ANS-Online

Zodra we nieuwe werkwijzen onder de knie hadden
gingen we voor de verandering op cursus. De toekomst
lag in onze handen. Wat we wisten was ondergeschikt.

Elke verbouwing vond plaats in een sluitend ritme
waardoor alles nog geloofwaardiger werd. Niemand
huilde zonder reden en iemand huilde bijna elke dag.

Vandaag stuitte ik op mijn loonstroken toen ik moest
denken aan alle verplichtingen. Mijn ogen begonnen
te tranen omdat ik niet meer wist van wie ik toen hield.

Dat maakt mijn leven ondraaglijk, het niet weten in tegen-
stelling tot het zeker weten dat als we gelukkig zijn we
niets bijzonders doen. Dat zou de aandacht maar afleiden.

Saskia van den Heuvel (1964) schrijft sinds 2006 gedichten. Zij stond op diverse podia in Nederland en België, en publiceerde in verschillende literaire tijdschriften. Momenteel vindt ze haar werk rijp genoeg om uitgegeven te worden maar is te lui om actie te ondernemen. In haar werkplaats vindt u meer gedichten van haar die soms best de moeite van het lezen waard zijn. Bovenstaand gedicht is het vervolg van een cyclus die ze voor Op Ruwe Planken schreef.