Peter te Bos: ‘Ik voel me nog steeds een jongen.’
In het kader van het Wintertuinthema ‘Vrij Zwemmen’ stelt ANS-Online vijf vragen aan verscheidene gastsprekers en muzikanten. Ditmaal: Peter te Bos, geen zwemdiploma.
‘Zullen we dat interview maar meteen houden?’ Op het eerste gezicht is de enorme Peter te Bos (58) een intimiderend man. Het enfant terrible van de Nederlandse pop, dat bekend is geworden met de garagepunkband Claw Boys Claw en al jaren het design van Lowlands en haar website verzorgt, heeft een bulderende stem en charismatische kop. Backstage in Doornroosje, voor zijn Poetracks-optreden, blijkt hij ontzettend vriendelijk. ‘Mijn kerst wordt heerlijk truttig.’
Hou je van zwemmen?
‘Ik had er een schurfthekel aan, dat komt waarschijnlijk door mijn oude badmeester. Ik ben opgegroeid in Alkmaar, de badmeester heette Bul van Est, alleen de naam al. Dat was zo’n man met een haak, die om je nek heen ging om je te “helpen”. Ik hoop, en denk ook, dat hij niet meer leeft. Oh, dat mag ik niet zeggen, natuurlijk.
‘Ik kan wel zwemmen, maar ik vind het nog steeds een verloren handeling. Het vervelende van zwemmen is dat je er zo nat van wordt. Dat meen ik echt. Als het niet warm is, moet je je altijd afdrogen.
‘Op vakantie zwem ik wel, maar ik ben geen persoon die in een zwembad of op zee uren ronddobbert. Verre van. Afgelopen zomer heb ik voor het laatst gezwommen, toen ik met een werkvakantie in Tokyo was voor mijn grafische werk. Ik ben een groot Japan-fan.’
Welke leefregels hanteer je?
‘Geen ontbijt, dat is één. Niet teveel drinken. Ik ben gestopt met roken, dat vind ik erg belangrijk. Het heeft me ontzettend veel goed gedaan. En leuke dames ontmoeten, niet zozeer om meteen mee naar bed te gaan, maar vrouwen… Vrouwen vind ik toch wel het elixer van het leven, ze zijn zo inspirerend. Ik ben gek op vrouwen. En hard werken, zowel muzikaal gezien als grafisch. Ik hou enorm van hard werken en kan daarna ook heel goed luieren. Die twee gaan bij mij heel goed samen.
‘Dat zijn mijn belangrijkste leefregels… En ik hou van lekker eten, maar kom op, wie niet?! En uitgaan, daar hou ik ook van. Er zijn zoveel dingen waar ik van hou en die ik kan doen, dus ik ben een gelukkige jongen. Mijn vriendin zegt: “Je bent nu wel echt een man.” What the heck? Ik voel me nog steeds wel een jongen. Mijn leefregels zijn altijd al zo geweest.’
Wanneer heb je voor het laatst een wet overtreden?
‘Dat is niet zo lang geleden, door rood rijden. Het is bij mij altijd heel raar, ik ben nu al drie keer in Amsterdam aangehouden. Ze beginnen met een boete van 15 euro, wanneer ik een beleefde vraag stel wordt het opeens 50. Dat doet me toch wel heel erg aan de bananenrepubliek denken.
‘Maar ik haal geen standbeelden meer omver en ik ga niet meer op standbeelden zitten van vijf meter hoog. Dat heb ik wel gedaan. Een jaar of tien geleden ging ik nog zitten op het paard naast koningin Wilhelmina op het Rokin. Ik kom nu niet meer op die sokkel, dat is eigenlijk de reden dat ik het niet meer doe. Zo gaan dat soort dingen.
‘Als ik een recalcitrante bui heb breek ik nog wel eens persoonlijke regels. Ik zit zo op mijn gewicht te letten, daar moet ik soms even vanaf. En wat zijn regels? Ik speel in een band die niet de regels hanteert van de top40. Mijn grafische werk is ook anders dan het vormgeven van een Unox-worst. Regels zijn er om in de wind te slaan, te breken. Dat is heel clichématig, maar zo is het wel.’
Wat wordt het hoogtepunt van je winter?
‘Mijn vriendin komt morgenochtend thuis uit New York, ze is maar een paar weken weggeweest, maar dan nog. En Oud en Nieuw ga ik vieren in Austin, Texas. Dat heb ik een jaar of vijf, zes geleden gedaan, dat gaan we nu weer doen. Daarna rijden we door naar Phoenix, en dan vliegen we na een paar dagen weer terug. En ik heb gisteren de presentatie gedaan van het Lowlandsartwork van komende jaar, en het is goedgekeurd. Het komt er heel leuk uit te zien. De site wordt misschien iets beter te volgen dan afgelopen jaar, maar zeker niet teveel. Het zijn allemaal hoogtepunten.
‘Vanavond is voor ons ook wel heel spannend om te doen. We zijn vandaag zonder drummer, want die heeft de Mexicaanse griep. Daarvoor had hij het idee om een xylofoontje mee te nemen om op te rammen, dus we zeiden: “Nou… Ziek jij eerst maar eens even goed uit.” Ik vind Remco Campert een fantastische man, in de jaren zeventig heb ik erg veel van hem gelezen en zijn columns in de Volkskrant vind ik werelds. Ook het gedicht Volgeling is echt prachtig.’
Wat ga je met kerst doen?
‘Ik vier altijd kerst bij de moeder van mijn vriendin, in Brighton in Engeland. Het is daar veel traditioneler dan hier. De 24ste ben ik ook jarig, dus ik geef dan altijd een rondje in de kroeg, dat is geweldig, met allerlei aanwezige families. Dan cadeautjes uitpakken en spelletjes doen, lekker sjoelen. Dat is heerlijk truttig.’
Tekst: Timo Pisart
Foto’s: Klaas van der Pijl
