Het Laatste Oordeel
Duffe opsommingen of ultiem entertainment? Iedere maand verschanst ANS zich in de collegebanken om een genadeloos oordeel te vellen over het onderwijs aan de RU.
Tekst: Anouk Broersma
Foto: Jos Janssen, Overasselt
College:
Recht en instituties van milieu- en ruimtelijk beleid. Dinsdag 7 maart, 13.45-15.30 uur, SP A01.14
Docent:
Ir. J. Raggers
Uitstraling:
Wijze academicus met een gezonde dosis sarcasme
Inhoud:
De regels rond het inrichten van ons land
Publiek:
Tweedejaars studenten Planologie met hoog testosterongehalte
Eindcijfer:
7,5
Elke studie heeft van die vakken: het onderwerp is saai en oninteressant, maar onvermijdelijk om een goede basis te krijgen voor de verdere studie en uiteindelijk de bul te ontvangen. Recht en instituties is zo’n slaapverwekkend college. Het college vindt midden op de dag plaats en dat is misschien maar goed ook: grote kans dat studenten voor een dergelijk doorsnee college hun nest niet zouden verlaten en ook hun avondhap niet willen opschorten. Op deze dinsdagmiddag zit het lokaal bijna vol. Degene die de twijfelachtige eer heeft zijn publiek bij de les te houden is ingenieur John Raggers. Terwijl hij bedrijvig heen en weer loopt, passeren verschillende nota’s en wetsartikelen de revue. Sommige leest hij voor uit zijn boek, andere zijn te lezen vanaf een scherm met PowerPoint-presentatie. Mits de student beschikt over goede ogen; over het algemeen staan de dia’s akelig volgepropt met tekst.
Bij het eerste gedeelte van het college ligt de nadruk op de instrumenten die het Rijk ter beschikking heeft bij besluitvorming rond het ruimtelijk beleid. Bij het tweede gedeelte behandelt de docent ruimtelijke inrichting in de provincie, waarbij hij vertelt over het ontwikkelen en uitvoeren van een streekplan. In zo’n plan worden in hoofdlijnen de toekomstige ontwikkelingen van een gebied uitgewerkt. Hierin moet ook voor ‘vervelende’ instellingen een plaats worden aangewezen: ‘Is het jullie opgevallen dat zwakzinnigeninrichtingen altijd in het bos liggen? Dat komt doordat de samenleving gehandicapten vroeger wilde verstoppen,’ vertelt Raggers. ‘Volkstuintjes zijn een ander voorbeeld: Ooit gemerkt dat die vaak langs spoorlijnen en dergelijke plekken liggen?’
Gelukkig is Raggers een enthousiaste docent en lijkt hij te beseffen dat het onderwerp an sich geen hoge amusementswaarde heeft. Om de stof wat draaglijker te maken, geeft Raggers soms een praktijkvoorbeeld. Ook plattegrondjes, zoals van de regio Arnhem-Nijmegen, bieden een welkome afleiding van de opsommingen van wetten en procedures. Daarnaast grijpt de docent deze voorbeelden aan om een kritische noot te plaatsen bij het huidige beleid.
Raggers is gezegend met een scherpe tong en smijt af en toe met sarcastische opmerking. Zo heeft hij het over ‘rechtsgeleerde hotemetoten’ en vraagt hij zich af of Máxima enig idee had wat de Raad van State inhoudt op het moment dat ze tot lid werd benoemd. Vooral enkele schertsende uitlatingen ten nadele van het vrouwelijke geslacht worden goed ontvangen door de toehoorders. Dit is niet zo verwonderlijk, aangezien het publiek voornamelijk uit mannen bestaat. Op het gelach om deze uitspraken na zijn ze echter vrij stil. Twee studenten achterin het lokaal hebben blijkbaar nogal wat bij te praten, maar verder lijkt iedereen de stof aandachtig in zich op te nemen. Aantekeningen worden echter sporadisch gemaakt en sommige studenten hangen erg behaaglijk achterover in hun stoel.
Zoals het een enthousiast docent betaamt, wil Raggers te veel behandelen in één college. Na een grote hoeveelheid informatie over zijn toehoorders te hebben uitgestort, staat als afsluiter nog een casus op het programma. Dit blijkt echter iets te optimistisch gepland. Voor de studenten lijkt het de hoogste tijd om te stoppen; tegen het eind van het college worden ze beduidend rumoeriger. Blijkbaar zit er een limiet aan hun concentratievermogen, ondanks Raggers’ pogingen de stof aantrekkelijk te brengen. Al met al is het een goed college: niet leuk, wel nuttig.
Het Laatste Oordeel der Studenten
‘De docent is een oude rot in het vak, die vanuit de collegezalen zijn kritiek uit op de huidige beleidsmakers,’ aldus een van de studenten. Het woord ‘kritisch’ wordt vaker genoemd als naar hun mening over de docent wordt gevraagd. Ook vinden de meesten hem erg bekwaam. Hoewel verschillende studenten aangeven dat de stof saai en droog is, waarderen ze dat Raggers het levendig probeert te maken door het vertellen van anekdotes en het maken van sarcastische opmerkingen. Slechts een enkeling vindt zowel college als docent belabberd. Raggers blijft er zelf nuchter onder: ‘Studenten mogen zeggen wat ze willen, mijn salaris hangt er toch niet van af.’
