Ondertussen in het Verenigd Koninkrijk

ANS-Online kijkt in het weekend over ’s lands grenzen en brengt je buitenlands studentennieuws. Deze week: Collegegeld in Groot-Brittannië.

In Nederland wordt op 21 januari geprotesteerd tegen maatregelen van het kabinet-Rutte, die studeren een stuk duurder zullen maken. De maatregelen zijn echter niets in vergelijking met die in Engeland. Aan de andere kant van het Kanaal bestaan immers vergevorderde plannen om een gigantisch hoog collegegeld te vragen, dat zou kunnen oplopen tot twaalfduizend euro. Niet alleen bij tweede studies of voor langstudeerders; nee, voor alle studenten, voor ieder studiejaar.

De plannen hebben geleid tot maandenlange protesten, maar die waren tevergeefs. Het voorstel voor de sterk stijgende collegegelden werd in het parlement aangenomen. Ook bij leden van het parlement bestonden twijfels over de verhoging van de collegegelden, omdat het voor de minder bedeelden in de samenleving vrijwel onmogelijk zou worden om te studeren. Vlak voor de stemming blijken enkele van deze liberaal-democratische leden van het parlement toch overgehaald om voor het voorstel te stemmen, omdat er voor de armere Engelsen een oplossing beschikbaar zou worden gesteld.

Het plan van enkele ministers was om arme studenten tegemoet te komen, door ze twee volle jaren van hun studie geen collegegeld te laten betalen. Het eerste jaar moet worden betaald door de Engelse regering, die hiervoor een bedrag van 150 miljoen pond beschikbaar stelt. Het tweede jaar moet worden opgehoest door de universiteiten, maar dat is tegen het zere been van de koepelorganisatie van Engelse universiteiten, Universities UK. Deze organisatie stelt dat de verdeling van armere studenten zeer ongelijk is en per universiteit veel kan verschillen. Vooral nieuwe universiteiten herbergen relatief veel studenten uit armere delen van de bevolking.

Universities UK heeft laten weten in principe achter het voorstel te staan om armere studenten te ondersteunen, maar stelt dat revisie van de huidige plannen noodzakelijk is. Wellicht kan er binnenkort dus wel een ander, verzachtend voorstel worden aangenomen.

 

Martini

Ondertussen in Pakistan

ANS-Online kijkt in het weekend over ’s lands grenzen en brengt je buitenlands studentennieuws. Deze week: Gevechten op de Karachi University.

Rellen, gevechten en protesten door studenten lijken momenteel aan de orde van de dag. In Groot-Brittannië slopen de studenten alles wat los en vast zit door de absurde verhoging van de collegegelden, in Nederland verlopen de protesten vooralsnog vreedzaam. Rellen door beschuldigingen van bedrog tussen twee studentenorganisaties onderling, die kom je echter niet tegen. Hoe anders is het in Pakistan: daar groeide de campus van de Karachi University afgelopen donderdag en vrijdag uit tot een waar slagveld.

Twee studenten van de verschillende organisaties, de Imamia Students Organisation (ISO) en de Peoples Student Federation (PSF), waren in een conflict geraakt over spieken tijdens een examen. Donderdag ontstonden daardoor hevige gevechten tussen de ISO en de PSF, waardoor zes studenten gewond raakten. Na ingrijpen van de politie, volgens de studenten te laat, eindigden de rellen, maar vrijdag werden de gevechten voortgezet. Niet alleen de blote vuist, maar ook ijzeren staven en stenen werden als wapens ingezet. Nadat ook één van de docenten in elkaar was geslagen, besloot de docentenunie om de momenteel geplande examens voorlopig op te schorten. Ook op vrijdag was politie-inzet nodig om de twee groepen uit elkaar te halen.

De examens van zaterdag werden dus afgelast en hoewel het geweld enigszins was gaan liggen, hing er nog altijd een dreigende sfeer op de campus van de universiteit. De docenten hebben inmiddels uitgesproken dat het noodzakelijk is dat de rust snel wederkeert. De politiek moet ingrijpen, zo vinden ze, en de rebellerende studenten moet niet langer de hand boven het hoofd worden gehouden. Zij zijn immers nog altijd niet gestraft. Verder lieten de docenten weten zich zorgen te maken over de groeiende greep die studentenorganisaties op het hoger onderwijs krijgen.

 

Martini

Ondertussen in Rusland

ANS-Online kijkt in het weekend over ’s lands grenzen en brengt je buitenlands studentennieuws. Deze week: Russische universiteiten de besten in eigen land.

Het is belangrijk dat een universiteit hoog in de internationale ranglijsten staat. Althans, als jouw universiteit hoog in de internationale ranglijsten staat. Als dat niet het geval is, zijn de lijstjes ineens onbelangrijk. Deze gouden regel geldt niet alleen voor Nijmegen maar ook voor Rusland, nu blijkt dat geen enkele Russische universiteit prijkt in de top-200 van de Times Higher Education World University Rankings. Viktor Sadovnichy, rector magnificus aan de Lomonosov Moscow State University, meldt de Moscow Times dat Rusland beter een eigen ranglijst kan oprichten. Het idee wordt door premier Poetin ondersteund, omdat er veel mis zou zijn met internationale varianten.

Misschien poetst zo'n pr-maatregel het eigen ego op, maar volgens een redacteur van Times Higher Education lijdt het hele Russische onderwijssysteem omdat investeringen te laag zijn en veelbelovende wetenschappers naar het buitenland trekken.

Een ander probleem dat ten grondslag ligt aan de lage internationale waardering is dat Russische hoogleraren vertikken Engels te leren en in het Engels te publiceren. Omdat universiteiten in de voormalige Sovjet-Unie van oudsher een uitstekende reputatie hebben, lijkt het alsof de hoogleraren lijden aan een collectieve vorm van zelfingenomenheid. Tekenend voorbeeld is Yury Osipov, voorzitter van de Russische Academie voor Wetenschappen, die in een interview vertelt: 'Een hooggekwalificeerde specialist zal Russisch studeren en Russische artikelen lezen.' De feiten geven echter aan dat dit weinig zin heeft. Onderzoek dat in het Russisch wordt gepubliceerd blijft bij de internationale wetenschappelijke gemeenschap grotendeels onbekend en kan daarom op weinig waardering rekenen.

De Russen doen er goed aan te investeren in hoger onderwijs en te beseffen dat de wetenschappelijke gloriedagen uit de Sovjettijd niet vanzelf terugkomen. In de tussentijd is er een schrale troost. Het Russische hoger onderwijs bevindt zich in goed gezelschap.

 

Dirk

Ondertussen in Frankrijk

ANS-Online kijkt in het weekend over ’s lands grenzen en brengt je buitenlands studentennieuws. Deze week: Protesten tegen Franse pensioenhervorming.

Frankrijk wordt al tijdenlang in de greep gehouden door een naderende pensioenhervorming. Waar in Nederland de forse discussie over verhoging van de AOW-leeftijd vooralsnog relatief beperkt blijft tot de politieke arena, protesteert het Franse volk uit alle macht - waarschijnlijk tevergeefs - tegen de hervorming van hun pensioenenstelsel. Ook studenten roeren zich. Zo wordt de Letterenfaculteit van de Universiteit van Franche-Comté te Besançon door een deel van de studenten bezet. De actievoerders eisen terugtrekking van de hervorming.

Overigens staan niet alle studenten achter de actievoerders. Studentenbeweging MET heeft inmiddels laten weten de actie te veroordelen. Een groot deel van de studenten zou namelijk getroffen worden door het met stoelen en tafels barricaderen van de gebouwen. De voorzitter van MET bepleit dat de universiteit snel stappen onderneemt tegen de protesteerders, want een dergelijke illegale bezetting zou niet ongestraft voorbij mogen gaan. Bovendien heeft de studentenclub een petitie gestart, waarin mensen hun stem tegen de blokkades en tegen 'manipulatie van de vakbonden' laten horen. Die petitie kan hier worden ondertekend.

 

Martini

Ondertussen in Vlaanderen

ANS-Online kijkt in het weekend over ’s lands grenzen en brengt je buitenlands studentennieuws. Deze week: Erasmusbeurzen in Vlaanderen niet meer voor iedereen?

Wanneer je internationalisering op universiteiten ter sprake brengt, is het onvermijdelijk dat het Erasmusprogramma aan bod komt. Dit programma verstrekt beurzen aan studenten die een beperkte periode van hun studie aan een andere universiteit in Europa willen studeren. Europa steunt dit programma om de Europese integratie te stimuleren en financiert tweederde van de beurzen. De rest wordt door overheden opgehoest, wat in Vlaanderen tot grote problemen leidt.

De vraag naar Erasmusbeurzen is namelijk zo sterk gestegen, dat de Vlaamse overheid het bedrag niet meer op kan hoesten. Het budget is simpelweg ontoereikend. De Universiteit Antwerpen heeft daarom besloten het beursbedrag te verlagen naar 250 euro. 'We vonden het belangrijk om iedereen een kans te geven', aldus Patricia De Clopper, coördinatrice van de dienst internationalisering. 'Maar met dit bedrag kun je in het buitenland vaak zelfs geen kot betalen.' De Clopper geeft aan dat de universiteiten bij de Vlaamse regering gaan aankloppen voor meer geld, want: 'Vlaanderen wil tegen 2020 dat een vijfde van de studenten internationaal gaat, maar zonder extra middelen wordt dat moeilijk.' Als de Vlaamse regering niet over de brug komt, bestaat de kans dat de Vlaamse universiteiten een selectie gaan toepassen.

De financiële zorgen in België zijn verklaarbaar, wanneer rekening gehouden wordt met de grote aantallen Belgen die Europa met een Erasmusbeurs overspoelen. Jaarlijks vroegen in 2008-2009 al zesduizend Belgen een Erasmusbeurs aan. In Nederland, dat veel meer inwoners heeft dan België, lag dit aantal een jaar later met minder dan vijfduizend in verhouding veel lager. Overigens bestaan zelfs in ons land problemen. De kans bestaat dat Nederlandse studenten in plaats van de huidige 250 euro voortaan slechts 200 euro zullen krijgen. Dat is het Europese minimum voor een Erasmusbeurs.

 

Martini

Ondertussen in Turkije

ANS-Online kijkt in het weekend over ’s lands grenzen en brengt je buitenlands studentennieuws. Deze week: Turks secularisme.

Als er één Europees land is dat de seculiere normen de afgelopen decennia sterk handhaafde, is dat Turkije wel geweest. Als enige islamitische rechtstaat is al tijden lang het leger aldaar de bewaker van de scheiding tussen moskee en staat. Met de grote winsten die de religieuze AK-partij bij de laatste paar verkiezingen boekte, kwam daar echter verandering in. Verschillende vrijheidsrechten werden ingeperkt en ook aan één van de heilige huisjes werd vorige week getornd: het hoofddoekjesverbod op de openbare universiteiten werd opgeheven.

Dertien jaar geleden werd met een seculiere grondwetswijziging afgedwongen dat gezichtsbedekkende kledij in openbare gebouwen verboden was. Dit druisde echter in tegen de vrijheid van godsdienst aldus de Turkse premier Recep Tayyip Erdogan (AK-partij). Hij riep eerder dit jaar dan ook op het verbod zo snel mogelijk te schrappen en daar geeft de Raad voor het Hoger Onderwijs nu gevolg aan. Hij heeft alle universiteiten gebrieft om studentes die met een hoofddoek in colleges verschijnen vooral te gedogen in afwachting van een nieuw wetsvoorstel. De vraag is echter of een dergelijk voorstel het ooit gaat halen. In 2008 verbood het Constitutioneel Hof een gelijkaardig wetsontwerp omdat het in strijd zou zijn met het seculiere karakter van de staat Turkije.

Wat in theorie zo mooi lijkt, is praktisch echter al langer onhaalbaar. Vele universiteiten laten meisjes met hoofddoekjes oogluikend toe in de collegebanken, wat het Constitutioneel Hof daar ook van vindt. Ook in Nederland lijkt de discussie rond het dragen van hoofddoekjes in openbare ruimten door het gedoogakkoord weer op te laaien. Moeten ook wij zoals in Turkije kiezen voor het secularisme en een verbod instellen of doorgaan op de reeds ingeslagen weg door te kiezen voor de vrijheid van godsdienst en de symbolen van de islam in collegezalen toestaan?

 

Henk Strikkers

Ondertussen in Italië

ANS-Online kijkt in het weekend over ’s lands grenzen en brengt je buitenlands studentennieuws. Deze week: Onderwijschaos in Italië.

Niet alleen in Nederland zijn investeringen in het (hoger) onderwijs en onderwijshervormingen veel bediscussieerde onderwerpen. In Italië is de situatie er nog veel ernstiger aan toe dan in ons koude kikkerlandje. De levensgrote verschillen tussen het noorden en het zuiden zijn slechts een voorbeeld van de grote problemen en ongelijkheden. Daarom ligt de minister van Onderwijs, Universiteit en Wetenschap, Mariastella Gelmini (foto), zwaar onder vuur.

Natuurlijk is niet alleen zij verantwoordelijk voor de chaos in het Italiaanse onderwijssysteem, want de verschillen tussen het noorden en het zuiden vinden net als veel andere problemen hun oorsprong in ontwikkelingen uit het verleden. Haar bezuinigingsmaatregelen worden echter onder luid protest ontvangen. Juist nu zouden investeringen in het Italiaanse hoger onderwijs noodzakelijk zijn om niet dieper in de problemen te geraken. Alleen de dure, private scholen voldoen aan het juiste niveau, maar alleen de rijkeren kunnen die betalen. De reeds grote verschillen in arm en rijk worden hierdoor groter, waardoor de kans bestaat dat er een ‘oneerlijke samenleving' ontstaat.

Op de universiteiten is de situatie al niet veel beter. Tito Boeri en Vincenzo Galasso schreven hierover het boek Tegen de jeugd. Hoe Italië de volgende generaties verraadt. Zij zien grote problemen voor studenten die een baan zoeken. Ze komen vaak niet verder dan stageplaatsen, waardoor structurele hervormingen van de arbeidsmarkt noodzakelijk zijn: ‘Geïnteresseerd zijn in het gezamenlijke lot van de jongeren betekent investeren in het menselijk kapitaal van het land en in de toekomst van Italië.’ Wanneer enkele jongere politici (veertigers) macht verkrijgen, kunnen zij wellicht verandering brengen, aldus Boeri en Galasso, want tot dusverre maken oude machthebbers de dienst uit, met een groot conservatisme als gevolg. De bezuinigingen van Gelmini zullen onder meer in de Toscaanse steden Florence, Siena en Livorno onder vuur worden genomen door protesterende studenten. Ook dreigen de onderzoekers van universiteiten met stakingen, omdat zij steeds meer onderwijstaken op zich moeten nemen. Daardoor blijft minder tijd over voor gedegen onderzoek, waarmee deze onderzoekers uiteindelijk carrière moeten maken. Conclusie: chaos en ontevredenheid alom.

Gelukkig heeft premier Berlusconi tenminste een oplossing voor de problemen van de studenten. Hij adviseerde hen tijdens een jongerenbijeenkomst van zijn partij ‘zich niet blind te staren op een vaste baan, over de Italiaanse grenzen te kijken en vooral een rijke partner te trouwen’. Zo gemakkelijk kan het leven dus zijn.

Een fragment uit het optreden van Berlusconi:

 

Martini