Kunstenaarsprofiel: Els Baltjes

Els Baltjes (Venlo, 1959) is sinds januari 2005 gepassioneerd aan het fotograferen. In november 2008 studeerde ze af aan de opleiding Beroepsfotografie aan de School voor Fotografie in Breda. In 2009 startte zij haar eigen bedrijf EB-FotoArt.nl en werkt ze in opdracht of aan eigen projecten.

'Fotograferen, het is een passie, mijn passie. Het is een manier van kijken, ik kan niet om mij heen kijken zonder alles in een kader te zien. De wereld bestaat uit zoveel mooie dingen, groot en klein. Ik probeer zoveel mogelijk van deze schoonheid vast te leggen en te delen met eenieder die dat wil. En misschien, heel misschien dat daardoor ook andere mensen gaan zien hoe bijzonder het alledaagse om ons heen kan zijn. Je hoeft alleen maar je ogen te gebruiken.'

'Ook mensen hebben ieder zijn of haar eigen unieke schoonheid. Deze schoonheid probeer ik in portretten te vangen. Dit kan bij mij in de studio maar ook bij iemand thuis.'

'Gemiddeld een keer per jaar probeer ik een expositie te organiseren. Een heel bijzondere was de expositie over vrouwen met borstkanker in het Nijmeegse Canisius-Wilhelmina Ziekenhuis. Met één van deze foto’s ben ik genomineerd voor de Pink Ribbon Award 2009. Dat was echt geweldig. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor de vrouwen die ik heb mogen fotograferen. We zijn super trots op het eindresultaat. Momenteel hangen de foto’s in het hoofdgebouw HAN aan de kapittelweg op de eerste verdieping bij de opleiding verpleegkunde.'

'Naast het vastleggen van de wereld en de mensen om mij heen, geef ik vorm aan mijn gedachten, stemmingen en fantasie door foto’s te bewerken. Zo kan ik mijn eigen wereld creëren of gedachten omzetten in beeld. De middenpagina in ANS is daar een voorbeeld van. Het is een samengesteld beeld van vier foto’s, de zin uit de song Solitude (I sit in my chair, I’m filled with despair) is de aanleiding tot het maken van dit beeld. Ik hoop er een gevoel mee op te roepen.'

'De essentie van mijn fotografie is mensen laten zien hoe mooi en bijzonder de wereld om ons heen kan zijn en hopen dat ik met mijn beelden veel van hen weet te boeien.'

 

Jozien

Kunstenaarsprofiel: Anne Forest

Het behandelen van thema’s die draaien om contrasten, zoals mens en maatschappij, chaos en orde, resulteert in een beeldtaal waarin ik vertrouwde elementen als de klassieke portretkunst tegenover de verontrustende aanwezigheid van de personages in mijn portretten plaats. De inspiratie voor de figuren in mijn portretten put ik uit de gevoelens van onrust die ik ervaar wanneer ik mij in de openbare ruimte begeef. Hierdoor kan ik deze gevoelens, die ik in het dagelijks leven verborgen hou doormiddel van zelfbeheersing blootgeven. Ik ben dat figuur, en dus kan ik geen enkel werk simpelweg afdoen als portret zijnde, omdat het ook heel letterlijk een zelfportret is.

Middenpagina in de januari-ANS - Margareta

Wat maakt dat een portret een portret is? Herkenbaarheid van het gezicht is belangrijk en maakt dat, anders dan zoveel andere kunstvormen, de portretkunst vaak wordt gezien als een functioneel product. Ik poog met mijn portretten iets anders te tonen dan enkel de fysieke eigenschappen van de geportretteerden. Achter die eigenschappen gaat immers een geheime wereld schuil die nauwelijks gezien en ervaren wordt, waarin mensen voorbij taal, moraal, ethiek en status onthuld worden.

Green suit

Ik gebruik onder andere pasfoto’s van vreemden, Renaissance- en Barok-schilderijen en film stills als bronmateriaal. Hierin vind ik de gezichten waar de zelfbeheersing in te zien is waar ik mezelf in terug herken. Dit zijn de gezichten die ik wil ontmaskeren, waar ik de controle en waardigheid van af wil pellen. Als gevolg van de beschaving om ons heen zijn onze diepste impulsen onder de oppervlakte van ons bewustzijn teruggedrongen. We zijn van ze vervreemd geraakt omdat we worden geacht ons naar bepaalde regels te gedragen. Met deze vervreemding wil ik mijn kijker confronteren.

Michel

In het stadium waar ik mij nu in begeef zijn de gezichten van de meeste geportretteerden zwart. Dit omdat de gevoelswereld die ik wil tonen zo diep ligt weggestopt dat geen kleur daar kan komen. De ogen, lippen en soms tanden zijn prominent aanschouwbaar en maken dat het hier niet om isolatie maar om contact gaat. Deze vreemde, contactzoekende wezens steken af tegen de klassieke opmaak van het werk, waarin heldere kleuren en lijnvoering een grote rol spelen.

White self-portrait

Naast een recente ontwikkeling die geleid heeft tot enkele experimentele werken op hout is ongespannen doek mijn vaste drager. Deze doeken hang ik als wandkleden met spijkers of nietjes aan de muur, soms zelfs tot over de vloer. Scheve randen, plooien en kreukels maken deel uit van het beeld. Een stuk linnen of canvas behandelen als niets meer dan een stuk stof creeërt de vrijheid die ik nodig heb om tot mijn beelden te komen, omdat deze ingreep bijdraagt aan het breken met conventies en beperkingen die de portretkunst met zich meedraagt.

Unknown girl

Wat ooit begon met kleine, getekende zelfportretten die mij mijn donkerste kanten toonden, heeft bij mij een fascinatie naar de donkere kanten van iedereen ontketend. Mijn hang naar het naïeve in combinatie met het unheimliche is sterk aanwezig in de beslissingen die ik maak in mijn schilderijen, en dat speelt een grote rol in de uiteindelijke afbeeldingen. Mijn portretten draaien echter vooral om een ontmoeting. Een ontmoeting tussen bewustzijn en onderbewustzijn. Een ontmoeting tussen twee werelden. Een ontmoeting tussen mij en het openbaar.

Anne

Wil je meer werk van Anne Forest zien? Kijk dan op www.anneforest.nl

 

Fich

Kunstenaarsprofiel: Ruben de Bruijn

Ruben de Bruijn is geboren in 's Hertogenbosch en volgt de opleiding grafische en interactieve vormgeving aan het Sint Lucas. Hij maakt illustraties en tekent het liefst dingen die hij zelf leuk vindt. Zijn werk is strak, digitaal en kleurrijk. Hij maakt gebruik van veel verschillende kleuren omdat hij eigenlijk geen keuze kan maken voor een bepaalde kleur. Naast illustraties maakt hij ook filmpjes.

Middenpagina december 2011

Voor de middenpagina van het decembernummer tekende Ruben de Bruijn Jezus in de kribbe, Maria, Jozef, de drie wijzen en dieren. Ze bevinden zich allemaal op een andere planeet in het universum. Je kunt het zien als een parodie op de traditionele kerststal, maar je kunt de figuren ook uitknippen en in de kerstboom hangen.

Zutto

In zijn werk probeert hij iets te laten zien dat nog nooit eerder is bedacht, voor zover dat mogelijk is.

Planet

Zappa World

Wil je meer van zijn werk zien? Kijk hier of hier. Je kunt hem altijd mailen met vragen of opmerkingen, Ruben_db@live.nl.

 

Fich

Kunstenaarsprofiel: Superstoïcijn

Superstoïcijn maakt collages waarvan de betekenisloosheid je naar de keel grijpt. In zijn werk laat Superstoïcijn zich onder andere inspireren door het dierenrijk, gietijzeren meubels en de meest uiteenlopende angsten. Verder richt hij zijn pijlen vaak op diverse filosofen en tijdperken.

Middenpagina: Bewustzijn is een zwaktebod

In 2009 richtte Superstoïcijn samen met schrijver Fret het absurdistische tijdschrift Judas op. Voor dit tijdschrift is hij begonnen met het maken van collages. Door de jaren heen is het aantal collages flink gegroeid. Van de beste collages uit Judas maakte hij, gecombineerd met nieuw werk, zijn eerste beeldroman. Dit boek draagt de illustere titel Een dag niet gestorven, is een dag niet geleefd, en is sinds eind 2011 verkrijgbaar.

Een cover van Judas

Deze absurdistische collageroman vertelt ruwweg het verloop van de wereldgeschiedenis en de rol van de mens daarin: van de schepping in het eerste hoofdstuk tot de totstandkoming van een nieuwe wereldorde in het laatste. Daartussen worden de belangrijkste thema's van het menselijke bestaan behandeld: de zinloosheid van het bestaan en de angst, wreedheden en verveling die daarbij komen kijken. Dit alles gebeurt op absurde, humoristische en vaak vergezochte wijze: van tirades tegen klassieke architectuur, tot onnodig wrede onderzeebootkapiteins.

Een collage uit Een dag niet gestorven, is een dag niet geleefd

Voor meer informatie of voor het bestellen van het boek zie www.superstoicijn.nl en www.facebook.com/superstoicijn. Voor vragen en/of opmerkingen kunt u Superstoïcijn bereiken via superstoicijn@gmail.com.

Kijk hier voor de overige artikelen uit de november-ANS

 

Fich

Kunstenaarsprofiel: Indra Römgens en Sjors Talsma

Hoe vreemd is het dat je van de plekken waar je het meeste bent, de minste foto’s hebt? Dat de plaatsen waar je dagelijks bent alleen in je hoofd zijn vastgelegd? Dat is wat Indra Römgens (1986) zich afvroeg toen het einde van haar studie, en mogelijk ook haar tijd in Nijmegen, in zicht kwam. Ze besloot haar omgeving in beeld te brengen. Goede vriend en vrijetijdsdichter Sjors Talsma (1988) kreeg enkele foto’s onder ogen en kon deze vergezellen door mooie woorden. Zo ontstond Een beeld gedeeld, een foto- en dichtproject waar Indra en Sjors nu enkele maanden mee bezig zijn.

De werkwijze is eenvoudig maar effectief. Sjors ontvangt een foto in zijn mailbox en laat daarna zijn woorden het werk doen, of het mechaniek werkt andersom: Indra leest een gedicht van Sjors en maakt er een foto bij. Beide manieren blijken goed te werken. Indra: 'We vangen zo twee verschillende perspectieven in één beeld.' In eerste instantie zou dit project enkel voor eigen archief zijn. 'Maar,' zegt Sjors, 'er ontstonden beelden die niet alleen voor ons mooi zijn, maar waar anderen ook iets in herkenden. Op dat moment werd het voor ons de moeite waard om het aan meer mensen te gaan tonen.'

Middenpagina: Als de eerste druppels vallen

Het gedicht Als de eerste druppels vallen is ontstaan op het moment dat Sjors in een flinke hoosbui voor een stoplicht stond te wachten. Het kostte grote moeite om de woorden te onthouden. Sjors: 'Een gedicht ontstaat ineens: door een gebeurtenis, een aanblik of eenvoudigweg een vakje in je hoofd dat openspringt. Aangezien het zo hard regende dat pen en papier pakken geen zin zou hebben, heb ik de dichtregels in mijn hoofd als een mantra moeten herhalen, zodat ik ze niet zou vergeten.' Indra: 'Wat ik met name irritant vind als het regent, is een nat zadel. Dat gecombineerd met de meest troosteloze fietsenstalling in Nijmegen – die naast het station – leidde tot deze foto.'

Het fotograferen en dichten zijn hobby’s die Indra en Sjors naast hun studie hebben ontwikkeld. Indra heeft een goed oog voor het menselijke om haar heen, wat terugkomt in haar fotografie – ze houdt niet van vooropgezette of geplande foto’s. Daarbij heeft ze een voorkeur voor foto’s in zwart wit: 'Kleur leidt af van de essentie, terwijl ik niet meer in mijn beeld wil vangen dan nodig is. Een zwart-wit beeld komt aan als geheel. Dat is wat ik het mooiste vind.'

Groot avontuur

Sjors dicht al een tijdje, maar is verre van een klassieke dichter: 'Ik geloof er niet in dat poëzie ingewikkeld moet zijn, of door mysterie omgeven. Natuurlijk is techniek interessant, maar de mooiste gedichten raken je ineens, na één keer lezen. Hiervoor hoeft een gedicht niet ingewikkeld opgebouwd te zijn. Ik houd er niet van om poëzie eerst te moeten ontleden om pas daarna iets te gaan voelen. De soort kernachtige poëzie die ik maak past bovendien perfect bij de opsmukloze foto’s van Indra.'

Van een plek waar je vertrekt

Of ze wel eens discussies hebben over het gezamenlijke beeld? Vaak genoeg. Maar dat leidt vooral tot iets goeds. Sjors: 'Dat is ook wel het leuke van het project: je doet iets heel persoonlijks, maar moet tegelijkertijd samenwerken met iemand. Dat is los van het feit of er iets moois ontstaat, een leerzame ervaring.' Indra: 'Dat hij vaak iets heel anders dicht bij een foto dan ik in mijn hoofd had, maakt het juist verrassend leuk. Het boeiende aan ons project vind ik dat we samen een beeld maken wat we los van elkaar niet hadden bedacht.'

Een beeld gedeeld is een lopend project en er komen nog regelmatig nieuwe gedeelde beelden bij. Wil je hier meer van zien? Bezoek dan http://www.facebook.com/eenbeeldgedeeld. Heb je vragen of opmerkingen voor Indra en Sjors, stuur dan een mail naar eenbeeldgedeeld@gmail.com.

Kijk hier voor alle artikelen uit de oktober-ANS

 

Fich

Kunstenaarsprofiel: Nadine Reef

Gaan studeren is een moment waarin het ontdekken van je identiteit een belangrijke rol speelt, zeker tijdens de intro is het aftasten en zoeken naar waar wie je bent en waar je bij hoort spannend. De foto die Nadine Reef maakte voor de het introductienummer laat stereotype studenten zien, met een knipoog naar de kijker in de handelingen die de studenten uitvoeren. Deze lijken niet te kloppen bij de student in kwestie. Zijn ze misschien gepaster bij een van de andere studenten?


De middenpagina van de intro-ANS

Nadine Reef (1982) is fotografe/ontwerpster. Nadat zij in 2009 cum laude afstudeerde aan de Hogeschool voor de kunsten te Arnhem en genomineerd werd voor de grafische studentenprijs 2010 is zij vrijwel direct voor zichzelf begonnen. Zolang zij zich herinnert, heeft ze een sterke fascinatie gehad voor beeld en dingen creëren, hierdoor ontwikkelde haar ogen en handen zich naar eigen zeggen al op jonge leeftijd.


Manuela Kok

Naast de portretten en reportages die ze in opdracht maakt voor verschillende bladen doet ze ontwerpwerk voor allerlei bedrijven en organisaties. In haar vrije fotografische werk staat de vrouw en diens belevingswereld centraal. Realisme en verwondering zijn belangrijke elementen in het werk dat Reef maakt en geven het resultaat vaak een lading en een gelaagdheid die bijna tastbaar is.


Lightning Love

Wil je meer zien van haar vrije werk, portretten en grafisch ontwerp, of heb je een vraag? Bezoek www.nadinereef.nl of mail naar mail@nadinereef.nl.


Escalator Land

 

Fich

Kunstenaarsprofiel: Ilona Steensma

Voor de middenpagina van de mei-ANS maakte de kunstenaar Ilona Steensma een foto-afbeelding. In de ANS verscheen de foto met het volgende bijschrift:

'Er is genoeg. We hebben genoeg. Genoeg materiaal om mooie verhalen te vertellen. En die door te geven.'

Over het werk Mijn werk heeft geen vast vertrekpunt. Mensen, dieren, verhalen, voorwerpen, voedsel, alles kan me inspireren en uitdagen tot het creëren van nieuw beeld materiaal. Zo lang een beeld nog niet compleet is blijf ik er innerlijk aan bouwen. Ik leef er als het ware een klein tijdje binnen in en bouw en zoek daar in mijn eigen taal verder tot de uiteindelijke vorm ontstaat. Fotografie is het medium waarmee ik mijn beelden vastleg. Precies op het moment dat een beeld klopt, dat de foto staat, sta ik weer buiten en valt de deur terug in het slot.

Op het weblog van Ilona Steensma is meer werk van haar te raadplegen.

 

Martini