I have a dream
Afgelopen zondag wandelde ik in het mooie Megen, het Assisi aan de Maas. Die koosnaam heeft het stadje gekregen vanwege de aanwezigheid van een tweetal kloosters. Bij de dames, de Clarissen, zit de poort in het slot. Gelovigen en zoekende schapen mogen zich alleen tijdens de avondmis melden.
Bij de broeders, de Fransiscanen, ligt het allemaal minder gecompliceerd. Zij hebben een mooie, muf ruikende, kerk in de binnenstad waar regelmatig diensten worden gehouden. Je mag zelfs een keertje op een zondagochtend mee naar hun refter voor een kopje koffie. Uiteraard geserveerd met mariakaakjes.
Waarom moet ik bij die uitnodiging toch meteen denken aan de mediahype over seksueel gefrustreerde nonnekes en paterkes? Wellicht is mijn ziel te benepen om die hype goed te volgen. Bij ons protestanten ging en gaat het anders. Daar komt oom, opa, vader of ouderling – let wel: het zijn altijd weer de mannen! – eens paardje rijden of uitleg geven over de bloemetjes of bijtjes tussen de bomenkwekerijen in Opheusden. Of je krijgt stichtelijke bijbelteksten voorgelezen en de manspersoon wil even laten voelen hoe het met die ene rib van Eva zat terwijl zijn behaarde hand ondertussen te diep naar beneden zakt.
Nee, de rooms-katholieke misbruikers hebben meer gevoel voor decorum! Wat te denken van de Nijmeegse pater die als tuinman fungeerde en tekeer ging in zijn zelfgetimmerde hokje vol gereedschap. Zo’n man gehuld in een lange leren jas, met modderige laarzen aan zijn voeten. Hij neemt je mee naar het tuinhuisje na de mis op zondagochtend. Zogenaamd om de glorie van Zijn schepping te ervaren, maar dan in een meer visuele context. Ondertussen besluipt hij je van achteren terwijl zijn broek op de knieeen hangt en hij een voet op zijn tuinbankje laat rusten. Het schurende geluid van de leren jas bij iedere beweging, de muffige lucht van modder en verse planten. Door het tuinhuisje komt een spleetje licht naar binnen terwijl buiten de vogels zingen en een koude lucht door het huisje waait.
Het zou een goed filmscript kunnen zijn. Het is helaas de realiteit van een verdord geloof dat alleen een verticale en verbiedende leiding kent. Welkom in de 21ste eeuw: tijd voor de Rijksuniversiteit Nijmegen!
