Commentaar
De eerste zonnestralen breken door het grauwe wolkendek en het Cultuurcafé heeft het terras alweer buiten staan. Heerlijk, het lambalseizoen is aangebroken. Uit de ANS-enquête bleek deze maand dat de helft van de studenten niet meer dan 20 uur per week studeert. Een groot aantal geeft zelfs aan wekelijks slechts 10 uur werk in hun studie te steken. Niet meer dan terecht, want op het terras wordt de rosé per fles geserveerd en zijn tosti’s en olijven in een handomdraai besteld. Het is hoog tijd om te gaan pierewaaien.
Filosoof Bas Haring, waar we deze maand een biertje mee dronken, neemt ons de woorden uit de mond. ‘Mensen die leven zonder doel of ambitie worden gezien als lamlullen, omdat ze niet passen binnen een competitieve maatschappij. Dat is onzin.’ Een waarheid als een koe. We studeren omdat dat ons gelukkig maakt. We zouden ongelukkig zijn als we het niet deden. Maar die studie is niet het doel op zich. Het is benijdenswaardig soms helemaal niets te kunnen doen en daar volledig mee in onze sas te zijn.
Gummbah is er groot mee geworden. ‘Eigenlijk doe ik gewoon iets om de tijd te doden. Het idee van leven kan ik niet vanzelfsprekend vinden, maar ik ben absoluut niet ongelukkig. Dat is iets anders. Ik lach mijn tijd wel vol.’ Ook wij lachen onze tijd wel vol. Om de cartoons van Gummbah, of om het feit dat je tegenwoordig cartoons kunt lezen en daarmee kunt pretenderen literair verantwoord bezig te zijn.
Ook lachen we om het feit dat het lente is en omdat we blijkbaar helemaal geen doel of ambitie hoeven te hebben. Flierefluiten zullen we. Niets is fijner dan aan de zwier gaan. In de lente kun je dagenlang drevelen, wallebakken en zwierbollen. Zonder dat iemand vraagt waarom je niets doet. Nachtbraken, rinkelrooien en brassen. Op het terras, in het park, op het dak of in de tuin.
Lang leve het nietsdoen, zolang het nog kan. Hulde aan de lambal. Rosé, kersen, cocktails, watermeloen en kwarktaart. Of gewoon een fles champagne. In bed.
Hoofdredactie
