M#
Ik was acht. Hij was goed gebouwd, had brede schouders, blond haar, donkere wenkbrauwen en priemende, bruine ogen. Hij heette Binnenvetter. Wist ik veel wat dat betekende. Het kon me ook niet schelen. Ik had lang voor hem gespaard, en eindelijk, eindelijk kon ik hem dan uit zijn verpakking halen. Zo voorzichtig mogelijk, want dat plaatje op het karton was zo mooi. Binnenvetter zelf was ook stoer, in zijn lichtbruine pakje, zijn bodywarmer, zonder krassen nog. Mijn eigen G.I. Joe. Dat mijn broer een hele kist vol had, kon me niet langer jaloers maken, mijn blondje was veruit de coolste.
Ik weet niet waar Binnenvetter is gebleven. Misschien is het elastiekje uit zijn middel wel geknapt of zoekgeraakt, een bekend euvel bij de G.I.’s. Ze zijn dan ten dode opgeschreven. Hij ligt ongetwijfeld in de kist met de andere mannen, als mijn broer die tenminste nog heeft. Op een goede dag raakte ik op hem uitgekeken. Zo gaat dat nou eenmaal met mannen. Hij was toch wat klein, stug, stilletjes. Hij liet zich ook niet combineren met mijn vriendinnen. Die hadden Barbies, maar daar heb ik nooit de lol van ingezien. Die kon je niet eens fatsoenlijk achter een rots manoeuvreren om te schuilen voor granaatscherven of sluipschutters. En paardrijden kan je ook wel vergeten zonder heupgewricht.
Waarschijnlijk heb ik Binnenvetter niet eens laten wegduiken of ooit op een paard gezet. Ik kan me niet meer herinneren dat ik met hem speelde. Maar hij is wel altijd in mijn herinnering gebleven als De Stoere Man, een spiegel voor alle andere flirts die ik de rest van mijn leven zou hebben.
Hij is niet eens een goed ijkpunt. Alleen die naam al. Een binnenvetter is meer dan je op het eerste gezicht zou vermoeden. Stoere Mannen hebben diepgang, is dus mijn veronderstelling.
Ik zoek altijd naar diepe gronden, maar raak maar al te vaak vroegtijdig de bodem. Rond mijn zestiende, toen er met de Vierdaagse levensgrote G.I. Joe’s langs mijn huis marcheerden, kwam ik er bijvoorbeeld achter dat die pakjes niet veel uitmaken. De mannen die erin zitten zijn ook maar saai. Dolblij met de vrouwelijke aandacht die hun uniformen wekken, maar actie, ho maar.
Als Binnenvetter eens zou laten zien wat hij in zijn mars heeft, springt hij een dezer dagen op het playmobil-paard dat naast hem in de kist ligt, groeit hij een beetje, en galoppeert hij naar mijn deur. Ik zou best weer eens met hem willen spelen.
