ANS-Online

Schijnbaar vanuit het niets kwam ze afgelopen jaar de hitlijsten binnenstuiven. Met de single Back it Up verwierf Caro Emerald vorige zomer al bescheiden roem, maar het echte succes kwam met het album Deleted Scenes from the Cutting Room Floor, dat vol staat met zomerse cocktailjazz in een retro jaren vijftig jasje. Caroline van der Leeuw over haar het plotselinge succes en de Do It Yourself-mentaliteit.

‘Kan het wat zachter, jongens?’ Druk kletsend lopen haar lawaaierige bandleden door de backstage van Doornroosje, ze liggen wat gespannen op de banken en af en toe blaast er een ongeduldig op een saxofoon. Caroline – ‘zeg maar Caro’ – van der Leeuw zelf zegt ‘ontzettend zenuwachtig’ te zijn: dit is pas hun zestiende optreden. ‘Oh god, ik voel echt heel veel druk’, zegt ze. ‘De berichten die ik krijg van mensen zijn echt waanzinnig. Bijvoorbeeld: “Wauw, ik vind je zóóó fantastisch! Ik kijk zóóó uit naar het optreden!” Fuck, het is ontzettend leuk dat mensen naar deze show uitkijken, maar ik mag het nu niet verknallen. Ik moet dat waarmaken. Dat is heel eng. Ik moet er gewoon niet te lang bij stilstaan, want dat heeft ook niet veel nut.’

Het succesverhaal van Caro Emerald begint met het liedje Back it Up, vertelt de zangeres. Jan van Wieringen, die ze al kende sinds de puberteit, en zijn partner in crime David Schreurs hadden het nummer geschreven om door te verkopen aan een Japanse popact. Caroline, afgestudeerd aan het Amsterdamse conservatorium en toen zanglerares en zangeres in diverse bandjes, werd gebeld om even een demoversie in te komen zingen. Zodra ze het nummer echter hoorde, wist ze: ‘Dit nummer is mij op het lijf geschreven. Dit is mijn kans.’ Toen Back it Up alsmaar niet werd verkocht aan een andere artiest, hakte Caroline de knoop door. ‘In eerste instantie ben ik er in mijn eentje mee aan de haal gegaan. Ik heb zelf een website opgezet, foto’s laten maken en een clipje gemaakt met een vriendin. Jan en David waren er steeds van op de hoogte maar ze waren er nog niet actief mee bezig. Toen AT5 het nummer uitzond, zagen ook zij de reacties erop. Ze dachten: “Een single uitbrengen is niets. Dan kunnen we beter meteen een heel album opnemen.”‘

Dacht je meteen dat je goud in handen had?
‘Ik pakte het zo met beide handen vast omdat ik écht dacht dat het een steengoed nummer was, maar ook omdat ik voor het eerst iets had gevonden dat helemaal bij me paste. Ik kon er mijn muzikale ei kwijt.’

In interviews zeg je steeds: ‘Het eerste succes kwam door dat nummer, niet door mij.’ Is dat geen valse bescheidenheid?
‘Ik vind dat echt, hoor. Er zijn zat vocalisten die Back it Up net zo succesvol zouden kunnen brengen als ik. Met het album, daar ben ik van overtuigd, moest ik komen met iets eigens en geloofwaardigs. Daar heb ik wel mijn steentje aan bijgedragen.
‘Maar natuurlijk ben ik bescheiden: mijn succes komt ook door de mensen met wie ik werk. Mensen mogen best begrijpen dat ik het niet in mijn eentje heb bereikt. Heel vaak worden popsterren als een soort boegbeeld opgehemeld terwijl er een leger aan mensen achter zit. Die plaat is goed geworden doordat we met zijn drieën zo’n magie hebben.’

Had je ook een dergelijke klik met de Canadese tekstschrijver Vince Degiorgio die ook voor onder andere nSync en Atomic Kitten schreef?
‘Ik was zwaar onder de indruk van hem toen hij naar Amsterdam kwam om op een hotelkamertje teksten met me te schrijven, maar we hadden niet onmiddellijk een klik. Ik wilde eerst even de kat uit de boom kijken. Vince is een heel gek oud mannetje, echt een clown, en hij is voortdurend afgeleid. Hij vraagt van alles maar wanneer je een antwoord geeft is hij al lang weer iets anders aan het doen is, hij zit de hele dag op Facebook en Youtube. Tijdens het schrijven zaten we vaak eerst een uur filmpjes te kijken uit de jaren ‘40 en ‘50, maar ook fragmenten van hele domme Amerikaanse films. Ik wilde ook niet gaan zeiken en vroeg na een hele tijd: “Zullen we nu eens iets gaan doen?” Dan begon hij meteen te schrijven en had binnen luttele minuten een wonderlijke tekst op papier staan. De prachtigste volzinnen komen uit die man.’

Deleted Scenes from the Cutting Room Floor is de eerste en enige debuutcd ooit die in Nederland acht weken bovenaan de Album Top 100 heeft gestaan, en dat alles op een eigen label en dus zonder hulp van een grote platenmaatschappij. Hoe kon je met die Do it yourself-mentaliteit zo groot worden?
‘Ik denk dat dat juist de reden is! Nou ja, er zijn natuurlijk meerdere kanten. Goede muziek is gewoon goede muziek. Zonder mezelf te veel veren in mijn reet te steken denk ik dat de muziek zichzelf ook kan verkopen, daar zijn geen billboards, reclames en gigantische foto’s van de nieuwste artiest “Caro Emerald” voor nodig, zo lang je het liedje maar onthoudt. Dat zou de insteek moeten zijn van de muziekindustrie.
‘Dat is alleen vaak niet zo, er gaat vaak zoveel marketing aan vooraf dat het door de strot van het publiek wordt gedouwd, dan gaan ze een act uitkotsen. Wij hebben dat niet gedaan, ik denk dat dat onze kracht was: mensen konden het zelf ontdekken via mond-op-mondreclame. Zo’n vibe kun je kapot maken met marketing. Daarbuiten kun je met een kleine club veel sneller inspringen op situaties. Wanneer we aanvoelen dat het tijd is voor een nieuwe single, kunnen we die morgen uitbrengen. Die timing luistert heel nauw. Grote maatschappijen zijn daar veel te log voor.’

Ben je wel eens bang dat dat succes net zo snel weg is als het kwam?
‘Nee, want ik denk niet dat het zo snel over zal gaan. Wanneer het stopt, ga ik toch lekker weer iets anders doen? Als het nu opeens weg zou zijn, zou ik vooral denken: “Wow, wat is er gebeurd? Was het slechts een droom?”‘

Tekst: Timo Pisart
Foto’s: Piroschka van der Wouw