30 ANS: Radboud Universiteit

Redactie
Haat-liefde

Deze maand viert ANS haar dertigste verjaardag. Onder de noemers 'Seks, Drugs, Rock-'n-roll en Radboud Universiteit' schotelen je we een aantal smakelijke artikelen voor die de afgelopen jaren bij ANS het licht hebben mogen zien. Deze keer: de haat-liefde verhouding met de Radboud Universiteit.

De Radboud Universiteit (RU) is de reden dat jij je tijd in Nijmegen doorbrengt. Vele studenten gingen je echter voor. De RU had in het verleden haar handen vol aan bemoeizuchtige studenten, tegendraadse studentenbladen en ongehoorzame docenten. ANS zette 30 jaar geleden haar tanden in het been van de universiteit en heeft dat nooit meer losgelaten. In dit artikel vind je een paar stevige happen.

Medezeggenschap
Och, wat vindt de universiteit haar studenten toch leuk. Door academisch onderwijs zijn ze kritisch, scherp en weldenkend, maar onze getalenteerde vrienden laten meebesturen? Kostelijk! ANS schreef in 2002 kritisch over het gebrek aan medezeggenschap op de bijzondere universiteit van Nijmegen en over het feit dat het College van Bestuur zelf totaal geen initiatief nam om die wettelijke studentenraad op te richten. 

Maar ook de andere kant van de medaille werd door ANS belicht. Studentenpartijen PSF en ONS verschilden in 1998 inhoudelijk nauwelijks van elkaar en de USR-verkiezingen werden door de voorzitter van fractie PSF zelf vergeleken met het kopen van een auto: 'uiteindelijk bepaalt het uiterlijk detail de beslissing'. 

Met een lage opkomst bij de USR-verkiezingen in 2004 vroeg ANS zich af of het rebelse in de Nijmeegse student dan helemaal verdwenen was. Misschien was het tijd om ouderwets met de jongens een potje te gaan demonstreren op het Museumplein? Het vuur lijkt echter gedoofd, berichtte ANS in 2004, want strijd om inspraak lijkt de student simpelweg niet meer te boeien. 'Vroeger deden we nog wat aan de toekomst.' 

In mei 2015 nam ANS opnieuw de USR-verkiezingen en de partijen onder de loep: AKKUraatd en asap ('het enige verschil tussen de partijen is dat asap geen kantoor heeft'), werden voor het eerst vergezeld door De Vrije Student, die voor meer competitie moest gaan zorgen. ANS kreeg er verkiespijn van.

Lekker innovatief!
Ach, wie heeft kritische studenten nodig? Het is immers algemeen bekend dat onze Radboud University altijd innovatief is. Neem nou haar innovatieve oogappel, de Refter. De RU besloot om hier lekker duurzaam een meat-free monday in te voeren, maar kreeg hierbij in mei van vorig jaar geen milde kritiek te verduren. 'Ik vermoed dat mijn vergelijking met de Nazidictatuur niet goed gevallen is', concludeerde hoogleraar Politicologie Marcel Wissenburg. 

ANS schreef ook in 2004 over het beleid van de Refter. Geïnspireerd door het programma Supersize Me, gingen twee dappere journalisten de uitdaging aan om twee weken lang te leven op Reftervoedsel. Drieëntwintig saucijzenbroodjes, spinaziesnacks met braakgarantie en ongemeende 'eetsmakelijks' later, was het eindresultaat bekend: het testpanel was twee kilo zwaarder en 100 euro lichter. 'Dag in dag uit eten bij De Refter blijkt iets te veel van het goede', concludeerden ze.

Terugkomend op innovatie: in 1989 introduceerde de universiteit een heuse wervingsvideo, een ware atoombom in de imagostrijd van de RU. Over Change Perspective gesproken. 

De Katholieke Universiteit Nijmegen (KUN) was in de strijd om het winnen van studentenzieltjes trouwens erg nobel. In mei 2004 verbood het College van Bestuur alle masteradvertenties in ANS en VOX, omdat de afspraak zou zijn 'niet in elkaars bladen met reclame te strooien'. Toen, na speurwerk van ANS, bleek dat in andere universiteitsbladen wél advertentie stonden voor de masters Spiritualiteit en Bio-Informatica in Nijmegen, doopte ANS het College tot het College van Censuur: 'de hoge heren lijken het vermogen van studenten om zelfstandig hun mening te bepalen, behoorlijk te minachten.'

Knuffelen met het bedrijfsleven
In 1987 ging het niet al te best met de economie. De KUN had geldzorgen, maar loste dat soepel op: het verhuren van ongebruikt parkeerterrein. Om aan meer centen te komen luisterde de universiteit liever naar bedrijven dan naar de vertegenwoordige universitaire gemeenschap. 'De dans om de schaarste centen drijft de KUN in een steeds inniger omarming met het bedrijfsleven', schreef ANS.