ANS-Online

Iedere vrijdag becommentarieert een redactielid zijn of haar week in ‘Vanuit het ANS-kantoor’.

Om half negen maakt mijn wake-up light me met artificiële doch erg aangename zonnestralen en vogelgeluiden wakker. Ik waan me nog even in mijn kamer in de pittoreske straatjes van Barcelona. Als ik eindelijk de moed heb verzameld mijn warme nest te verlaten en mijn voet in een oude boterham met kaas plant, wordt het me al vrij snel duidelijk dat de poging mijn scriptieperikelen te ontvluchten na een half jaar weer is geëindigd en ik weer in mijn oude vertrouwde kamertje in Nijmegen ben.

Ik neem plaats achter mijn computer en bereid terwijl hij opstart een nieuwe boterham met kaas die ik een beter lot toewens dan de eerdergenoemde. Het doet me een genoegen om te zien dat de opleidingssite van politicologie nog altijd mijn startpagina is. Sommige dingen blijven je eeuwig trouw.

Rustig, genietend van mijn bammetje, struin ik de politicologensite af op zoek naar nieuws dat de afgelopen tijd langs me heen is gegaan. Mijn bloeddruk stijgt als ik op een ingezonden brief stuit van Prof. dr. Bob Lieshout, opleidingshoofd van politicologie. “Over prinsjes, prinsesjes en hun mapjes”. Wij studenten menen dat we al “af” zijn en dat docenten er alles aan doen ons ervan te weerhouden het diploma te behalen dat we allang hebben verdiend op grond van onze kwaliteiten. De huidige generatie studenten is volgens Lieshout niet meer bereid risico’s te nemen om tot grote hoogten te stijgen en deze houding vormt een ramp voor de groei van kennis en de ontwikkeling van wetenschap. ‘Grote denkers die voor spectaculaire wetenschappelijke vooruitgang hebben gezorgd, zijn vrijwel zonder uitzondering onaangepaste bezetenen (Nicolaos Copernicus, Isaac Newton, Charles Darwin, Albert Einstein, Karl Popper zijn wat dat aangaat treffende voorbeelden) en het is precies dit type malloten dat in het huidige middelbare en wetenschappelijke onderwijs ‘keurig’ wordt weggewerkt’.

Nog lichtelijk beduusd van de keiharde boodschap dringt het langzaam tot me door dat het paradijs van het Erasmusleven nu echt voorbij is. Ik ben geen “onaangepaste bezetene” en ik schaar me al helemaal niet onder het type malloten dat mijn opleidingshoofd beschrijft, maar misschien moest ik toch de hand maar eens in eigen boezem steken. Ik pak mijn spullen en vertrek naar de universiteit om in ieder geval een poging te doen met mijn scriptie spectaculaire wetenschappelijke vooruitgang te boeken.