ANSadvo 570x135

Vakantie moet geen wedstrijd zijn

Verward: Op vakantie

Lex Crijns snapt er af en toe helemaal niets van en probeert zijn verwarring in vierhonderd woorden voor u samen te vatten. Als u het niet begrijpt, vindt hij dat niet erg; dan is hij tenminste niet de enige.

Met vriendin Suusje ga ik deze zomer een reis maken door het voormalige Oost-Duitsland – tevens natuurlijk het huidige Oost-Duitsland. Nadat we onze Interrail-passen hadden aangeschaft, was onze volgende stap het boeken van overnachtingen. Een maand geleden nam ik eens een voorzichtig kijkje op Booking.com, gewoon om te zien wat het aanbod was. Ik voerde een paar willekeurige data in augustus in en koos Berlijn als bestemming. Suusje is nog nooit in Berlijn geweest, dus daar zouden we ongetwijfeld heen moeten.

Zodra ik op enter drukte, veranderde mijn beeldscherm in een wirwar van urgent uitziende rode tekstjes in dito balkjes, vergezeld van dwingende uitroeptekens. Bij de allereerste advertentie stond de volgende tekst: “U heeft ‘t gemist! We hebben 4 minuten geleden onze laatste beschikbare kamer bij deze accommodatie gereserveerd.” Bij elke andere advertentie die ik kon vinden stond “Erg gewild!”, of “Nog maar 4 vrij op deze site!”, of “45 mensen bekijken op dit moment deze advertentie!”

Mijn hart begon sneller te kloppen. Ik gaf mezelf vier seconden om de geschikte kamer te vinden. Ik zou ze krijgen, die 44 anderen. Ik kreeg één van die laatste vier kamers, punt uit. Geld was geen factor meer. Ik zou wel extra gaan lenen. En kritisch mochten we ook niet meer zijn. We moesten een kamer hebben voordat één of andere Truus of Thierry ‘m kreeg, want dit was vakantie. En vakantie is oorlog.

Nog net op tijd kwam ik weer tot mezelf. Dit was niet de manier waarop ik mijn vakantie wilde vieren. Ik wilde geen fortuin betalen voor een kamer zonder toilet waar we vijf dagen lang met acht dronken Engelsen mochten overnachten. Ik wilde iets persoonlijkers. Samen met Suusje gaf ik de site Airbnb een kans. Binnen no-time hadden we een kamer gevonden in hartje Berlijn, in het huis van Martin en Maria. Martin en Maria gaven hun gasten graag tips over bezienswaardigheden en hielden van een gezellig praatje en een kopje koffie. We hebben meteen geboekt. Ja, ik weet wat Lubach over Airbnb gezegd heeft: het bedrijf verwoest hele binnensteden, maar bij Martin en Maria is vakantie tenminste geen wedstrijd. Doe mij maar die kop koffie.

 

Redactie
Sceptisch over sceptisch zijn

Verward: Sceptisch

Lex Crijns snapt er af en toe helemaal niets van en probeert zijn verwarring in vierhonderd woorden voor u samen te vatten. Als u het niet begrijpt, vindt hij dat niet erg; dan is hij tenminste niet de enige.

Ik heb altijd geleerd dat het goed is om sceptisch te zijn. Sceptisch zijn betekent kritisch nadenken, je eigen mening vormen en standpunten niet klakkeloos overnemen. Een scheikundige vertelde me ooit zelfs dat dit het hoofddoel is van een universitaire opleiding (sceptici zijn het hier niet mee eens). Recentelijk is de betekenis van deze term echter verschoven. Het woord komt vaker voor dan ooit, meestal in combinatie met een ander woord: eurosceptisch, klimaatsceptisch, islamsceptisch. Maar ‘sceptisch’ betekent in deze samenstellingen niet altijd dat je je overtuigingen goed overweegt. De betekenis ligt vaak meer in de buurt van ‘ik heb hier een verrekte hekel aan’.

Ik vind het een goede zaak dat mensen sceptisch zijn. Met al het nepnieuws dat via het internet wordt verspreid kun je tegenwoordig niet sceptisch genoeg zijn. Het is wel de bedoeling dat scepsis leidt tot goed onderbouwde en verdedigbare meningen. Als je scepsis leidt tot het verwerpen van waarschuwingen van tientallen klimaatwetenschappers over overstromingen en bosbranden, dan moet je misschien eens kritisch kijken naar je invulling van dit begrip. En als je je mening over een hele bevolkingsgroep baseert op een document dat op één A4’tje past, dan heb je het misschien ook niet helemaal begrepen.

Door ergens een ongegronde hekel aan te hebben of de feiten te negeren maak je jezelf vaak niet populair. Daarom verpakken mensen hun ongenuanceerde meningen graag in zeer genuanceerde termen. Als “klimaathater” kom je nu eenmaal een stuk mindergeloofwaardig over. Door jezelf te identificeren als sceptisch op dit gebied, lijk je te impliceren dat mensen met andere meningen niet kritisch nadenken. Klimaatwetenschappers die betaald worden om kritisch na te denken, komen daarentegen tot heel andere conclusies dan de erg intelligent klinkende klimaatsceptici. Klimaatwetenschappers kiezen er namelijk voor te luisteren naar de feiten en daaruit de juiste conclusies te trekken. Dus jij bent sceptisch over vaccinatie? Nou, ik ben sceptisch over massaal polio krijgen. En overstromingen en bosbranden, daar ben ik ook heel sceptisch over.

 

Redactie
'Vandaag moet ik bier drinken'

Verward: Bier drinken

Lex Crijns snapt er af en toe helemaal niets van en probeert zijn verwarring in vierhonderd woorden voor u samen te vatten. Als u het niet begrijpt, vindt hij dat niet erg; dan is hij tenminste niet de enige.

Vandaag moet ik bier drinken, dacht ik op een avond. Ik keek in mijn agenda en concludeerde dat het meer dan een week geleden was dat ik dat voor het laatst gedaan had. Schandalig. Een student moet bier drinken. Het studentenbestaan is betekenisloos zonder bier.

Ik liep dus naar beneden en inspecteerde de koelkast: bier genoeg. Dat zou geen probleem vormen. De volgende stap was een drinkmaatje vinden. Ik klopte op de deuren van al mijn huisgenoten, maar die waren allemaal weg of druk bezig met studeren. Toen pakte ik mijn telefoon en belde ik mijn vijf beste vrienden. Daarna belde ik vijf willekeurige contactpersonen uit mijn lijst. Niemand wilde met me drinken. Ik besloot het maar alleen te doen. Ik laadde een halve krat vol flesjes uit de koelkast en zette die op de salontafel. Ik zette de tv op SBS 6 en begon te zuipen.

Het was kwart over elf toen ik me realiseerde dat ik iets was vergeten. Er miste nog iets aan mijn studentikoze avond. Wat doen studenten ook alweer nog meer, naast bier drinken? Oh ja, studeren, natuurlijk! Geen betere manier om mijn avond compleet te maken. Ik keek in mijn agenda en zag dat ik voor middernacht een essay moest inleveren over het proza van Louis Couperus. Ideaal! Ik zette mijn laptop boven op het kratje en ging aan de slag.

Ik herinner me niet wat er daarna gebeurde, maar toen ik wakker werd zag ik dat ik om 23:59 een document op Blackboard had geüpload. Dat kwam goed uit. Ik haastte me naar de universiteit en klopte (zeven minuten te laat) met bonzende hoofdpijn op de deur van de collegezaal. Nadat ik was gaan zitten, begon de docent onze beoordeelde opdrachten uit te delen. ‘De jouwe vond ik erg goed gevonden’, zei hij toen hij bij mij was aangekomen. ‘Echt? Oh, nou, bedankt’, stamelde ik en verbaasd keek ik naar het velletje papier in mijn handen. Er stond niet bijster veel op. Ik bracht het blaadje naar mijn gezicht om te zien waar ik mijn docent zo mee had verrast. Daar stonden de volgende woorden getypt:

‘Louislis coprus is een goeib knaap. chill vaker met hem. zijm boeken vind ik nie zo top. challas x.'

 

Redactie
Postermeisje van Phocas

Verward: Roeimeisje

Lex Crijns snapt er af en toe helemaal niets van en probeert zijn verwarring in vierhonderd woorden voor u samen te vatten. Als u het niet begrijpt, vindt hij dat niet erg; dan is hij tenminste niet de enige.

Je ziet op de campus vaak talloze posters en flyers hangen voor studentenfeestjes. Zo maakte een Nijmeegse studentenroeivereniging recent nog veel reclame voor een groot jubileumfeest dat georganiseerd werd. Vanaf alle posters en flyers kijkt een knappe jonge vrouw je glimlachend aan in haar ondergoed (of bikini). Ze houdt haar hoofd naar rechts gekanteld en speelt met haar lange blonde paardenstaart. De foto is in pixelachtig zwart-wit gedrukt, zoals je doet wanneer je selfie zó flets en onderbelicht is dat-ie vier Instagram-filters tegelijk nodig heeft.

Ik vraag me af wie het meisje is en hoe ze op die poster terecht is gekomen. Is ze misschien een bekende roeister waar ik toevallig nog nooit van gehoord heb? Ze is wat aan de jonge kant, maar het zou toch kunnen. Als alle roeisters er zo uitzien, moet ik misschien toch eens naar zo’n wedstrijd gaan kijken. Ik zoek snel naar de site van de Vrouwen Acht, maar zie haar er niet bij staan. Die dames zijn allemaal een stuk ouder. En gekleder. Helaas, het lijkt erop dat roeien toch geen sport voor mij is.

Het moet wel iemand van die studentenroeivereniging zijn, bedenk ik dan. Dat ligt voor de hand, want studenten zijn jong en houden van feesten. Zou het bestuur een mailtje rondgestuurd hebben, waarin ze vroegen of er iemand bereid was om zich uit te kleden voor de camera? Dat werkt vast niet. Misschien hebben ze het wel in de ALV naar voren gebracht. “Oké, jongens, agendapunt 14: wie wil er in zwemkleding poseren voor onze poster? Voorwaarden: jong, blond en aantrekkelijk.” Toen er eindelijk iemand instemde, hadden ze vast geen tijd meer om een professionele fotograaf in te huren. Anders waren die vier Instagram-filters niet nodig geweest.

Op de avond van het feest bekijk ik nog een laatste keer de lijst met aanwezigen op het Facebook-evenement. Nergens in de eindeloze reeks plaatjes en namen herken ik haar gezicht. Het lijkt wel alsof ze niet bestaat. Alsof ze bijeengeraapt is uit kleuren en pixels. Misschien is dat wel wat ze is: geen mens van vlees en bloed, maar een droombeeld. Een ideaal.

 

 

Redactie
'Dat heb je stoer gedaan Lex'

Verward: Stoer

Lex Crijns snapt er af en toe helemaal niets van en probeert zijn verwarring in vierhonderd woorden voor u samen te vatten. Als u het niet begrijpt, vindt hij dat niet erg; dan is hij tenminste niet de enige.

Op een ochtend besloot ik in een opwelling twee grote, zware dingen met handvatten te bestellen. Het is de bedoeling dat je ze op alle mogelijke manieren optilt en jezelf zo blijvend lichamelijk letsel toebrengt. Dat leek me nu echt stoer. Ik wilde eens een keer iets stoers doen. Niet om er beter uit te zien, of om gezond en fit te blijven, maar gewoon om een keer trots te zijn op mezelf. Om te kunnen denken: dat heb je goed gedaan, Lex. Sterker nog, dat heb je stoer gedaan.

Jammer genoeg was ik niet thuis toen de bezorger de volgende dag bij mij aanbelde. Volgens het briefje op mijn deurmat was mijn pakket overgebracht naar een “Pickup Parcelshop” bij mij in de buurt. “Bij u in de buurt” bleek vrij ruim opgevat te moeten worden; de winkel in kwestie bleek maar liefst acht kilometer van mijn huis te liggen. En ik heb natuurlijk geen auto. Ik belde de bezorgdienst en smeekte ze om nog een keer langs te komen met mijn pakket, maar ze konden het niet meer terughalen.

De volgende dag ben ik dus met mijn krakkemikkige rijwiel naar de andere kant van de stad gefietst om een doos die bijna de helft van mijn gewicht had op mijn bagagedrager naar huis te vervoeren. De hele akelige reis lang dacht ik maar één ding: ‘Waarom doe ik dit? Ik hoef helemaal geen dertig kilo cement op mijn studentenkamer te hebben.’ Maar ik had al betaald, het was nu mijn cement en ik kon mijn stoere droom niet zomaar opgeven.

Toen ik thuiskwam deed mijn hele lichaam zeer en had ik een akelige steek in mijn zij. De dag erna deed ik er een kwartier over om de trap te beklimmen in het huis van mijn vriendin Suusje. Toen ik eenmaal boven was, plofte ik als een zwarte plastic schijf vol cement neer op haar bed. Ik had me nooit in mijn leven minder stoer gevoeld. ‘Ik raak die stomme gewichten nooit meer aan’, zei ik kwaad. Suusje bracht me een kopje thee en een koekje. ‘Geeft niet, schatje’, zei ze. ‘Je bent mooi zoals je bent.’

 

Redactie
Ongewenst kinderloos

Verward: OK-vrouw

Lex Crijns snapt er af en toe helemaal niets van en probeert zijn verwarring in vierhonderd woorden voor u samen te vatten. Als u het niet begrijpt, vindt hij dat niet erg; dan is hij tenminste niet de enige.

Eerder dit jaar maakte Halina Reijn - bekend als tafelopvulling bij De Wereld Draait Door - een documentaire onder de naam De OK-vrouw. OK staat in deze context voor ‘ongewenst kinderloos’. Die term ken ik nog uit mijn middelbare-schooljaren. Mijn biologieboek uit de derde klas bevatte namelijk een paragraafje over ‘methoden voor het opheffen van ongewenste kinderloosheid’. Daarmee werden technieken zoals IVF en draagmoederschap bedoeld. Ook toen al vond ik ‘ongewenste kinderloosheid’ een vreemde benaming. Bij autodealers vind je ook niet de tekst: ‘Hef hier uw ongewenste autoloosheid op!’

Het probleem zit ‘m waarschijnlijk in het gebruik van het woord ‘ongewenst’. Dat laat het klinken alsof er iets vervelends gebeurd is waardoor de vrouw in kwestie het nu zonder kinderen moet stellen. Halina Reijn heeft echter nooit kinderen gehad. Ze heeft waarschijnlijk genoeg kansen gehad om daaraan te beginnen, maar heeft bewust andere keuzes gemaakt. Voor vrouwen zoals zij biedt mijn biologieboek enkele medische oplossingen, die vrij goed schijnen te helpen. Eigenlijk niet zoveel aan de hand dus.

‘Maar Lex!’, zegt een stemmetje in mijn hoofd, ‘Is het niet heel gemakkelijk van jou om Halina Reijn te bekritiseren?’ Jazeker, denk ik terug (want stemmetjes in je hoofd hebben altijd gelijk). Voor een 19-jarige mannelijke student als ik zijn de problemen van OK-vrouwen inderdaad een ver-van-mijn-bedshow. Als ik in bed lig, maak ik me druk over mijn Ongewenste Tentamen of om de Ongewenste Herrie die uit de woonkamer van mijn buren klinkt. Die kleine ongemakken verbleken bij het dilemma waar Halina Reijn voor staat. Denk eens aan wat anderen doormaken, is een veel gehoord advies voor mensen zoals ik.

Als ik erover nadenk, kom ik echter tot de conclusie dat er veel meer andere mensen zijn dan er ikken bestaan. Die hebben ook nog eens allemaal hun eigen problemen. Ik kan me onmogelijk met al die kwesties bezighouden, dus richt ik mij voorlopig nog maar op mijn ongewenste tentamen psycholinguïstiek. De wereld begrijpen, dat doe ik wel als ik ouder ben. 'OK dan', mompelt mijn stemmetje beteuterd.

 

Redactie
'Niemand is een binnenmens'

Verward: Bever

Lex Crijns snapt er af en toe helemaal niets van en probeert zijn verwarring in vierhonderd woorden voor u samen te vatten. Als u het niet begrijpt, vindt hij dat niet erg; dan is hij tenminste niet de enige.

‘Niemand is een binnenmens’, zo verzekert buitensportwinkel Bever ons trots via elk reclamebord dat je naast de weg tegenkomt. Het is ook wel iets om trots op te zijn: de keten heeft zijn doelgroep succesvol weten uit te breiden tot honderd procent van de bevolking. Zelfs de immens populaire Partij Voor de Vrijheid weet op haar beste momenten maar grofweg een vijfde van de mensen aan zich te binden. En dat is alleen maar in Nederland.

Volgens Bever is níemand een binnenmens. Echt helemaal niemand. Ik vraag me af hoe ze daar zo zeker van kunnen zijn. Zouden ze het mensen op straat gevraagd hebben? ‘Mevrouw, bent u misschien een binnenmens?’ Vrij suggestieve vraagstelling natuurlijk, maar dan loop je ook nog tegen het probleem aan dat binnenmensen - als die bestaan - zich een stuk minder op straat begeven en je die dus niet te spreken krijgt. Zo kun je best tot de conclusie komen dat de binnenmens een soort mythisch wezen is dat eens in de honderd jaar door iemand gezien wordt, maar waarvan niemand tot nu toe bewegende beelden heeft weten te maken.

Toch moeten ook de hypothetische binnenmensen ooit naar buiten. Om boodschappen te doen bijvoorbeeld (350 blikjes witte-bonen-in-tomatensaus en een karretje vol ingeblikte sardientjes zodat er de rest van het jaar niets gekocht hoeft te worden). Zouden ze dan angstig om zich heen kijken en telkens terugdeinzen bij de aanblik van geasfalteerde wegen en planten zonder pot? Laat staan bij het idee dat ze niet beschut worden door vier muren, dubbelglazen ruiten en een geïsoleerd plafond.

De binnenmens is schuw, zoals je verwacht van zo’n zeldzaam schepsel. Moeilijk te spotten dus. Ik vraag me af wat de volgende binnenmens die buiten komt om sardientjes te kopen zal denken van de campagne van Bever. Hij of zij zal in elk geval niet per direct een paar peperdure wandelschoenen aan gaan schaffen. Maar zal er geschreeuwd of geprotesteerd worden? Zullen er boze brieven worden geschreven? Waarschijnlijk niet. De binnenmens zal zich nog schuchterder opsluiten in zijn of haar eigen huis en voortaan maar de gordijnen gesloten laten. ‘Deze wereld is niet voor mij.’

 

Redactie