ANS-Online

De meeste politici trekken zich na hun pensioen terug om hun memoires te schrijven of te mopperen over het huidige politieke klimaat. Zo niet oud-Provo Roel van Duijn, die tegenwoordig zijn tijd besteedt aan liefdesperikelen en hartzeer. Voor Valentijnsdag ondervraagt ANS hem over zijn bijzondere beroep.

Tekst: Silke Spierings en Mickey Steijaert
Foto’s: Mickey Steijaert

In een knusse kamer met een hardrode bank en uitzicht op de Amsterdamse Slotervaart worden gebroken harten gerepareerd. Een kleurrijke poster – ‘het manifest van de liefde’ – schreeuwt om de aandacht van eenieder die Roel van Duijn (69) bezoekt. In zijn manier van doen valt nog nauwelijks een mede-oprichter van Provo te herkennen. Toch was hij het brein achter deze organisatie en maakte hij carrière in de politiek als wethouder van Amsterdam voor de Politieke Partij Radikalen en als lid van Provinciale Staten van Noord-Holland voor de Groenen.

De overgang van politicus naar liefdesverdrietconsulent is een behoorlijke carrièreswitch. Hoe kwam u op het idee om liefdesleed te helpen opklaren?
‘Ik heb tamelijk veel liefdesverdriet gehad in mijn leven. Destijds wist ik niet dat ik een opleiding tot liefdesverdrietdokter volgde. Negen jaar terug zat ik een jaar lang ontzettend diep in de put doordat ik mijn toenmalige vriendin kwijtraakte. Die ervaring heb ik beschreven in een boek waarin ook gesprekken met lotgenoten zijn verwerkt. Ik merkte dat ik het fijn vond om hen advies te geven en besloot er mijn beroep van te maken.’

Krijgt u veel patiënten op bezoek?
‘Ja, helaas lijden veel mensen aan liefdesverdriet. Ik behandel zelfs mensen via e-mail en Skype. Vaak zijn het vrouwen, die praten gemakkelijker over hun gevoelens. Leeftijd speelt geen rol, ik ontvang patiënten van 17 tot 87 jaar.’

Hoe helpt u deze mensen?
‘Er is geen standaardoplossing voor liefdesverdriet. Bij sommigen is er nog hoop, hen raad ik aan om hun best te doen de ander terug te winnen. Voor de meesten is het echter een verloren zaak. Zij moeten het accepteren en vooral geen zelfmoord plegen.
‘De verwerking van een op de klippen gelopen relatie lukt het best door radicaal afscheid te nemen. Je kunt bijvoorbeeld een brief schrijven waarin je je woede ontlaadt en duidelijk aangeeft geen contact meer te willen met je ex-geliefde. Dit schrijfsel stop je samen met een foto van je geliefde in een fles, die je vervolgens in het water gooit. Daarbij kun je iets roepen als: “Ik wil je nooit meer zien!”’

Is het verwerken van liefdesverdriet niet gewoon een kwestie van tijd?
‘Dat is een veelgehoorde opmerking, maar het klopt niet. Je moet het zelf oplossen en daarvoor heb je tijd nodig. Dat betekent niet dat de tijd het voor jou oplost.
‘Als je liefdesverdriet hebt, maken de mensen om je heen opmerkingen als “laat het los” of “zet het uit je hoofd”. Daaruit blijkt hoe erg het probleem onderschat wordt. Door liefdesverdriet kan iemand een jaar uitgeschakeld raken. Het gaat gepaard met hevige pijnen of andere fysieke verschijnselen. Laatst kwam hier een vrouw die op de ochtend nadat haar vriend het had uitgemaakt wakker werd met een grote kale plek op haar achterhoofd. Niet voor niets is er een club voor mensen met haaruitval als gevolg van liefdesverdriet.’

U vindt dat er meer aandacht voor liefde moet komen in de maatschappij?
‘Dat klopt. Mensen worden gelukkiger van liefde dan van al maar groeiende economie. De maatschappij moet in dienst staan van de liefde.’

Kun je streven naar iets wat zo ontastbaar is? Liefde is niet bepaald meetbaar.
‘Nee, het is iets voelbaars. Hoe moet je liefde meetbaar maken? Het aantal orgasmes dat men in een week ervaart? Dat lijkt me niet.’

Zijn maatschappelijke betrokkenheid is een rode lijn door het leven van Van Duijn. Al voor zijn twintigste organiseerde hij demonstraties tegen de atoombom in zijn geboortestad Den Haag en na zijn verhuizing naar Amsterdam richtte hij met drie anderen de Provo-beweging op. De activisten streden voor milieuvriendelijkheid, emancipatie, democratie en vrije liefde, volgens Van Duijn overigens niet met onverdeeld succes. ‘Uit het feit dat de Occupy-beweging is opgekomen blijkt dat Provo zijn doel niet heeft bereikt.’

U streefde bij Provo naar vrije liefde. Gelooft u dat relatieproblemen ontstaan omdat mensen van nature polygaam zijn?
‘Mensen hebben tegenstrijdige verlangens. Aan de ene kant hebben ze een sterke monogame drang, aan de andere kant is het heel mooi om liefde met meerdere personen te delen. Bij Provo geloofden we dat jaloezie creativiteit doodt, daarom probeerden we onze partners vrij te laten. We spoorden elkaar soms zelfs aan om vreemd te gaan.’

En ging dat goed?
‘Wat is goed? Mijn relatie met mijn vriendin van toen is er aan kapot gegaan. Wij konden het niet laten om jaloers te worden. Ook riep het een behoefte aan wraak op. Als je partner het met een ander doet, denk je: “Godverdomme, nou, dan ik ook.” Vervolgens volgt wraak op wraak en is de relatie helemaal kapot. Overigens was het heel leerzaam en ben ik nog steeds bevriend met haar.’

U heeft het schoolvak ‘Kunst van de liefde’ geïntroduceerd, dat inmiddels op enkele basisscholen gedoceerd wordt. Wilt u daarmee liefdesproblemen reduceren?
‘Jazeker. De kinderen worden aangespoord om te ontdekken wat emoties als jaloezie betekenen en hoe ze ermee om kunnen gaan. Daarnaast leren ze over liefdesverdriet en hoe ze een relatie op gang kunnen brengen. De ervaring van ouderen is heel nuttig, waarom zou je die niet gebruiken?’