ANS-Online

Iedere vrijdag becommentarieert een redactielid zijn of haar week in ‘Vanuit het ANS-kantoor’.

‘En wel komen hè’ zegt ze me nog na. Met het beginnen van het nieuwe collegejaar zijn ook alle disputen en verenigingen weer uit hun bouwvallige herenhuizen gekomen en naar de universiteit getrokken om zoveel mogelijk zieltjes te winnen. Sommigen kliederen het Erasmusplein onder, anderen, zoals de Carolusmeisjes over wie ik het zojuist had, proberen het met flyers.

Zelfs als eerstejaarsstudent moet je ze inmiddels al kennen: de glimmende en schreeuwerige A6’jes die, bedrukt met felgekleurde letters, je proberen over te halen om alles te doen wat je uit je zelf nooit zal doen. Of het nu het bezoeken van Phocasfeestjes, het deelnemen aan de Carrièreweek of het lopen van een na-introductie is: studentenclubs geven er honderden euro’s aan drukkerijkosten aan uit.

Weggegooid geld als je het mij vraagt. Letterlijk. Die paar keren dat ik de wens van mijn smaakpapillen negeerde en in de Refter at heb ik het resultaat gezien van de flyercommissies: in alle vormen die je kunt bedenken gevouwen folders op alle grijsblauwe tafels. Degenen die hun artistieke talenten niet wereldkundig wilden maken of een leuke gesprekspartner hadden tijdens hun lunch gooiden hem simpelweg weg.

Ook zij die het papiertje op de weg naar college in hun handen gedrukt kregen en die in de haast de zin die ieder slachtoffer meekrijgt half verstonden houden het vlugschrift over het algemeen niet langer dan vijf seconden in hun handen. De zwarte prullenbak op weg naar het Collegezalencomplex is voor velen een reden eureka te roepen: honderden blaadjes belanden daar dagelijks in. Je zou denken dat in een digitaal tijdperk mensen toch iets beters zouden kunnen verzinnen om nutteloze zaken aan te kondigen.

Henk Strikkers