En die moeten nog wél even mee.

 

Lees meer

Goed verhaal, lekker kort: Ouderen, gedraag u/jullie!

In 'Goed verhaal, lekker kort' krijgen taalverschijnselen hun welverdiende portie aandacht in een goed, maar lekker kort verhaal. Deze keer:het aanspreken van oude mensen.

Ik voel me de laatste tijd vaak bedreigd, voornamelijk door ouderen. Aan dit gevoel ligt het volgende ten grondslag: bij een eerste kennismaking zeg ik "u" tegen mensen die veel eerder dan ik ter wereld kwamen, maar dat pikken ouderen van tegenwoordig niet.

Ik ben fatsoenlijk opgevoed. 'Spreek een ouder persoon altijd eerst aan met "u". Als diegene wil dat je "je" gebruikt, zegt hij of zij dat wel', kreeg ik van thuis mee. Deze strategie werkte tot een paar jaar geleden goed. Mijn gesprekspartners accepteerden "u", of zeiden op vriendelijke toon dat ik "je" tegen hen mocht zeggen, waarna ik dat deed.

Die tijd is voorbij. Ik krijg tegenwoordig regelmatig te maken met semi-agressieve benaderingen wanneer ik iemand vousvoyeer. Pas geleden was het weer raak. Ik raakte in gesprek met een vrouw die overduidelijk van de babyboomgeneratie was. Tijdens die kennismaking stelde ik haar een vraag met daarin het blijkbaar zo gevoelig liggende woord. De vijftigplusser in kwestie rolde met haar ogen, keek alsof ik een net ontdekte spatader was en besloot zwaar geërgerd: 'Ik krijg echt heel erg jeuk van "u"!' Mijn gedachte: 'Och, jeetje, kan uw – correctie, jouw - verrimpelde, tere huidje dit niet eens aan?', waarna ik mij natuurlijk keurig herpakte en een krachtige "je" in de conversatie gooide.

Hoewel een studentenblad waarschijnlijk het verkeerde medium is om vijftigplussers te bereiken, moet ik dit toch even kwijt:
Vooropstellend, ik vind het prima als mensen willen worden aangesproken met "je". Ik snap ook de overweging. "U" zou afstandelijk of onpersoonlijk klinken. Maar, er is daarnaast geen enkele reden om mij kwalijk te nemen dat ik in eerste instantie vousvoyeer. Etiquetteregels zijn ooit ontstaan om rekening te houden met de gevoelens van anderen. Ik zeg "u" uit respect. Ik zeg heus geen "u" om te pesten, om u te attenderen op het feit dat u gewoon veel en veel ouder bent, om erin te wrijven dat uw haarlijn gênant ver terugloopt, om u even fijntjes te herinneren aan het einde van uw eisprong of om te benadrukken dat u naar grote waarschijnlijkheid eerder tussen zes planken zal liggen dan ik. Ik zou niet durven.

Een iets volwassenere reactie op mijn uiting van respect zou dus wenselijk zijn. Ik heb immers ook gevoelens. En die moeten nog wél even mee.

 

Lees meer

Goed verhaal, lekker kort: Speciaalbiertaal

In 'Goed verhaal, lekker kort' krijgen taalverschijnselen hun welverdiende portie aandacht in een goed, maar lekker kort verhaal. Deze keer: speciaalbiertaal.

Ik beken het maar direct: ik ben geen speciaalbierkenner. Dit betekent niet dat ik bier niet lekker vind, integendeel. Mijn probleem met speciaalbier is dat het minder speciaal is dan de naam doet vermoeden. De 'speciale' bieren zijn met zó veel dat ik langer doe over het kiezen van een biertje dan over het drinken van de uiteindelijke keuze. Ik was pas in een Amsterdams café waar ze de bierkaart de naam 'Bierbijbel' hadden gegeven. Mocht je nog nooit een Bijbel hebben gezien, dat ding is dik. In een café laat ik dus liefst iemand anders de knoop doorhakken, of ik neem lekker veilig, alweer een Tripel Karmeliet.

De gemiddelde bierkaart is niet alleen uitgebreid vanwege het aantal brouwsels. De tweede, veel belangrijkere reden is dat ieder bier een uitleg van minstens vier regels nodig heeft. 'Uitleg! Nu kan ik een weloverwogen keuze maken', denkt de eeuwige twijfelaar. Vrijblijvend advies: trap er niet in. Ik heb het voor de zekerheid nog even opgezocht, maar 'uitleg' betekent toch echt: 'woorden waarmee je iets begrijpelijk maakt'. Als er iets is wat die aanvullende tekst niet doet, is dat het. Steeds nadat ik heb besloten me toch aan het lezen te wagen en het menu ter grootte van een pamflet heb ontvouwd, worstel ik me door een dikke stront aan speciaalbierjargon. Zoekend naar een heldere omschrijving raak ik verstrikt in termen als 'gebalanceerd', 'tonen', 'complex' en 'afdronk'. Terwijl mijn hersenen verwoede pogingen doen om 'gebalanceerd' te duiden in de context van bier, ben ik de ingrediënten alweer vergeten.

De ingrediënten vormen een punt van aandacht op zichzelf. Op de bierkaart van café In de Blaauwe Hand las ik: 'Tonen van onder meer denne en citrus'. Ho. Momentje, 'denne'? Excuses voor de onwetendheid, maar ik voel zelden de behoefte om aan mijn kerstboom te knagen. Op dezelfde kaart stond: 'Met ijzertonen en subtiele hopbitters in de afdronk.' De trend 'likken aan je regenpijp' is blijkbaar aan mij voorbijgegaan.

De bieren zijn zelfs zo speciaal dat ze als heuse personen worden omschreven. De Leffe Dubbel heeft volgens het menu van Café Jos een 'stout karakter'. Fout figuur, was mijn eerste associatie. Toch maar even Wikipedia erbij gepakt, want ik laat me inmiddels niet meer gek maken. Bleek het donker bier met een verbrande smaak te zijn. Schrijf dat dan op.

Het toppunt van personificatie is de beschrijving van een Westmalle Tripel die ik aantrof in de eerder genoemde Bierbijbel. Ik citeer: 'De moeder aller tripels. Een echte zware meid.' Dit biertje is blijkbaar een vrouw. Nooit geweten dat de bierbrouwer het geslacht kan vaststellen bij kleine biertjes. De Westmalle Tripel is daarnaast een moeder, met obesitas. Terwijl ik me afvroeg wat dit laatste betekende voor de ingrediënten (was de brouwer met Happy Meals in de weer geweest?), pulkte de serveerster ongeduldig aan haar opschrijfboekje. Ik bestelde een Tripel Karmeliet.

 

Lees meer

In Beeld: de nieuwe Managementfaculteit

Met de naderende sloop van de Thomas van Aquinostraat in zicht, wordt het tijd dat de Faculteit der Managementwetenschappen gaat verhuizen naar haar nieuwe onderkomen: het Elinor Ostromgebouw. De eerste verhuisdozen gingen maandag richting het Gymnasion. ANS nam alvast een kijkje voordat het gebouw in januari volledig in gebruik wordt genomen.

Tekst: Jean Querelle
Foto's:Ted van Aanholt

20171213 3S2A6592 c tedVA

Met een schone lei beginnen: de nieuwe entree van de faculteit ziet er zakelijk uit. In de lokalen aan de zijkant worden de studieverenigingen gehuisvest zodat ook zij verbonden zijn aan de faculteit.

20171213 3S2A6607 c tedVA

Verderop ligt het Studenten Informatie Punt, waar de managementstudenten terecht kunnen met hun vragen, bijvoorbeeld over tentamens en inschrijvingen.

FdM hal

De laatste kabeltjes moeten nog worden weggewerkt in het studiecentrum. De campus zal 250 werkplekken rijker zijn wanneer het gebouw in januari volledig operationeel is.

20171213 3S2A6636 c tedVA

Wie hard aan het studeren is, heeft geen tijd om zijn waardevolle spullen in de gaten te houden. Vandaar dat er op de bovenste verdieping van het studielandschap een flink aantal kluisjes zijn om ze veilig op te slaan.

 FdM tafels

Naast de studiezaal zijn er in het gebouw maar liefst 26 onderwijsruimten aanwezig. Als er geen colleges plaatsvinden, kunnen de lokalen als werkplekken worden ingezet.

FdM lokaal

Aan innovatie geen gebrek, de studenten kunnen gebruik maken van de zogenaamde Active Learning Classroom. Deze nieuwe onderwijsvorm zorgt ervoor dat in plenaire lessen makkelijk kan worden overgestapt naar werken in groepjes, en andersom.

20171213 3S2A6629 c tedVA

Mocht De Staat verlegen zitten om een podium, kan de Nijmeegse band prima terecht in de splinternieuwe collegezaal van de faculteit. De akoestiek is mede dankzij de toelopende vorm erg goed.

 20171213 3S2A6615 c tedVA

Poppetje gezien, kastje dicht. Er moet nog een hoop gebeuren voordat het nieuwe faculteitsgebouw volledig operationeel is. Begin januari moeten ook deze ladekasten op het juiste kantoor zijn beland: dan gaat het studiejaar weer verder. 

 

Lees meer

In Beeld: Finale Kaf en Koren 2018

Dinsdagavond organiseerde Cultuur op de Campus voor de dertiende keer de finale van de jaarlijkse studentenbandwedstrijd Kaf en Koren in poppodium Merleyn.  ANS was erbij en velde haar eigen oordeel over de muzikale avond vol indie, pop en rock.

Tekst: Elisa Ros Villarte en Vincent Veerbeek
Foto's: Syl Bogers

Na drie voorrondes in het Cultuurcafé waarbij in totaal negen bands meededen, streden Smoking AlaskaHolsaby en The First Resort dinsdag voor de titel 'studentenband van het jaar' en eeuwige roem. Daarnaast waren verschillende prijzen te winnen, zoals een professionele fotoshoot en een optreden tijdens het Valkhof Festival. Naast de jury hadden ook de mensen in het publiek wat in te brengen, want zij mochten beslissen wie er met de publieksprijs vandoor ging.

Kaf en Koren Smoking AlaskaSmoking Alaska mag als meest ervaren band de avond aftrappen. De indie-rockband uit Duiven speelt zes nummers, waaronder het rustige Through the blue, over uit je comfortzone stappen, hun nieuwste single Allegory of the Cave en als laatste het wat stevigere nummer A thousand lines. Leadzanger Alex Nas zingt de nummers met een zeer unieke en hoge, haast vrouwelijke stem die indruk maakt. 

Kaf en Koren Holsaby 2 grootNa de pauze stroomt de zaal opnieuw vol, met nog meer mensen dan tijdens het eerste optreden. Pop/rockband Holsaby is hierna aan de beurt en speelt nummers met een hoger popgehalte dan de concurrerende bands, zoals Can't See You No More, Morning Sunshine en Fly Away. Zanger Sjouke Meerdink doet erg zijn best om het publiek mee te krijgen, wat aardig goed lukt getuige het geklap vanuit de zaal.

Kaf en Koren The First ResortNa al dat testosteron op het podium is het als laatste tijd voor The First Resort, een hardrockband onder leiding van leadzangeres Janet Renders. De band heeft aan het begin van hun optreden last van technische problemen, maar begint na een valse start weer dapper opnieuw. De harde rocknummers met veel headbangen worden in het midden mooi afgewisseld met een power ballad à la Anouk. Regelmatig steekt het publiek de handen in de lucht en tijdens het laatste nummer ontstaat vooraan zelfs een kleine moshpit.

Kaf en Koren StembusNa de drie optredens worden de stemmen van het publiek geteld, terwijl de jury in beraad gaat over hun oordeel. De presentator laat weten dat het in beide gevallen een close call was. Na een kort tromgeroffel wordt duidelijk dat de publieksprijs naar hardrockband The First Resort gaat. De vakjury gaat echter voor een veiligere keuze en benoemt alternatieve indieformatie Holsaby als studentenband van het jaar. Smoking Alaska krijgt als goedmakertje biersets van een bierfabriek in Rotterdam met de toepasselijke naam Kaf en Koren.

 

Lees meer

In Beeld: Finale Kaf en Koren 2018

Dinsdagavond organiseerde Cultuur op de Campus voor de dertiende keer de finale van de jaarlijkse studentenbandwedstrijd Kaf en Koren in poppodium Merleyn.  ANS was erbij en velde haar eigen oordeel over de muzikale avond vol indie, pop en rock.

Tekst: Elisa Ros Villarte en Vincent Veerbeek
Foto's: Syl Bogers

Na drie voorrondes in het Cultuurcafé waarbij in totaal negen bands meededen, streden Smoking AlaskaHolsaby en The First Resort dinsdag voor de titel 'studentenband van het jaar' en eeuwige roem. Daarnaast waren verschillende prijzen te winnen, zoals een professionele fotoshoot en een optreden tijdens het Valkhof Festival. Naast de jury hadden ook de mensen in het publiek wat in te brengen, want zij mochten beslissen wie er met de publieksprijs vandoor ging.

Kaf en Koren Smoking AlaskaSmoking Alaska mag als meest ervaren band de avond aftrappen. De indie-rockband uit Duiven speelt zes nummers, waaronder het rustige Through the blue, over uit je comfortzone stappen, hun nieuwste single Allegory of the Cave en als laatste het wat stevigere nummer A thousand lines. Leadzanger Alex Nas zingt de nummers met een zeer unieke en hoge, haast vrouwelijke stem die indruk maakt. 

Kaf en Koren Holsaby 2 grootNa de pauze stroomt de zaal opnieuw vol, met nog meer mensen dan tijdens het eerste optreden. Pop/rockband Holsaby is hierna aan de beurt en speelt nummers met een hoger popgehalte dan de concurrerende bands, zoals Can't See You No More, Morning Sunshine en Fly Away. Zanger Sjouke Meerdink doet erg zijn best om het publiek mee te krijgen, wat aardig goed lukt getuige het geklap vanuit de zaal.

Kaf en Koren The First ResortNa al dat testosteron op het podium is het als laatste tijd voor The First Resort, een hardrockband onder leiding van leadzangeres Janet Renders. De band heeft aan het begin van hun optreden last van technische problemen, maar begint na een valse start weer dapper opnieuw. De harde rocknummers met veel headbangen worden in het midden mooi afgewisseld met een power ballad à la Anouk. Regelmatig steekt het publiek de handen in de lucht en tijdens het laatste nummer ontstaat vooraan zelfs een kleine moshpit.

Kaf en Koren StembusNa de drie optredens worden de stemmen van het publiek geteld, terwijl de jury in beraad gaat over hun oordeel. De presentator laat weten dat het in beide gevallen een close call was. Na een kort tromgeroffel wordt duidelijk dat de publieksprijs naar hardrockband The First Resort gaat. De vakjury gaat echter voor een veiligere keuze en benoemt alternatieve indieformatie Holsaby als studentenband van het jaar. Smoking Alaska krijgt als goedmakertje biersets van een bierfabriek in Rotterdam met de toepasselijke naam Kaf en Koren.

 

Lees meer

In Beeld: Kunstfest

Dinsdag organiseerde Cultuur op de Campus in samenwerking met diverse andere organisaties het artistieke festival Kunstfest, rond de centrale vraag of kunst commercieel kan zijn. ANS struinde de kraampjes op het Pieter Bondamplein af en dompelde zich onder in diverse kunstvormen, zoals bijzonder gebak en designer-kleding. 

Tekst en foto's: Vincent Veerbeek

Kunstfest 5 OverzichtVerspreid over het plein voor het Cultuurcafé zijn kraampjes te vinden met een uiteenlopend cultureel aanbod. Hier kunnen voorbijgangers terecht voor tweedehands boeken, vintage kleding en andere modieuze artikelen.

Kunstfest 1 Silent DiscoWie niet wil wachten op de optredens van ondere andere Holsaby later op de avond, kan 's middags al terecht bij de silent disco. Een reeks koptelefoons hangt klaar voor een stille dans in de buitenlucht. 

Kunstfest 3 KalligrafieTijdens de middag worden ook diverse demonstraties gehouden, waarbij bijvoorbeeld te zien is hoe kalligrafie in zijn werk gaat. Ook literair tijdschrift Op Ruwe Planken is aanwezig om een sneak preview te geven van hun nieuwe nummer. 

Kunstfest 4 KapperDat kunst vele vormen aan kan nemen, laten ook de kappers van La Rosa de Cuba zien. Hier kunnen mensen naast de stamgasten van het Cultuurcafé plaatsnemen voor een kunstzinnige knipbeurt. 

Kunstfest 2 TaartOf je het nu eet of bakt, taart is een kunst op zich. Hoewel de baksels van Cultuur op de Campus niet direct lijken te voldoen aan de klassieke normen van de esthetiek is het smaakgenot er niet minder om. Zo gaan bezoekers niet alleen met food for thought maar ook met een gevulde maag naar huis.

 

Lees meer