Cultuurtip december

Cultuur op de Campus geeft op ANS-Online maandelijks een aantal cultuurtips met toelichting. Het valt niet altijd mee om iets leuks te pikken uit de bomvolle cultuuragenda's. In Nijmegen is er veel aanbod, maar weten studenten wel hun weg hiernaartoe te vinden? Dit zijn de tips voor de maand december.

1. Winterconcert | Snow Coats & Ruud Fieten
Het is winter dus het wordt steeds kouder en donkerder. Gelukkig komt de band Snow Coats ons tijdens het winterconcert warm houden met sfeervolle indie folk uit Doetinchem. Als hun naam je bekend in de oren klinkt, kan dat zijn omdat je ze dit jaar gezien hebt op Polderpop of de Zwarte Cross. Onze tweede act van de avond is Ruud Fieten. Deze singer-songwriter maakt verrassende nummers die ergens tussen folk blues en country liggen. Niet alleen was hij te zien bij De Beste Singer Songwriter van Nederland, hij speelde ook in het voorprogramma van Tangerine en Adam Green. Om deze avond compleet te maken, zal ook onze eigen Campusdichter een woordje doen!

Datum: 12 december 2017
Tijd: 20:00
Locatie: Studentenkerk
Entree: €2
Meer informatie: www.cultuuropdecampus.nl

2. PALMSY & Midas
In de categorie 'Waar zijn ze nu?': iets meer dan een jaar geleden stond PALMSY nog op het knusse podium in het Cultuurcafé, in december komen ze bij Merleyn langs. Samen met Midas zijn ze op clubtournee door Nederland en dan kan Nijmegen natuurlijk niet ontbreken. De liedjes van PALMSY zitten tussen indie pop en poppy punk in en zitten vol met pakkende refreinen en melodieën. De muziek van Midas, wiens debuutalbum eerder dit jaar verscheen, is te omschrijven als powerpop met folk-invloeden.

Datum: 15 december 2017
Tijd: 21:00
Locatie: Merleyn
Entree: €14
Meer informatie: https://www.doornroosje.nl/event/palmsy-midas/

3. Stories We Tell | Film Night
Op 20 december vieren we het einde van een tijdperk, voor het laatst zal een van onze filmvertoningen in CC3 plaatsvinden! Om deze zaal een waardig afscheid te bieden, nodigen we jullie allemaal uit om te komen kijken naar Stories We Tell. Documentairemaakster Sarah Polley komt achter een wonderbaarlijk familiegeheim door interviews met haar familie over haar overleden moeder. Gekke familietaferelen gaan we natuurlijk allemaal weer meemaken in de kerstvakantie, dus bereid je vast voor en kom met ons in de sfeer met Stories We Tell

Datum: 20 december 2017
Tijd: 19:30
Locatie: CC3
Entree: €1,50
Meer informatie: www.cultuuropdecampus.nl

 

 

Lees meer

Cultuurtip februari

Cultuur op de Campus geeft op ANS-Online maandelijks een aantal cultuurtips met toelichting. Het valt niet altijd mee om iets leuks te pikken uit de bomvolle cultuuragenda's. In Nijmegen is er veel aanbod, maar weten studenten wel hun weg hiernaartoe te vinden? Dit zijn de tips voor de maand februari.

1. The Oscar series
Heb je een paar Oscar-winnende 'must-watch' films gemist de afgelopen tijd? In februari kun je drie weken lang elke woensdag naar de film! Als eerste wordt Moonlight op 14 februari getoond, de Oscar-winnaar van 'best picture' van 2017. Manchester by the Sea volgt op 21 februari, waar hoofdrolspeler Casey Affleck de Oscar voor beste acteur kreeg. We sluiten af met The Danish Girl op 28 februari, wederom een winnaar van 'best picture'. Wil je alledrie de films zien? Bij de eerste vertoning, Moonlight, zijn er combitickets verkrijgbaar waardoor je voor slechts €6 naar alle drie de films kan!

Datum: woensdag 14, 21 en 28 februari
Tijd: elke vertoning begint om 19:30
Locatie: Theaterzaal C, Radboud Universiteit
Entree: €3 per vertoning
Meer informatie: www.cultuuropdecampus.nl 

2. Stukafest
Op woensdag 7 februari vindt de achttiende editie van Stukafest Nijmegen plaats! 20 studentenkamers verdeeld over de binnenstad zullen worden omgetoverd tot mini-podia. Er zijn 3 rondes van ieder 30 minuten en om de avond goed af te sluiten is er een vette afterparty. Van muziek tot theater, van comedy tot spoken word: stel je eigen programma samen en beleef hoe dan ook een verrassende avond! Enkele artiesten die 7 februari te vinden zijn, zijn Mensen Zeggen Dingen, Versjes van Lars, caberatier Andries Tunru en nog veel meer. Vind de complete line-up hier.

Datum: woensdag 7 februari
Tijd: 20:30
Locatie: Nijmegen
Entree: €12 voor drie rondes, €15 voor drie rondes + eindfeest, €5 voor eindfeest
Meer informatie: www.stukafest.nl

3. I, Tonya
Kunstschaatsster Tonya Harding (Margot Robbie) is een natuurtalent en niets lijkt haar selectie voor de Olympische spelen in de weg te staan. Maar Tonya komt niet bepaald uit een rijke familie, en met haar vulgaire outfits en gedrag past ze niet binnen de keurige schaatswereld. Omringd door idioten, met goede én slechte bedoelingen, beraamt Tonya een plan om wraak te nemen op haar grootste concurrente: de engelachtige Nancy Kerrigan. Eén van de grootste Amerikaanse schandalen is plots in de maak. Voor haar acteerprestatie won Margot Robbie een Golden Globe!

Datum: vanaf donderdag 22 februari
Tijd: zie website
Locatie: LUX Nijmegen
Entree: Regulier: € 9,50, Student: €6,50
Meer informatie: www.lux-nijmegen.nl/film/

 

Lees meer

Cultuurtip januari

Cultuur op de Campus geeft op ANS-Online maandelijks een aantal cultuurtips met toelichting. Het valt niet altijd mee om iets leuks te pikken uit de bomvolle cultuuragenda's. In Nijmegen is er veel aanbod, maar weten studenten wel hun weg hiernaartoe te vinden? Dit zijn de tips voor de maand januari.

1. Dichter bij de Dichters | Literatuur
In de gloednieuwe cultuurzaal 'C' in het Gymnasion zal Maarten van der Graaff voordragen uit eigen werk en geïnterviewd worden over de rol van de dichter in de maatschappij. Ook zullen de campusdichters van de afgelopen 3 jaar, Merel van Slobbe, Jordi Lammers en Sander Bisselink, van de partij zijn en een voordracht houden. Wil je al dit aanstormend talent niet missen en 'C' van binnen zien? Zorg dat je erbij bent!

Datum: 22 januari 2018
Tijd: 20:00
Locatie: C
Entree: Gratis
Meer informatie: www.cultuuropdecampus.nl

2. World Press Photo 2017
Het is alweer tijd voor de 60e editie van World Press Photo, waarin indrukwekkende persfoto's van wel 45 prijswinnaars uit 25 verschillende landen te zien zijn. Acht categorieën komen aan bod, zo kun je foto's zien over het dagelijks leven, hedendaagse kwesties en hard nieuws. Andere categorieën zijn: lange termijn-projecten, natuur, mensen, reportage en sport. De expositie is wereldwijd te zien en trekt jaarlijks 4 miljoen mensen. Voor studenten is de expositie in het Afrika Museum voor slechts €6 te bezoeken!

Datum: t/m 4 maart 2018
Locatie: Afrika Museum Nijmegen
Entree: €6
Meer informatie: https://afrikamuseum.nl/nl/tentoonstelling/world-press-photo

3. De Blonde Jongens en Tim | Cabaret
DEBJET! Mannen gekleed in spijkerhotpants en strakke, witte T-shirts die een tsunami van visuele grappen en krankzinnige ongein op het publiek los laten. Geïnspireerd door fysieke acts als de Ashton Brothers gaan deze toptalenten verder waar Waardenberg & De Jong ooit ophielden. De jury oordeelde: waar stoute Chippendales en hilarisch cabaret elkaar ontmoeten. Een voorstelling waar imaginaire goochelacts hand in hand gaan met billenkletsende drumsolo's. Waar Kungfuvechters heftige Griekse tragedies ontregelen. Je kunt het zo gek niet bedenken of deze mannen schotelen het je voor. Hoezo rode draad? Hoezo verbale communicatie? DEBJET. En Tim? Die hobbelt er rustig achteraan.

Datum: 31 januari 2018
Tijd: 19:30 (19:00 inloop)
Locatie: C
Entree: €7,50
Meer informatie: www.cultuuropdecampus.nl

 

Lees meer

Cultuurtip juni

Cultuur op de Campus geeft op ANS-Online maandelijks een aantal cultuurtips met toelichting. Het valt niet altijd mee om iets leuks te pikken uit de bomvolle cultuuragenda's. In Nijmegen is er veel aanbod, maar weten studenten wel hun weg hiernaartoe te vinden? Dit zijn de tips voor de maand juni.

1. Hip-Hop Night | Altijd Onderweg & Massi
Het collectief Altijd Onderweg neemt je door middel van verschillende wereldse genres mee op wereldreis, met hiphop als uitgangspunt. Met hun oprechte en eerlijke teksten brengen zij mensen bij elkaar. Onlangs brachten zij hun gelijknamige debuut EP uit! Op deze avond spelen zij samen met Massi, een Nederlandse rapper die autobiografische teksten over geloven in jezelf en het waarmaken van je dromen combineert met frisse beats. Samen met zijn getalenteerde liveband zorgt hij gegarandeerd een geweldige avond. Een zomeravond vol met verfrissende, Nederlandse hiphop!

Datum: 12 juni
Tijd: 20:30
Locatie: Cultuurcafé
Entree: gratis
Meer informatie: www.cultuuropdecampus.nl

2. Beast
In deze psychologische thriller volgen we Moll, 27 jaar en nog steeds thuiswonend. Ze wordt verstikt door de kleine eilandgemeenschap rondom haar en te verplicht door haar familie om weg te komen. Wanneer ze Pascal ontmoet, een vrijgevochten vreemdeling, opent een hele nieuwe wereld zich voor haar en begint ze zich voor het eerst levend te voelen, terwijl ze vreselijk verliefd wordt. Eindelijk los van haar familie komt Moll bij Pascal langs om een nieuw leven te beginnen. Maar wanneer hij wordt gearresteerd als de hoofdverdachte in een reeks brutale moorden, blijft ze geïsoleerd en bang achter. Kiezen om hem bij staan tegen de verdenkingen van de gemeenschap, ziet Moll zichzelf gedwongen om keuzes te maken die haar leven voor altijd beïnvloeden.

Datum: vanaf 21 juni
Tijd: zie LUX
Locatie: LUX
Entree: op dag van première €5.50, anders €6,50 voor studenten
Meer informatie: www.lux-nijmegen.nl

3. Studenten Bigband Nijmegen: SBBN + CMC: Sylva
Ook dit semester zal Studenten Bigband Nijmegen weer afsluiten met niet een, maar twee spetterende eindoptredens! Op 22 en 23 juni zullen ze samen met extra blazers én strijkers van het Nijmeegse Studentenorkest Collegium Musicum Carolinum Brebl op zijn kop zetten! Een unieke samenwerking van zo'n pak 'm beet 40 muzikanten op één podium belooft natuurlijk magisch te worden. Maar het wordt schittermagisch wanneer ze daarbij ook nog eens het volledige album Sylva van Snarky Puppy en het Metropool Orkest gaan spelen! Daarnaast spelen ze ook nog een lichte set met begeleiding van hun zangeres Kitty Meijer.

Datum: 22 en 23 juni
Tijd: deur open: 20:30, aanvang: 21:00
Locatie: Brebl
Entree: €5 voor studenten in de voorverkoop, €7 voor studenten aan de deur
Meer informatie: www.sbbnijmegen.nl

 

Lees meer

Cultuurtip maart

Cultuur op de Campus geeft op ANS-Online maandelijks een aantal cultuurtips met toelichting. Het valt niet altijd mee om iets leuks te pikken uit de bomvolle cultuuragenda's. In Nijmegen is er veel aanbod, maar weten studenten wel hun weg hiernaartoe te vinden? Dit zijn de tips voor de maand maart.

1. The Taboo Series
In maart presenteren wij met trots The Taboo Series, drie avonden op een rij waar elke keer een taboe centraal staat. Met filmvertoningen, muziekoptredens, voordrachten en veel meer gaan we dieper in op drie taboes. De eerste avond SENSE draait om religie en geloof waar onder andere een programma van korte geanimeerde films (geprogrammeerd door Kloosterkino) klaarstaat. Op de tweede avond genaamd SEX hebben we het over gender en seksuele identiteit en verwelkomen we Spoken Word-artiest Anne Bosveld, die ook over haar identificatie als genderneutraal zal praten. De serie sluiten we af met SAD, waarin we mentale gesteldheid centraal stellen. Gasten die avond zijn onder andere de band Jan Terlouw Junior & The Nightclub. Kijk voor het gehele programma op www.cultuuropdecampus.nl

Datum: woensdag 14, 21 en 28 maart
Tijd: elke avond begint om 19:30
Locatie: Theaterzaal C, Radboud Universiteit
Entree: €5 per avond, €10 voor een combi-ticket voor de drie avonden.
Meer informatie: www.cultuuropdecampus.nl

2. Nijmeegs boekenfeest
Op zaterdag 10 maart vindt het Nijmeegs Boekenfeest weer plaats.Tientallen schrijvers, dichters, wetenschappers en muzikanten - waaronder Jan Terlouw, Hanna Bervoets en Christine Otten - reizen af naar Nijmegen om hun groene licht te laten schijnen over het thema 'natuur' via interviews, lezingen, optredens en voordrachten. Muziek is er van de Nijmeegse worldbeat-formatie Thaïti en dj-collectief De Tropen. Een superdivers programma dus! Een betere manier om de boekenweek te beginnen is er niet.

Datum: zaterdag 10 maart
Tijd: 20:00 uur, deuren open: 19:30 uur
Locatie: Concertgebouw De Vereeniging
Entree: €17,50 / €15,- (biebpas) / €10,- (CJP/student)
Meer informatie: www.obgz.nl

3. The Square
Een modern museum stelt een nieuwe installatie tentoon. Een ruimte waar geen regels zijn en alles kan. Om publiek naar het museum te trekken, wordt er een PR-bureau ingehuurd. De onorthodoxe campagne die ze bedenken, gaat al snel viral en zorgt voor de nodige commotie. Christian, de gerespecteerde curator van het museum kampt inmiddels met een existentiële crisis en zijn leven lijkt steeds verder te ontsporen. The Square (een Zweeds-Duits-Frans-Deense film) won al de Gouden Palm op het filmfestival in Cannes en werd genomineerd voor een Oscar in de categorie 'beste buitenlandse film' dit jaar.

Datum: begin maart
Tijd: zie website
Locatie: Filmhuis 024
Entree: Regulier: € 9
Meer informatie: www.filmhuiso42.nl

 

Lees meer

Cultuurtip mei

Cultuur op de Campus geeft op ANS-Online maandelijks een aantal cultuurtips met toelichting. Het valt niet altijd mee om iets leuks te pikken uit de bomvolle cultuuragenda's. In Nijmegen is er veel aanbod, maar weten studenten wel hun weg hiernaartoe te vinden? Dit zijn de tips voor de maand mei.

1. Isle of Dogs
Zit jij ook al tijden te wachten op de nieuwe film van regisseur Wes Anderson? Deze week is het eindelijk zo ver, dan gaat Isle of Dogs in première! De film vertelt het verhaal van Atari Kobayashi, een 12-jarig pleegkind van de corrupte burgemeester Kobayashi. Na het uitroepen van de noodtoestand worden alle huisdieren van Megasaki City verbannen naar een grote afvalstortplaats genaamd Trash Island. Atari steekt alleen, in een Junior-Turbo Prop vliegtuigje de rivier over op zoek naar zijn waakhond Spots. Eenmaal aangekomen op Trash Island begint hij samen met een groep nieuwgevonden bastaard-vrienden aan een epische reis die het lot en de toekomst van hele provincie zal bepalen.

Donderdag 10 mei gaat de stop-motion film Isle of Dogs van Wes Anderson in première. Ter ere van deze langverwachte film organiseert LUX op zaterdag 12 mei een Wes Anderson-dag. 's Middags is er een vertoning van Isle of Dogs speciaal voor honden en hun baasjes. Daarnaast kunnen liefhebbers genieten van een Wes Anderson-marathon.

Datum: donderdag 10 mei
Tijd: zie www.lux.nl
Locatie: LUX
Entree: €5,50 op premièredag, €6.50 voor studenten op andere dagen
Meer informatie: www.lux.nl

2. Donnerwetter Day
Donnerwetter Day is een bizar Arnhems bacchanaal van bands, dj's, eten, action painting, theater, spoken word, film en honderd andere wilde ideeën. Op het derde editie van het jaarlijkse kunstfestival staan onder andere onze bekenden Jan Terlouw Junior & the Nightclub (swingende aanrader!) en Broken Toaster Records (jij kan onderdeel van hun exclusieve show zijn). De rest van het programma bestaat uit Herman Brusselmans, Storksky en Achterdochtig (met een live koor).

Datum: zaterdag 19 mei
Tijd: 20:00
Locatie: Luxor Live Arnhem
Entree: €10 voor studenten
Meer informatie: www.luxorlive.nl

3. Kunstfest
Kan kunst commercieel zijn? Of maakt dat het minder artistiek? Kunstfest is een artistiek festival dat de grens zoekt tussen kunst en commercieel ondernemen. Een aantal studenten zullen verschillende vormen van 'commerciële' kunst vertonen. Voorbeelden zijn voedselkunst, kappers en persoonlijk ontworpen kleding. En natuurlijk, om een echte festivalvibe te creëren, zal er live muziek zijn! Samen met 'Cultuur op Dinsdag' en 'Op Ruwe Planken' wordt het festival neergezet en de conceptwinkel Mood zal werk verkopen van de ontwerpers met wie zij werken. Kom op 22 mei bij ons langs voor mooie muziek en prachtige kunstwerken op het Pieter Bondamplein!

Datum: 22 mei
Tijd: 15:30
Locatie: Pieter Bondamplein
Entree: Gratis
Meer informatie: www.cultuuropdecampus.nl

 

Lees meer

De minst inspirerende studenten van 2017

Het zal je niet zijn opgevallen, maar vorige week presenteerde Nultweevier een lijst met de meest inspirerende studenten van 2017. ANS komt daarom nu, net als in 2016, met een lijst van studenten die het afgelopen jaar het minst inspirerend waren.

De lijst wordt aangevoerd door Auke van der Veen, dit jaar voorzitter van de Organisatiecommissie van de Batavierenrace. Hoe Van der Veen deze positie heeft weten te bemachtigen, is voor iedereen een raadsel, omdat hij in zijn leven nog geen meter heeft gerend. Vermoedelijk gaat het hier om een uit de hand gelopen grap die allerminst inspirerend te noemen is.

Nummer twee op de lijst is Sander Nederveen, die zijn dagen in het ESC slijt. Daar observeert hij andere studenten die wel hard aan het werk zijn onder het genot van een bakje koffie. In plaats van studeren, spuugt hij om de zoveel tijd een woordenbrij uit als column voor ANS. Daar heeft werkelijk niemand iets aan.

Ook Pim ten Broeke kan niet op de lijst ontbreken. Nultweevier omschrijft hem heel optimistisch als lid van de Universitaire Studentenraad, maar Ten Broeke heeft de medezeggenschap al een half jaar verlaten. Blijkbaar beweegt Ten Broeke zo weinig mensen dat zijn afwezigheid niet verschilt van zijn aanwezigheid.

Tot slot een eervolle vermelding voor Tijs Sikma, sinds 2015 het prototype van een niet-inspirerende student, die al drie jaar op rij Nijmegen niet weet te inspireren. Ook na zijn vertrek als hoofdredacteur bij ANS heeft hij nauwelijks zijn best gedaan om iets aan die positie te veranderen. De redactie prijst de apathie die nodig is om al drie jaar achter elkaar zo weinig mensen te beroeren.

 

Lees meer

De Speld: 'Bij de PVV kun je niet meer in de overtreffende trap'

'Wilders overweegt samenwerking met PVV-fractie', 'Consumentenbond: brandalarm met snoozeknop onveilig' en 'Facebook komt met like-like button'. Satirische website De Speld - 'uw vaste prik voor betrouwbaar nieuws' - brengt parodieën op de actualiteit alsof zij werkelijkheid zijn. Inmiddels heeft de site meer dan 109 duizend volgers op Facebook en vormt zij een dagelijkse portie vermaak voor liefhebbers van de actualiteit. Oprichter en hoofdredacteur Jochem van den Berg verzorgt vandaag een masterclass op de campus tijdens de eerste dag van het Wintertuinfestival. ANS sprak hem alvast over morele grenzen, zijn redactie en een maatschappijkritische houding. Het idee voor De Speld kreeg Jochem van den Berg tijdens het lezen van de Metro in de trein. 'Ik dacht: eigenlijk zouden we veel betere onzin moeten hebben.' Geïnspireerd door het Amerikaanse The Onion - 'America's finest news source' - ging hij op onderzoek uit en zo ontdekte hij dat de meeste moderne, westerse landen al een satirisch nieuwsplatform hadden. In 2007 besloot Van den Berg samen met een groep vrienden in de Nederlandse variant te voorzien. Dienden deze buitenlandse voorgangers als een voorbeeld voor jullie? 'Ja en nee. Wij pretenderen niet het idee van een satirische nieuwssite te hebben bedacht, natuurlijk  keken wij naar buitenlandse collega's. Toch heeft ieder land weer zijn eigen taal en cultuur en bovendien ander nieuws, dus wij moesten zelf uitvinden wat in Nederland het beste werkt. 'Bij ons zie je bijvoorbeeld minder sierlijk taalgebruik, we schrijven meer sec. Of we ook harder zijn dan in andere landen? Dat denk ik niet. The Onion bijvoorbeeld kan ook flink uithalen bij tijd en wijlen.' amsterdam 13-02-2012, Jochem vd Bergfoto Leonard FäustleOver dat hard zijn gesproken: jullie trekken allerlei gebeurtenissen en ontwikkelingen in het absurde, dat kan pijnlijke situaties opleveren. Hebben jullie binnen de redactie wel eens discussies over morele kwesties? 'Met satire zoek je grenzen op, natuurlijk hebben we daar dan discussie over. Dat gebeurt bijvoorbeeld bij rampen of mensen die overleden zijn, het kan heel gevoelig liggen als je hier iets mee doet. Zo hadden wij voor de begrafenis van prins Friso een stuk met een verwijzing naar het Koningslied klaarliggen waarvan wij uiteindelijk toch besloten het niet te plaatsen.' Met 'Nabestaanden hinderen NOS-berichtgeving Filipijnen' haaktenjullie toch in op orkaan Haiyan. Waarom was dit wel acceptabel? 'Daar hebben wij helemaal geen discussie over gehad. De NOS deed in meerdere items verslag van mensen die geen tickets meer konden krijgen om de rampgebieden te verlaten. Vervolgens zeiden ze dat ze zelf gelukkig wel tickets hadden kunnen bemachtigen. Dit stuk was gewoon regelrechte kritiek op de NOS.' Het is voor te stellen dat bepaalde opvallende situaties of personen zich goed lenen voor jullie stukken. Waren jullie bijvoorbeeld blij met de komst van Geert Wilders? 'Nee, de PVV werkte zelf al met uitvergrotingen en dat maakte het voor ons lastig. Wilders ging zoveel rare voorstellen doen dat je met satire niet meer in de overtreffende trap kon. De partij was het absurde zelf al voorbij. We hebben toen op andere manieren naar de situaties moeten kijken en dat is ook wel gelukt. Toen zoveel leden uit de partij werden gegooid vanwege dubieuze carrières, hebben wij geschreven over een PVV'er die werd weggezet omdat zijn intellectuele verleden aan het licht kwam.'
Satire is snel maatschappijkritisch. Is dit ook een van jullie doelen?  'Soms nemen we een duidelijk standpunt in, ja. Dat gebeurde onder andere bij de Zwarte Piet-discussie. In reactie op de Pietitiekwamen wij met een Koloniepetitie.' Op deze Facebookpagina riepen zij de mensen op om te strijden 'tegen het kwijtraken van onze koloniën'. Een duidelijke verwijzing naar het racistische verleden van de Sinterklaastraditie. Op de site bekritiseerden ze de eeuwige discussie met berichtenals 'Columnisten in training voor Zwarte Pieten-discussie'. Toch neemt De Speld bij lang niet alle onderwerpen bewust een standpunt in. 'Ideologische discussies hebben we binnen de redactie nooit. Daar komen we toch niet uit, want er lopen hier zowel veel linkse als rechtse mensen rond.' Na lancering van de website werd het schrijversteam geleidelijk uitgebreid tot de huidige groep cabaretiers, journalisten en promovendi. 'Zo is het een beetje een bij elkaar geraapt zooitje geworden.' Hoe verloopt het denkproces binnen deze redactie? 'We werken heel veel samen. Als iemand een idee heeft gooit hij het in de groep. Alle slechte voorstellen worden met stilte beantwoord en alle goede worden aangemoedigd. Hard, maar eerlijk dus.'
Jochem van den Berg geeft vanmiddag van 12.30 tot 14.00 uur een masterclass in de zijzaal van de Refter. Meer informatie over deze lezing of andere onderdelen van het Wintertuinfestival - waaronder natuurlijk ANS Presenteert - vind je in het programmaboekje. Tekst: Kiki Kolman Foto uit eigen archief Jochem van den Berg

 

Lees meer

Door het oog van de fotograaf

Van de oevers van de Waal tot uitgestrekte meren in Nieuw-Zeeland: leden van studentenfotografievereniging De Cycloop zijn altijd op zoek naar het perfecte plaatje. Dertig van hun beste foto's zijn de hele maand juli te zien bij een expositie in Bibliotheek de Mariënburg.

Tekst: Joep Dorna
Foto's: Syl Bogers, Roelof Hoeksema, Steven Huls en Rutger van Loo /De Cycloop

Studentenfotografievereniging De Cycloop bestaat al sinds 1980, maar veel studenten weten volgens voorzitter Roelof Hoeksema niet van het bestaan van de vereniging af. 'Met de expositie hopen we wat meer aandacht voor onze vereniging te genereren', vertelt hij. Ook denkt Hoeksema, zelf student Informatica, dat de meeste studenten niet weten hoe leuk het is om foto's te maken. 'We schieten overal foto's van. Laatst hadden we als fotografieopdracht het eten van rode pepers, waarna we foto's van elkaars gezichten gingen schieten', grinnikt hij.

Beginnende fotografen kunnen zich ook aanmelden bij de fotografievereniging voor een basiscursus fotografie. Volgens Cycloop-lid Rutger van Loo, die de expositie mede-organiseert, hoeven zij niet per se veel geld te investeren om mooie foto's te maken. 'Veel mensen investeren veel in een dure camera voordat ze beginnen met foto's maken', vertelt Van Loo. 'Je moet eerst beginnen met foto's maken voor je een dure camera koopt.' De fotograaf lacht wanneer hij wordt gevraagd naar een tip voor beginnende fotografen. 'Als je beter wil worden, moet je je foto's aan mensen laten zien die kritisch zijn. Niet aan je moeder – zij zegt toch wel dat je foto's mooi zijn.'

Cycloop expo foto Rutger

Van Loo is zelf met drie foto's op de expositie te vinden. Hij hanteert een simpel recept bij het maken van het perfecte plaatje. 'Ik kies vaak een mooie achtergrond uit, dan wacht ik tot iemand voorbij loopt die ik fotogeniek vind, en vervolgens maak ik een foto. Bij de mooiste plaatjes kan je zelf achteraf een verhaal bedenken. Je ziet iets, weet niet waarover het gaat, maar je kan je toch voorstellen wat er op de foto aan de hand is.' Een van zijn foto's toont een oud echtpaar in de sneeuw. 'Het voordeel van fotograferen in de sneeuw is dat niemand het merkt wanneer ze worden gevolgd', lacht hij.

Cycloop expo foto Steven

Als student Biologie fotografeert Steven Huls graag levende wezens. 'Voor deze tentoonstelling heb ik getwijfeld om vlinders te laten zien. Vlinders vind ik zelf erg mooi, maar ik weet niet of veel anderen die ook aan de muur zouden willen hebben.' Met die gedachte heeft Huls twee foto's van Nijmegen ingezonden, waaronder een foto van de Waalbrug. 'Het mooie aan deze foto is hoe het licht valt. Je ogen gaan meteen naar de lichte vlekken in het gras, en pas daarna naar de rest van de foto.'

Cycloop expo foto Roelof

Voor zijn eigen foto's zijn voor voorzitter Hoeksema een aantal zaken van belang, waaronder kleur. 'In deze foto klopt de kleur van de jurk precies met het schilderij dat achter haar hangt en de kleuren in het tapijt. Daardoor komen de verschillende elementen mooi met elkaar overeen. Kleur kan een belangrijk hulpmiddel zijn om een link tussen je hoofdonderwerp en de rest van de omgeving te creëren.'

Cycloop expo foto Syl

Syl Bogers heeft haar foto's in Nieuw-Zeeland geschoten, waar haar vriend woont. 'De rust en ruimte van Nieuw-Zeeland raakt mij', vertelt ze gepassioneerd. 'Dat gevoel probeer ik vast te leggen in mijn foto's.' Alle vier inzendingen van de student Natuurkunde tonen uitgestrekte landschappen rondom schilderachtige meren. 'Voor deze foto had ik wel wat geluk. Ik was met mijn vriend aan het eten op onze camping toen de maan schitterend opkwam. De maan lijkt ook heel groot omdat hij heel dicht bij de berg staat. Vaak kan je zulke dingen plannen door tijdens zonsopgang of zonsondergang te gaan fotograferen, maar in dit geval was het puur toeval.'

Deze en 26 andere foto's zijn de hele maand juli nog te zien in Bibliotheek de Mariënburg.

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Geen fratsen

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Wonen in Canada, ik kan het iedereen aanraden. Of nou ja, eigenlijk niet, want het fijne aan dit land is nou juist dat het niet heel dichtbevolkt is. Zelf ben ik, na het inleveren van mijn scriptie aan de Radboud Universiteit in juni, vertrokken naar Vancouver. Dat is dan weer precies zo'n stukje Canada dat juist heel dichtbevolkt is. Desalniettemin kost het niet veel tijd om je alleen op de wereld te voelen, op de top van een berg, met enkel een racefiets en een lege bidon. Kortom, goed toeven.

Het dient wel gezegd te worden dat het niet alleen maar rozenkleur en maneschijn is als je voor langere tijd naar het buitenland vertrekt. Met langere tijd bedoel ik niet de standaard uitwisseling die getypeerd kan worden als een alle-dagen-feest-periode. Ik heb het over twee jaar. Dat is dusdanig lang dat het noodzakelijk is om een ritme te vinden, een leven op te bouwen, en een plek te vinden in 'de samenleving', zoals men dat noemt. Dat laatste is het ergste wat er is. Eerlijk is eerlijk: de mensen hier zijn heel aardig, zeer verwelkomend, en doen hun uiterste best om je thuis te laten voelen. Zij vergeten alleen een heel belangrijk ding: ik ben een Nederlander. Sterker nog, ik ben een calvinistische Hollander. Mijn jaren aan de katholieke Radboud Universiteit hebben mij niet minder calvinistisch gemaakt en ik verafschuw ieder enthousiasme dat niet voortkomt uit een geslaagde graanoogst.

Het zal geen verrassing zijn dat mijn afschuw voor uitbundigheid niet bevorderlijk is voor de poging mij hier thuis te voelen. Noord-Amerikanen – Canadezen dus niet uitgezonderd – worden enthousiast van iedere zucht en scheet. De volgende anekdote laat ik als bewijs dienen.

Tijdens een weekend weg besloot ik nieuwe hardloopschoenen te kopen. Niet veel eerder had ik in Nederland nieuwe schoenen gekocht, maar de zolen vielen er vrij snel vanaf. Een leven zonder hardlopen is voor mij zo goed als onmogelijk, dus ik moest en zou nieuwe hardlooppattas kopen. Toen ik de verkoopster vertelde dat ik nieuwe schoenen zocht, was haar eerste antwoord: 'Awesooooooome'. Dit vond ik enigszins overdreven, want het vooruitzicht om $230 uit te geven, vind ik niet bepaald geweldig. Hier was ik nog wel tolerant voor het cultuurverschil, dus ik legde geduldig uit dat ik een ander merk wilde omdat van mijn huidige, ook nog nieuwe schoenen, de zolen afbladderden. Haar reactie was volkomen identiek: 'Awesooooooome'. Nu was het niet enkel overdreven, maar simpelweg ongepast. Schoenen zonder zolen zijn allesbehalve Awesooooooome. Dat is juist iets heel vervelends. Na nog enkele keren dit gewauwel aangehoord te hebben en een godsvermogen te hebben betaald aan nieuw schoeisel, was mijn geduld wel op en was ik blij dat ik de winkel uit was.

Op dat moment verlangde ik weer even terug naar Nijmegen, waar het Erasmusgebouw streng over de campus waakt; waar je in de refter soms niet eens een glimlach toegeworpen krijgt; waar zelfs eduroam een hekel aan je heeft; waar sarcasme de meest uitbundige emotie is en waar dingen hooguit 'stom', 'oke', of heel misschien 'wel leuk' zijn. Eigenlijk verlangde ik het meest naar de C1000, die jaren lang een succesvol verdienmodel hadden met een onuitbundige slogan: Geen fratsen, dat scheelt.

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Gegijzelde superster

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Leven als een superster, wie wil dat nou niet? Lang leek het voor mij een onbereikbare droom, maar het is werkelijkheid geworden. Sinds ik bijlessessies organiseer voor de tentamenweken kom ik om in de fans. Of ja, eigenlijk heb ik slechts een fan en de situatie is misschien wat minder simpel dan ik het nu laat klinken.

Wanneer ik bijles geef aan een grotere groep studenten ben ik vooral bezig met de stof en herken ik hooguit enkele gezichten. De rest sla ik niet eens op. De bijleskindjes hebben exact het tegenovergestelde. Zij onthouden mijn hoofd bijzonder goed en vergeten vervolgens alle stof. Dat heb ik geweten, want er bleek een fanatieke groupie te zijn die mij sindsdien telkens confronteert met haar bestaan.

Het begon met een calvinistische knik bij wijze van begroeting, maar nu de frequentie van ontmoetingsmomenten toeneemt, wordt de uitbundigheid van begroeten significant groter. Toen ik eens als vanouds zat te wachten tot de deuren van het ESC voor mij open gingen, zat zij er ook. Zij wachtte alleen niet op de opening, maar op mij. Althans, dat is wat ik er van maak. Dit leek mij het toppunt, maar er komt meer. Laatst zat ik nietsvermoedend aan mijn scriptie te werken en plots maakte zij haar aanwezigheid bekend, waarna zij de plaats naast mij bezette.

Wat een ongemak, want ik moest nu wel de nodige small talk verrichten. In supersterterminologie heet dat ook wel een Meet and Greet. Eigenlijk viel het zo erg nog niet tegen en sindsdien ben ik zelf ook iets enthousiaster geworden. Tegenwoordig groet ik haar iedere keer uit mezelf. Als tegenprestatie ontvang ik dan een stralende glimlach. Het voelt fantastisch om zo'n fan te hebben: daar kan Lady Gaga nog een puntje aan zuigen.

De laatste tijd zwelg ik in narcistische zelfadoratie en ik was ook uiterst beledigd toen een vriend laatst vroeg of ik 'nog last had van die stalker'. Zo zag ik het inmiddels niet meer. Of had hij een punt?

Stalker, groupie, fan, wat is het verschil? Het lijntje tussen een supersterrenbestaan en het Stockholmsyndroom blijkt erg dun te zijn. Ondertussen begin ik vast met het opzetten van mijn eigen modelijn.

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Helemaal Loco

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Foto: Vincent Veerbeek 

De Radboud Universiteit heeft de lente in de bol, wat betekent dat de studenten mogen uitkijken naar Radboud Rocks. Zo'n universiteitsfestival klinkt leuk, maar het resultaat is niet bepaald iets om je vingers bij af te likken. De organisatoren hebben een groot scala aan belachelijke activiteiten uit de kast getrokken, waarvan de een nog erger is dan de ander.

De grootste gruwel die ik tot zover langs heb zien komen, is de Grote Studenten Battle. Nieuw is het niet, maar velen zullen er net als ik nog nooit van hebben gehoord. Het idee is dat tien studie- of studentenverenigingen de strijd met elkaar aangaan. Mijn eerste hoop was dat ik de kans zou krijgen om ouderwets te apenkooien zoals vroeger bij gymles. Jeugdsentiment in optima forma, dacht ik. Valse hoop, want de spelleiding is namelijk in handen van de zogenaamde Loco Loco Discoshow. Er wordt niet uitgelegd wat dat precies inhoudt, maar afgaande op de naam dacht ik in eerste instantie dat dit de line-up was voor de festiviteiten bij het kinderdagverblijf op de campus. Dat is dus niet zo, want zij zijn toch echt ingehuurd voor de Studentenbattle. Sterker nog, de universiteit dikt de aanwezigheid van die Loco's nog even aan. De studenten kunnen, in de woorden van de universiteit, 'een hilarisch programma met bizarre opdrachten en maffe spelletjes' verwachten, en dat dus allemaal dankzij de Loco Loco Discoshow.

Het is onvermijdelijk dat dit een gênante vertoning gaat worden, maar het wordt nog erger. De winnaar van deze Loco Loco Studentenbattle krijgt namelijk een prijs die zo mogelijk nog idioter is dan het spel zelf: een stoeptegel. Zelfs als een mislukte grap is het niet leuk, desondanks heeft de organisatie besloten dat de winnaar van het spel voor eeuwig een litteken van deze verschrikking zal overhouden in de vorm van een stoeptegel op de campus.

Het idee van een Studentenbattle met Loco Loco's aan het roer is natuurlijk al een infantiel dieptepunt, maar die stoeptegel maakt het af. Ik weet nog dat als ik als kind losse stoeptegels verfde voor mijn ouders, die dan met een zuur gezicht zeiden dat ze het erg mooi vonden. Zij haalden het niet hun hoofd om die stoeptegel echt een plaats te geven, want zij begrepen ook wel dat je lelijke kunstzinnigheid niet moet stimuleren. Daar denkt de Radboud Universiteit duidelijk anders over en dus mogen we uitkijken naar een kleurrijke verrijking van de campus in de vorm van een stoeptegel.

Het is uiteraard het beste om dit hele idee van tafel te vegen, al vermoed ik dat zoiets niet zal gebeuren. Laat ik dan in ieder geval een tip geven voor een alternatieve prijs: onbeperkt bier drinken in het Cultuurcafé voor alle deelnemers. Dan kunnen ze de nare herinneringen aan de Studentenbattle zo snel mogelijk weer vergeten.

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Koffiedeksels nog aan toe!

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Foto: Vincent Veerbeek

Als doorgewinterd koffieslurper beschouw ik mezelf toch wel als expert op het gebied van dat zwarte goedje. Toen enkele maanden terug C opende, in het Elinor Ostromgebouw (EOS), was ik nogal kritisch op de gevleugelde slogan "De lekkerste koffie van de campus." Dat leek nogal hoogmoedig, om voor de opening al met die slogan te strooien. Hoe kun je nou weten of het echt de lekkerste is als niemand nog heeft kunnen ervaren hoe je koffie smaakt? Daarbij ziet het er allemaal nogal hipster uit, wat vaak gelijk staat aan buitenproportionele prijzen voor een bakkie pleur.

Op voorhand was ik dus niet erg positief. Van mijn ouders heb ik geleerd dat vooroordelen niet goed zijn, dus voor een eerlijk oordeel zat er niets anders op dan diep in de buidel te tasten voor wat een halfvol bekertje koffie bleek te zijn. Het kostte slechts enkele flinke teugen om twee dingen vast te stellen. Het eerste was dat een halfvol bekertje heel erg weinig is. Het is echt snel op. Het tweede, en misschien ook wel belangrijkste, is dat de koffie zeker erg goed is. Sterker nog, mijn cynisme over de slogan is verdwenen.

Mijn negatief kritische houding is dus zeker veranderd, als het om de koffie gaat althans. Want laten we eerlijk zijn, er schort nogal wat aan C. Als je bedenkt dat de Radboud Universiteit (RU) het nieuws haalde met het opkopen van emissierechten om deze vervolgens niet te gebruiken, dat het EOS staat vol staat met bakken voor afvalscheiding, en dat alle bekertjes bij C van hernieuwbaar materiaal zijn, dan lijkt de RU net Greenpeace. Hartstikke goed dus, lekker duurzaam, toch? Dat denkt C ook, zij hebben boven hun bar een bord hangen met daarop 'Soep van de Verspillingsfabriek' en 'Stop Waste.' Klinkt goed, maar volgens mij is het niet meer dan symbolisch. Want je kunt er niet omheen dat bij C schaamteloos plastic deksels voor op bekers liggen en dat er, voordat je het af kunt slaan, een rietje in de fritz-kola wordt gedaan.

Het valt niet uit te leggen dat de RU met haar duurzaamheidsstreven de eenvoudigste dingen links laat liggen. Om geen rietjes te gebruiken en geen koffiedeksels uit delen is geen grote mentaliteitsverandering nodig. Dat is iets kleins, waar je makkelijk aan went. Daarbij is C ook niet echt de plek waar mensen met een beker koffie in de auto stappen en dus een deksel op hun beker nodig hebben tegen het morsen. En als C wel zo'n plek zou zijn geweest, zit er zo weinig koffie in die bekers dat een deksel nog steeds geen verschil maakt.

Ik kom graag weer terug voor de lekkerste koffie van de campus, maar dan wel nadat de mooie woorden 'Stop Waste' ook zijn omgezet in daden.

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Slechte voornemens

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Terwijl iedereen zich onder het genot van zoetgevooisde kerstmuziek aan het voorbereiden is op schandalige overconsumptie tijdens het kerstdiner, is het ook weer tijd om na te denken over de voornemens voor het nieuwe jaar. Stoppen met roken, beginnen met sporten, een paar keer komen opdagen bij college en gezonder eten: het zijn bij veel mensen toch eigenlijk dezelfde voornemens als vorig jaar.

Het is natuurlijk erg demotiverend om ieder jaar te moeten concluderen dat er wederom niets terecht is gekomen van alle goede voornemens. Daarom is het hoog tijd om het eens over een heel andere boeg te gooien. Voor 2018 heb ik dus alleen nog maar slechte voornemens. Ik heb er even over nagedacht en volgens mij kan ik op het einde van 2018 wat positiever terugkijken op hoe het jaar geweest is. 

Mijn belangrijkste voornemen is meer koffie drinken. Ik geloof dat het anatomisch onmogelijk is om mijn koffie-inname te verhogen en dus ook levensbedreigend. Bij voorbaat weet ik al dat dit gaat mislukken (of ik haal het einde van 2018 niet) en ik verkneukel me er nu al over dat ik volgend jaar mag concluderen dat dit slechte voornemen niet is gelukt. Heb ik toch iets goed gedaan. 

Ook heb ik me voorgenomen mijn studie dit jaar niet te halen. Aangezien ik al in een uitloopjaar zit, is dit financieel niet een bijster verstandig idee. Toch is dit een veilige optie, want mocht het zo zijn dat ik het wel af weet te maken, dan mag ik hoe dan ook tevreden zijn. Komt mijn slechte voornemen uit, dan kan ik tenminste zeggen dat ik een van mijn voornemens voor 2018 heb gehaald. Win-win.

Het wordt nog beter wanneer ik begin januari de beste wensen aan mijn familie mag doorgeven. Wanneer die vervelende oom of veel te nieuwsgierige tante vraagt naar de goede voornemens voor 2018, kan ik toch even lelijk uit de hoek komen: "Nou, tante Josefien, ik heb alleen maar slechte voornemens!" Vervolgens neem ik verbeten een hap uit een taaie oliebol en geloof me: tante Josefien zal verdere vragen wijselijk voor zich houden.

Het is bijna jammer dat ik niet eerder aan slechte voornemens heb gedacht, maar beter laat dan nooit. Nu kan het zijn dat de lat voor het nieuwe jaar nogal laag ligt, maar dankzij al deze slechte voornemens zal het in ieder geval een mooi jaar worden. 2018, kom maar op!

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Tweede thuis

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Foto: Vincent Veerbeek

Als student aan de Radboud Universiteit voel ik me behoorlijk anoniem. Dat is een buitengewoon goed gevoel, want grootschalige anonimiteit vergroot de waarde van de niet anonieme momenten. Het Erasmus Studiecentrum (ESC) is zo'n plek waar ik me niet anoniem voel. Voorheen heette dat het MMS en voor intimi is dat nog steeds zo.

Nu komt het weleens voor dat ik nog voordat het ESC geopend is sta te wachten tot de deur opengaat, alsof het Black Friday is. De baliemedewerkers gunnen mij telkens weer een hartelijk knikje als ik binnenwandel en steevast loop ik naar dezelfde PC. Als iemand mij nodig heeft, loopt men ook direct naar diezelfde plek, want daar hebben zij de grootste kans mij te vinden. Ergens in Nijmegen heb ik een kamer, maar het ESC is mijn echte thuis. Ik ben niet de enige, want iedere dag zijn het precies dezelfde mensen die dezelfde plek in het ESC innemen. Je zou kunnen stellen dat ik samenwoon met mensen waarvan ik de naam niet eens weet. Dat is eigenlijk veel erger dan niet weten wie de overbuurman is. Desondanks blijft het ESC bij uitstek de plek waar ik meer ben dan mijn studentnummer. Hoewel alle medebewoners naamloos zijn, erkennen we elkaar, en zo vormen wij een stil verbond.

Zoals dat ook gaat bij huisgenoten, merk je dat iedereen een andere levensstijl heeft. Mijn territoriuminstinct drijft mij ertoe iedere keer weer dezelfde plek te bemachtigen en dat doen de meesten. Een van de medebewoners doet het anders. Iedere ochtend kiest zij een andere plek. Zij houdt niet vast aan een vaste plek of een vaste computer, maar aan de ruimte in het algemeen. Vloeiend verplaatst ze zich langs alle computers en zorgvuldig strijkt zij neer bij de computer die haar vandaag het meest bekoort. Vol bewondering kijk ik iedere dag weer hoe zij de ruimte naar haar hand weet te zetten, en zich zo als leider van de woongroep ontpopt. Zo gaat het iedere week weer, van maandag tot en met vrijdag.

Studeren is geen pretje en de constante druk om deadlines te halen evenmin. Lange avonden, vroege ochtenden: soms vraag ik me af waarvoor ik het allemaal doe. Iedere ochtend loop ik dan het ESC binnen, en dan weet ik dat iedereen in hetzelfde schuitje zit. Die individuele opdracht is ineens niet zo individueel meer. Mijn ESC-huisgenoten, they have my back.

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Wannabèta

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Het einde van het collegejaar komt angstig dichtbij, evenals de deadline van mijn scriptie. Dat betekent dat ik het me niet meer kan veroorloven om enkel te doen alsof ik productief ben. Ik moet daadwerkelijk productief worden. Een verschrikkelijk idee, maar de waarheid is nu eenmaal hard.

Gelukkig kwam een goede vriendin laatst met het verstandige idee om samen een dag een samenwerkplek te bezetten en daar een hele kantoordag aan de slag te gaan. Op papier een goed idee, maar de praktijk pakte net even anders uit. Dat lag niet zozeer aan de productiviteit, want ik heb weldegelijk wat nuttigs gedaan. Welnee, het probleem zat in het feit dat we een ruimte in het Huygensgebouw hadden gereserveerd.

Het Huygensgebouw! Zelden heb ik mij zo ontheemd gevoeld. Als inheems bewoner van het Erasmusgebouw was ik volledig uit mijn comfortzone en ik voelde me toerist op mijn eigen universiteit. Omdat ik me niet wilde gedragen als een Duitser in Renesse, had ik me voorgenomen om altijd te doen alsof ik wist waar ik naartoe ging. Dat betekende dat ik bij binnenkomst van het gebouw de vitale onderdelen moest lokaliseren: de toiletten en een koffieautomaat. Schichtig keek ik om me heen, en ik had gelukkig snel in de gaten waar ik mijn plasje kon doen indien ik daartoe behoefte voelde.

Het begin was goed en zoals gebruikelijk had ik na een kwartier druk bezig te zijn geweest recht op mijn eerste pauze. Met stevige tred liep ik vastberaden naar de koffieautomaat, die ik al vakkundig had gelokaliseerd. De koffie druppelde geduldig mijn beker in, waarna ik blakend van zelfvertrouwen terugmarcheerde naar mijn gekoloniseerde computer. Kon het nog misgaan?

Jazeker. Ik had nog geen twee stappen in de bibliotheek gezet, of mijn Huygens-onervarenheid had me verraden. De bibliothecaresse riep mij tot een halt en sprak onverbiddelijk: 'Jongeman, je mag alleen koffie mee naar binnen nemen als er een deksel op zit. Jij komt hier zeker niet zo vaak?'

Mijn hart stond stil. Ik was verraden en er was geen weg meer terug. Ik was een indringer in het territorium van de bèta's. Volledig in paniek keek ik om me heen. Een plan B had ik niet. Het enige wat in mij opkwam was om met het schaamrood op de kaken te erkennen dat ik niet thuis was in het Huygensgebouw. De bibliothecaresse legde vervolgens geduldig uit dat de muizen van het Huygens dol zijn op automaatkoffie, en bood mij een deksel aan. Die Huygensmuizen hoefden wat mij betreft niet uit mijn bekertje slurpen, dus dat dekseltje timmerde ik gehoorzaam op mijn beker.

De volgende dag nestelde ik me comfortabel in het Erasmusgebouw, blij dat ik weer thuis was.

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Weermannenmonogamie

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Wanneer ik tijdens de tentamenweken bijna ten onder ga aan de studiedruk, kijk ik altijd reikhalzend uit naar het nieuwe semester, want dan wordt alles weer rustig. Niets blijkt echter minder waar, aangezien ik altijd methoden blijf vinden om niet te studeren op momenten dat ik dat wel moet doen. Dan maakt het dus helemaal niet uit of het tentamenweek is of niet.

De grootste afleiding is Facebook. Vol schuldgevoel scrol ik uren door mijn tijdlijn. Als ik me dan minder schuldig wil voelen, verdiep ik me in de comment sections van Facebookberichten, zodat ik me in al mijn arrogantie beter voel dan de mensen die elkaar voor lelijke dingen uitmaken. Zo plaatste De Volkskrant laatst een interview met Gerrit Hiemstra. Behalve een scheepslading negatieve commentaren, viel het ook op dat sommige mensen zwoeren bij Gerrit Hiemstra als de weerman der weermannen. Een zekere Nathan tagde zijn vriend Thom, met de bezwerende woorden: 'Je weet het, Gerrit weet het weer als de beste. Fuck Jan Pieter Kuipers Munneke, Gerrit for life!'

Nathan was zeker niet de enige, want er waren veel commentaren met dezelfde strekking. Ik ontdekte een patroon: mensen die tegen Hiemstra zijn, zijn altijd voor een andere weerman, en zij die van Hiemstra houden, zijn daarin weer heel monogaam. Er was sprake van heuse Weermannenmonogamie. In het kader van academische nuance besloot ik op YouTube fragmenten van zowel Kuipers Munneke als Hiemstra op te zoeken. Gezien de krachtige termen van Nathan had ik sterke tegenstellingen verwacht, maar dat viel behoorlijk mee. Het verschil zat met name in het feit dat Hiemstra voor de dinsdag een noordoostenwind voorspelde en dus koud weer. Kuipers Munneke voorspelde voor de woensdag een zachte dag met een matige westenwind en hier en daar een bui. Na archiefonderzoek in het KNMI-weeroverzicht bleek uiteindelijk dat het die dinsdag inderdaad erg koud was en de woensdag nat.

Ik was verward. Ik zag geen verschil in betrouwbaarheid en gezien het oerdegelijke karakter van beide weermannen kan ik geen doorslaggevend verschil vinden. Het onderzoek heeft me niets gebracht, Weermannenmonogamie is simpelweg ongrijpbaar. Tegelijkertijd voel ik me een buitenbeetje, want ik ben Weermannenpolygaam. Ook voor het weerbericht geldt: Monogamie, Yay. Polygamie, Nay.

 

Lees meer

Goed verhaal, lekker kort: Liefde voor de samenstelling

In 'Goed verhaal, lekker kort' krijgen taalverschijnselen hun welverdiende portie aandacht in een goed, maar lekker kort verhaal. Deze keer:samenstellingen.

Zij stond alleen. Hij ook. Tussen hen in een onoverbrugbare spatie. Hoewel de twee woorden voor elkaar bestemd waren, waren ze nu plots toch van elkaar losgerukt. Terwijl de pen onverstoord doorschreef, keken zij elkaar bedremmeld aan. Dit was toch niet de bedoeling?

Bekend met het fenomeen 'samenstelling'? Vast wel. Dit eenvoudige taalverschijnsel wordt al op de basisschool onderwezen. Zoals de term zelf al verraadt, is er een nieuw woord gevormd door het samenvoegen van twee op zichzelf staande woorden. Simpel, zou je zeggen. Niet dus. Mensen houden het in Nederland tegenwoordig niet lang met elkaar uit (een op de drie huwelijken strandt), maar ook veel Nederlandse woorden verkeren in een relatiecrisis. Overal kom ik ze tegen: samenstellingen die zonder goede reden doormidden zijn gescheurd, waarna de overgebleven woorden verspreid over het papier liggen. Vooral bij eet- en drinkbare producten worden de delen van een samenstelling als Romeo en Julia van elkaar losgerukt, zo ook op de website van onze eigen universiteit. Op de pagina over de Refter staat dat er verschillende 'grill maaltijden' verkrijgbaar zijn en het Cultuurcafé heeft volgens de website een rijk assortiment aan 'speciaal bieren'. Waarom die spatie? Waarom die afstand? Hebben de woorden sinds kort een latrelatie? Ik kom er niet uit.

In een restaurant waar ik ooit werkte, schreef een collega op het krijtbord: 'chocolade mousse'. Geweldige collega verder, en normaal gesproken hou ik braaf mijn mond wanneer ik een taalfout zie, maar kapotgescheurde samenstellingen maken mij verdrietig. Dus ik met de stift naar het bord om de woorden met een geforceerd streepje te herenigen. Want: wat is die mousse nu zonder die chocola? Lekker hoor, een paar blokjes Verkade naast een hoopje opgeklopt eiwit. Mij hoef je er niet voor wakker te maken. Voor chocolademousse dan weer wel, graag zelfs.

Dit doormidden hakken, openrijten, splijten (of hoe je het ook wil noemen) van de samenstelling heeft te maken met de invloed van de Engelse taal op het Nederlands. Engelsen zijn gek op afscheiding, en de Engelse taal doet vrolijk mee in deze afzonderingsdrang. Nee, Engelse woorden houden niet van samenwerken. Ze opereren het liefst op hun eigen eilandje, zonder de liefdevolle bemoeienis van het andere deel van de samenstelling. Een spatie ter breedte van het Kanaal houdt de woorden uit elkaar. 'Buschauffeur' is 'bus driver' en 'weersvoorspelling' 'weather forecast'.

Goed, voordat ik alle studenten Engels over me heen krijg: er bestaan inderdaad samenstellingen in het Engels die wel aan elkaar worden geschreven. Vooral bij veelvuldig gebruikte samenstellingen trekken de woorden in de loop van de tijd naar elkaar toe. Zo was 'deadline' in het Engels eerst 'dead line', toen 'dead-line’ en tegenwoordig 'deadline'. Toch blijft het uitgangspunt in de Engelse taal dat delen van een samenstelling single door het leven moeten. Dat gebeurt nu dus ook in het Nederlands. Ik pleit voor meer liefde in de Nederlandse taal. Gun de delen van een samenstelling hun innige omhelzing en laat ze weer lekker dicht tegen elkaar aan kruipen.

 

Lees meer

Goed verhaal, lekker kort: Ouderen, gedraag u/jullie!

In 'Goed verhaal, lekker kort' krijgen taalverschijnselen hun welverdiende portie aandacht in een goed, maar lekker kort verhaal. Deze keer:het aanspreken van oude mensen.

Ik voel me de laatste tijd vaak bedreigd, voornamelijk door ouderen. Aan dit gevoel ligt het volgende ten grondslag: bij een eerste kennismaking zeg ik "u" tegen mensen die veel eerder dan ik ter wereld kwamen, maar dat pikken ouderen van tegenwoordig niet.

Ik ben fatsoenlijk opgevoed. 'Spreek een ouder persoon altijd eerst aan met "u". Als diegene wil dat je "je" gebruikt, zegt hij of zij dat wel', kreeg ik van thuis mee. Deze strategie werkte tot een paar jaar geleden goed. Mijn gesprekspartners accepteerden "u", of zeiden op vriendelijke toon dat ik "je" tegen hen mocht zeggen, waarna ik dat deed.

Die tijd is voorbij. Ik krijg tegenwoordig regelmatig te maken met semi-agressieve benaderingen wanneer ik iemand vousvoyeer. Pas geleden was het weer raak. Ik raakte in gesprek met een vrouw die overduidelijk van de babyboomgeneratie was. Tijdens die kennismaking stelde ik haar een vraag met daarin het blijkbaar zo gevoelig liggende woord. De vijftigplusser in kwestie rolde met haar ogen, keek alsof ik een net ontdekte spatader was en besloot zwaar geërgerd: 'Ik krijg echt heel erg jeuk van "u"!' Mijn gedachte: 'Och, jeetje, kan uw – correctie, jouw - verrimpelde, tere huidje dit niet eens aan?', waarna ik mij natuurlijk keurig herpakte en een krachtige "je" in de conversatie gooide.

Hoewel een studentenblad waarschijnlijk het verkeerde medium is om vijftigplussers te bereiken, moet ik dit toch even kwijt:
Vooropstellend, ik vind het prima als mensen willen worden aangesproken met "je". Ik snap ook de overweging. "U" zou afstandelijk of onpersoonlijk klinken. Maar, er is daarnaast geen enkele reden om mij kwalijk te nemen dat ik in eerste instantie vousvoyeer. Etiquetteregels zijn ooit ontstaan om rekening te houden met de gevoelens van anderen. Ik zeg "u" uit respect. Ik zeg heus geen "u" om te pesten, om u te attenderen op het feit dat u gewoon veel en veel ouder bent, om erin te wrijven dat uw haarlijn gênant ver terugloopt, om u even fijntjes te herinneren aan het einde van uw eisprong of om te benadrukken dat u naar grote waarschijnlijkheid eerder tussen zes planken zal liggen dan ik. Ik zou niet durven.

Een iets volwassenere reactie op mijn uiting van respect zou dus wenselijk zijn. Ik heb immers ook gevoelens. En die moeten nog wél even mee.

 

Lees meer

Goed verhaal, lekker kort: Speciaalbiertaal

In 'Goed verhaal, lekker kort' krijgen taalverschijnselen hun welverdiende portie aandacht in een goed, maar lekker kort verhaal. Deze keer: speciaalbiertaal.

Ik beken het maar direct: ik ben geen speciaalbierkenner. Dit betekent niet dat ik bier niet lekker vind, integendeel. Mijn probleem met speciaalbier is dat het minder speciaal is dan de naam doet vermoeden. De 'speciale' bieren zijn met zó veel dat ik langer doe over het kiezen van een biertje dan over het drinken van de uiteindelijke keuze. Ik was pas in een Amsterdams café waar ze de bierkaart de naam 'Bierbijbel' hadden gegeven. Mocht je nog nooit een Bijbel hebben gezien, dat ding is dik. In een café laat ik dus liefst iemand anders de knoop doorhakken, of ik neem lekker veilig, alweer een Tripel Karmeliet.

De gemiddelde bierkaart is niet alleen uitgebreid vanwege het aantal brouwsels. De tweede, veel belangrijkere reden is dat ieder bier een uitleg van minstens vier regels nodig heeft. 'Uitleg! Nu kan ik een weloverwogen keuze maken', denkt de eeuwige twijfelaar. Vrijblijvend advies: trap er niet in. Ik heb het voor de zekerheid nog even opgezocht, maar 'uitleg' betekent toch echt: 'woorden waarmee je iets begrijpelijk maakt'. Als er iets is wat die aanvullende tekst niet doet, is dat het. Steeds nadat ik heb besloten me toch aan het lezen te wagen en het menu ter grootte van een pamflet heb ontvouwd, worstel ik me door een dikke stront aan speciaalbierjargon. Zoekend naar een heldere omschrijving raak ik verstrikt in termen als 'gebalanceerd', 'tonen', 'complex' en 'afdronk'. Terwijl mijn hersenen verwoede pogingen doen om 'gebalanceerd' te duiden in de context van bier, ben ik de ingrediënten alweer vergeten.

De ingrediënten vormen een punt van aandacht op zichzelf. Op de bierkaart van café In de Blaauwe Hand las ik: 'Tonen van onder meer denne en citrus'. Ho. Momentje, 'denne'? Excuses voor de onwetendheid, maar ik voel zelden de behoefte om aan mijn kerstboom te knagen. Op dezelfde kaart stond: 'Met ijzertonen en subtiele hopbitters in de afdronk.' De trend 'likken aan je regenpijp' is blijkbaar aan mij voorbijgegaan.

De bieren zijn zelfs zo speciaal dat ze als heuse personen worden omschreven. De Leffe Dubbel heeft volgens het menu van Café Jos een 'stout karakter'. Fout figuur, was mijn eerste associatie. Toch maar even Wikipedia erbij gepakt, want ik laat me inmiddels niet meer gek maken. Bleek het donker bier met een verbrande smaak te zijn. Schrijf dat dan op.

Het toppunt van personificatie is de beschrijving van een Westmalle Tripel die ik aantrof in de eerder genoemde Bierbijbel. Ik citeer: 'De moeder aller tripels. Een echte zware meid.' Dit biertje is blijkbaar een vrouw. Nooit geweten dat de bierbrouwer het geslacht kan vaststellen bij kleine biertjes. De Westmalle Tripel is daarnaast een moeder, met obesitas. Terwijl ik me afvroeg wat dit laatste betekende voor de ingrediënten (was de brouwer met Happy Meals in de weer geweest?), pulkte de serveerster ongeduldig aan haar opschrijfboekje. Ik bestelde een Tripel Karmeliet.

 

Lees meer