ANS-Online

Na het behalen van haar vwo-diploma kreeg Sylvia Hoeks de kans als model aan de slag te gaan in Tokio. Ze koos echter voor haar ware passie: acteren. ‘Ik heb een sterke voorkeur voor choquerende rollen.’

Sylvia Hoeks speelde onder andere in de televisieserie Vuurzee en kaskraker De storm. De opnames voor de boekverfilming van Arnon Grunbergs Tirza heeft ze zojuist achter de rug, volgend jaar speelt ze onder meer in een toneelstuk van de experimentele regisseur Jakop Ahlbom. Momenteel is Sylvia te zien in de succesvolle AVRO-serie Bloedverwanten.

Afgepeigerd, maar nog altijd beeldschoon schuift ze aan tafel. Op haar gezicht zit nog een dikke laag make-up van de zojuist gespeelde voorstelling Poskantoor. In het stuk van Toneelgroep MONK vertolkt Sylvia Hoeks (26), de rol van Chantal. Zij is een slonzige puberdochter annex tienermoeder die al spugend, boerend en schreeuwend haar zomervakantie op een camping in Zuid-Limburg doorbrengt. De andere campingbezoekers zijn moeder Connie – een ordinaire vrouw met gebleekte haardos en indrukwekkend decolleté – en de immer klagende post- bodes Henk en Janco. Na vier komische monologen in een stijl die veel weg heeft van een New Kids-aflevering stopt het stuk even abrupt als het is begonnen. ‘Je kunt eruit meenemen wat je wilt’, zegt ze een half uur na het einde van de voorstelling. ‘Sommige mensen hebben er helemaal niets mee. Dat is ook prima.’

Poskantoor is een banaal toneelstuk. Zag je dat als een risico?
‘Het sprak me juist enorm aan. Ik houd van platte, schunnige teksten. Die hebben vaak een interessant ritme. Ik hoop dat het publiek gewoon een leuke avond heeft gehad en wellicht een buurman, dochter of buurmeisje in een van de personages herkent.’ Sylvia heeft de regie graag zelf in handen. De van oorsprong Brabantse actrice werkte al vanaf haar veertiende als model in Parijs, Barcelona en Madrid. Hoewel ze er bakken geld mee kon verdienen, beëindigde ze na de middelbare school haar modellencarrière. Het werk bracht haar te weinig diepgang: ‘Ik wilde meer van mezelf laten zien dan alleen de buitenkant en meer doen dan heen en weer lopen op de catwalk. Ik heb respect voor vrouwen die daarvoor kiezen, maar ik word er gewoon niet gelukkig van.’

Heb je spijt van je verleden als model?
‘Absoluut niet, want ik heb veel van die periode opgestoken. Vroeger was ik erg verlegen en voelde me nergens thuis. Door het modellenwerk leerde ik uit mijn schulp kruipen. Ik werkte met veel verschillende mensen en leerde mezelf presenteren. Dit heeft me ook geholpen bij mijn auditie voor de toneelschool.’

Je wordt op Mokkels.nl aanbeden door hordes hitsige pubers en vieze oude mannen. Beschouw jij jezelf als een lekker ding?
Ze lacht: ‘Iedereen staat toch op die site? Ik zie mezelf niet als een mooi meisje, maar gewoon als Sylvia. Hoewel ik een karakteristiek gezicht heb dat goed overkomt op foto’s, heb ik ook onzekerheden. Er zijn trouwens tal van modellen die op de foto bloedmooi zijn, maar in het dagelijks leven niet opvallen om hun schoonheid.
‘In mijn spel probeer ik de lelijkheid bewust op te zoeken. Ik heb nooit graag het lekkere wijf willen spelen, daarin vind ik geen uitdaging.’

Met een monoloog over incest deed Sylvia auditie voor zowel de toneelschool in Amsterdam als Maastricht. ‘Ik wist helemaal niets van acteren, kende de term improviseren niet eens.’ Ze werd voor beide opleidingen aangenomen, maar koos voor Maastricht. Het was een intieme, kleine school met een strenge aanpak. Van 10 uur ’s ochtends tot half 11 ’s avonds was ze intensief bezig met haar opleiding. ‘In Maastricht word je als mens compleet afgepeld en daarna weer opgebouwd tot een technisch bekwame acteur.’

Wat heb je opgestoken van die opleiding?
‘We behandelden veel teksten van grote schrijvers als Shakespeare. Ook werd ik gestimuleerd om me in mezelf te verdiepen. Ik leerde te denken: “Oké, ik ben dan wel Sylvia, maar hoe kan ik mezelf helemaal wegvagen en totaal iemand anders worden?” Verder leerde ik lelijk en schaamteloos te zijn en mezelf te gebruiken als instrument om alle mogelijke klanken weer te geven.’

Wat geeft de doorslag om aan een bepaald project mee te werken?
‘Ik heb een sterke voorkeur voor choquerende rollen die mensen aan het denken zetten. Soms moet een project vernieuwend zijn, soms ook niet. Het moet vooral intrigerend zijn. Ik wil graag zoveel mogelijk leren en mezelf ontwikkelen.’

Heb je daarom voor de rol in Tirza gekozen?
‘Tirza is mijn lievelingsboek. Ik vind het zo knap dat Arnon Grunberg een man als Jörgen Hofmeester neer kan zetten, iemand die enerzijds ontzettend zieke gedachten heeft maar anderzijds de lezer met hem mee weet te voeren. Ook de bizarre vader-dochterrelatie van twee mensen die elkaar onmogelijk kunnen loslaten sprak me aan. Nadat ik het boek had gelezen, zei ik tegen mijn agent: “Als daar ooit een film over wordt gemaakt, zou ik heel graag auditie willen doen.” Ik dacht alleen dat ik te oud was voor de rol. Ik ben 26 en de jongste leeftijd die ik speel is 14. Dat blijkt echter in mijn voordeel te werken. Omdat ik niet meer in de puberteit zit, kan ik van een afstand naar die fase kijken. Uiteindelijk waren er al een aantal auditierondes geweest toen ik werd gebeld met de vraag of ik langs wilde komen.’

Hoe heb je jezelf klaargestoomd voor de auditie?
‘Mijn huis ligt bomvol oude kleding. Omdat ik altijd denk dat ik het wel een keer kan gebruiken, gooi ik nooit iets weg. Op de auditie verscheen ik in een outfit van vroeger, zodat ik me daadwerkelijk een jong meisje zou voelen. Toen ik de rol kreeg, sprong ik eerst een gat in de lucht, om me vervolgens volledig op de voorbereidingen te storten. Ik heb Tirza nogmaals gelezen en aantekeningen gemaakt. Vervolgens ben ik naar alle locaties gegaan waarover wordt geschreven, van de middelbare school in Amsterdam tot aan Kaapstad. Ik leerde cello spelen, observeerde jongeren in het Vondelpark en verdiepte me in het leven van Grunberg zelf. Het belangrijkste waren wellicht de diepgravende gesprekken met de regisseur en mijn medespelers. Samen beslis je wat je uiteindelijk gaat maken.’

Heb je plannen om in de toekomst zelf te gaan regisseren?
‘Sterker nog, ik ben momenteel bezig met een filmpje dat ik graag zou willen regisseren. Het wordt een NPS Kort! van tien minuten die zal worden vertoond op het Nederlands Film Festival en in de bioscoop verschijnen als voorfilm. Vorig jaar speelde ik samen met Pierre Bokma in Caresse, een zelfde soort project van de veelbelovende regisseur Jim Taihuttu. Ik ben behoorlijk eigenwijs en erg benieuwd om te ondervinden tegen welke moeilijkheden ik aan zal lopen. Ik weet niet of ik het kan, maar het valt altijd te proberen.’

Voel je de behoefte in de voetsporen van Carice van Houten te treden en carrière te maken in het buitenland?
‘Het lijkt me echt fantastisch om te zien hoe groot een Amerikaanse set is. Voor de opnames van De storm was een heel stuk land bij Antwerpen onder water gelegd en hadden ze een enorme dijk gebouwd, maar in Hollywood zijn de studio’s pas echt gigantisch. Uiteindelijk gaat het er vooral om of ik een uitdaging zie in een bepaalde rol of regisseur. Het moet van waarde zijn, ik wil niet in het buitenland doorbreken met een rol als stripper of paaldanseres.’

Tekst: Ateke Willemse
Foto’s: Boy van Dijk

Klik hier voor de andere artikelen van de ANS mei 2010.