ANS kijkt: Deadpool 2 (2018)

Siebe Konst
Op het randje en daar voorbij

2017 was een goed filmjaar voor liefhebbers van het superheldengenre. Batman vs. Superman: Dawn of Justice, Wonder Woman en Thor: Ragnarok zijn slechts een paar voorbeelden. De kijker zou bijna gaan twijfelen of er nog wel iets over is voor de overige filmhelden om te redden. Deadpool gooit het over een hele ander boeg: de wereld is verdoemd en niemand heeft behoefte aan nog een politiek correcte held. Het leven als super(anti)held bestaat in deze uiterst vermakelijke actiefilm dan ook uit egocentrisme, lol en veel te foute humor.

Antiheld
Deadpool 2 gaat over de gelijknamige humoristische en immorele antiheld. Deadpool, gespeeld door Ryan Reynolds, geeft maar om twee dingen: zichzelf en zijn liefje Vanessa, gespeeld door Morena Baccarin. Hiernaast doodt hij de tijd door zoveel mogelijk bad guys af te slachten, superhelden belachelijk te maken en diepe gesprekken te voeren over de toekomst met zijn chauffeur. Deadpools leven verandert wanneer hij door een ingrijpende gebeurtenis in een depressie belandt. Alles lijkt uitzichtloos en het helpt niet mee dat hij nagenoeg onsterfelijk is door zijn superkrachten. Doodgaan is geen optie en nadat de zoveelste zelfmoordpoging is mislukt, belandt hij bij de X-Men. De cast uit de originele X-Men films kon door auteursrechten echter niet in deze film verschijnen. Geen Wolverine in deze film dus. Normaal gesproken zou dit afdoen aan de geloofwaardigheid van een superheldenfilm, maar Deadpool gebruikt het ontbreken van de originele cast juist om het razend populaire Marvel-universum belachelijk te maken. Wolverine, the Avengers en zelfs het concurrerende DC-universum, alles en iedereen moet het ontgelden. Op die manier weet Deadpool 2 zich wederom te onderscheiden van alle andere superheldenfilms die ooit gemaakt zijn.

Kinderen geen bezwaar
Vanessa heeft een kinderwens, maar vindt dat Deadpool nog niet klaar is om een kind op te voeden. Hij moet daarom eerst bewijzen dat hij een goede vader zal zijn. Gelukkig komt hij op een missie een jonge mutant in nood tegen, gespeeld door de perfect gecaste Julian Dennison. Deze superheld in wording kan vuur uit zijn handen schieten en kampt hiernaast met de nodige puberproblemen. Hij ziet Deadpool wonderbaarlijk genoeg als het perfecte rolmodel om hem naar volwassenheid te leiden. Wat volgt is een achtbaanrit van explosies, gescheld en indrukwekkende gevechtsscènes. De moeilijk op te voeden tiener is op zich niet zo’n groot probleem, maar helaas voor Deadpool is er ook een antagonist in de vorm van de chagrijnige tijdreiziger Cable, gespeeld door Josh Brolin (bekend als Thanos uit The Avengers). Dit reizen door de tijd en dimensies geeft het simpele plot iets meer lagen en wat meer verdieping. Als blijkt dat Deadpool het toch allemaal niet meer alleen aankan, vormt hij noodgedwongen een super(anti)helden team. Dit team bestaat uit een groep bijzondere mensen die ook een knipoog vormen naar The Avengers en Justice League. Door de film heen voert humor de boventoon en het plot wordt nergens echt complex. Dit in tegenstelling tot het uitgebreidere Marvel-universum, waar je alle films moet hebben gezien omdat er anders geen touw aan vast te knopen is.

Vierde dimensie
Naast de talloze verwijzingen naar andere superhelden maakt ook de verhaalvertelling in Deadpool 2 het een unieke film in het heldengenre. Naast zijn vermogen om in leven te blijven, is Deadpool als enige superheld in staat om tegen het publiek te praten en buiten de film te treden. Dit nemen de films waarheidsgetrouw over uit de originele stripboeken. De film volgt daarmee ook de toon van het eerste deel in de manier waarop wordt verteld wat er in de film en daarbuiten gebeurt. Het enige gemis aan de film is dat Reynolds als Deadpool continu de show blijft stelen, inclusief de bijbehorende screen time, waardoor er weinig ruimte overblijft voor de bijrollen. Jammer, want het zijn op zichzelf best boeiende karakters. Deadpool trekt zich hier echter niets van aan en schakelt zonder pardon het ene naar het andere personage uit. Gelukkig is Reynolds’ ego niet te groot voor wat zelfspot en in de film maakt hij herhaaldelijk zijn missers Green Lantern en X-Men Origins: Wolverine belachelijk.

Niet alleen de film zelf is grappig. De makers hebben daarnaast ongelofelijk veel moeite gestopt in het online promoten van de film, ook hier met de nodige satire. Eigenlijk zijn de bijkomende posts op Facebook of Twitter dan ook deel van de film en kan hier net zo hard om worden gelachen. Deadpool 2 bewijst wederom dat het superheldengenre nog een lange houdbaarheidsdatum heeft. De film behoudt gelukkig het eigenwijze karakter van het origineel en het is te hopen dat de eeuwig levende antiheld terugkomt voor een derde deel.