ANS kijkt: BlacKkKlansman (2018)

Redactie
Een balans tussen komedie en confrontatie

Het is een komedie, en grappig is de film zeker, maar BlacKkKlansman laat het publiek met een onheilspellend en ambigu gevoel achter.

Tekst: Aafke van Pelt

Op het eerste gezicht lijkt de op een waargebeurd verhaal gebaseerde film BlacKkKlansman misschien een komedie. Het verhaal speelt zich af in Colorado in de jaren zeventig, toen rassenscheiding in Amerika nog een groot probleem vormde. Een Afro-Amerikaanse politieagent, Ron Stallworth (John Davis Washington), doet zich voor als een blanke man aan de telefoon en weet zo een plek te veroveren binnen de Ku Klux Klan (KKK) en te kijken wat de ze precies van plan zijn. Een soort undercover-missie, dus, om de plannen te ondermijnen. De KKK is een extreemrechtse organisatie die bekend staat om geweld tegen niet alleen zwarte mensen, maar ook tegen homoseksuelen en Joden. Wanneer de KKK Stallworth wil ontmoeten stuurt hij zijn blanke collega Flip Zimmerman naar de Klan om zich als Stallworth voor te doen.

Niet om mee te spotten
BlacKkKlansman balanceert tussen komedie en confrontatie. De film neemt een humoristische ondertoon aan om het zware onderwerp, geweld vanuit de KKK, wat lichter en makkelijker maken. Want ondanks de vele scherpe grappen is de KKK niet iets om zomaar mee te spotten, en de regisseur, Spike Lee, was zich hier erg van bewust. De humor - het bespotten van de KKK, het grappige concept, de zelfspot van meerdere personages in de film - wordt gebruikt om te onderstrepen hoe belachelijk de Klan eigenlijk was (en nog steeds is), en hoe belachelijk het eigenlijk is om homofobisch, racistisch of antisemitisch te zijn. De Klanleden worden afgebeeld als dom, wereldvreemd en gek op wapens - er is geen positief aspect te vinden binnen de Klan.

Confrontatie
Ondanks de grappen en het spotten met de leden van de KKK is de film geen klucht. Lee schroomt niet om het geweld tegen zwarte mensen echt te laten zien. De kijker zal zich soms ongemakkelijk voelen, droevig zelfs. Personages vertellen levensechte verhalen over het lynchen van onschuldige mensen op straat, alleen om de kleur van hun huid. Het is een confrontatie waar het publiek niet omheen kan. De spanning in deze film wordt extra benadrukt omdat je als kijker niet zeker weet of het goed komt – het kan evengoed mislopen.

Een waarschuwing
In BlacKkKlansman weet Lee de balans tussen humor en politiek goed te vinden. Nergens wordt dit duidelijker dan aan het einde. Door een flash-forward naar het heden, naar beelden van speeches van president Trump en opstanden op straat laat BlacKkKlansman zien dat, ondanks het feit dat het verhaal van Stallworth goed afliep, de strijd nog niet afgelopen is. De extreemrechtse bewegingen komen weer steeds sterker naar voren en het idee van de KKK lijkt ineens niet zo belachelijk en onrealistisch meer. Het is een waarschuwing. Als er niets gebeurt, lijkt de film te zeggen, zullen mensen zoals Stallworth weer nodig zijn en zo ver mogen we het niet laten komen.

 

Reacties (0)

Op dit bericht is nog niet gereageerd.

Laat een bericht achter

  1. Reageer als gast
0 Characters
Bijlagen (0 / 3)
Deel jouw locatie