ANS-Online

Vorige week woensdag beleefde poëziefestival Onbederf’lijk Vers haar zesde editie in Nijmegen. Het programma stond ook dit jaar garant voor enkele klinkende namen, aangevuld met beginnende, doch talentvolle dichters. ANS ging op pad met een videocamera.

De avond werd afgetrapt door de Vlaamse schrijver Bart Moeyaert. Hij droeg poëzie uit zijn bundels voor, afgewisseld met enkele gedichten uit zijn tijd als stadsdichter van Antwerpen. Het mooiste moment van de avond was het gedicht Vrouw en kind, over de racistische moorden die Hans van Themsche pleegde in Antwerpen in 2006. Het publiek hield haar adem in; het duurde een paar tellen voor een voorzichtig applaus door het Vlaams Arsenaal klaterde. Hierna was Amarantha Groen aan de beurt, die voor het eerst met haar poëzie op de planken stond. Ondanks de nerveuze indruk die ze maakte, was het een aardig debuut. Afsluiter van de eerste ronde was Jaap Robben, die meteen vanaf het eerste gedicht het publiek om zijn vinger had gewonden. Met zijn kinderlijke gedichten had hij regelmatig de lachers op zijn hand, vooral toen hij vertelde over zijn ervaringen met poëzie en kinderen. Jaap Robben is 22 november te gast op de campus tijdens Wintertuin, in het ANS-programma ‘Letters vreten’.

De tweede ronde vond plaats in een goedgevulde Merleyn, waar André Heijnekamp mocht openen. Tijdens zijn haast manische voordrachten ijsbeerde hij constant over het podium, de ene zin na de andere op het publiek afvurend. De energieke performance zette zich voort bij het optreden van de grote publiekstrekker, Jules Deelder. De oude meester vertoonde zijn kunstje met verve en had het publiek in een ijzeren greep. In hamerende ritmes droeg hij voor uit zijn vuistdikke bundel, wat een enkele maal zelfs resulteerde in hysterisch gekrijs. Het contrast met de daaropvolgende dichter, Albert Meijer, was groot. Deze Groningse student verklaarde dat hij gedichten schrijft uit verveling. Met zijn ongeïnspireerde poëzie wist hij dan ook niemand een moment te boeien, waardoor het rumoer in de zaal aanzwol naar haast asociale sterkte.

De laatste ronde ging van start met Erika de Stercke, die in het dagelijks leven werkzaam is bij Fortis in België. Desondanks koestert ze geen wrok jegens haar Nederlandse toehoorders. In een zwaar Vlaams accent droeg ze poëzie voor, die alleszins uit de bureaula op haar werk getoverd leek. Mede door haar officeproof uiterlijk maakte ze op sommige momenten een ronduit komische indruk. Hierna volgde Jürgen Smit, die de toehoorders met zijn zware stem meenam op een tocht naar de absurdistische, donkere krochten van zijn verbeelding. Hij hield tussen de gedichten amper stil om applaus in ontvangst te nemen, en stoomde door tot het einde van zijn optreden. De andere grote publiekstrekker, Simon Vinkenoog, die eerder nog indommelde tijdens de voordrachten van zijn collega’s, ontwaakt en maakt een spetterende entree. Hij zette de presentator in zijn hemd met één enkele opmerking, en stapte vervolgens chronologisch door zijn eigen leven en, recent verschenen, verzameld werk.

Was je er zelf niet bij, of heb je de betreffende dichters gemist? Bekijk dan snel hieronder de videoreportage.