ANS-Online

Ze toerden al drie keer door de VS, speelden in maart op het grootste showcasefestival dat er is en reizen komende maanden eerst half Europa door om daarna Canada te veroveren. Dinsdag 11 mei luistert The Black Atlantic met prachtige, intieme indiefolk het Cultuurcafé op, maar eigenlijk hoeft de band helemaal geen aandacht in Nederland. In gesprek met frontman Geert van der Velde over het best bewaarde geheim van Groningen.

‘No offense hoor, maar in Nederland klinkt er alleen kutmuziek op de radio.’ Hij zit amper aan de dubbele espresso in zijn favoriete café in Groningen – ‘wanneer je zo veel op reis bent, is het fijn om een vaste hangout te hebben’ – of Geert van der Velde (30) begint te tieren op het Hollandse muziekklimaat. ‘Ze draaien echt alleen stront. Als ik de radio aanzet word ik gewoon kwaad op wat voor meuk er allemaal te horen is. In Amerika wordt er genoeg commercieel spul gedraaid dat lekker wegluistert, maar er zit ook heel veel goede muziek tussen die echt op haar waarde wordt geschat. In Nederland heb je Kyteman, en wat heb je verder? Niks!’
Nederland is een lui muziekland, vindt Van der Velde. Gelukkig begint er nu een beetje een folkscene te ontstaan. ‘In Nijmegen spelen we met I am Oak, een Utrechtse band die een fantastische plaat heeft opgenomen. Ook awkward i, The Secret Love Parade en Kim Janssen, die bij ons in de band speelt, zijn echt tof. Er zijn inmiddels een paar bands die ik muzikaal serieus neem, die ik meerdere malen zou willen zien. Maar het zijn er niet veel. Daarom hebben we ons nooit echt op Nederland gericht.’

Van der Velde is net terug uit de Verenigde Staten, waar hij met The Black Atlantic rondtoerde en speelde op South By South West (SXSW), één van de grootste muziekfestivals ter wereld. ‘We speelden, compleet misplaatst, op de eerste verdieping van een hiphopclub. Ik moest de eigenaar zelfs vragen of hij de muziek beneden wat zachter wilde zetten, zodat wij konden spelen. Bovendien hadden we maar 10 minuten om de apparatuur van de voorgaande band af te bouwen, zelf op te bouwen en het geluid te checken. Kortom, het was niet erg ontspannen spelen.’ Hij glimlacht. ‘We hebben wel een heleboel toffe mensen ontmoet die ons waardeerden, met wie we zeker contact op zullen nemen in de zomer. Dan gaan we weer naar de VS.’

Voel je je niet ontaard wanneer je zo weinig thuis bent?
‘Weet je, op tour heb ik veel meer structuur in mijn leven dan thuis. Ik weet dan: “Vanavond moet ik daar zijn, we moeten zo lang rijden en we moeten dan en dan soundchecken.” Het geeft me heel veel houvast. Wanneer ik thuis ben, ben ik alleen maar dingen aan het regelen en mailtjes aan het sturen. Ik las eergisteren een stukje van Peter, een vriend van me die in The Antlers zit en nu blogt voor Spinner.com. Hij vindt het juist heel moeilijk over te schakelen tussen touren en thuis zijn. Ik heb daar helemaal geen last van. Ik vind het ook helemaal niet erg om acht uur in de auto te zitten voor één show. Van de honderden shows die ik heb gespeeld is de gemiddelde reistijd zo’n vier uur. Dat hoort er gewoon bij.’

Die instelling heeft hij overgehouden aan de Amerikaanse hardcoreband Shai Hulud, waar Van der Velde vijf jaar zanger van was. Dat is best een bijzonder verhaal: als negentienjarige fan ging hij naar een show van zijn favoriete band in de Goudvishal, om ze een vervolgens achterna te reizen. De toenmalige zanger was net gestopt, en na wat mee te schreeuwen met een soundcheck kon Van der Velde zomaar toetreden tot de band.

Mis je de agressie van die muziek weleens?
‘Helemaal niet. Ik heb vorig jaar nog een reünietour met Shai Hulud gedaan in Japan, dat was slopend. Ze vroegen me ver van tevoren en het leek me te gek. Ik was eigenlijk helemaal niet goed voorbereid en had het fysieke uithoudingsvermogen niet. Na de eerste show was ik al gesloopt: ik voelde me alsof ik een american footballwedstrijd had gespeeld en negentig minuten lang was getackled en kapotgebeukt. De volgende ochtend leek het alsof er een granaat in mijn keel was ontploft. De daaropvolgende shows heb ik op pure wilskracht overleefd.
‘Ik merkte toen dat ik niet meer zoveel affiniteit had met het publiek en de muziek. Toen heb ik er definitief een punt achter gezet en gezegd: “Dit doe ik nooit meer.”‘

Wat draag je mee uit je tijd bij Shai Hulud?
‘De Do It Yourself-punkmentaliteit: wat je zelf kunt doen, moet je zelf doen en in eigen handen houden.’
Hij lacht: ‘Ja, we spelen akoestische pop met een punkmentaliteit.’

The Black Atlantic speelt dinsdag 11 mei om 20.00 in het Cultuurcafé. Hun debuutcd Reverence for Fallen Trees is gratis te downloaden.

Tekst en foto’s: Timo Pisart