ANS-Online

Ieder weekend becommentarieert een redactielid zijn of haar week in ‘Vanuit het ANS-kantoor’.

Soms komen de muren hier op me af. Redactieleden worden boos om potentiële tweets, lachen keihard om de pratende penissen op chatroulette.com en zetten veel te harde teringmuziek aan over de speakers uit 1995. Een dreunende hoofdpijn – dankzij een aanhoudende verkoudheid – en de stuiterkoffie verhinderen me te concentreren op het to-do-lijstje dat ik vanochtend optimistisch opstelde. Het ANS-kantoor transformeert dan in een zwart gat, waar elke inspanning zinloos is en geen enkel werk kan worden verzet.

Ik weet nog hoe ik hier drie jaar geleden als eerstejaars Psychologiestudent terecht kwam. Omdat de studie weinig uitdagend was, had ik alle tijd van de wereld om andere dingen te doen. Waaronder: een hoofdredacteur vergezellen in een busje, door Nijmegen rijdend om de ANS te verspreiden, hele dagen koffie tanken en af en toe een potje ANSbal spelen – zeg maar voetbal, maar dan lomper.

Vorig jaar als redacteur veranderde dat. Ik kreeg het drukker met mijn studie, maar had ook meer ANS-verplichtingen. De wekelijkse vergadering, om half 9 maandagochtend, iedere week een postje schrijven, meer en grotere artikelen schrijven. En de banden werden ‘intiemer’: meer gelach, gezelligheid maar ook meer conflicten en hoog oplopende discussies waar ik bij was betrokken.

Eigenlijk is dit al het derde jaar dat ik hier vrijwel fulltime zit. Ondanks het gevaar te klef te klinken geef ik het toe: soms is ANS net een grote familie. Met die lamme, maar hilarische oom, de streberige zusjes en zorgende moeder dan wel vaderfiguur. Soms ben je die familie helemaal zat. Soms komen de muren hier op me af. Maar ik vrees nu al voor het zwarte gat waar ik na dit collegejaar in zal vallen. Stel je voor: niet meer iedere dag ANS-kantoor, niet meer vuistdiep in die familie zitten. Ik hoor het ze al zeggen: ‘Wie is die zure man die zondags de artikelen afzeikt?’