Uit de Oude Doos: in de koelkast kruipen voor een kamer

Iedere dag rakelt ANS in het kader van het jubileum herinneringen op door een artikel uit de archieven te plukken. Vandaag in de nostalgische rubriek: studenten doen alles voor een dak boven hun hoofd.

Voor de meeste studenten die niet op Hoogeveldt of nog bij papa en mama woonachtig zijn, is het een bekend fenomeen: kijkavonden. Een enkeling ziet het als een leuk avondje nieuwe mensen leren kennen, maar het beeld van een zenuwachtige, verlegen eerstejaars op de bank is gebruikelijker. In een paar minuten tijd moet men er alles aan doen om op te vallen, maar tegelijkertijd ook een waardige huisgenoot lijken te zijn.

Nieuwsgierig als ze is nam ANS in 2006 de proef op de som en testte de grenzen van studenten in hun zoektocht naar een woning. Een kijkavond werd in scene gezet en de potentiële nieuwe huisgenoten werd het vuur aan de schenen gelegd. Wat bleek? Geen activiteit werd geschuwd. In de koelkast kruipen? Prima. De tango dansen? Doen we.

Nieuwsgierig naar de taferelen die een geënsceneerde kijkavond en zes hunkerende studenten opleveren?

Lees hieronder het artikel uit de introductie-ANS van 2006.

Kijken, kijken, niet kiezen

Kamerzoekenden in Nijmegen doen alles om een mooie kamer te krijgen. Ze dansen op verzoek de tango, kruipen in een koelkast, verloochenen hun afkomst en dulden geile homofeestjes. ANS zet een kijkavond in scene en is verbijsterd.

Tekst: Annemieke van Ramshorst

Houden jullie altijd op deze manier een kijkavond? vraagt Jeroen (18), student Kunstmatige Intelligentie, als reactie op de rare vragen die op hem worden afgevuurd. Jeroen is een van de genodigden op een fake-kijkavond, die is georganiseerd om de nieuwe lichting eerstejaars met het hospiteren bekend te maken. Een kijkavond is in no time geregeld. Men neme: Een kamer van 35 vierkante meter in het Willemskwartier voor slechts 230 euro per maand, een advertentie op internet en 283 reacties stromen binnen. Daaruit worden vervolgens zes gelukkigen geselecteerd die zichzelf mogen presenteren op de kijkavond. Tijdens de bewuste avond zit een panel bijeengeraapte ANS-medewerkers klaar en wordt een waslijst met onconventionele vragen opgesteld. Het wordt de kandidaten behoorlijk lastig gemaakt, we gedragen ons als huisgenoten die je ergste nachtmerrie overtreffen. Aan een stuk door worden foto’s gemaakt en om de situatie zo mogelijk nog ongemakkelijker te maken, worden alle bewegingen gefilmd. Als eerste komt Laura Janssen (18) binnen. Ze wordt begeleid door Jan Smits Haar naam is Laura, een hele lieve meid, dat wij speciaal voor haar hebben opgezet. De student Recht en Management wordt gesommeerd in een minuut over zichzelf te vertellen. Wanneer er gekreun uit de koelkast in de hoek van de kamer komt onderbreekt zij haar verhaal. Waarom zit er iemand in die koelkast?Dat is je voorganger. Hij moet nog een paar minuutjes in de koelkast blijven zitten, dan krijgt hij een pluspunt. Naieve Laura heeft niet in de gaten dat de jongen, die zich intussen uit de koelkast wurmt, in het complot zit. Angstig vraag ze: Moet ik dat ook? Omdat Laura zo’n lieve meid is, mag zij haar pluspunt op een andere manier verdienen: met een van de mannelijke huisgenoten danst ze de tango; haar specialiteit.

Koelkastacrobatiek Ook de andere bezoekers krijgen een opdracht. Een volgende gast, die niet bij naam wenst te worden genoemd, kan haar pluspunt verdienen door van Hey Jude te zingen. Nee, ik kan echt niet zingen, roept het arme meisje verschrikt uit. Tja, wil je de kamer of niet? Een van je voorgangers is zelfs in de koelkast gekropen. Angstbeelden van Idols en de bolle kop van Henkjan Smits doemen op in haar hoofd en de keuze is snel gemaakt. Alles is beter dan zingen, dus vastberaden vouwt ze zich op in de koelkast. Haar succesvolle poging wordt met applaus beantwoord. Joris van G. (19), student Communicatiewetenschap, is afkomstig uit Limburg. Normaliter dulden wij geen Limburgers in huis, het Willemskwartier is immers al multicultureel genoeg. Maar we weten het goed gemaakt: als hij bereid is taallessen te nemen om zijn accent af te leren, willen we hem wel een kans geven. Joris is wanhopig op zoek naar een kamer, dus hij stemt in. Myrthe (19), student Psychologie, komt over als een braaf meisje, daarom besluiten we haar te testen door onze homohuisfeesten ter sprake te brengen. Vol overgave wordt verteld dat minstens tien nichten met ontbloot bovenlijf en lederen broekjes elkaar dan verwennen op de gangen. Vind je dat relaxed, Myrthe? Ze kijkt nog eens om zich heen in de grote, mooie kamer en besluit dat ze daar uiteraard geen problemen mee heeft. Het blijkt: studenten gaan ver om een grote en goedkope kamer te krijgen.

Poep- en plashumor De genodigden voelen zich behoorlijk ongemakkelijk met de situatie. Wanneer Jeroen wordt gevraagd of hij wel eens de Playboyleest, ontkent deze ooit een exemplaar te hebben ingezien. Er wordt ongelovig gereageerd. Heb je dan ook nog nooit kleine meisjes betast? vraagt een verbijsterde huisgenoot. Doordat Jeroen een mouwloos hemd draagt, heeft iedereen inmiddels uitzicht op de zweetdruppels die in zijn okselhaar hangen. Ook de dappere dame die in de koelkast kroop, kreeg het klaarblijkelijk Spaans benauwd. Grote, donkere kringen zijn in haar t-shirt verschenen als zij de koelkast weer uitkruipt. Dat synthetische shirtje kan zij de volgende keer beter in de kast laten liggen. Joris weet niet waar hij moet kijken als we hem uithoren over zijn vreemde fascinatie voor toiletten, waarvan zijn websitewww.toilethumor.nl het bewijs is. Dat betekent niet dat ik ben geobserveerd door poep, hoor, verdedigt hij zich nog. Geobsedeerd, Joris. Het wordt hoog tijd voor die taalcursus. Myrthe kijkt alsof ze ter plekke door de grond wil zakken als wij vertellen dat we in huis heel vrij met elkaar omgaan. Zes van de acht hier aanwezige huisgenoten zijn al eens bij elkaar in bed beland. En raad jij maar eens wie, wordt haar opgedragen. Rob J. (19), student Bestuurskunde, laat zich als enige niet uit het veld slaan. Ontspannen zit hij in zijn stoel en beantwoordt rustig alle vreemde vragen. Hij vindt het een uitdaging als we hem opdragen in debat te gaan met Joris over de keuze voor Verdonk of Rutte. De argumenten vliegen over tafel, Rob is in zijn element. Maar op het gebied van moppentappen verslaat Joris hem. Wat is het verschil tussen een matroos en toiletpapier? Een matroos neemt afscheid en toiletpapier neemt schijt af, vertelt de Limburger lachend. Hij krijgt de lachers helaas niet op zijn hand, maar we complimenteren hem toch met deze dappere poging.

You’re on Candid Camera Na een hels kwartiertje worden de kandidaten naar huis gestuurd met de mededeling dat ze diezelfde avond nog worden gebeld. Vervolgens krijgen zij niet de uitslag te horen, maar worden ze op de hoogte gesteld van de rol die zij zullen spelen in deze reportage. De reacties lopen uiteen: Laura en Rob kunnen wel om deze grap lachen, de rest voelt zich behoorlijk in de maling genomen. De onheilsbode wordt de rest van de avond door een onbekende telefonisch gestalkt: Dit is Klik&Win, toets 1 om verder te gaan. Nog steeds is onbekend welke kandidaat op deze manier wraak nam. Hoewel het er in de praktijk nooit zo erg aan toe gaat als op deze kijkavond, geldt hoe dan ook: wie zich niet gek laat maken, zal uiteindelijk het eerst succes boeken. Dus neem het allemaal niet te serieus, speel het spelletje mee en de buit is binnen.

 

Eline Huisman

Vanavond: ANS jubileumfeest #25ANS

Het hoogtepunt van de viering van het 25-jarig bestaan van het Algemeen Nijmeegs Studentenblad zal vanavond plaatsvinden: het jubileumfeest. Vanaf 22 uur is iedereen welkom in de NDRGRND om een biertje te komen drinken met het verleden en het heden van ANS.

Bovendien wordt iedereen in staat gesteld om voor de prijs van 5 euro een jubileumboekje aan te schaffen, waarin legendarische artikelen worden aangehaald, de geschiedenis van ANS uiteen wordt gezet en ANS wordt gepositioneerd in het spectrum van de universitaire gemeenschap in Nijmegen. Altijd al het fijne willen weten van de banden tussen ANS en Studentenvakbond AKKU? Hoe is ANS eigenlijk opgericht? Wat zijn artikelen die daadwerkelijk invloed hebben kunnen uitoefenen? Lees het in het 100-pagina's tellende boekje, met hard werk samengesteld door de jubileumcommissie.

We hopen veel studenten vanavond de hand te kunnen schudden en met hen te kunnen proosten op de 25 jaar ANS die achter ons liggen en daarnaast op de langdurige toekomst die ANS hopelijk tegemoet zal kunnen zien.

Niet in staat te komen? Niet getreurd, komende donderdag vindt het door ons georganiseerde Symposium plaats. Reserveer hiervoor kaarten, want vol is vol en de belangstelling lijkt vooralsnog groot te zijn. Toegang voor studenten is gratis.

 

Martini

Uit de Oude Doos: ANS en Vox

Iedere dag rakelt ANS in het kader van het jubileum herinneringen op door een artikel uit de archieven te plukken. Vandaag in de nostalgische rubriek: Het universiteitsblad en haar toekomst

Pak maar eens even één artikel uit 25 jaar ANS dat de verhouding tussen haar en universiteitsblad Vox (en haar voorganger KUNieuws) schetst. Ondoenlijk. Natuurlijk is er met grote regelmaat schertsend bericht over onze concullega's aan de Comeniuslaan, maar stiekem zijn we best trots op Vox. Wanneer we de sufferdjes van sommige andere universiteiten langs zien komen, doet de Radboud Universiteit het nog niet eens zo slecht. Daarom was de ontdekking dat er begin dit jaar onheilspellende wolken boven Vox hingen zo onthutsend. Voxlog zou verdwijnen en opgaan in een nieuwsplatform 'dat veel meer mogelijkheden zou bieden' en de Vox zou niet langer tweewekelijks uitkomen, maar een maandelijkse concurrent van ons zou worden.

Tezamen met de Universitaire Studentenraad deden we wat we konden om een goede academische nieuwsvoorziening te waarborgen. Helaas, onze pogingen waren tevergeefs. Alles ging door zoals het College van Bestur het wenste.

Vox wordt uitgekleed

Nog maar één blad per maand en een judaskus voor Voxlog. De Vox-redactie is het grootste slachtoffer van het nieuwe afdelingsplan van de RU-communicatieafdeling. Onafhankelijke berichtgeving vanuit de universiteit wordt drastisch ingeperkt.

Tekst: Michelle van Hoeve en Henk Strikkers

Deze maand is het exact 10 jaar geleden dat Vox het toenmalige Nijmeegse campuskrantje KUNieuws opvolgde. De laatste jaren pakken zich donkere wolken samen boven de universiteitsbladen. Universiteitsbesturen voelen er weinig voor om te investeren in onafhankelijke journalistiek en staan steeds minder kritische berichtgeving toe. Ook Vox heeft het zwaar te verduren, met name op financieel gebied. Hoewel drukkerskosten en salarissen stegen en advertentie-inkomsten met 80 procent daalden, gaf het College van Bestuur (CvB) het afgelopen decennium geen cent extra uit aan het blad. Vorig jaar leidde dit alles tot een verlies van 40.000 euro. Tijd voor actie op de Communicatieafdeling waar de Vox-redactie huist.

Het mes erin Er is geen geld om op deze voet verder te gaan, ondervond Johan van de Woestijne, hoofd van de Communicatieafdeling. In het voorjaar stelde hij een plan op waarin zijn gehele afdeling op de schop gaat. Voor Vox houdt dit in dat het vanaf 1 januari 2011 maandelijks wordt uitgegeven, waar dit nu nog tweewekelijks is. De bladformule zal ingrijpend moeten veranderen, doordat het vrijwel onmogelijk wordt om nog nieuws te brengen in de papieren editie. De financiële ruimte die vrij komt zal worden gebruikt voor een open online nieuwsplatform, dat het enkel op studenten gerichte Voxlog vervangt. Op die nieuwe site wordt al het nieuws van de universiteit gebundeld voor studenten, medewerkers en buitenstaanders. De Vox-redactie, die Mediaredactie gaat heten, zal slechts een deel van de nieuwsgaring op zich nemen. Van de Woestijne behoudt het recht berichten te verwijderen, omdat de site geen redactiestatuut heeft. Onafhankelijk is de website dus niet te noemen. Naast het financiële argument zouden er nog meer redenen zijn om te kiezen voor het nieuwsplatform. Zo wil de RU zich meer gaan profileren op internet. Bovendien is het platform volgens de Communicatieafdeling ideaal om internationale studenten te lokken, omdat het in meerdere talen beschikbaar zal zijn. Voor Van de Woestijne was het dan ook niet moeilijk om te kiezen: ‘Hoezeer ik een tweewekelijkse Vox een warm hart toedraag, het nieuwsplatform heeft meer prioriteit, omdat de Radboud Universiteit zich naar buiten moet profileren.’

Berusting bij voorbaat Chris-Jan van der Heijden, hoofdredacteur van Vox, beaamt dat het noodzakelijk is de verschijningsfrequentie te wijzigen. ‘Twee jaar geleden hebben we er binnen de redactieburelen al over gesproken, omdat het internet voor ons steeds belangrijker wordt. Via die weg kunnen we meer mensen bereiken.’ Van der Heijden zegt het jammer te vinden dat het aantal onafhankelijke Voxen wordt teruggeschroefd, maar hij lijkt al in het nog niet genomen besluit te berusten. Het financiële gat kan volgens hem op geen andere manier worden gedicht en bovendien geeft hij hoog op van het gecontroleerde nieuws-platform. ‘Wij kunnen de beste universiteitsnieuwssite van Nederland gaan maken. Als wij met die nieuwe site meer bezoekers aan ons kunnen binden, biedt dat meer vrijheid en ruimte om goede journalistiek te beoefenen.’ Deze mening was de Vox-redactie echter niet toegedaan, met als gevolg dat zij in de zomer vrijwel in haar geheel is opgestapt.

Tegenspraak Enkele jaren geleden is voor het blad een onafhankelijkheidsbewaker ingesteld. Deze Redactieraad bestaat uit docenten, studenten en de voorlichter van het CvB. Zij zijn niet te spreken over het afdelingsplan, waardoor Vox volgens hen het ondergeschoven kindje wordt. Twee Voxen per maand is voor de raad zo goed als heilig en bovendien zou deze graag onafhankelijke berichtgeving op het web zien. Er werd een negatief advies aan het CvB geschreven. Aangezien de onderhandelingen tussen de raad en het college nog volop gaande zijn, wenste de voorzitter van de Redactieraad ons niet te woord te staan. De verwachting is dat het college het advies naast zich neer zal leggen en haar fiat zal geven voor uitvoering van het afdelingsplan. Er zit wellicht nog een addertje onder het gras. De Vox-statuten schrijven voor dat bij een verandering van uitgavefrequentie de Universitaire Gezamenlijke Vergadering (UGV) haar goedkeuring moet geven. Johan van de Woestijne is daar niet zo zeker van: ‘De Vox-statuten zijn gewoon een bestand op mijn computer. Die heeft het CvB nooit gevalideerd. Het is de vraag of deze rechtsgeldig zijn.’ Hoofdredacteur Van der Heijden denkt echter dat het zeker in de UGV besproken zal worden, ‘want de statuten zijn tot nu toe altijd gerespecteerd’. Judith Rotink, voorzitter van de Universitaire Studentenraad en ook lid van de UGV, staat open voor het plan, maar is nog niet overtuigd. ‘Ik ben kritisch, omdat er wordt geïnvesteerd in afhankelijke communicatie ten koste van een onafhankelijk blad.’ De droom van de beste universiteitsnieuwssite van Nederland laat ook haar niet koud: ‘De middelen en de intentie om er iets goeds van te maken zijn aanwezig. Het is jammer van Vox, maar ik snap dat er iets moet gebeuren.’

De beslissing om meer aandacht te besteden aan het internet is geen onverklaarbare, al is het de vraag hoeveel studenten en vooral docenten de weg naar het nieuwsplatform gaan vinden. Veel belangrijker en vrijwel onverdedigbaar is echter dat de onafhankelijkheid van Vox op de tocht staat. Wanneer de universiteit goede journalistiek hoog in het vaandel heeft, had ze voor een onafhankelijke nieuwssite kunnen kiezen. Dat ze die keuze niet maakt, is een slechte zaak. Onafhankelijke nieuwsgaring is onmisbaar voor een goed academisch klimaat. Juiste feiten en een kritische blik zijn immers noodzakelijk voor ieder debat, ook voor discussies binnen de universiteit. Daar kan geen enkel financieel argument tegenop.

 

Henk Strikkers

Uit de Oude Doos: Onaangetaste macht van het conservatieve katholieke imago

Iedere dag rakelt ANS in het kader van het jubileum herinneringen op door een artikel uit de archieven te plukken. Vandaag in de nostalgische rubriek: Welke rol speelt het katholiek karakter van de RU?

De katholieke identiteit van de RU is nauwelijks zichtbaar voor huidige studenten. Het is echter net zeven jaar geleden dat de universiteit zijn naam, Katholieke Universiteit Nijmegen, veranderde. De Stichting Katholieke Universiteit (SKU) houdt toezicht op het college van bestuur en adviseert het door het college te voeren beleid. Twijfel aan de invloed van dit steeds conservatiever wordende orgaan speelt al jaren, maar is er iets veranderd? De macht van dit katholieke bestuur blijft onaangetast terwijl de secularisering toeneemt.

De traditie van het katholieke imago lijkt de universiteit als argument goed uit te komen. Een sterk voorbeeld uit het onderstaand artikel is de verwijdering van Orthopedagogiekstudent Norbert de Jonge in 2006. Zijn uitingen betrokken bij de Partij voor Naastenliefde, Vrijheid en Diversiteit (PNVD) zouden niet passen binnen het katholieke moraal van de universiteit. Recenter zijn de afleveringen van Labrad, een reeks promotiefilmpjes voor middelbare scholieren. Sommige aspecten zijn volgens een RU-docente seksistisch, racistisch en heteronormatief en passen daardoor ook niet binnen de moraal. Waar ligt de grens voor dit katholiek karakter?

Meer over dit onderwerp? Lees dan hieronder het gehele artikel uit de ANS van augustus 2008.

Breken met de bisschoppen

In 2004 veranderde de naam Katholieke Universiteit Nijmegen in Radboud Universiteit. De kerkelijke voet tussen de deur bij het universiteitsbestuur bleef. De tijd is aangebroken om de kerk definitief de rug toe te keren.

Tekst: Andy Leenen en Rob Ramaker Illustratie: Nienke Oldenhuis

De Radboud Universiteit is in 1923 gesticht vanuit de katholieke gemeenschap. De religieuze aard is heden ten dage vooral zichtbaar tijdens academische plechtigheden zoals de diesviering in de St. Stevenskerk en promoties, die worden geopend en afgesloten met gebed. Verder is er een faculteit Theologie, is de universiteit lid van Christelijke organisaties en herbergt de RU een schat aan katholieke archieven. Aan het einde van vorig collegejaar klonken kritische geluiden vanuit de christelijke studentenverenigingen en van scheidend hoogleraar Kerkgeschiedenis Peter Nissen. De identiteit zou alleen worden gebruikt wanneer het de universiteit uitkomt. Er laaide een discussie op over het katholieke profiel, maar tot dusver lijkt het College van Bestuur (CvB) vastbesloten niet in te gaan op dit debat.

Katholiek in deeltijd De identiteit van de RU wordt volgens universiteitswoordvoerder Willem Hooglugt bepaald door kernwaarden, die mede voortkomen uit haar katholieke traditie: ‘Een dergelijke waarde is betrokkenheid, zowel met elkaar als met de samenleving. Dat is een diepe christelijke waarde.’ In het dagelijks campusleven is de katholieke identiteit vrijwel onzichtbaar. In juni 2006 bleek de RU plotseling wel publiekelijk katholiek. Norbert de Jonge, destijds derdejaars student Orthopedagogiek, zocht de publiciteit als secretaris van de Partij voor Naastenliefde, Vrijheid en Diversiteit (PNVD), ‘pedopartij’ in de volksmond. Hij werd terecht verwijderd van zijn opleiding. Hij mocht tevens geen andere studie volgen aan de RU. Een discutabele beslissing, aangezien iedereen recht heeft op onderwijs. Het College van Beroep voor Hoger Onderwijs bepaalde later dat de keuze voor verwijdering correct was, omdat zijn uitingen ‘haaks staan op de katholieke moraal van de Radboud Universiteit’. Een scherp contrast met de vage vrijblijvendheden waarmee de identiteit doorgaans wordt beleden.

Doofpot De huidige discussie over de katholieke signatuur werd aangewakkerd door een brief van Ewout Laseur, voormalig USR-lid namens de CSN. Zoals al eerder werd gesteld, lijkt het CvB niet uit op een publiek debat. Het gesprek tussen het CvB en Laseur vond daarom plaats achter gesloten deuren. De enige publieke reactie die rector magnificus Kortmann gaf, luidde dat er geen discussie is omtrent de identiteit. Hij stelde dat de katholieke beleving een individuele aangelegenheid is, en ging geheel niet in op de argumenten die door Laseur waren aangedragen. Deze wil eveneens niet inhoudelijk ingaan op het gesprek, maar over het debat zegt hij: ‘De katholieke identiteit komt voort uit de traditie van de RU, terwijl de studentenpopulatie steeds verder seculariseert. Het wordt tijd dat het CvB een keuze maakt.’ Laseur heeft het onderwerp onder de aandacht gebracht bij het universiteitsbestuur, waarmee de discussie wat hem betreft is afgesloten. Crispijn Jansen, oud-lid van de USR namens AKKUraatd, heeft ook begrip voor die opstelling: ‘Het universiteitsbestuur vreest waarschijnlijk dat de media het oppikken, waardoor het een te zwaar onderwerp wordt en de nuance verdwijnt. Voor het CvB is het niet zo’n issue, het imago zit vooral in de kleine dingen.’ Willem Hooglugt is kort van stof over dit dilemma: ‘De katholieke signatuur staat niet ter discussie.’

Bemoeizuchtige bisschoppen Bovenaan de universitaire ladder is de katholieke inborst prominent aanwezig. Aan de top van de bestuurlijke organisatie staat de Stichting Katholieke Universiteit (SKU). De voornaamste taak van de SKU is toezicht houden op de universiteit en het ziekenhuis. Daarnaast benoemt ze de leden van het CvB en de Raad van Bestuur van het UMC St. Radboud. Ze kan deze leden ook schorsen of zelfs ontslaan. Op eigen voordracht wordt het SKU benoemd door de conferentie van Nederlandse bisschoppen, een organisatie die zich steeds conservatiever ontwikkelt. Hoe machtig de bisschoppenconferentie werkelijk is, blijft giswerk. In oktober 2006 liet Peter Nissen, voormalig decaan van de Faculteit der Theologie, zich in de media kritisch uit over de pogingen van de bisschoppen om meer grip te krijgen op de theologische wetenschap in Nederland. Vanwege deze uitlatingen werd Nissen ter verantwoording geroepen bij het universiteitsbestuur, nadat de bisschoppenconferentie een boze brief had gestuurd. Tijdens het gesprek werd hem verweten ‘bestuurlijk onverstandig’ te hebben gehandeld. Op papier lijkt de bisschoppelijke invloed vastomlijnd, maar in de praktijk is de invloed diffuus en zorgt deze er voor dat de universiteit braaf in de pas loopt. Twee jaar na deze affaire twijfelt Nissen aan de katholieke identiteit van de RU: ‘Een zelfbewuste universiteit moet zich afvragen of zij nog geassocieerd wil worden met een steeds conservatiever orgaan als de bisschoppenconferentie.’ Woordvoerder Hooglugt benadrukt dat wetenschap op de eerste plaats staat: ‘Binnen de katholieke identiteit is het belangrijk dat onderwijs en onderzoek onafhankelijk zijn.’ Deze vrijheid bestaat daarentegen niet op bestuurlijk niveau. Kerkelijke inmenging kan hier niet worden getolereerd: de banden tussen bisschoppenconferentie en universiteit moeten worden doorgesneden.

Sine dei nomine feliciter Het CvB ontwijkt iedere vorm van debat, zonder zich ondertussen hard te maken voor de huidige katholieke identiteit. Een dergelijke signatuur heeft verstrekkende gevolgen en het is een fraai staaltje holle retoriek om haar te verdedigen met vrijblijvende algemeenheden als ‘betrokkenheid’ en ‘religieuze beleving is persoonlijk’. De constatering dat de RU een lange katholieke traditie kent die nog doorwerkt in de huidige uitstraling, is eveneens een open deur. Tijden veranderen en tradities kunnen niet eeuwig in stand worden gehouden. Bovendien zorgt de identiteit voor een officieuze lijn tussen de bisschoppenconferentie en het universiteitsbestuur. Naast haar formele invloed blijkt dit instituut niet terug te deinzen voor het bijsturen van zaken die ze niet aanstaan. Typerend hiervoor is het voorval met Nissen. Dit speelde weliswaar op de theologische faculteit, maar de mogelijkheid dat de invloed vanuit een dergelijk conservatieve en gemarginaliseerde conferentie doorslaat naar de rest van een academische instelling, is volstrekt onwenselijk. Het afschaffen van de katholieke identiteit zou een rigoureus einde betekenen van de paapse vinger in de universitaire pap.

 

Lotte

Uit de Oude Doos: SIAM is dood

Iedere dag rakelt ANS in het kader van het jubileum herinneringen op door een artikel uit de archieven te plukken. Vandaag in de nostalgische rubriek: het overlijdensbericht van SIAM.

ANS en SIAM zijn geen vrienden. Al sinds jaar en dag bericht onze site over de matige communicatie van SIAM naar de student toe en hun inactiviteit in de USR. Dit werd niet altijd op prijs gesteld door onze voormalige ondergang-buren.

In de gedenkwaardige mei-editie van 2007 maakte ANS een duidelijk statement tegen de passieve instelling van SIAM. Onder de Deze-maand-nietjes van dat nummer werd een overlijdensadvertentie geplaatst, waarin ANS haar droefenis uitspreekt over het heengaan van de Studenten In Actieve Zeggenschap, volgens toenmalig gebruik aangeduid als SIAM (wie?).

Helaas heeft deze actie tot dusver weinig effect gesorteerd. Nog steeds is het nodig SIAM tot activiteit aan te sporen. Bij dezen dus nog eens de overlijdensadvertentie, in XL-formaat. Opdat zij die absent zijn tot in de eeuwigheid, ooit nog actief zullen worden.

Zie hieronder het overlijdensbericht.

 

Mickey

Vanavond: Filmavond #25ANS

Maanden hebben we er naartoe geleefd, maar nu is het eindelijk zover: de eerste jubileumactiviteit in het kader van het 25-jarige jubileum van ANS zal plaatsvinden. Om 19:30 uur zal in CC2 allereerst de film over de maak van een ANS worden vertoond (eerder al aangeduid als het 'jubileumfilmpje'). Hier is alvast een teaser te zien. Let wel op: veel zal deze teaser nog niet prijsgeven, gezien de woorden van één der kijkers: 'Zelden zulke weinigzeggende beelden gezien... Maar prima montage!'

Aansluitend wordt de film Frost/Nixon vertoond. Zorg dus dat je er vanavond bij bent.

 

Martini

Uit de Oude Doos: Censuur en schorsing in de naam van Radboud

Iedere dag rakelt ANS in het kader van het jubileum herinneringen op door een artikel uit de archieven te plukken. Vandaag in de nostalgische rubriek: de trade-off tussen imago en openheid aan de RU.

Dat imago en onafhankelijke journalistiek regelmatig op gespannen voet staan, blijkt voor de RU van alle tijden. Waar met name de reorganisatie rondom Vox dit jaar grote vraagtekens bij de onafhankelijke berichtgeving aan de universiteit zette, kende ook 2006 haar momenten van censuur omwille van de goede naam ‘Radboud’.

ANS bracht dat jaar drie gebeurtenissen in beeld die de trade-off tussen de goede naam van de RU en kritische pers en publieke opinie schetsen. Zo werd een student Orthopedagogiek geweigerd bij herinschrijving aan de universiteit toen hij zijn seksuele voorkeur voor minderjarige meisjes vrijuit uit de doeken deed bij Barend en Van Dorp. De jongen zou ‘afbreuk doen aan de eigen aard van de instelling’. Daarnaast werd een moslimstudent na zijn doodwens aan Geert Wilders onmiddellijk geschorst en werd een artikel voor Vox over de gesloten hartafdeling in het UMC St. Radboud meermalen door de censuurmachine van het CvB gehaald vóór publicatie.

Is de universiteit nog een instituut waar het vrije denken wordt gestimuleerd, of is ze verworden tot bedrijf dat zoveel mogelijk inkomsten moet genereren? Die vraag blijkt ook vijf jaar na de verschijningsdatum van het artikel nog altijd actueel.

Lees hieronder het gehele artikel uit de ANS van oktober 2006.

Een kwestie van imago

Een pedofiel, een moslimextremist en een gesloten hartafdeling van het aanverwante UMC St. Radboud: het College van Bestuur neemt snel haar maatregelen zodra het imago van de RU in het gedrang komt. Censuur en schorsing worden niet vermeden. In de naam van Radboud.

Tekst: Ruud Vos en Annemiek de Vries

‘Het imago van de Radboud Universiteit wordt bepaald door de kwaliteit van haar academisch onderwijs en haar onderzoek’, verklaart Willem Hooglugt, woordvoerder van de RU. Hij voegt eraan toe dat de tevredenheid van studenten medebepalend is. Onze universiteit is volgens Kennis in Kaart – een uitgave van het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap – de beste van Nederland op het gebied van onderzoek. Bovendien studeren Nijmeegse studenten, op hun Maastrichtse equivalenten na, het snelst af. Toch is vrijwaring van publieke opinie en kritische pers niet te garanderen. Uit de afhandeling van de volgende gevoelige kwesties blijkt de RU zich daarvan maar al te goed bewust te zijn.

Pedostudent

Afgelopen juni werd Norbert de Jonge (28) op last van het College van Bestuur (CvB) de laan uit gestuurd. De voormalige student Orthopedagogiek maakt er namelijk geen geheim van seksuele gevoelens te koesteren voor minderjarige meisjes. Daarmee trad hij al enige tijd geleden in de publiciteit, onder andere bij Barend en Van Dorp, waar hij niet onder stoelen of banken stak student aan de RU te zijn. Op het moment van verwijdering had hij de functie van secretaris verworven van de Partij voor Naastenliefde, Vrijheid & Diversiteit (PNVD). Deze staat ook wel bekend als de pedopartij, aangezien de partij seks met kinderen vanaf twaalf jaar wil legaliseren. Op 4 september werd De Jonges nieuwe inschrijving bij de universiteit niet gehonoreerd. De reden die het CvB geeft, is deze: als een pedofiele student zich bezighoudt met de behandeling van probleemkinderen, ontstaat er een inbreuk op het vertrouwensklimaat tussen kind en volwassene. De grond waarop de afwijzing heeft plaatsgevonden, is artikel 7.37 lid 6 in de Wet Hoger Onderwijs. Deze stelt dat een student mag worden geweigerd als de vrees bestaat dat hij afbreuk doet aan de eigen aard van de instelling. Wat dat betreft is de afwijzing rechtmatig, met de kanttekening dat ‘eigen aard’ een wel erg ruim en niet nader ingevuld begrip is. De belangrijkste vraag die echter rijst is of het CvB er niet een onderliggend motief op nahoudt: is het college wellicht bang dat de universiteit zich met een pedofiel in zijn gelederen te veel negatieve publiciteit op de hals haalt?

Moslim en hartklachten

Niet alleen bij de affaire De Jonge is er sprake van een mogelijk dubbel motief. Toen Abdul-Jabbar van de Ven (29) op 23 november 2004 in Het Elfde Uur een gevoelige uitspraak deed door Geert Wilders dood te wensen, veroordeelde de RU de uitspraak onmiddellijk, ook al had die niets te maken met zijn studentschap. Na een gesprek met Van de Ven, die spijt betuigde over de volgens hem uitgelokte uitspraak, besloot het CvB toch dat hij zijn studie mocht afronden, mede omdat hij zich binnen zijn studie Arabische, Nieuwperzische en Turkse talen en culturen nooit propagandistisch had uitgelaten. Het CvB reageerde ook afgelopen juni direct, toen een premature versie van een artikel van Vox over de gesloten hartafdeling in het UMC St. Radboud uitlekte. Slechts de patiëntenzorg, een interne kwestie van het ziekenhuis, werd erin besproken. Geen onderwerp voor een universiteitsblad, zo bepaalde het college. Hoofdredacteur Patricia Veldhuis werd vervolgens onderworpen aan een lange periode van voorleggen en daarna herschrijven van het artikel, tot er een versie uiteindelijk door het censuur van het CvB kwam.

Identiteitskwestie

De plotselinge verwijdering van een uitgesproken pedofiel, het nadrukkelijk afwijzen van de uitspraken van een extremistische moslim en het dik op de huid zitten van Vox laten dezelfde indruk achter: de RU springt zorgvuldig om met haar imago en zet haar schuwheid voor negatieve pers om in daden. In welke mate dit het geval is en waar de grens ligt, zijn lastige vragen. Zoals verwacht geeft Hooglugt geen antwoord op de vraag in hoeverre het risico op imagoschade door negatieve publiciteit meespeelt in de beslissingen van het CvB. Dr. Paul Nelissen, universitair hoofddocent Communicatiewetenschap, vindt dat de manier waarop de woordvoerder Hooglugt de pers te woord stond over de verwijdering van De Jonge ‘getuigt van openheid’. Naar aanleiding van de naamsverandering in 2004 heeft Nelissen twee jaar lang onderzoek gedaan naar de identiteit van de RU, en hoe die wordt gedragen door medewerkers. Het uitblijven van een reactie van het personeel van de RU op het verwijderen van de pedostudent ziet hij als een stilzwijgend instemmen met die beslissing. Daarmee is de kous nog niet af. ‘Het CvB moet wel in overleg gaan met universiteitsmedewerkers, het standpunt verdedigen en erover de discussie aangaan. De verwijdering van een student is moeilijk uit te leggen, dus moet het veelvuldig worden gedaan.’ Volstaat de reden die het universiteitsbestuur overigens wel, aangezien De Jonge aangeeft niet-praktiserend pedofiel te zijn en enkel zijn mening verkondigt? Een universiteit is immers een instituut waar het vrije denken wordt gestimuleerd, niet alleen een bedrijf dat een bepaalde hoeveelheid inkomsten moet binnenhalen. ‘It takes two to tango’, illustreert Nelissen. ‘Zulke vrijheid moet je niet alleen geven, maar ook nemen. In de wetenschappelijke wereld zijn er regels gesteld aan vrij denken, anders kan er geen vernieuwing plaatsvinden.’

Protectionisme

Het valt moeilijk aan te tonen hoe ver de RU wil en kan gaan om negatieve publiciteit te vermijden. De eerder genoemde maatregelen van het CvB hebben echter wel een duidelijke bijsmaak: het college heeft imagobescherming hoog in het vaandel. Veel kwaad lijkt deze factor vooralsnog niet aan te richten in het universiteitsbeleid, maar er moet voor worden gewaakt dat de academie niet verzeilt in een protectionistische inslag. Het verbod op masteradvertenties van andere universiteiten in bladen op de RU in 2004 en het op RadboudNet - het interne netwerk van de universiteit – plaatsen van de online berichtgeving van Vox afgelopen collegejaar neigen daar bijvoorbeeld naar. Beperking van vrijheid van meningsuiting ligt op de loer wanneer eigenbelang de overhand neemt. Ter voorkoming van een te sterke zelfbescherming zouden de openheid en discussie over het beleid van het CvB, zoals Nelissen voorstelt, wellicht kunnen bijdragen.

Enquête

Of studenten zich bewust zijn van het spanningsveld tussen de universiteit als instituut voor vrij denken en als bedrijf, is nog maar de vraag. Uit een enquète van ANS onder Nijmeegse studenten blijkt namelijk dat het overgrote deel van de respondenten de universiteit vooral ziet als een opleidingsinstituut. Daarnaast is meer dan tweederde van de gevraagden het ermee eens dat Norbert de Jonge terecht is weggestuurd. Dat neemt niet weg dat veel studenten van mening zijn dat de universiteit een belangrijkere taak heeft aan het bevorderen van kritisch denken dan aan positief in het nieuws komen. Volgens Marieke van Haren (22), studente Cognitive Neuroscience, hoort leren kritisch te denken vanzelfsprekend bij een kwalitatief goede academische opleiding, en siert die kwaliteit van onderwijs en onderzoek op haar beurt een universiteit. Ze vindt het onzin dat de universiteit blijkbaar denkt dat zij verantwoordelijkheid moet nemen voor het doen en laten van haar studenten. ‘Je hebt toch recht op vrije meningsuiting? Dat je als student kunt zeggen en denken wat je wilt, heeft weinig te maken met waar je studeert. Wat één persoon vindt, zegt weinig over de kwaliteiten van een universiteit.’ Toch vindt ze het wel terecht dat Norbert de Jonge niet langer welkom is bij zijn opleiding, maar niet omdat hij zijn mening verkondigt in de media of om zijn lidmaatschap van de PNVD. ‘Een pedofiel die je naar scholen stuurt om met kinderen te werken, is erg gevaarlijk. Ook al zegt hij dat hij geen praktiserende pedofiel is. Het is mogelijk dat hij dit ooit wordt, de RU moet dat risico niet nemen.’

 

Eline Huisman