Universitair chauvinisme

Frisse tegenzin: Extreme Radboudrakkers

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Wanneer ik op de Radboud Universiteit (RU) mensen rond zie lopen in die verschrikkelijke rode hoodies, dan denk ik vrijwel direct dat ik te maken heb met nieuwelingen. In het begin denken zij namelijk dat het dragen van een Radboudhoodie een statussymbool is. Het duurt niet lang voordat alle nieuwe studenten doorhebben dat dit wel meevalt en dat het qua stijl de lelijkheid van het Erasmusgebouw evenaart. Van openbare 'Radboudliefde' is vervolgens gelukkig weinig sprake.

Hoe anders is het aan de andere kant van de oceaan. Toen ik me voor de eerste keer naar de boekwinkel op de campus begaf, verwachtte ik een soort Roelants 2.0: een stoffige winkel maar dan net wat groter, zoals alles in Canada groter is. Ik kwam bedrogen uit. Als de universiteit hier N.E.C. is, dan is de 'boekwinkel' de fanstore. Terwijl ik verwoed zocht naar een theorieboek over generatieve syntaxis, raakte ik verdwaald in een woud van hoodies, shirts, baseball-caps, ondergoed, sjaals, sokken, jassen voor ieder seizoen, tassen, thermosmokken, gewone mokken, agenda's, collegeblokken en nog veel meer rommel bedrukt met het universiteitslogo.

Als leider van het verzet tegen affectie in het openbaar werd ik vervuld met afschuw. Dit werd alleen maar erger toen ik erop ging letten of studenten zich ook tentoonstellen met al deze gigantische meuk. Dat doen ze namelijk zoals ik m'n Schultenbräu altijd dronk: zonder mate. Studenten uit alle jaarlagen lijken minstens vier keer per week solidariteit uit te dragen met de universiteit waar ze een godsvermogen aan collegegeld aan hebben betaald.

Het is een schaamteloze vertoning van universitair chauvinisme waarbij bescheidenheid een waarde is die klakkeloos het raam uit wordt gedonderd. Begrijp me niet verkeerd, het is een prima universiteit met goede faciliteiten en een prettige campus, maar daarin zal het vast niet verschillen met andere universiteiten. Een extreme vertoning van verbondenheid met deze universiteit maakt je geen betere student. Integendeel, het laat eigenlijk alleen maar zien dat je te lui bent om naar een fatsoenlijke kledingwinkel te gaan. Geef mij maar de nuchtere houding op de RU, waar extreme Radboudrakkers met hun rode hoodies een uitstervend ras zijn.

 

 

Open dag vol workshops en activiteiten

In Beeld: Radboud Invites

Het zal studenten en medewerkers niet ontgaan zijn dat de Radboud Universiteit (RU) dit jaar haar 95e verjaardag viert. Om ook mensen van buitenaf bij het feestje te betrekken, werd afgelopen zaterdag Radboud Invites georganiseerd. Tijdens deze publieksdag opende de RU haar deuren voor geïnteresseerden die een kijkje wilden nemen op de campus. 

Tekst en foto's: Vincent Veerbeek

Berchmanianum 1b 750Het grote paradepaardje van Radboud Invites is het Berchmanianum, vanaf komende maand het nieuwe Bestuursgebouw van de RU. De laatste hand moet nog worden gelegd aan de verbouwingen en de verhuizing staat pas komende week op de planning, maar bezoekers kunnen alvast een kijkje nemen in het imposante gebouw. 

Berchmanianum 2a 750Hoewel het voormalige klooster uit 1929 grotendeels is omgetoverd tot strakke kantoorruimte is het oude karakter van het gebouw op diverse plekken herkenbaar. Zo ook in de kapel, die nu is omgetoverd tot conferentieruimte.

Huygens 3a hoogtepunt 750Een ander hoogtepunt van de open dag is te vinden op het dak van het Huygensgebouw. Hoewel de zon overdag de enige zichtbare ster is, verzamelen zich drommen mensen bij de sterrenwacht bovenin het bètagebouw.

Huygens 1b 750Bij de ingang van het Huygensgebouw vergapen bezoekers zich aan een attractie waar de meeste studenten zonder omkijken aan voorbij lopen onderweg naar college. De Slinger van Foucault zwaait ongehinderd verder. 

Huygens 2 750Wetenschap is van groot belang om klimaatverandering tegen te gaan en ziektes te genezen, maar het kan ook ingezet worden voor luchtigere zaken. In de hal van het Huygens worden pannenkoeken uit een 3D-printer tevoorschijn getoverd. 

Kassen 1b 750Verscholen achter het Huygensgebouw liggen de kassen van de RU, waar allerlei planten en bloemen worden gekweekt. Waar de glasbak normaal gesproken het domein is van biologen, is nu iedereen welkom, met of zonder groene vingers.

RIMLS 1a 750Een andere plek waar de gemiddelde student normaal gesproken niet snel komt, is de Researchtoren van het Radboud Institute for Molecular Life Sciences (RIMLS). Hier geeft de afdeling een kijkje in hun laboratoria, waar bijvoorbeeld cellen uit koeienknieën worden gehaald. 

RIMLS 3b 750Om de labs van het RIMLS te bereiken, is het klimmen geblazen langs de wenteltrap in de vorm van een DNA-keten. Bovenaan wacht een imposant uitzicht over het noordelijke deel van de campus. 

Grotius 1a 750xBij het Grotiusgebouw vermaken de jongere bezoekers zich met virtual reality. Elders in het gebouw geeft de pleitvereniging demonstraties en kunnen bezoekers zelf een toga passen.

Grotius 2a 750Mensen met heimwee naar de grijze blokkendozen van de Thomas van Aquinostraat konden zich aanmelden om een souvenir op te halen tijdens Radboud Invites. Zo dragen ze hun steentje bij aan het recyclen van TvA.

Tandheelkunde 1a 750Het Tandheelkundegebouw wemelt van de mensen in lange witte jassen die laten zien wat de Faculteit der Tandheelkunde en de Faculteit der Medische wetenschappen te bieden. Van oogartsen tot orthodonisten, de medische faculteiten laten zich van hun beste kant zien.

Tandheelkunde 2a 750Onder de kraampjes in het gebouw van Tandheelkunde is ook een afvaardiging berendokters die hun patiënten letterlijk oplappen. Verder zijn enkele ledematen uit het Anatomisch Museum te zien en is er een spoedcursus tandenpoetsen en boren.

 

Internationaal debuut Habitants

Melancholische muziek bij schemerlicht

De Nijmeegse band Habitants presenteert aanstaande vrijdag haar nieuwe album One Self in Lux. Hoewel plaat is niet zonder slag of stoot tot stand  is gekomen, zijn de bandleden erg blij met alle positieve reacties die ze hebben gekregen. 'Met onze muziek spreken we een heel gevarieerd publiek aan.'

Tekst: Irene Wilde
Foto's: Vincent Veerbeek

Uit een van de oefenlokalen in het Honigcomplex klinken mooie melancholische klanken. Terwijl de gitaren lange, rustige akkoorden spelen, komt de heldere stem van de zangeres boven de muziek uit. Binnen in de ruimte, achter een wand met een groot, kleurrijk schilderij van David Bowie, repeteert Habitants in het donker. Waar veel andere bands last zouden hebben van het gebrek aan licht in het zaaltje, kiest Habitants ervoor om geen gebruik te maken van de tl-lichten die er hangen. Met wat zelf meegebrachte schemerlampen en spotjes komen de bandleden juist in de goede sfeer. 'Hierdoor voelen we ons wat meer op ons gemak tijdens het repeteren. Het zorgt ervoor dat we meer verbonden zijn met de muziek, vertelt bassist Mirte Heutmeukers.'

Habitants1 700x

38 landen
De band Habitants bestaat uit gitarist René Rutten, drummer Jerome Miedendorp-de Bie, bassist Mirte Heutmekers, gitarist en pianist Gema Pérez en zangeres Anne van den Hoogen, en is ongeveer twee jaar geleden opgericht. Het idee was het uitbrengen van een album in eigen beheer, zonder hulp van een platenmaatschappij. Om hiervoor geld in te zamelen, nam de band een eerste single op om in een crowdfundingsactie te presenteren. 'Dat liedje, Meraki, was op dat moment alles wat we hadden', vertelt Van den Hoogen. 'In één nummer moesten wij laten zien wat voor band we zijn en wat voor muziek we wilden maken.' Pérez is erg trots op het resultaat: 'We hebben zoveel tijd gestoken in het maken van dat eerste nummer, omdat we wisten dat we dat moesten presenteren aan de crowdfunders. Het is dan mooi dat we daar zoveel positieve reacties op kregen.'

Habitants2 350xDeze positieve reacties uitten zich onder ander in een heel hoop donaties, afkomstig uit 38 verschillende landen. Dat Habitants zo populair is in het buitenland, komt mede omdat een aantal bandleden hiervoor ook al in andere bands speelden. 'Onder andere The Gathering, de band van René, heeft een enorme fanbase buiten Nederland', vertelt Pérez. 'Deze fans zijn dan ook benieuwd naar zijn andere projecten.' Dankzij de vele donaties was het benodigde bedrag binnen een paar dagen binnen, en kon de band beginnen met de opnames voor hun eerste eigen album. Nu, anderhalf jaar later, ligt One Self in platenzaken in onder andere Nederland, België, Frankrijk en Duitsland.

'Met onze nummers hebben we geprobeerd te zoeken naar een soort geborgenheid.'

Troost
De nummers op het eerste album zijn melancholisch en ingetogen. Pérez vertelt dat ze proberen om in hun liedjes een dromerige sfeer neer te zetten. 'De muziek die we maken is heel introvert. Door bij de gitaren veel gebruik te maken van sound-effecten klinkt de muziek heel dromerig, zeker met de fragiele stem van Anne erbij.'

Habitants3 350xVan den Hoogen legt uit dat het album One Self gaat over een individuele mens. 'Het thema dat veel terugkomt in de nummers is een individuele man die in verschillende landschappen grip probeert te vinden op de wereld.' Ook speelt troost een grote rol in de nummers van de Habitants. 'Muziek is iets dat heel veel troost kan bieden. Met onze nummers hebben we geprobeerd om te zoeken naar een soort geborgenheid.' Heutmekers merkt dat mensen deze geborgenheid ook daadwerkelijk vinden in hun muziek. 'We krijgen vaak reacties van mensen die schrijven dat ze onze nummers met tranen in hun ogen luisteren. Mensen vinden het blijkbaar niet alleen leuk om onze plaat te luisteren, maar het raakt ze ook echt. Dat is zo bijzonder.'

Filmische muziek
Op 5 oktober presenteert Habitants zijn album met een release-optreden in Lux. 'Voor deze show zijn we al lang aan het repeteren', vertelt Van den Hoogen. 'In de lente zijn we begonnen met het maken van een liveshow. Na een eerder optreden hebben we de hele zomer doorgewerkt om de show helemaal af te maken.' Waar alle andere bandleden al podiumervaring hebben, zijn de optredens van Habitants voor Pérez de eerste keer dat ze op het podium staat. Hoewel ze dit nog steeds spannend vindt, is ze wel gerustgesteld door hun eerste optreden. 'Het was zo bijzonder. Het was nog maar het voorprogramma, maar de hele zaal was doodstil. Iedereen stond aandachtig te luisteren.'

Habitants4 350xTijdens het optreden in Lux zal de band proberen om de intieme sfeer van de muziek op het publiek over te brengen door het vertonen van psychedelische beelden op een groot filmdoek. Deze beelden zijn niet van te voren opgenomen, maar worden live gemaakt tijdens de show. 'Het is geen film die wordt afgespeeld en waar wij mee meespelen', legt Miedendorp-de Bie uit. 'Er is een VJ die live een sfeer probeert op te bouwen door de interpreteren op de muziek.'

'Het verbaast mij dat ook mensen in andere landen geraakt worden door onze muziek.'

De bandleden hopen dat ze na hun albumrelease op een internationale tour kunnen gaan. 'Je werkt zo'n lange tijd aan een plaat', vertelt Van den Hoogen. 'Dat oefenen is best introvert. Dat we nu naar buiten mogen met onze muziek is een leuke nieuwe stap.' Ze hoopt dat de band een goede boeker kan vinden die de band kan helpen met het krijgen van optredens voor een tour. 'Het album ligt onder andere in Duitsland en Frankrijk in de winkels. Dat zijn wel twee landen waar we ons op willen focussen en waarvan we hopen dat we daar ook daadwerkelijk heen kunnen.' Ook Rutten hoopt dat hun muziek in meer landen dan alleen Nederland bekend zal worden. 'Het verbaast mij dat ook mensen die in een land met een heel andere cultuur dan die van ons geraakt worden door onze muziek', zegt de gitarist. 'Emotioneel zorgt het dus voor een verbintenis die buiten landsgrenzen treedt. Dat vind ik het mooiste aan Habitants.'

 

 

Praatgrage premier

Goed verhaal, lekker kort: Ruttes buitengewoon opvallende stopwoord

In 'Goed verhaal, lekker kort' krijgen taalverschijnselen hun welverdiende portie aandacht in een goed, maar lekker kort verhaal. Deze keer: het buitengewoon opvallende, favoriete woord van Mark Rutte.

In de New York Times verscheen enkele weken geleden een anonieme brief over het functioneren van Trump, waarop een heuse zoektocht naar de auteur volgde. Plots deed het woord 'lodestar' in de brief de verdenkingen in de richting van vicepresident Mike Pence gaan. Pence laat dat blijkbaar vaker vallen, zoals iedereen wel woorden gebruikt die typisch zijn voor die persoon. Mijn zusje zegt 'barfen' in plaats van 'kotsen', een vriendin noemt een prullenbak altijd 'de ton' (schijnbaar iets Twents) en mijn vader gebruikt – god mag weten waarom – het woord 'infuus' voor 'telefoonoplader'. Genoeg over mijn vader, laten we het hebben over een iets invloedrijker persoon op deze aardbol: onze minister-president. Ik wil Mark Rutte via deze weg – niet geschoten, altijd mis - ten zeerste afraden ooit een anonieme brief te sturen naar een Nederlandse krant. Ik zou hem ook in geschreven vorm, zonder die typische lach, namelijk direct herkennen.

Onze premier is immers ook maar een mens. En net als ieder mens heeft Mark Rutte een flinke batterij aan favoriete woorden, waaronder een opvallend bijwoord. In Marks wereld is alles 'buitengewoon'. De ministerraad verliep 'buitengewoon goed', het terughalen van mensen uit Syrië is 'buitengewoon risicovol' en journalisten moeten 'buitengewoon kritisch' te werk kunnen gaan. Er gaat geen interview of toespraak voorbij zonder dat de term meerdere keren uit de lucht komt vallen. Voor wie het niet gelooft, ga eens lekker een avondje interviews met Rutte bingewatchen. Het YouTubekanaal 'Wekelijkse Persconferentie' telt inmiddels maar liefst 342 afleveringen, met steevast onze premier in de hoofdrol. Ultiem genieten.

Mocht je toch andere prioriteiten hebben dan achterhaalde feiten terugkijken: hieronder een compilatie van Ruttes 'buitengewoontjes'.

Dat Rutte zich van 'buitengewoon' bedient als hij in zijn maatpak rondhuppelt op het Binnenhof, à la. Maar wanneer roept hij dit nog meer? Als hij om vijf uur 's nachts, ladderzat, een bamischijf uit de muur van de Febo trekt, zegt hij dan ook zonder een spier te verrekken 'Wat buitengewoon lekker'? Als hij na een rondje hardlopen met vrienden, rood aangelopen, klotsend van het zweet, een laatste rekoefening doet, zegt hij dan bemoedigend 'We hebben buitengewoon goed gelopen'?

Ik hoop stiekem van wel. En Mark, mocht je ooit een anonieme brief willen schrijven, hou het binnen het gewone.

 

 

Noor de Kort
Tragikomische animatieserie

ANS kijkt: BoJack Horseman, seizoen vijf (2018)

Seizoen 5 van BoJack Horseman bevindt zich op metaterrein. Voor veel fans is het makkelijk om BoJacks misstappen met de mantel der liefde te bedekken, maar seizoen 5 dwingt kijkers tot een confrontatie: is BoJack nog wel goed te praten?

BoJack Horseman is, kort samengevat, een tragikomische animatieserie over een vergane Hollywoo(d)ster (en tevens paard), BoJack Horseman (Will Arnett). Na vijf seizoenen laat de serie zich echter moeilijk samenvatten in één zin. Daarvoor heeft de serie teveel lagen en thematische diepgang. Daarnaast zijn de side characters inmiddels net zo uitgediept als BoJack zelf. Waar de serie in seizoen 4 dieper is ingegaan op de familiegeschiedenis van BoJack, focust seizoen 5 zich – uitzonderingen daargelaten – voornamelijk op het heden. BoJack heeft een nieuwe rol te pakken als Philbert, een detective in de gelijknamige serie die geproduceerd wordt door Princess Carolyn (Amy Sedaris). Die laatste is ondertussen druk bezig met het vervullen van een babywens. Goede vriendin Diane (Alison Brie) en 'concullega' Mr. Peanutbutter (Paul F. Tompkins) staan voor een langverwachte wending in hun relatie, BoJacks voormalige publicist Ana Spanakopita (Angela Bassett) en esteemed character acress Margo Martindale (Margo Martindale) maken een redelijk onheilspellende comeback. Naast de reeds bekende personages worden er in seizoen 5 een paar nieuwe karakters geïntroduceerd, die elk wat toevoegen aan het verhaal, maar tot nu toe vooral bestaan als ondersteuning van de bestaande personages.

Verklaren, niet vergeven
Het seizoen draait thematisch gezien om confrontatie en vergeving. In seizoen 1 doet BoJack een smeekbede aan Diane, toen zijn ghostwriter: 'I need you to tell me that I'm a good person'. Sindsdien heeft BoJack praktisch het tegenovergestelde gedaan van zichzelf verbeteren. Keer op keer heeft hij zich egoïstisch gedagen, hij heeft bijna seks gehad met een minderjarige en was een belangrijke enabler in de overdosis van zijn voormalige collega. Het antwoord op die smeekbede zou dus volmondig 'nee' kunnen zijn, maar de serie zocht liever de complexiteit van dit oordeel op. Drugsgebruik, een slechte jeugd en een depressie maken het makkelijk om BoJacks gedrag te verklaren.
Verklaren is echter niet hetzelfde als goedpraten, zo maakt seizoen 5 duidelijk. De serie reflecteert op zichzelf en op de kijker door veel toespelingen (of expliciete opmerkingen) te maken over foute, rijke, machtige mannen in Hollywood die keer op keer over de schreef gaan. Hun misdaden worden door producenten, fans, journalisten en andere beroemdheden vaak al te snel vergeven. Ook voor kijkers is het makkelijk om BoJacks gedrag goed te praten, omdat hij gevoelsmatig, zelfs na zoveel misstappen, een sympathieke antiheld is. Tegen het einde van seizoen 5 valt die sympathie echter bruut weg en even zijn er nog maar weinig redenen om op een goed einde voor BoJack te hopen.

 

Gewaagd experiment
Seizoen 5 blinkt niet alleen inhoudelijk uit. Ook visueel en vormtechnisch is het een sterk seizoen. Naast wat vreemde hoeken – het is altijd raar om een geanimeerd figuur plots in zij- of zelfs onderaanzicht te zien – zitten er prachtige beelden tussen. Ook de meer experimentele afleveringen zijn grotendeels geslaagd. 'Free Churro' is bijvoorbeeld een monoloog van een half uur en maakt bijzonder veel indruk, hoewel het makkelijk is de aandacht tijdens het kijken af en toe te laten verslappen. Teveel van zulke vormexperimenten achter elkaar worden soms een beetje overweldigend, maar BoJack Horseman blijft deels een comedy en daarom zijn er over het algemeen genoeg lichthartige momenten om te compenseren. Aflevering 3, 'Planned Obsolesence', is absurdistisch en enorm grappig, maar geeft daarnaast een verdiepende inkijk in de manier waarop BoJacks voormalige huisgenoot Todd (Aaron Paul) met zijn aseksualiteit omgaat.

De makers van BoJack Horseman hebben de afgelopen seizoenen een antiheld gecreëerd die zichzelf langzaam heeft afgebroken. Nu moet BoJack eindelijk echt verantwoordelijkheid nemen voor zichzelf. Hierdoor voelt het seizoen als een perfecte opzet voor een afsluitend seizoen. Of dit met of zonder happy ending gaat zijn, laat zich raden. In een typische BoJackstijl zou er waarschijnlijk überhaupt niet zoiets als een volledig gelukkig of ongelukkig einde bestaan, slechts een einde.

 

Aaricia Kayzer
King nog altijd in topvorm

ANS leest: Stephen King, The Outsider (2018)

Het is weer zover: Stephen King heeft een nieuwe roman, The Outsider. Boekenliefhebbers kunnen er na een halve eeuw nog altijd de klok op gelijk zetten dat King met minstens een nieuw boek per jaar komt. King is tegenwoordig druk met het vullen van zijn sociale media met cynische opmerkingen over de Amerikaanse president en foto's van zijn hond Molly, maar schrijft ondertussen stevig door. Minstens even bewonderenswaardig als Kings productiviteit is de kwaliteit van zijn boeken. Ook in The Outsider laat hij zien dat hij lezers nog altijd weet te overrompelen met wat op het eerste gezicht een vrij doorsnee verhaal lijkt te zijn.

Twee druppels water
Politiedetective Ralph Anderson lijkt een makkelijke klus te hebben aan het oplossen van de gruwelijke moord op de jonge Frank Peterson. Meerdere ooggetuigen, tientallen vingerafdrukken en het nodige DNA-bewijs lijken te bevestigen dat maar een iemand de dader kan zijn. Wanneer middelbare schooldocent en baseballcoach Terry Maitland wordt opgepakt, blijkt echter dat hij het niet kan hebben gedaan. Hij was op de bewuste dag heel ergens anders en ook hiervoor is onomstotelijk bewijs. Toch is iedereen ervan overtuigd dat Maitland het gedaan moet hebben. Al snel wordt echter duidelijk dat er sprake moet zijn van een dubbelganger en komt de hele zaak in een ander licht te staan. De situatie wordt nog vreemder wanneer Anderson een tweede zaak ontdekt die verrassende overeenkomsten vertoont.

Onverwachte wendingen
Opvallend genoeg speelt The Outsider zich voor de verandering eens niet af in Maine of ergens anders aan de oostkust van de Verenigde Staten. Toch vertoont het overduidelijk kenmerken van een typische Stephen King roman. Van de vlijmscherpe schrijfstijl tot de intertekstuele verwijzingen naar Edgar Allan Poe en Dracula. Het is zelfs zo kenmerkend dat het de eerste honderd pagina's allemaal wat voorspelbaar aanvoelt. Het is namelijk weer een misdaadverhaal met bovennatuurlijke elementen, zoals in The Green Mile of The Shawshank Redemption. Gelukkig is King een meester in zijn vak en gooit hij het roer al snel radicaal om, waardoor de verwachtingen plotseling moeten worden bijgesteld.

Personages die niet zomaar aannemen dat er meer is tussen hemel en aarde, zijn vaak ver te zoeken in romans als deze. Daarom is ook de manier waarop King hoofdrolspeler Anderson laat worstelen met het feit dat het antwoord misschien bovennatuurlijk van aard is, een welkome afwisseling. Ook al levert dit vooral oppervlakkige filosofische beslommeringen op, het is fijn dat personages het voor de verandering eens een keer niet vanzelfsprekend vinden dat hun leven wordt bedreigd door monsters.

'He could not believe in any explanation that transgressed the rules of the natural world, not just as a police detective, but as a man.'

Oude bekende
Een andere onverwachte keuze die King maakt, is zijn besluit om halverwege de roman een personage uit een eerder werk te herintroduceren. Aan de ene kant is het een feest van herkenning en een mooie gelegenheid om te zien hoe het een paar jaar later met Holly uit Mr. Mercedes (2014) gaat, maar het is niet zonder nadelen. Personages uit eerder werk terug laten komen voor een kleine gastrol gebeurt in principe wel vaker, maar het blijft hier niet bij een easter egg. Het personage speelt een cruciale rol in de tweede helft van het boek, wat vooral jammer is omdat het ten koste gaat van de karakters uit dit boek. Terwijl King de personages in het begin met zorg opbouwt en regelmatig van perspectief wisselt, moeten sommige van deze personages later plaats maken voor iemand van buiten het verhaal. Dit doet denken aan de filmindustrie, waar alles tegenwoordig draait om steeds groter wordende filmuniversums met tientallen aan elkaar gelinkte films. Op zichzelf staande films sukkelen steeds vaker achter een eindeloze rij vervolgen en spin-offs aan. Hetzelfde probleem ontstaat hier, want wat voor ingewijden misschien een leuke connectie is met de rest van Kings universum, zal voor nieuwe lezers eerder verwarrend overkomen.

The Outsider is een interessante combinatie van oud en nieuw. King maakt handig gebruik van de bekende schrijfformules, maar is niet bang nieuwe richtingen in te slaan. Het resultaat is een boek dat lekker weg leest en de lezer regelmatig naar het puntje van zijn stoel drijft met ijzingwekkende scènes. King is zijn kunsten duidelijk nog niet verleerd.

 

Vincent Veerbeek